II FSK 710/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Zbigniew Romała, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 października 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 462/10 w sprawie ze skargi K. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną. 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 października 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 stycznia 2010 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. 2. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia 15 września 2009r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych: - [...] z dnia 11 listopada 2001r., obejmującego należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995r. w wysokości 10.603,40 zł; - [...] z dnia 17 maja 2002r., obejmującego należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995r. w wysokości 6.339,00 zł, Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 15 stycznia 2010r. uchylił powyższe postanowienie w części dotyczącej tytułu wykonawczego Nr [...] i umorzył postępowanie egzekucyjne w tym zakresie. Utrzymał natomiast w mocy postanowienie w pozostałej części tj. odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 11 lipca 2001r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 Nr110 poz. 968 ze zm., dalej: u.p.e.a.) postępowanie egzekucyjne umarza się w przypadku, gdy obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Organ odwoławczy stwierdził, że tytuł wykonawczy [...] z dnia 17 maja 2002r. został wystawiony na uzupełnienie zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. Termin płatności zobowiązania upłynął z dniem 30 kwietnia 1996r. Wobec tego przewidziany w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 5, poz 60 ze zm.) 5-letni okres przedawnienia upłynął z dniem 31 grudnia 2001r., czyli jeszcze przed wystawieniem tytułu wykonawczego nr [...]. Z tego względu postępowanie egzekucyjne w części dotyczącej tego tytułu wykonawczego umorzono. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], ponieważ egzekwowane na jego podstawie zobowiązania zostały zabezpieczone hipoteką. Zgodnie zaś z art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucono naruszenie art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego w całości, czyli również w zakresie, w jakim skierowane jest do składników majątkowych innych niż nieruchomość obciążona hipoteką. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy w całości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę wskazał, że zobowiązania podatkowe skarżącego zostały zabezpieczone hipoteką, ustanowioną na nieruchomości będącej własnością zobowiązanego. Ustanowienie hipoteki nastąpiło przed upływem okresu przedawnienia, a więc zobowiązanie podatkowe nie mogło ulec przedawnieniu. Zgodnie bowiem z art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. 5. Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego wywiódł skargę kasacyjną, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej p.u.s.a.) w zw. z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., w zw. z art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, poprzez oddalenie skargi na postanowienie organu odwoławczego, przy wydaniu którego organ nie zastosował art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej polegające na odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego z mienia innego niż nieruchomość obciążona hipoteką zabezpieczając należności podatkowe. W skardze kasacyjnej wniesiono także na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 tej ustawy o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu – zawiadomienia o sporządzeniu uzupełniającego planu podziału z dnia 5 października 2010r. w sprawie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S., na okoliczność, że przeciwko skarżącemu Urząd Skarbowy nadal prowadzi egzekucję z wierzytelności – to jest z innego mienia niż nieruchomość zabezpieczona hipoteką. Mając na uwadze powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd ma obowiązek odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSAiWSA 2010, nr 1(34), poz. 1). Druga ogólna uwaga, którą zobowiązany był przedstawić Naczelny Sąd Administracyjny przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów skargi kasacyjnej odnosi się do określenia sprawy administracyjnej wyznaczającej przedmiot badania w postępowania sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Jednocześnie zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istotne dla ustalenia zakresu przedmiotowego kontroli sądowoadministracyjnej jest wyznaczenie "granic danej sprawy". Granice danej sprawy w tym rozumieniu wyznacza kontrolowany akt (lub inna forma działalności) administracji publicznej. Dla wyznaczenia granic danej sprawy istotna jest treść i natura kontrolowanego aktu administracji publicznej. Z tych względów sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. 6.2. W realiach rozpoznawanej sprawy przytoczone uwagi oznaczają, że sąd pierwszej instancji, a tym samym Naczelny Sąd Administracyjny był uprawniony do poddania kontroli legalności postanowień wydanych w obu instancjach przez organy egzekucyjne, których przedmiotem była odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], ponieważ egzekwowane na jego podstawie zobowiązania zostały zabezpieczone hipoteką. ( art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. w związku z art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej ). W tym zakresie skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania - art.1 § 1 p.u.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., ze względu na niewykonanie kontroli sądowej w zakresie zastosowania w sprawie przepisów art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. w związku z art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej polegające na odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego z mienia innego niż nieruchomość obciążona hipoteką zabezpieczając należności podatkowe. Uznając ten zarzut za pozbawiony uzasadnionych podstaw przypomnieć należało, że kryteria kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określone zostały w art. 1 § 2 p.u.s.a. Zgodnie z tym przepisem kontrola sądów administracyjnych polega na zbadaniu czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli działalności administracyjnej według tych kryteriów sąd administracyjny stosuje się środki przewidziane w ustawie w odniesieniu do spraw podlegających tej kontroli (art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Do naruszenia tych przepisów mogło dojść wyłącznie wówczas gdyby wbrew wymogom w nich ustalonych sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Zatem za pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało uznać podniesione w tym zakresie zarzuty w skardze kasacyjnej. Przedmiotem sporu pozostawało natomiast to czy oddalając skargę na zaskarżone postanowienia organów egzekucyjnych, tj. stosując środek przewidziany w ustawie (art. 151 p.p.s.a.) zamiast uwzględnienia skargi Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. 6.3. Zgodnie z treścią objętego zarzutami skargi kasacyjnej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ oraz stwierdzenie nieważności – art. 145 § 1 pkt 2) w takim stopniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten zatem normuje powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia Sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 210-211). Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. J.P. Tarno, op. cit., s. 211 oraz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie administracyjne, Warszawa 2004, s. 305). Ocena prawna prowadząca Sąd do stwierdzenia istnienia podstaw do oddalenia skargi lub uchylenia zaskarżonego aktu z powodów podanych w omawianych przepisach powinna stanowić element uzasadnienia wyroku (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej do tych wymogów zastosował się sąd pierwszej instancji. W pisemnych motywach uzasadnienia wyroku w sposób dający się skontrolować wyjaśnił motywy jakimi się kierował nie podzielając zarzutów odnoszących się do zastosowania w sprawie przepisów postępowania, które decydowały o wyniku rozpoznawanej sprawy. 6.4. Zgadzając się z tą oceną należało stwierdzić, że kluczowym zarzutem w sprawie jest zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., gdyż od wyniku oceny prawidłowości dokonanej w zaskarżonym wyroku wykładni tego przepisu uzależniona jest skuteczność sformułowanych w skardze kasacyjnej kolejnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia problemu, czy w analizowanej sprawie spełniona została przewidziana art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego, tj. czy wystąpiła niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Strona skarżąca, jako przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, konsekwentnie wskazuje niedopuszczalność egzekucji (art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), będącą następstwem zastosowania środka egzekucyjnego innego niż egzekucja z nieruchomości na której ustanowiono zabezpieczenie. Okolicznością bezsporną jest, że zobowiązania podatkowe skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1995, będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego, wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego nr SM/1/00418/2000 z dnia 11 lipca 2001r., zostały zabezpieczone hipoteką, ustanowioną na nieruchomości będącej własnością zobowiązanego. Również bezsporna jest okoliczność, że ustanowienie hipoteki zabezpieczającej zobowiązania podatkowe objęte tym tytułem wykonawczym nastąpiło przed upływem okresu ich przedawnienia. Wobec tego zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteka nie uległy przedawnieniu. Przepis art. 70 § 8 ustawy Ordynacji podatkowej w sposób jednoznaczny określa, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Upływ terminu przedawnienia w przypadku zobowiązania podatkowego, zabezpieczonego uprzednio hipoteką rodzi tylko takie konsekwencje, że ogranicza możliwość prowadzenia egzekucji do przedmiotu hipoteki, gdyż w takim przypadku następuje przekształcenie odpowiedzialności osobistej dłużnika w odpowiedzialność rzeczową. Konsekwencją powyższego przepisu w okolicznościach faktycznych ustalonych przez organy egzekucyjne jest to, że zobowiązanie podatkowe objęte wskazanym tytułem wykonawczym nie wygasło. 6.5. W art. 59 § 1 u.p.e.a. zawarty został katalog przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, przy czym w pkt 7, jako jedna z nich, wyszczególniona została niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. O niedopuszczalności egzekucji administracyjnej decydują dwa rodzaje przesłanek: o charakterze podmiotowym oraz przedmiotowym. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do zobowiązanego i organu prowadzącego egzekucję. W pierwszym przypadku egzekucja jest niedopuszczalna w sytuacji, gdy przepisy prawa wyłączają możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do podmiotów wskazanych w tytule wykonawczym (takiego wyłączenia dokonuje np. art. 14 § 1 u.p.e.a., m.in. w stosunku do osób, które korzystają z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych). Zwrócić w tym miejscu należy wszakże uwagę, że stanowiące podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego okoliczności dotyczące osoby zobowiązanego mogą pokrywać się także z przesłankami przewidzianymi w art. 59 § 1 pkt 4 ustawy egzekucyjnej (gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego). W analizowanym przypadku nie ma natomiast wątpliwości, że egzekucja administracyjna jest prowadzona wobec osoby, która jest zobowiązanym do uiszczenia należności podatkowej i brak jest podstaw umożliwiających wyłączenie tej osoby spod działania przepisów ustawy. Podobnie ocenić należy kwestię właściwości organu egzekucyjnego. Z kolei przesłanki przedmiotowe odnoszą się do przedmiotu i podstaw egzekucji. Egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej (inne niż określone w art. 2, 3, 3a i 4 u.p.e.a.), np. podlegające egzekucji sądowej, o ile jego wykonanie nie zostało przekazane na drogę egzekucji administracyjnej. Poza sporem w rozpatrywanej sprawie jest fakt istnienia zobowiązania podatkowego, którego egzekucja winna być dokonana na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 6.6. Przy ocenie zarzutów skargi kasacyjnej należy mieć również na uwadze skutki prawne umorzenia postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego, stanowiące formę zakończenia egzekucji, może nastąpić, gdy na skutek zgłoszonych zarzutów wyjdą na jaw przeszkody lub wady postępowania, albo wtedy, gdy okoliczności te zostaną ujawnione w toku kontroli postępowania, przeprowadzonej z urzędu przez organ egzekucyjny, a także na wniosek zobowiązanego lub wierzyciela. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie oznacza wszakże, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postępowania. Nie można mu również przypisywać waloru res iudicata, ponieważ organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). 6.7. Przeniesienie tych ogólnych uwag na grunt rozpoznawanej sprawy oznaczało, iż Naczelny Sąd Administracyjny jako uprawniony wyłącznie do skontrolowania oceny wyrażonej w zaskarżonym wyroku o zgodności z prawem rozstrzygnięć organów egzekucyjnych odmawiających umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ocenę tę opierającą się na podstawie art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, § 2 pkt 3 i art. 151 p.p.s.a. należało uznać za prawidłową. Jak trafnie wyjaśnił to sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na powołane przez stronę skarżącą przesłanki wskazane w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Istnienie tych przesłanek w sposób dostateczny zostało rozważone przez organy egzekucyjne odwołujące się w niezbędnym zakresie zarówno do reguł postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1, art. 29 § 1 i § 2 oraz art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), jak i do przepisów prawa materialnego regulujących powstanie i wygaśnięcie zobowiązania podatkowego ze względu na przedawnienie (art. 21 § 1 pkt 2 i § 3 i art. 70 § 1 i § 8 Ordynacji podatkowej). Jednocześnie motywy, którymi kierował się Sąd pierwszej instancji w sposób dostateczny zostały wyjaśnione w sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Jednocześnie za wykraczające poza zakres rozpoznawanej sprawy należało uznać zaliczenie na poczet zobowiązania podatkowego zabezpieczonego na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego kwoty pobranej w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika sądowego oraz stosowania w tym postępowaniu innych środków egzekucyjnych niż egzekucja z nieruchomości. Przedłożone przez skarżącego w toku postępowania sądowego zawiadomienie w sprawie planu podziału z dnia 5 października 2010r., sporządzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S., jako podjęte poza postępowaniem objętym sądową kontrolą nie mogło mieć wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie wykazano aby organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny, który był niedopuszczalny. Ponadto zaliczenie przekazanej przez komornika sądowego wymienionej w planie podziału kwoty nie mogło być rozpatrywane z punktu widzenia dopuszczalności egzekucji administracyjnej. O tym czy kwota ta może mieścić się w pojęciu "nienależnie zapłaconego podatku", o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zawierając zarówno sytuacje zapłacenia podatku w drodze egzekucji, czyli w sposób przymusowym, jak i w sposób dobrowolny nie decydują omówione przepisy kształtujące dopuszczalność egzekucji administracyjnej. 6.8. Mając na uwadze wszystkie przedstawione okoliczności donoszące się do treści zarzutów skargi kasacyjnej należało orzec o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.