II SA/Ke 142/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi Gminy na zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu burmistrza oddala skargę. Zarządzeniem zastępczym z dnia 12 stycznia 2010r. znak: PNK.I-0151/1/2010 Wojewoda Świętokrzyski, działając w oparciu o art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), stwierdził wygaśnięcie mandatu Burmistrza Miasta i Gminy Działoszyce –Z. L.. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wyrokiem z dnia 18 maja 2009r. sygn. akt. II K 71/09 Sąd Rejonowy w Pińczowie Wydział II Karny warunkowo umorzył postępowanie karne wobec Burmistrza Miasta i Gminy Działoszyce – Z. L., oskarżonego o czyn z art. 231 § 1 k.k. w związku z art. 28 ust. 4a ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz.U. z 2006r. nr 123, poz. 858 ze zm.). Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 2 czerwca 2009r. Mając na uwadze powyższe organ nadzoru stwierdził, iż na gruncie niniejszej sprawy wystąpiła obligatoryjna przesłanka do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Burmistrza Miasta i Gminy Działoszyce przez Radę Miejską w Działoszycach – z uwagi na dyspozycję art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lipca 1998r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2003r. nr 159, poz. 1547 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją, oraz art. 26 ust. 2 i 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 2002r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. z 2002 nr 113, poz. 984 ze zm.). Wbrew powyższemu obowiązkowi, Rada Miejska w Działoszycach nie podjęła w ustawowym terminie stosownej uchwały. Stało się tak pomimo wystosowania przez Wojewodę Świętokrzyskiego w dniu 12 listopada 2009r. – w trybie art. 98a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – wezwania do podjęcia stosownej uchwały. Z tego też względu organ nadzoru, poinformowawszy uprzednio Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji – stosownie do art. 98a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym wydał zarządzenie zastępcze, doręczając je Przewodniczącemu Rady Miejskiej w Działoszycach w dniu 14 stycznia 2010r. W skardze na powyższe zarządzenie zastępcze, poprzedzonej uchwałą Rady Miejskiej w Działoszycach z dnia 22 stycznia 2010r. o wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, Gmina Działoszyce zarzuciła zakwestionowanemu zarządzeniu zastępczemu naruszenie: 1/ art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miast, 2/ art. 26 ust. 2 ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miast, 3/ art. 98 a ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym, 4/ art. 7 ust. 2 pkt 2 Ordynacji, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o zmianie tej ustawy (Dz. U. z 2004r. nr 102, poz. 1055); 5/ naruszenie art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.). Mając na uwadze powyższe skarżąca Gmina wniosła o: 1/ uchylenie zakwestionowanego zarządzenia w całości; 2/ zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o zgodności art. 7 ust. 2 pkt 2 Ordynacji z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 i art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 3. zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż wbrew twierdzeniom organu, Rada Miejska podjęła uchwałę, w której odmówiła stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Burmistrza Miasta i Gminy Działoszyce. W związku z powyższym Wojewoda mógłby wydać zarządzenie zastępcze dopiero wówczas gdyby z obrotu prawnego została wyeliminowana ta uchwała. Skarżąca podniosła także, iż wyrok Sądu Rejonowego w Pińczowie z 18.05.2009r. warunkowo umarzający postępowanie karne wobec Burmistrza Z. L. nie określa, czy przypisany czyn został popełniony z winy umyślnej czy z winy nieumyślnej. Powyższe de facto uniemożliwia Wojewodzie wydanie zarządzenia zastępczego. W dalszej części skargi Gmina obszernie uzasadniła zarzut dotyczący niezgodności art. 7 ust.2 pkt 2 Ordynacji z art. 2 i 32 ust 1 i 2 i art. 60 Konstytucji. Podkreślono także, iż Wojewoda uniemożliwił Burmistrzowi wypowiedzenie się w sprawie przed wydaniem zaskarżonego zarządzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanego zarządzenia zastępczego. Odnosząc się do zarzutów skargi organ przytoczył wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2007r. sygn. akt: II OSK 1593/07, LEX nr 357501 oraz wskazał, iż instytucja zarządzenia zastępczego nie przewiduje wymogu wysłuchania wyjaśnień zainteresowanego Burmistrza przed wydaniem takiego zarządzenia. Ponadto w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż złożenie do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją w/w przepisów Ordynacji nie ma wpływu na ocenę legalności zarządzenia zastępczego. W piśmie z dnia 30 marca 2010r. pełnomocnik skarżącej Gminy wniósł o odroczenie terminu rozprawy, wyznaczonej na dzień 15 kwietnia 2010r. – z uwagi na konieczność stawiennictwa w tym samym dniu na rozprawie przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie. Ponadto pełnomocnik domaga się zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie – ze względu na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Mianowicie, przed Sądem Najwyższym toczy się sprawa o sygn. akt IV K 51/10 ze skargi kasacyjnej Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w Pińczowie z dnia 18 maja 2009r. sygn. akt: II K 71/10, którego treść legła u podstaw wydania zaskarżonego zarządzenia zastępczego. Wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego został ponowiony przez stronę skarżącą pismem z dnia 9 kwietnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Jednocześnie, jak wynika z art. 98 ust. 1 w zw. z art. 98a ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym zarządzenia zastępcze, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Wskazać przy tym należy, iż stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego zarządzenia zastępczego w ramach opisanej powyżej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone zarządzenie zastępcze jest zgodne z prawem. Na wstępie wskazać trzeba, iż zostały spełnione wszystkie wymogi formalne niezbędne do skutecznego wniesienia skargi. Po pierwsze, skargę wniesiono w terminie 30 dni od doręczenia zarządzenia zastępczego Przewodniczącemu Rady Miejskiej w Działoszycach – zgodnie z art. 98 ust. 1 w zw. z art. 98a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej u.s.g. Po drugie, skargę wniosła gmina, której interes prawny (uprawnienie, kompetencja) został naruszony, a po trzecie podstawą do wniesienia skargi była uchwała Rady Miejskiej w Działoszycach z dnia 22 stycznia 2010r. – stosownie do art. 98 ust. 3 w zw. z art. 98a ust. 3 u.s.g. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego zarządzenia zastępczego stwierdzić należy, iż organ nadzoru dochował wszystkich wymogów formalnych niezbędnych do jego podjęcia. Mianowicie, Wojewoda Świętokrzyski, przed wydaniem przedmiotowego zarządzenia, skierował w dniu 12 listopada 2009r. do Rady Miejskiej w Działoszycach wezwanie do podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu Burmistrza Miasta i Gminy Działoszyce w terminie 30 dni od doręczenia wezwania (k. 41) – stosownie do art. 98a ust. 1 u.s.g. Następnie, w wyniku nie podjęcia przez Radę Miejską przedmiotowej uchwały stwierdzającej wygaśniecie mandatu, pismem z dnia 23 grudnia 2009r. (k. 44) Wojewoda zawiadomił Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o konieczności wydania zarządzenia zstępczego stwierdzającego wygaśniecie mandatu Burmistrza Miasta i Gminy Działoszyce. Odnosząc się natomiast do zasadności wydania zakwestionowanego zarządzenia zastępczego przytoczyć trzeba art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 2002r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. z 2002 nr 113, poz. 984 ze zm.), zgodnie z którym - wygaśnięcie mandatu wójta następuje wskutek utraty prawa wybieralności lub braku tego prawa w dniu wyborów. Z kolei stosownie do art. 26 ust. 2 tej ustawy wygaśnięcie mandatu w sytuacji opisanej powyżej stwierdza rada gminy w drodze uchwały, najpóźniej po upływie miesiąca od wystąpienia przesłanek wygaśnięcia mandatu. Zgodnie zaś z art. 3 ust.2 tej ustawy – prawo wybieralności ( bierne prawo wyborcze) ma każdy obywatel polski posiadający prawo wybieralności do rady gminy, który najpóźniej w dniu głosowania kończy 25 lat, z tym że kandydat nie musi stale zamieszkiwać na obszarze gminy, w której kandyduje. Z kolei art. 7 ust. 1 Ordynacji stwierdza, iż prawo wybieralności ( bierne prawo wyborcze) przysługuje osobie mającej prawo wybierania do danej rady. Nie mają go natomiast, z mocy art. 7 ust. 2 pkt 2 Ordynacji, miedzy innymi osoby wobec których wydano prawomocny wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne w sprawie popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Nie jest kwestionowane przez stronę skarżącą, iż wyrokiem z dnia 18 maja 2009r. sygn. akt II K 71/09 (prawomocnym od dnia 2 czerwca 2009r.) Sąd Rejonowy w Pińczowie Wydział II Karny warunkowo umorzył postępowanie karne wobec Burmistrza Miasta i Gminy Działoszyce – Z. L., oskarżonego o czyn z art. 231 § 1 k.k. w związku z art. 28 ust. 4a ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz. U. z 2006r. nr 123, poz. 858 ze zm.). W takim przypadku, zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 2002r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta, rada gminy winna stwierdzić wygaśnięcie mandatu burmistrza w drodze uchwały, najpóźniej po upływie miesiąca od dnia wystąpienia przesłanek wygaśnięcia mandatu. Z akt sprawy wynika, iż Rada Miejska w Działoszycach w dniu 31 grudnia 2009r. podjęła uchwałę, w której odmówiła stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Burmistrza Miasta i Gminy Działoszyce. Stwierdzić więc należy, iż Rada Miejska w Działoszycach nie podjęła uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu burmistrza. Zgodnie z art. 98a ust. 1 u.s.g. jeżeli właściwy organ gminy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów art. 190 ust. 2 i 6 i art. 194 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 24b ust. 6, art. 26 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. Nr 113, poz. 984, Nr 127, poz. 1089 i Nr 214, poz. 1806) oraz art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie dotyczącym odpowiednio wygaśnięcia mandatu radnego, obsadzenia mandatu radnego, wygaśnięcia mandatu wójta, odwołania ze stanowiska albo rozwiązania umowy o pracę z zastępcą wójta, sekretarzem gminy, skarbnikiem gminy, kierownikiem jednostki organizacyjnej gminy i osobą zarządzającą lub członkiem organu zarządzającego gminną osobą prawną, nie podejmuje uchwały, nie odwołuje ze stanowiska lub nie rozwiązuje umowy o pracę, wojewoda wzywa organ gminy do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni. W razie bezskutecznego upływu terminu określonego w ust. 1, wojewoda po powiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej, wydaje zarządzenie zastępcze (art. 98a ust. 2 u.s.g.), a przepisy art. 98 stosuje się odpowiednio (art. 98a ust. 3 u.s.g.). Takie brzmienie tych przepisów oznacza, iż w sytuacji, gdy organ gminy wbrew obowiązkowi nie podjął prawnie nakazanych działań, ustawowym obowiązkiem wojewody było wydanie zarządzenia zastępczego w sprawie wygaśnięcia mandatu. Innymi słowy, wydanie takiego zarządzenia ma charakter obligatoryjny. Reasumując powyższe, ustawowa procedura stwierdzenia wygaśnięcia mandatu burmistrza musi zostać przeprowadzona w sytuacji wydania prawomocnego wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej. Za bezzasadny należy uznać zarzut strony skarżącej, iż brak określenia w wyroku Sądu Rejonowego w Pińczowie z dnia 18 maja 2009r. sygn. akt. II K 71/09, czy czyn z art. 231 § 1 k.k. w związku z art. 28 ust. 4a ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz.U. z 2006r. nr 123, poz. 858 ze zm.), jakiego dopuścił się Z. L.a, został popełniony z winy umyślnej czy nieumyślnej - de facto uniemożliwia Wojewodzie wydanie zarządzenia zastępczego. Trzeba bowiem wskazać, iż czyn określony w art. 231 § 1 k.k. dotyczy funkcjonariusza publicznego, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Wskazanego czynu zabronionego można dokonać działając tylko umyślnie (i to zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym), co oznacza, iż funkcjonariusz publiczny musi obejmować swoim zamiarem zarówno przekroczenie uprawnień lub niewypełnienie obowiązków, jak i "działanie" na szkodę interesu publicznego lub prywatnego ( por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2003r., WK 3/03, OSNKW 2003, nr 5-6, poz. 53). Z tego też względu, w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja określona w cyt. powyżej art. 7 ust. 2 pkt 2 Ordynacji. Co zaś się tyczy zarzutu skargi odnośnie braku umożliwienia przez Wojewodę Świętokrzyskiego Burmistrzowi Miasta i Gminy Działoszyce złożenia wyjaśnień, o jakich mowa w przepisie art. 26 ust. 2 zdanie drugie ustawy o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta, to również należy uznać go za niezasadny. Przywołany przepis statuuje obowiązek umożliwienia wójtowi złożenia wyjaśnień przed podjęciem uchwały o wygaśnięciu mandatu. Natomiast instytucja zarządzenia zastępczego nie przewiduje wymogu wysłuchania wyjaśnień burmistrza przed wydaniem zarządzenia zastępczego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 marca 2005r., II SA/Bk 803/04, LEX nr 150127). Za całkowicie bezzasadny należy uznać zarzut skargi, dotyczący niedopuszczalności wydania zarządzenia zastępczego wobec pozostawania w obrocie prawnym uchwały Rady Miejskiej w Działoszycach z dnia 31 grudnia 2009r. o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Burmistrza Miasta i Gminy Działoszyce. W tym zakresie tut. Sąd podziela w całości stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyroku z dnia 21 grudnia 2007r., sygn. akt: II OSK 1593/07, LEX nr 357501. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż uchwała rady gminy, podjęta na wezwanie wojewody, odmawiająca stwierdzenia wygaśnięcia mandatu burmistrza, wyraża jedynie stanowisko rady w sprawie wezwania wojewody do podjęcia uchwały określonej treści. Skoro wojewoda wzywa radę do podjęcia konkretnej uchwały, to rada ma prawo przedstawić swoje stanowisko, także wtedy, gdy uważa, że nie ma podstaw do podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu. Takie stanowisko rady wyraża jedynie opinię rady w tej sprawie, może być podjęte w formie uchwały i brak jest podstaw do jej unieważnienia z tego powodu, że rada nie była uprawniona do podjęcia takiej uchwały. Jeżeli wojewoda nie podziela stanowiska (opinii) rady gminy, ma kompetencję do wydania zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu i nie jest potrzebne uprzednie wyeliminowanie uchwały rady wyrażającej jedynie opinię rady co do tego, że jej zdaniem nie ma podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zgodności art. 7 ust. 2 pkt 2 Ordynacji z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i art. 60 Konstytucji, Sad zwraca uwagę, że kwestia zgodności z Konstytucją tego przepisu była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny. Trybunał Konstytucyjny dwukrotnie wypowiadał się w przedmiocie zgodności z Konstytucją art. 7 ust. 2 pkt 2 Ordynacji – wyrokami z dnia 24 listopada 2008r. o sygn. akt: K 66/07 oraz z dnia 23 marca 2010r. w sprawie o sygn. akt K 19/09 (połączonej ze sprawą o sygn. akt K 30/09). W szczególności podkreślić trzeba, iż w ostatnim z powołanych wyroków Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 7 ust. 2 pkt 2 Ordynacji jest zgodny z art. 2, art. 32 i art. 60 Konstytucji, przy czym trzeba zauważyć, iż to właśnie te przepisy zostały powołane we wniosku Rady Miasta i Gminy w Działoszycach z dnia 25 stycznia 2010r skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego (k. 25). Na gruncie sprawy niniejszej podkreślenia wymaga stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 listopada 2008r., zgodnie z którym konsekwencją sytuacji przewidzianej w art. 7 ust. 2 pkt 2 Ordynacji jest utrata zdolności bycia wybranym – przez cały czas istnienia przeszkody (zarówno uniemożliwiającej wybór, jak i kontynuację mandatu, na wypadek pojawienia się przeszkody już w momencie sprawowania mandatu). Podkreślono przy tym, że w wypadku warunkowego umorzenia postępowania karnego fakt dopuszczenia się przestępstwa jest niewątpliwy. W sytuacji gdy ratio legis wprowadzenia rozważanego ograniczenia biernego prawa wyborczego był zamysł, aby na reprezentantów narodu wybierać osoby nieskazitelne, wówczas ograniczenie biernego prawa wyborczego, zarówno wobec osób objętych warunkowym umorzeniem, jak i formalnie ukaranych – nie może być traktowane jako arbitralne. Warunkowe umorzenie postępowania – niezależnie od tego, że jest ono wyrazem przekonania sądu o korzystnej prognozie co do przyszłej konduity skazanego – wiąże się bowiem ze stwierdzeniem popełnienia przestępstwa i to ustalenie jest wiążące w okresie próby. Do czasu zatem pomyślnego zakończenia tego okresu i następującego po nim zatarcia skazania brak jest podstaw do traktowania osoby, wobec której środek ten zastosowano, jako nieskazitelnej. W świetle powyższego, nie budzi wątpliwości Sądu zgodność z Konstytucją kwestionowanych przez skarżącą regulacji prawnych stanowiących podstawę wydania zaskarżonego zarządzenia zastępczego. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o zawieszenie postępowania sądowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach – w związku ze złożeniem przez Radę Miejską w Działoszycach wniosku do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności art. 7 ust. 2 pkt 2 Ordynacji z art. 2, art. 32 i art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – wskazać należy, iż sąd administracyjny orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu w oparciu o przedstawione akta sprawy (art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a.). Trybunał Konstytucyjny, jak już wskazano powyżej, już dwukrotnie wypowiadał się w przedmiocie zgodności z Konstytucją art. 7 ust. 2 pkt 2 Ordynacji – nie znajdując powodów do zakwestionowania przedmiotowej regulacji. Stosowanie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. - Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Fakultatywne zawieszenie postępowania w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. zależy od uznania sądu, który powinien rozważyć, czy w danym wypadku jest celowe wstrzymywanie biegu sprawy z uwagi na opisane okoliczności (por. Komentarz do art. 125 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy, z uwagi na dotychczasową, konsekwentną linię orzeczniczą Trybunału Konstytucyjnego, brak jest podstaw do zawieszenia postępowania sądowego. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku wniosek skarżącej z dnia 30 marca 2010r. o zawieszenie postępowania sądowo-administracyjnego (ponowiony pismem z dnia 9 kwietnia 2010r.) do czasu wydania orzeczenia przez Sąd Najwyższy w sprawie o sygn. akt IV K 51/10 ze skargi kasacyjnej Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w Pińczowie z dnia 18 maja 2009r. sygn. akt: II K 71/10. Wobec niekwestionowanego przez stronę skarżącą – w dacie wydania zaskarżonego zarządzenie zastępczego – przymiotu prawomocności w/w wyroku z dnia 18 maja 2009r. brak podstaw do zawieszenia postępowania w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Również wniosek o odroczenie rozprawy, spowodowany kolizją terminów rozpraw pełnomocnika strony skarżącej nie został przez Sąd uwzględniony. Odroczenie posiedzenia może bowiem nastąpić jedynie wówczas, gdy nieobecność strony lub jej pełnomocnika została wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przyczyną, której nie można przezwyciężyć (por. Komentarz do art. 99 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Na gruncie niniejszego postępowania nie można przyjąć, iż zawiadomienie o terminie rozprawy w innej sprawie w innym mieście, wysłane do pełnomocnika skarżącej prawie miesiąc wcześniej było nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną przyczyną, której nie można przezwyciężyć – zwłaszcza, że wobec kolizji terminów rozpraw pełnomocnik strony skarżącej mógł ustanowić substytuta. Jednocześnie wskazać trzeba, iż sąd administracyjny powinien dążyć do rozstrzygnięcia sprawy na pierwszym posiedzeniu (art. 7 ustawy p.p.s.a.). Mając na uwadze, iż podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.