II SA/Gl 484/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant referent - stażysta Joanna Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi K. P. i J. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy ogrodzenia oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ogrodzenia betonowego między parcelami [1] i [2] przy ul. [...]w Ł.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż postępowanie dotyczyło muru oporowego pomiędzy wskazanymi parcelami i stało się bezprzedmiotowe. Powołano się na pismo Urzędu Miejskiego w Ł. z dnia [...]r., z którego wynika, że wzdłuż wspólnej granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami istnieje ogrodzenie składane z betonowych elementów prefabrykowanych. Na budowę takich ogrodzeń nie jest wymagane ani pozwolenie, ani zgłoszenie. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli obecnie skarżący K. i J. P. Stwierdzili, że z oględzin przeprowadzonych w dniu [...]r. wynikało, że sporne urządzenie jest murem oporowym. Wykonana konstrukcja podtrzymywała nasyp ziemi do wysokości 1 m. Celem podwyższenia terenu było wykonanie parkingu i placu manewrowego dla samochodów ciężarowych. W toku postępowania inwestor A. S. został zobowiązany do przedłożenia stosownych dokumentów. Obowiązku tego nie wykonał, a jedynie przedłożył opinię, w której rzeczoznawca proponuje odkopać wykonaną budowlę. Budowla w dalszym ciągu podtrzymuje nasyp ziemi do wysokości ok. 80 cm. Mur jest przechylony w stronę ich działki. Rozpoznając to odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego zlecił w trybie art. 136 kpa organowi pierwszej instancji przeprowadzenie kolejnych oględzin w celu zbadania, czy stan faktyczny nie uległ zmianie. Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu oględzin wydał w dniu [...]r. kolejną decyzję o umorzeniu postępowania. Na skutek wniesionego odwołania od tej decyzji, organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzje organu pierwszej instancji z dnia [...]r. i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne. Kolejną decyzją z dnia [...]r. organ odwoławczy umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r., powołując się przy tym na swoją wcześniejszą decyzje z dnia [...]r. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał, że istotą sprawy jest ustalenie funkcji jaką ma pełnić sporna budowla, nie zaś samo jej nazwanie jako muru oporowego, czy ogrodzenia. Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że przedmiotowe ogrodzenie nie jest murem oporowym, bowiem nie służy do zabezpieczenia, ani wzmocnienia ściany budynku, skarpy, nadbrzeża lub wolnostojącego muru. Ponadto nie styka się bezpośrednio z podniesionym terenem, co zostało dodatkowo potwierdzone dokumentacją fotograficzną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wnieśli o zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucili naruszenie art. 10 § 1 kpa oraz art. 7 kpa. Podnieśli, że niewyjaśnione zostały okoliczności sprawy, a także nieprawidłowo oceniono wykonaną przez pp. S. budowę. W uzasadnieniu wskazali, że nie brali udziału w oględzinach w dniu [...]r., co winno skutkować pominięciem ustaleń dokonanych podczas tych oględzin. Stwierdzili, że z zebranego w sprawie materiału wynika, iż wykonany wzdłuż muru wykop ma niedostateczną szerokość i głębokość. O mur nadal opiera się warstwa nasypu, nie wykonano jej umocnienia ani drenażu. Podjeżdżające pod mur samochody ciężarowe powodują obsypywanie się skarpy. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący brali czynny udział na każdym etapie postępowania, o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, w tym ich pisma kierowane do organów. W piśmie procesowym z dnia [...]r. uczestnicy postępowania A. i A. S. wnieśli o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, powołując się na swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...]r., stanowiącym ich odpowiedź na odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. W piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżący zaprzeczyli faktom i twierdzeniom uczestników postępowania. Z kolei uczestnicy ustosunkowali się do treści tego pisma, pismem z dnia [...]r. podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu [...]r. strony i uczestnicy postępowania podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę Sąd badał zatem, czy zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami prawa. Sąd badał również, czy stan faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu dawał organom podstawę do zastosowania odpowiednich przepisów prawa. Badając zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które mogłoby skutkować uchyleniem względnie stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa formalnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 105 kpa jeżeli postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak było podstaw do stwierdzenia, iż przedmiotowe ogrodzenie i jego stan techniczny narusza obowiązujące przepisy prawa. W szczególności zwrócić przyjdzie uwagę, że przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją było ogrodzenie międzysąsiedzkie, a nie jak twierdzą skarżący mur oporowy. W tym zakresie organy dokonały stosownej kontroli i zebrały materiał dowodowy wystarczający do przeprowadzenia takiej oceny. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), budowa ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę. Jednakże na zasadzie art. 30 ust. 1 pkt 3 tej ustawy budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi. W niniejszej sprawie, co jest bezsporne, zrealizowane ogrodzenie zostało usytuowane od strony prywatnej działki, a jego wysokość nie przekracza 2,20 m. Tego rodzaju ogrodzenie nie podlegało zatem reglamentacji prawnej przed jego wybudowaniem, co samo w sobie stanowić musi o bezprzedmiotowości postępowania prowadzonego w tym zakresie przez organy nadzoru budowlanego. W niczym nie zmienia tego faktu okoliczność, że ogrodzenie to było przysypane z jednej strony ziemią. Z akt sprawy, w szczególności z opinii technicznej z dnia [...]r., protokołów oględzin oraz dokumentacji fotograficznej wynika bowiem, że sporne ogrodzenie nie pełni funkcji muru oporowego, ani do pełnienia takiej funkcji nie jest przystosowane. Z akt sprawy wynika ponadto, że nadmiar ziemi został przez uczestników postępowania usunięty. Brak jest jakichkolwiek racjonalnych, jak również legalnych argumentów, które pozwalałyby twierdzić, że podsypanie ziemią ogrodzenia zmienia jego istotę i powoduje, że staje się ono murem oporowym. Skład orzekający podziela w pełni pogląd wyrażony w powołanym przez organ odwoławczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 704/08. W wyroku tym trafnie określono pojęcie muru oporowego, które nie przystaje do ogrodzenia, z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wskazać przy tym przyjdzie, że nadsypanie ziemi może spowodować zmianę stosunków na gruncie (np. stosunków wodnych) lub w inny sposób negatywnie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Nie to jednak było przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Zmiana stosunków wodnych należy bowiem do właściwości innych organów, zaś roszczenia z tytułu naruszenia prawa własności należą do kognicji sądów powszechnych. W tym miejscu wskazać też przyjdzie, że znajdujące się w aktach sprawy wystąpienia stron, świadczą o istniejącym pomiędzy nimi konflikcie sąsiedzkim. Do rozwiązywania tego typu sporów nie są powołane ani organy administracji publicznej, ani też sądy administracyjne. Mając na uwadze powyższe Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, a zatem podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).