III SA/Kr 203/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Tadeusz Wołek WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. sprawy ze skargi T. K., S. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 19 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala Starosta, decyzją z dnia [...] 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 20, 21, 22, 23, 24 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), § 44 pkt 2, § 45, 46, 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) oraz art. 104 kpa, orzekł o odmowie wprowadzenia zmiany w części opisowej operatu ewidencji dla obrębu A gmina B, polegającej na zmianie właściciela działki nr 5737. W uzasadnieniu Starosta streścił przebieg dotychczasowego postępowania, wskazał na dotychczas wydane rozstrzygnięcia i poczynił poniższe ustalenia: - postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 23 marca 1963r. o zniesieniu współwłasności pgr 1.kat. 2815/1 o pow. 0.0540 ha otrzymał na wyłączną własność S. N., zaś pgr 1.kat. 2818/1 o pow. 0.0548 ha otrzymała na wyłączną własność S. N.; - dnia 10 października 1966r w oparciu o mapy katastru austriackiego w skali 1:2880 został założony operat ewidencji gruntów dla obrębu A w oparciu o wyniki przeprowadzonych pomiarów bezpośrednich na gruncie, na podstawie ustalonego stanu władania - w sporządzonych rejestrach gruntów pgr 1.kat. 2815/1 o pow. 0.0457 ha została ujawniona w jednostce rejestrowej nr 605, w której jako właściciel figurował J. N., natomiast pgr 1.kat. 2815/3 o pow. 0.0457 ha została ujawniona w jednostce rejestrowej nr 833, w której jako właściciel figurował B. Z.; - w zasobie geodezyjnym i kartograficznym ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego znajduje się mapa katastralna w skali 1:2880, na której widnieje adnotacja, że została "reprodukowana w Archiwum map katastralnych w A według stanu z roku 1928". Przedstawiony na tej mapie przebieg granic parceli katastralnej pgr 1.kat. 2815/1 jest zgodny z przebiegiem granic parceli pgr 1.kat. 2815/1 przedstawiony na mapie katastralnej wykonanej w dniu 4 listopada 1935r przez mierniczego przysięgłego W. B. Na mapie tej nie została ujawniona zmiana konfiguracji i następnie podział parcel katastralnych powołanych w postanowieniu Sądu z 23 marca 1963r. Nowa zaktualizowana mapa katastralna ewidencji gruntów w skali 1:2880 została sporządzona przez KBGiTR w dniu 25 listopada 1975r. 1.ks.rob. 403 i zawiera aktualne numery i konfiguracje parcel katastralnych zgodne z rejestrem gruntów sporządzonym w 1966r. Na mapie tej wkreślony został inny przebieg granic parcel 2815/1, 2818/1, pb. 218/1, pb. 218/2 niż przedstawiony na projekcie podziału z 8 marca 1960r. ponadto ujawnione zostały parcele pgr 1.kat. 2815/3 i pb. 1.kat. 218/3. Mapa sporządzona w 1975r., jako katastralna mapa ewidencji gruntów obowiązywała do 2000r. czyli do wejścia w życie obecnie obowiązującej nowej ewidencji gruntów; - obwieszczeniem Starosty z dnia 19 lipca 2000r. zastąpiono dotychczasowy operat ewidencji gruntów odnowionym operatem ewidencji gruntów dla obrębu A gmina B. W części opisowej operatu nowej ewidencji gruntów, działka nr 5737 została wpisana w jednostce rejestrowej nr 606 jako odpowiadająca parceli pgr 1.kat. 2815/3. Jako jej właściciele ujawnieni zostali M. i S. K. Wpis taki został dokonany w oparciu o księgę wieczystą nr 29173 prowadzoną przez Sąd Rejonowy. Natomiast w jednostce rejestrowej nr 984 została wpisana działka ewidencyjna nr 5738 odpowiadająca parceli pgr 1.kat. 2815/1, w której jako właściciele ujawnieni byli T. i S. K. Jako podstawę wpisu podano akt własności ziemi nr 362/79. W części kartograficznej ujawniono działki ewidencyjne nr 5738 i nr 5737; - Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr 39173, w której ujawniona jest działka nr 5737 (dawna parcela pgr 1.kat. 2815/3) jako własność M. i S. K. na podstawie aktu własności ziemi nr [...] z dnia 15 sierpnia 1979r. Prowadzona jest również księga wieczysta nr 8344, w której ujawniona jest parcela pgr 1.kat. 2815/1 jako własność T. i S. K. na podstawie aktu własności ziemi nr [...] z dnia 15 sieprnia 1979r; - podstawę opisu parceli 1.kat. 2815/3 w KW nr 39173 stanowi wyrys z mapy ewidencyjnej wraz z opisem zmian i wypisem z rejestru gruntów sporządzony przez Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w dniu 9 października 1987r L.ks.zam. 763/87/KR Powyższy wyrys z mapy ewidencji gruntów sporządzony przez KBGiTR został wykonany na podstawie wówczas obowiązującej mapy katastralnej w skali 1:2880 sporządzonej w dniu 25 listopada 1975r. 1.ks.rob. 403, a obowiązującej do 2000r. Ze zbioru akt księgi wieczystej nr 8344 zostały uzyskane kopie wszystkich dokumentów. Starosta wskazał, że T. i S. K. przedłożyli niepotwierdzoną co do zgodności z oryginałem kserokopię prawomocnego postanowienia Sądu Powiatowego z dnia 23 marca 1963r. w sprawie zniesienia współwłasności, twierdząc, że wymieniona w postanowieniu parcela pgr 1.kat. 2815/1 o pow. 0.0540 ha jest tożsamą z parcelą pgr 1.kat. 2815/1 objętą AWZ [...] i obejmuje swym zasięgiem obszar parceli pgr 1.kat. 2815/3. Jednak wobec faktu, że dokumentacja geodezyjna, w oparciu o którą wydano ww. postanowienie sądu nie znajduje się w zasobie Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, jak również postanowienie to nie było ujawnione w pierwszym rejestrze gruntów założonym w 1966r., przyjęto, że powołana w postanowieniu parcela katastralna pgr 1.kat. 2815/1 o pow. 0.0540 ha nie jest tożsama z parcelą wykazaną w rejestrze gruntów o tym samym numerze 2815/1, ale o innej powierzchni 0.0457 ha. Zdaniem Starosty postanowienie sądowe jest również sprzeczne ze stanem wykazanym w księgach wieczystych, a brak dokumentacji geodezyjnej powoduje, że nie może stanowić podstawy do identyfikacji jego treści z obecnie obowiązującym operatem ewidencji gruntów. Projekt podziału parcel w byłej gm. kat. A z dnia 8 marca 1960r., na który powołują się T. i S. K., jest tylko projektem przedstawiającym naszkicowaną wersję zmiany konfiguracji granic pomiędzy parcelami katastralnymi 2815/1, 2818/1, pb. 218/1 pb. 218/2. Brak jakichkolwiek danych liczbowych oraz punktów nawiązania uniemożliwia identyfikację zarówno na mapie jak i w terenie punktów załamania i przebiegu granic parcel objętych tym projektem. Ponadto Sąd Rejonowy w dniu 23 marca 1963r. postanowił zatwierdzić zmiany konfiguracji przedmiotowych parcel zgodnie z planem sytuacyjnym inż. M. B. z dnia 26 czerwca 1962r. zatwierdzonym przez Powiatowe Biuro Geodezji i Urządzeń Rolnych w dniu 3 grudnia 1962r pod nr [...]. Starosta wskazał, iż nie można wykluczyć, że w ciągu trzyletniego okresu czasu, jaki minął pomiędzy wydaniem przedmiotowego postanowienia z daty 23 marca 1963r., a 10 października 1966r. tj. sporządzeniem pierwszego rejestru gruntowego, w którym zostały ujawnione powyższe parcele, zmiana przebiegu granic i powierzchni parcel mogła nastąpić w wyniku przeprowadzonego postępowania geodezyjnego, co do którego również nie zachowały się dokumenty. W sądzie nie udało się odszukać planu sytuacyjnego z 26 czerwca 1962r. Odnośnie "kopii z mapy katastralnej gm. kat. A skala 1:2880" wykonanej przez Powiatowe Biuro Geodezji i Urządzeń Rolnych 1.ks.zam. 2620/71, która przedstawia parcelę katastralną 1.kat. 2815/1 o przebiegu granic zupełnie innym niż uwidoczniony przebieg na mapie katastralnej obowiązującej przed 1975r., a na którą powołują się T. i S. K., Starosta wskazał, że przebieg granic parcel katastralnych na tym opracowaniu graficznym jest również inny niż pokazuje to mapa z 1975r. oraz, że na tej "kopii z mapy" z 1971 r. wpisane są jedynie numery parcel i podana powierzchnia, natomiast brak jest jakiegokolwiek opisu, jakie oryginalne dokumenty stanowiły podstawę do jej sporządzenia. Dlatego Starosta uznał, iż, trudno traktować ją jako faktyczną kopię wówczas obowiązującej katastralnej mapy ewidencji gruntów, a raczej jako opracowanie geodezyjne, na którym brak klauzuli potwierdzającej przyjęcie do zasobu geodezyjne - kartograficznego PBGiUR. Własność pgr 1.kat. 2815/1 o pow. 0.0457 ha została ustalona aktem własności ziemi nr [...] wydanym w dniu 15 sierpnia 1979r. przez Naczelnika Miasta i Gminy na rzecz T. i S. K., a własność pgr 1.kat. 2815/3 o pow. 0.0457 ha została ustalona aktem własności ziemi nr [...] wydanym w dniu 15 sierpnia 1979r. przez Naczelnika Miasta i Gminy na rzecz M. i S. K. Na podstawie wydanych aktów własności ziemi zostały założone księgi wieczyste nr 8344 dla pgr l.kat. 2815/1 i nr 39173 dla pgr l.kat. 2815/3. Uznano, że oba akty własności ziemi wydane zostały w oparciu o ujawniony w 1979r. stan w ewidencji gruntów. Na obowiązującej wówczas mapie katastralnej ewidencji gruntów zostały wykazane parcele gruntowe l.kat. 2815/1 i 2815/3, których przebieg granic nie uległ zmianie od chwili powstania mapy czyli od 1975r., aż do 2000r. Wyrys z mapy ewidencyjnej wykonany przez Biuro Geodezji i Terenów Rolnych l.ks. zam. 763/87/Kr z dnia 9 października 1987r., który stanowił podstawę opisu parceli katastralnej pgr l.kat. 2815/3 w księdze wieczystej nr 39173, został sporządzony na podstawie katastralnej mapy ewidencyjnej z 1975r. i odzwierciedla istniejący na niej przebieg granic parcel katastralnych 2815/1 i 2815/3. Po przeprowadzeniu analizy porównawczej przebiegu granic parcel katastralnych pgr l.kat. 2815/1 i 2815/3 wykazanym na katastralnej mapie ewidencji gruntów z 1975r. z przebiegiem granic działek ewidencyjnych wykazanym na mapie nowej ewidencji gruntów Starosta stwierdził, że przebieg granic działki nr 5738 jest identyczny z przebiegiem granic parceli katastralnej l.kat. 2815/1, natomiast przebieg granic działki nr 5737 od strony północno - wschodniej w niewielkim stopniu odbiega od przebiegu granicy parceli l.kat. 2815/3. Nie ma to jednak wielkiego znaczenia ze względu na fakt, że od tej strony parcela ta graniczy z parcelą l.kat. 2818/1 stanowiącą również własność M. i S. K. objętą KW 39137 i jedynie niewielka część parceli l.kat. 2815/3 weszła w skład działki ewidencyjnej nr 5736. Zdaniem Starosty duża różnica pomiędzy powierzchnią wykazaną w rejestrze katastralnym a powierzchnią działek ewidencyjnych wykazaną w rejestrze nowej ewidencji gruntów mogła zostać spowodowana zarówno błędnym obliczeniem powierzchni parcel katastralnych jak i błędnym ustaleniem granic podczas pomiarów do operatu nowej ewidencji gruntów. Na podstawie mapy katastralnej została graficznie obliczona powierzchnia parcel katastralnych. Z obliczeń wynika, że powierzchnia pgr l.kat. 2815/1 powinna wynosić około 0.0346 ha, natomiast powierzchnia pgr l.kat. 2815/3 powinna wynosić około 0.0301 ha. Nie stwierdzono, aby zmiana powierzchni przedmiotowych działek ewidencyjnych w stosunku do powierzchni parcel katastralnych nastąpiła w wyniku zmiany konfiguracji granic tych parcel. W celu dokładnego zbadania stanu rzeczy, na zlecenie Starosty w dniach geodeta uprawniony K. P. przeprowadziła pomiar kontrolny działki nr 5737 oraz pomiar kontrolny działek przyległych nr: 5729, 5736, 5738, 5739, 5740, 5086/8, 5086/9. Analiza przedłożonego operatu potwierdziła zgodność przebiegu granic działek ewidencyjnych przedstawionych w części kartograficznej operatu nowej ewidencji gruntów. Starosta stwierdził, że wykazana w operacie ewidencji gruntów działka nr 5737 odpowiada parceli gruntowej l.kat. 2815/3 o pow. 0.0457 ha, natomiast działka ewidencyjna nr 5738 odpowiada parceli l.kat. 2815/1 o pow. 0.0457 ha. Odnośnie wykazów synchronizacyjnych sporządzonych przez KBGiTR, na które powołują się T. i S. K., Starosta wskazał, że wykazy, mimo iż sporządzone są przez tę samą osobę, zawierają sprzeczne ze sobą ustalenia, stąd nie można ich uznać jako materiał dowodowy. Na zlecenie Starosty geodeta uprawniony E. K. sporządziła wykaz zmian gruntowych - równoważnik l. ks.rob. 2273/02 z 17 stycznia 2003r, w którym trzem parcelom pgr l.kat. 2815/3, 2818/1, pb. l.kat. 396 objętym KW 39173 przyporządkowano łącznie trzy działki ewidencyjne nr 5737, 5736, 5735. Geodeta uprawniony, sporządzając wykaz synchronizacyjny, oparł się na materiałach stanowiących zasób geodezyjne - kartograficzny Starostwa. Nie stwierdzono, aby zmiana powierzchni działek ewidencyjnych w stosunku do powierzchni parcel katastralnych nastąpiła w wyniku zmiany konfiguracji granic tych parcel. Wykaz synchronizacyjny wraz z zawiadomieniem Starosty z dnia 24 stycznia 2003r. o zmianie danych ewidencyjnych polegający na zmianie oznaczeń parcel katastralnych objętych działem l KW 39173 został przesłany do Sądu Rejonowego Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych. T. i S. K. przedłożyli też do akt sprawy dwie sprzeczne w swej treści "mapy sytuacyjne" wykonane dla celów projektowych przez geodetę uprawnionego A. M. obydwie o numerze nr ks.rob. 416/96, z 20 sierpnia 1996r., powołując się na przedstawiony na tych mapach przebieg granic. Jednak zdaniem Starosty mapy te zostały wykonane nieprawidłowo, ponieważ wykazany przebieg granic działek odbiega od przebiegu granic działek przedstawionego na obowiązującej w tym czasie mapie katastralnej w skali 1:2880 sporządzonej w 1975r. Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Starosta wskazał: operat nowej ewidencji gruntów obrębu A został sporządzony na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i obowiązujących wówczas przepisów regulujących prowadzenie operatu ewidencji gruntów i budynków zawartych w rozporządzeniu Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 1996r. Nr 158, poz. 813). W ewidencji gruntów ujawniona została działka ewidencyjna nr 5737 odpowiadająca parceli katastralnej pgr l.kat. 2815/3 objętej aktem własności ziemi nr [...] z 15 sierpnia 1979r. wydanym na rzecz M. i S. K. ujawnionym w KW 39173 oraz działka nr 5738 odpowiadająca parceli pgr l.kat. 2815/1 objętej aktem własności ziemi nr [...] z 15 sierpnia 1979r. wydanym na rzecz T. i S. K. ujawnionym w KW 8344. Podstawę wydania aktów własności ziemi stanowiła ustawa z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Celem ustawy było prawne usankcjonowanie nieformalnego władania gruntem niezależnie od istniejącego wówczas stanu prawnego. W związku z powyższym nie można przywrócić w ewidencji gruntów stanu prawnego jak również powierzchni i przebiegu granic wynikających z postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 23 marca 1963r, który obejmuje nieaktualny obecnie stan prawny przedmiotowych działek. WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 sierpnia 2006r. sygn. akt III SA/Kr 771/04 stwierdził, że "zasada aktualizacji ewidencji sprzeciwia się wprowadzaniu do ewidencji danych nieaktualnych, tzn. nieodzwierciedlających aktualnego stanu prawnego. Dlatego argumentacja odwołujących się co do powierzchni działek i przedmiotu postanowienia b. Sądu Powiatowego z 23 marca 1963r, nawiązuje w istocie do nieaktualnego stanu prawnego". W ocenie Starosty żądania T. i S. K. sprowadzają się w istocie rzeczy do ustalenia zasięgu prawa własności związanej z przebiegiem granic nieruchomości i winny być rozstrzygane w postępowaniu rozgraniczeniowym lub cywilnoprawnym, a nie ewidencyjnym. Skoro zaś stan w ewidencji gruntów odpowiada tytułowi prawnemu w księgach wieczystych, a strony nie dostarczyły dokumentów wskazujących na inny stan prawny przedmiotowych działek, uznano, że brak podstaw do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów polegającej na zmianie właściciela działki nr 5737. Odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wnieśli T. K. i S. K. W odwołaniu strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez organ l instancji, zarzucając naruszenie art. 10 kpa oraz art. 7 i art. 77 kpa. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 19 grudnia 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postanowienia, przedstawił ustalenia dokonane przez organ l instancji i uznał je za prawidłowe. Organ podał, że zostały uzupełnione braki, z powodu których poprzednia, ostateczna decyzja w sprawie została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22. 08. 2006 r., sygn. akt III SA/Kr 771/04 i dokonał szczegółowego omówienia uzupełnionych dokumentów, dochodząc do identycznego rozstrzygnięcia, jak organ pierwszej instancji. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ stwierdził, że zarzut naruszenia art. 10 kpa jest całkowicie bezzasadny, gdyż w wezwaniu z dnia 8 stycznia 2008r. poinformowano strony, że mogą zapoznać się z aktami sprawy i wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie do dnia 14 marca 2008r. T. K. aktywnie uczestniczyła w postępowaniu, wielokrotnie zapoznając się z aktami sprawy, składając pisma, wyjaśnienia i uczestnicząc w rozprawach administracyjnych. Ponadto zarzuty z pisma T. K. z dnia 18 sierpnia 2008r. zostały uwzględnione przy analizie całej dokumentacji zgromadzonej w sprawie, jak również zostały uwzględnione w uzasadnieniu decyzji. Natomiast zarzut naruszenia przez organ l instancji art. 7 i 77 kpa jest bezpodstawny, gdyż wątpliwości sformułowane przez WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 sierpnia 2006r. zostały wyjaśnione przez organ l instancji w decyzji. Zdaniem organu odwoławczego żądania odwołujących się sprowadzają się w istocie rzeczy do ustalenia zasięgu prawa własności związanej z przebiegiem granic nieruchomości i powinny być rozstrzygane w postępowaniu rozgraniczeniowym lub na drodze cywilnoprawnej przed sądem powszechnym, a nie w postępowaniu ewidencyjnym. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 19 grudnia 2008 r. znak [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli T. K. oraz S. K., domagając się jej uchylenia i zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzucili naruszenie: - art. 77 § 1, w związku z art. 7 kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego będącego podstawą podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie poprzez pominięcie istotnych okoliczności i dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, w szczególności w zakresie, w jakim w prowadzonym aktualnie postępowaniu organ odmówił wiarygodności dokumentom (potwierdzonym za zgodność z oryginałem) przedstawionym przez skarżącą, a wydanych z archiwum Sądu Rejonowego; - art. 107 § 3 kpa poprzez naruszenie zawartych w tym przepisie dyrektyw dotyczących uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego decyzji, w szczególności w zakresie, w jakim uzasadnienie faktyczne i prawne nie zawiera wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy; - art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz § 44 i § 46 w związku z § 35 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez niedokonanie aktualizacji prowadzonej przez Starostę Powiatu ewidencji gruntów i budynków (dla obrębu A, gm. B). W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 15 kwietnia 2010r. pełnomocnik skarżących podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze i zarzucił, że działania podejmowane w sprawie przez organy administracji nie zmierzały do dokonania aktualizacji ewidencji gruntów, lecz w praktyce prowadziły do utrwalenia istniejących w ewidencji błędów. Zdaniem pełnomocnika przyczyną takiego postępowania jest ignorowanie zmian, jakich na przedmiotowych nieruchomościach dokonało postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 23 marca 1963r. o zniesieniu współwłasności przy równoczesnym trzymaniu się stanu wywołanego przez wydanie aktu własności ziemi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ppsa), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ppsa). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), zwanej dalej Pgik, oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) zwanego dalej rozporządzeniem. Nadto, w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją zapadł w dniu 22 sierpnia 2006 r. do sygn. akt III SA/Kr 771/04 wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, uchylający decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 23 czerwca 2004 r. Nr: [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] 2004 r. znak [...]. Powyższe ma istotne znaczenie, z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia organów administracyjnych a także ze względu na stanowisko skarżących prezentowane w toku podlegającego kontroli sądowej postępowania, oraz treść i zarzuty skargi, przy uwzględnieniu treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 2 pkt. 8 Pgik, ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Przepis art. 20 ustawy określa rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt.1), oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Informacje te mają charakter podmiotowy lub przedmiotowy. W odniesieniu do gruntów informacje o charakterze przedmiotowym dotyczą ich położenia, granic, rodzaju użytków gruntowych i klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub rodzaju dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Informacje podmiotowe dotyczą wskazania właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych lub samorządowych - innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części. Dane podmiotowe służyć mają wyłącznie odzwierciedleniu aktualnego stanu prawnego nieruchomości i potwierdzają zaistniały stan ukształtowany na podstawie innych dokumentów. Nie mogą zatem samodzielnie tego stanu kształtować. Informacje powyższe zawiera tzw. operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do rejestrów - art. 24 ust. 1 ustawy. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z przepisów Rozdziału 3 (§ 44 i nast.) rozporządzenia, wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 26 ust.2 ustawy. Zgodnie z § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Przepisy rozporządzenia posługują się pojęciem aktualizacji ewidencji a nie jej prostowania. Usuwanie błędów lub pomyłek w ewidencji w ramach jej aktualizacji nie jest wyłączone, jednakże pod warunkiem, że uzasadnia to aktualny stan prawny, który ewidencja ma odzwierciedlać a nie tworzyć (wyrok WSA w Krakowie z dnia 16.04.2008 r., III SA/Kr 119/08, LEX nr 510289). W myśl przepisów § 46 ust. 2 pkt. 1 i 2 rozporządzenia, dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, o których mowa w § 10 i 11. Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z : -prawomocnych orzeczeń sądowych, -aktów notarialnych, -ostatecznych decyzji administracyjnych, -aktów normatywnych, - opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian ewidencyjnych, - dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, - ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Zgodnie § 12.1 rozporządzenia: "Prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie: 1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych, 2) prawomocnych orzeczeń sądowych, 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, 4) ostatecznych decyzji administracyjnych, 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, 6) umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2". Zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych mogą dotyczyć wyłącznie zmian przedmiotowych i nie mogą uzasadniać zmiany danych w zakresie praw podmiotowych do gruntu (por. wyrok WSA w Białymstoku z 19.02.2008 r., II SA/Bk 636/07, Lex nr 480114). Zapisy zawarte w ewidencji gruntów, dotyczące uprawnień do niego, w tym szczególnie prawa własności, mają charakter informacji pochodnych w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 rozporządzenia wykonawczego. Organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające, nie mogą natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu, budynku lub lokalu. Poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania nieruchomością (por. wyrok NSA z dnia 18.03.1999 r, II SA 1728/98, Lex nr 46224, z dnia 18.04. 1999 r., II SA 1632/98. Lex nr 46216, z dnia 20.08.1998 r, II SA 766/98, Lex nr 41298, z dnia 19.03.2003 r. II SA 1018/02, Lex nr 156374). Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 771/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi T. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] 2004 r. Nr: [...] w przedmiocie ewidencji gruntów, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał, że organ odwoławczy nie ustalił, czy odwołanie T. i S. małż. K. od decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] 2004 r. znak [...] zostało wniesione z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 kpa, a nadto, że nie została w sposób wystarczający wyjaśniona faktyczna podstawa rozstrzygnięcia. W przypadku ustalenia, iż odwołanie zostało wniesione w terminie i nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 134 kpa, organ odwoławczy winien mieć na uwadze następujące wskazania i ocenę prawną : ustawa Pgik czyni dystynkcję pomiędzy przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego, a przedmiotem ewidencji gruntów i budynków i dlatego za chybione uznał Sąd zarzuty skarżącej dotyczące pominięcia w postępowaniu ewidencyjnym czynności właściwych dla postępowania rozgraniczeniowego. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych na wniosek lub z urzędu. W ramach aktualizacji ewidencji możliwe jest usuwanie błędnych czy mylnych informacji zawartych w ewidencji gruntów, jeżeli tzw. dokumenty źródłowe wskazują taki błąd, a zmiana ewidencji ma walor aktualizacji, tj. odnosi się do obowiązującego stanu prawnego gruntu i nie jest z nim sprzeczna. W sprzeczności z zasadą aktualizacji pozostawałoby usuwanie błędów i innych mylnych informacji w ewidencji, ale nie odnoszących się do aktualnego stanu prawnego. Określając przedmiot żądania skarżącej Sąd uznał, że żądanie to zmierza do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów, przez wymianę jej danych przedmiotowych, dotychczas stanowiących podstawę opisu w księdze wieczystej 39173 objętej nią nieruchomości a w szczególności wchodzącej w jej skład działki gr 2815/3, przy równoczesnym twierdzeniu, iż obszar tej działki objęty jest działką gr. 2815/1 wchodzącą w skład nieruchomości obj. KW 8344 stanowiącej własność skarżącej. Następstwem takiej zmiany przedmiotowej, byłaby zmiana podmiotowa, o tyle, że dz. gr. 2815/3 miałaby zniknąć z opisu nieruchomości obj. KW 39173. Sąd uznał, że rację mają organy ewidencyjne w świetle przepisów ustawy i utrwalonego orzecznictwa nie jest dopuszczalne w postępowaniu ewidencyjnym rozstrzyganie o tytułach własności do działek ewidencyjnych. Ujawnienie w ewidencji gruntów działki 2815/3 jako stanowiącej własność M. i S. K. nastąpiło na podstawie księgi wieczystej KW 39173, zaś podstawę wpisu stanowił AWZ [...] z 15 sierpnia 1979 r. Podstawę wydania tego aktu, jak i wydanego na rzecz skarżącej i jej męża aktu [...] z 15 sierpnia 1979 r. stanowiła ustawa z dnia 28 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 27, poz. 250 ze zm.). Istota uwłaszczenia w trybie tej ustawy polegała na stwierdzeniu nabycia własności nieruchomości z mocy prawa, według stanu władania gruntami na dzień 4 listopada 1971 r. Ten stan władania, decydujący o zasięgu prawa własności mógł być odmienny od stanu prawnego obwiązującego w tej dacie. Celem ustawy było właśnie doprowadzenie do zgodności stanu prawnego ze stanem władania. Zasada aktualizacji ewidencji sprzeciwia się wprowadzaniu do ewidencji danych nieaktualnych, tzn. nie odzwierciedlających aktualnego stanu prawnego, dlatego argumentacja odwołująca się do powierzchni działek i przedmiotu postanowienia b. Sądu Powiatowego z 23 marca 1963 r. nawiązuje w istocie do nieaktualnego stanu prawnego. Dlatego też decydujące znaczenie dla ewentualnej aktualizacji danych ewidencyjnych ma prawidłowość opisu działki 2815/3 w księdze wieczystej, którą jest objęta . Powołując przepisy art. 25 ust. 1 pkt. 1, art. 26 ust. 1 i art. 27 Ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.), oraz § 28 ust. 1 pkt. 1, 2, i 6 rozporządzenia wykonawczego Sąd stwierdził, iż : - pomimo, iż w aktach sprawy znajduje się szereg map, na których oznaczona jest działka 2815/3 i to w konfiguracji pomiędzy działkami 2815/1 i 2818/1, to żadna z nich nie jest oznaczona w sposób identyfikujących ją z zasobem, a w szczególności z mapą ewidencyjną, z której miał pochodzić wyrys z 9.10.1987, akta nie zawierają również mapy z takim wyrysem, - kopie map, na których występują oznaczenia ewidencyjne 5636, 5736 nie wskazują jaki stan ewidencji jest nimi obrazowany, - nie ustalono, z jakiej daty pochodzi pierwsze opracowanie kartograficzne z działką 2815/3, - nie zostało w sprawie wyjaśnione, czy zmiana powierzchni działki 5737 (0,0263 ha) będącej odpowiednikiem pgr. 2815/3 (0,0457 ha) nastąpiła bez zmiany granic działki 2815/3, czy też połączona jest ze zmianą konfiguracji tej działki i jakie są tego przyczyny, - nakazując równocześnie organowi odwoławczemu rozważenie, czy i na ile powyższe braki mogą być uzupełnione w postępowaniu przed tym organem. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, mając na uwadze ocenę prawną i wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w powyższym Wyroku, ustalił, że odwołanie T. i S. małż. K. od decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] 2004 r. znak [...] zostało wniesione w ustawowym terminie 14 dni, zgodnie z przepisem art. 212339 § 2 i art. 57 § 5 kpa. Nadto zdaniem organu odwoławczego ponowne rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, dlatego uchylił decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] 2004 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku powyższego wydana została zaskarżona decyzja. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena prawna może dotyczyć również braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego Dla organu administracyjnego ponownie rozpatrującego sprawę charakter wiążący ma ocena prawna pozostająca w związku i mieszcząca się w ramach kognicji tego sądu, a więc ocena, która zdeterminowała stanowisko sądu administracyjnego w rozpatrywanej sprawie. Natomiast związanie sadu administracyjnego własną oceną prawną przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Natomiast oparcie skargi na podstawach sprzecznych z tą oceną prawną spowoduje, iż sąd administracyjny zobowiązany będzie skargę oddalić (tak. T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, wyd. 2, LexisNexis, Warszawa 2008, komentarz do art. 153). Mając na uwadze treść i skutki zapadłego przed tut. Sądem wyroku z dnia 22 sierpnia 2006 r. w świetle regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a. stwierdzić należy, że organy administracji ponownie prowadząc postępowanie, obowiązane były do uzupełnienia faktycznej podstawy rozstrzygnięcia o wskazane przez sąd dokumenty, oraz mające z nich wynikać ustalenia, przy uwzględnieniu oceny prawnej zawartej w wyroku, a wcześniejszym rozważeniu przez organ odwoławczy, czy braki te mogą zostać usunięte w postępowaniu przed tym organem. Natomiast sąd rozpoznając skargę na ostateczną decyzję zapadłą w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zobowiązany był do skontrolowania, czy zapadła ona z uwzględnieniem wskazań co do dalszego postępowania i wyrażonej oceny prawnej, sam będąc tą oceną związany. Uwzględniając stan faktyczny i prawny w dacie wydania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie zmieniły się okoliczności sprawy mogące powodować nieaktualność oceny zawartej w wyroku tut. Sądu z dnia 22. 06. 2006 r. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, przeprowadzona z uwzględnieniem reguł wynikających z art 134 i art. 153 p.p.s.a. doprowadziła uznania, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza prawa. Ponownie rozstrzygając sprawę organy przeprowadziły postępowanie i dokonały rozstrzygnięcia z uwzględnieniem treści zapadłego już w sprawie wyroku. Organ odwoławczy zasadnie, w oparciu o przedstawione przez skarżących dowody nadania przesyłek z dnia 29 marca 2004 r.(t. l, k. 428 akt adm.) ustalił, że odwołanie od decyzji organu l instancji z dnia 10 marca 2004 r. zostało wniesione w terminie. Słusznie także organ odwoławczy uznał, że ponowne przeprowadzenie postępowania, z uwzględnieniem wskazań zawartych w Wyroku WSA wymagało uchylenia decyzji Starosty z dnia 10 marca 2004 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uwzględnienie wskazań Sądu co do uzupełnienia faktycznej podstawy rozstrzygnięcia tylko przez organ odwoławczy spowodowałoby naruszenie jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego-zasady dwuinstancyjności. Mając na uwadze zakres koniecznego do uzupełnienia postępowania należało istotnie uznać, że obejmował on przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części, w rozumieniu art. 138 § 2 kpa. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ l instancji zgromadził dokumenty, o których mowa w uzasadnieniu wyroku WSA, oraz dokonał ich analizy i oceny z uwzględnieniem przepisów Pgik, oraz oceny prawnej wyrażonej przez sąd. Na skutek wniesionego przez skarżących odwołania, organ II instancji przeprowadził postępowanie, rozpatrując ponownie cały materiał dowodowy, łącznie z materiałem zgromadzonym w wyniku uwzględnienia wskazań WSA. Uznać należy, że zgromadzony w sprawie materiał stanowi kompletną podstawę faktyczną wydanego rozstrzygnięcia. Z materiału tego wynika, że aktualny stan prawny spornych nieruchomości wynika z wydanych w 1979 r. aktów własności ziemi, oraz dokonanych na ich podstawie wpisów do ksiąg wieczystych, l tak: 1. własność pgr. l.kat 2815/3 (której obecnie, po odnowieniu ewidencji odpowiada działka nr 5737) nabyli na podstawie aktu własności ziemi nr [...] z dnia 15.08.1979 r. M. i S. K. i działka ta ujawniona jest w prowadzonej przez Sąd Rejonowy Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych księdze wieczystej nr 39173, jako własność M. i S. K. na podstawie w/w aktu własności ziemi, 2. własność pgr. I. kat 2815/1 (której obecnie, po odnowieniu ewidencji odpowiada działka nr 5738) nabyli na podstawie aktu własności ziemi nr [...] z dnia 15.08.1979 r. T. i S. K. i parcela ta ujawniona jest w księdze wieczystej nr 8344, jako własność T. i S. K., na podstawie w/w aktu własności ziemi. Akty Własności Ziemi wydane na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971r.(Dz.U. nr 27, poz. 250 ze zm.) miały charakter decyzji i stwierdzały nabycie określonych w nich nieruchomości z mocy prawa, według stanu istniejącego w dniu 4 listopada 1971 r. 1 stycznia 1992 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 107, poz. 464 ze zm.). Stosownie do brzmienia art. 63 tej ustawy wyłączona została możliwość stosowania postępowań nadzwyczajnych co do decyzji wydanych na podstawie ustawy z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Tym bardziej nie jest dopuszczalne w postępowaniu przed organami ewidencji gruntów korygowanie tytułów własności wydanych na podstawie tej ustawy. Uregulowanie własności gospodarstw rolnych na podstawie ustawy z 1971 r. polegające na poświadczeniu nabycia z mocy prawa własności nieruchomości, nie obejmowało ustalenia spornych granic podlegających uwłaszczeniu nieruchomości. Skoro nabycie własności następowało z mocy prawa a decyzja potwierdzająca to nabycie miała jedynie charakter deklaratoryjny, to decyzja taka nie mogła przenosić własności nieruchomości, której rolnik nie nabył z mocy prawa; nabycie własności nieruchomości nie oznacza, że granice te nie mogą okazać niesporne (Postanowienie SN z 31. 01.2001 r. III CKN 1037/98, Lex nr 526696).W postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy z 1971 r. organ ustalał jedynie nabycie prawa własności nieruchomości, nie dokonując kontroli granicy i nie miał kompetencji do dokonania rozgraniczenia w toku postępowania uwłaszczeniowego. Samoistny posiadacz nabywał własność nieruchomości na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z 1971 r. w takich granicach, w jakich faktycznie wykonywał władztwo w stosunku do posiadanej nieruchomości w dniu wejścia w życie ustawy uwłaszczeniowej, nawet jeżeli stan jej posiadania nie był zgodny z obszarem i konfiguracją działek wynikających z ewidencji gruntów (Postanowienie SN z 19.08.2009 r. III CZP 51/09, Lex nr 520036). Powyższe poglądy są odzwierciedleniem ugruntowanego na tle art. 63 ustawy z 19 października 1991 r., oraz przepisów ustawy z 1971 r. orzecznictwa. Dla oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy Pgik, oraz rozporządzenia są one istotne, ponieważ zgodnie z art. 20 ustawy i § 12 wykonawczego, organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji tylko takie prawo do nieruchomości, które w sposób niewątpliwy wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu. Wszelkie spory dotyczące stwierdzenia nabycia nieruchomości na podstawie ustawy z 1971 r., w tym także związane z ustaleniem zasięgu prawa własności wynikające z zakresu posiadania na dzień 4 listopada 1971 r. rozstrzygane są przez sądy powszechne. Z wyżej przedstawionych względów należy uznać, że żądanie skarżących zmierzające do ujawnienia w ewidencji stanu wynikającego z postanowienia Sądu Powiatowego z 23 marca 1963 r. jest żądaniem wprowadzenia do ewidencji danych nieaktualnych, ponieważ po tej dacie miały miejsca zdarzenia kształtujące stan prawny - tj. wydanie aktów własności ziemi, stanowiących podstawę aktualnych wpisów w ewidencji, oraz podstawę założenia ksiąg wieczystych. Taki też pogląd wyraził WSA w wyroku z dnia 22 sierpnia 2006 r., poglądem tym związany jest sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie i takie, prawidłowe stanowisko zajęły organy rozstrzygające sprawę. Stanowisko takie wynika z oceny skutków stwierdzenia nabycia własności działek pgr. 2815/3 przez M. i S. K., oraz pgr 2815/1 przez T. i S. K., na podstawie ustawy z 1971 r., w aspekcie regulacji wynikających z ustawy Pgik, oraz rozporządzenia, przede wszystkim z uwagi na podstawową zasadę obowiązującą organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków, tj. zasadę aktualności. Po drugie, żądanie to zmierza w istocie do wprowadzenia zmiany podmiotowej, która może być uwidoczniona wyłącznie na podstawie tytułów prawnych wykazywanych w odpowiednich dokumentach, o których mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Z powyższych względów organy nie mogły uwzględnić stanowiska, które wywodzą skarżący z "pierwszeństwa", które ich zdaniem winno posiadać postanowienie Sądu Rejonowego z 23. 03. 1963 r. [...] o zniesieniu współwłasności, jako podstawa ujawnienia danych w ewidencji gruntów i budynków, przed danymi, które wynikają z treści wydanych w 1979 roku Aktów Własności Ziemi. Nie jest zatem zasadny i nie mógł zostać uwzględniony, jako nie mający oparcia w obowiązujących przepisach stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 22 ust. 1 Pgik, oraz § 44 i 46 w zw. z § 35 rozporządzenia poprzez niedokonanie aktualizacji ewidencji zgodnie z oczekiwaniami skarżących. Uwzględnienie tych żądań stanowiłoby powrót do nieaktualnego stanu prawnego, co stwierdził już Wojewódzki Sąd Administracyjny w wydanym 22.08.2006 r. wyroku. Inne zagadnienie stanowi natomiast kwestia prawidłowości opisu działki 2815/3 w księdze wieczystej. Odtworzeniu tego opisu, oraz ocenie, czy nie zachodzi sprzeczność pomiędzy obowiązującą mapą ewidencyjną a kartograficznym materiałem źródłowym winny służyć materiały powstałe przed wydaniem aktu własności ziemi. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej stanowią dane z katastru nieruchomości, a nadto § 28, 31 ust. 1 pkt. 3, 4 i 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbioru dokumentów (Dz.U. Nr 102, poz. 1122) stanowi, że podstawę oznaczenia nieruchomości stanowi wyrys z mapy ewidencyjnej wraz z oznaczonymi na mapie numerami działek oraz wypis z rejestru gruntów lub innego dokumentu sporządzonego na podstawie przepisów o ewidencji gruntów i budynków, chyba, że odrębne przepisy stanowią inaczej. W toku postępowania organy ustaliły, że podstawę opisu działki 2815/ 3 w księdze wieczystej stanowił wyrys z mapy ewidencyjnej z dnia 09.10.1987 r. wraz z opisem zmian i wypisem z rejestru gruntów, sporządzony przez Biuro Geodezji i Terenów Rolnych, oraz, że w założonym po raz pierwszy w 1966 r. katastralnym rejestrze gruntów figurują już jako odrębne działki pgr. 2815/1 i 2815/3. Tytułem uzupełnienia ustaleń dotyczących opisu działki 2815/3 zgodnie ze wskazaniami WSA organy ustaliły, że: wyrys z mapy ewidencyjnej z dnia 09.10.1987 r. wykonany został na podstawie wówczas obowiązującej mapy katastralnej w skali 1:2880, sporządzonej 25 listopada 1975 r. l.ks.rob. 403, obowiązującej do 2000 roku. Ustalono, że pierwszym opracowaniem kartograficznym z działką l.kat. 2815/3 (i pb. l.kat.218/3) była wyżej wskazana, zaktualizowana mapa ewidencyjna w skali 1:2880 sporządzona w 1975 r. przez Biuro Geodezji i Terenów Rolnych (l. ks.rób.403), zawierająca aktualne numery i konfiguracje parcel katastralnych zgodnie z rejestrem gruntów sporządzonym w 1966r., obowiązująca do wejścia życie obecnie obowiązującej, nowej ewidencji gruntów. Na mapie tej widnieje działka 2815/3 w konfiguracji między działkami 2815/1 i 2818/1. Akta administracyjne zawierają: -wyrys z mapy katastralnej ewidencji gruntów sporządzonej wg. stanu z 1928 r. w skali 1:2880, przedstawiającej stan do 1965 r. tj. do założenia operatu ewidencji gruntów dla obr. A, - wyrys z mapy katastralnej ewidencji gruntów sporządzonej 25.11.1975 r. Nr. ks. rób.403, zawierającej aktualne numery i konfiguracje parcel katastralnych zgodnie z rejestrem gruntów sporządzonym w 1966 r., obowiązującej do 2000 r. tj. do ukazania się obwieszczenia Starosty w sprawie zastąpienia dotychczasowego operatu ewidencji gruntów odnowionym operatem ewidencji gruntów dla obr. A, - kserokopię tej mapy z obliczoną graficznie powierzchnią parcel kat. l. kat 2815/1-0,0346. i l. kat. 2815/3-0,0301 ha, -mapę z części graficznej odnowionego operatu ewidencji gruntów obr. A zatwierdzonego obwieszczeniem Starosty, Dz.Urz. Woj. nr 64 z 7.09.2000 r. (k. 554, 555, 556 i 557 , t. II akt adm), oraz - potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię tomu XII Rejestru Gruntów gromady A wsi A założonego 10.11. 1966 r. i wpisanego do ewidencji składnicy geodezyjnej z dniu 10. 03. 1970 r. (k. 549, t.ll akt adm), w którym ujawnione były działki: pgr .l. kat 2815/1 o pow. 0,0457 - właściciel J. N. i pgr. l.kat. 2815/3 pow. 0,0457 właściciel B. Z. Skarżący powołują się na "kopię mapy katastralnej gm. kat. A skala 1:2880" wykonaną przez PBGiTR l.ks.zam. 2620/71" jako ich zdaniem odzwierciedlającą podział dokonany w wyniku Postanowienia Sądu Powiatowego z dnia 23 marca 1963 r. Ocena tej mapy dokonana przez organy jest zdaniem sądu prawidłowa. Nie tylko przebieg granic parcel katastralnych na niej ujawnionych różni się od przebiegu granic uwidocznionego na obowiązującej do 1975 r. mapie katastralnej, ale - przede wszystkim - mapa ta nie zawiera żadnego odniesienia do dokumentów, które miałyby stanowić podstawę jej sporządzenia. Słusznie więc organy uznały, ze należy ją traktować jedynie jako opracowanie geodezyjne, na którym brak klauzuli potwierdzającej przyjęcie do zasobu geodezyjno-kartograficznego. Skoro skarżący twierdzą, że powyższa mapa (opracowanie) stanowi odzwierciedlenie podziału dokonanego postanowieniem sądu w 1963 r. należy odnieść się również do prawidłowości oceny przez organy planu podziału przedstawionego na "Projekcie podziału parcel w gm. kat. A lwh.85", z 8.03.1960 r. na którym widnieje sygnatura akt sądowych " l Ns [...]", co wskazuje na fakt, iż projekt ten był sporządzony w trakcie postępowania toczącego się przed Sądem Powiatowym, zakończonego wydaniem postanowienia z 23 marca 1963 r. Uznać należy, że ocena organów w tym przedmiocie jest prawidłowa i logiczna Przedstawiona ona została szczegółowo przez organ l instancji w uzasadnieniu decyzji ( t. II, k. 636 akt adm.) i zaakceptowana przez organ odwoławczy, o czym świadczy utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu l instancji. Ocenę tę sąd w pełni podziela. Planu tego nie można w żadnym wypadku uznać za tożsamy z planem podziału, o którym mowa w punkcie II postanowienia SP, tj. z planem sytuacyjnym inż. M. B. z dnia 26 czerwca 1962 r. Także "Projekt podziału" z dnia 26 września 1962 r. jest wyłącznie odręcznym szkicem wykonanym w toku postępowania, podpisanym przez sędziego orzekającego w tamtej sprawie. Jedyną podstawę dokonywania ewentualnych odmiennych ustaleń co do opisu spornych dziatek mógłby stanowić plan sytuacyjny inż. M. B., który, jak wynika z treści pkt. II postanowienia Sądu, był zatwierdzony przez PBGiUR. Skoro jednak nie zachował się on w archiwum sądu jako załącznik do postanowienia z 23 marca 1963r, ani w zasobach Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej (co jest bezsporne), to organy nie miały podstaw do czynienia ustaleń w zakresie opisu spornych działek w oparciu o samą tylko treść postanowienia sądu, oraz "projekt podziału" nie odpowiadający żadnym standardom przyjętym dla wykonywania prac geodezyjnych i nie stanowiący dokumentu geodezyjnego. W tym miejscu należy więc odnieść się do pierwszego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez nieuzasadnioną odmowę wiarygodności potwierdzonym za zgodność dokumentom przedstawionym przez skarżącą, wydanym z archiwum Sądu Rejonowego. Zarzut ten jest nieuzasadniony i nieprawidłowo postawiony. Organy prowadzące postępowanie nie odmówiły wiarygodności dokumentom przedstawionym przez skarżącą, Nie stwierdzono bowiem, że dokumenty te są niewiarygodne, nieprawdziwe, czy też dotknięte innymi wadami w zakresie możliwości uznania ich za dowody w rozumieniu przepisów rozdziału 4 kpa. Organy natomiast zasadnie uznały, że dokumenty te nie mogą w obowiązującym stanie prawnym określonym przepisami ustawy Pgik i rozporządzenia wykonawczego stanowić podstawy do czynienia ustaleń w przedmiocie objętym żądaniem skarżących. Rangi tych dokumentów jako ewentualnej podstawy uznania żądań skarżących co do przebiegu granicy między ich działką a działką uczestniczki, nie może więc wzmocnić fakt uzyskania przez skarżących potwierdzenia za zgodność z oryginałami przez Sąd Rejonowy. Potwierdzenie takie nie ma wpływu na treść tych dokumentów i skutki, jakie mogą wywoływać, a ściślej biorąc, jakich nie mogą wywoływać, tzn. fakt, że nie mogą stanowić wymaganej przepisami ustawy i rozporządzenia wystarczającej podstawy do uwzględnienia stanowiska skarżących. W kwestii natomiast zarzutu skargi dotyczącego nie odtworzenia przez organy w toku postępowania "utraconej dokumentacji" stwierdzić należy, zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, że plan podziału nieruchomości stanowi część sentencji orzeczenia rozstrzygającego o zniesieniu współwłasności nieruchomości i w razie zaginięcia podlega odtworzeniu w trybie art. 716 i nast. kpc, a jego brak stoi na przeszkodzie dokonaniu zmian w ewidencji gruntów w trybie administracyjnym, (por. wyrok SN z 21.05.1971 r. sygn. III CR 119/71, wyrok WSA w Krakowie z 16.04.2008 r. III SA/Kr 119/08 (ONSAiWSA 2010/2/26). Skoro brak części sentencji postanowienia znoszącego współwłasność w aktach sądowych, oraz brak odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z załącznikiem w zasobach PODGiK, to ewentualne odtworzenie planu podziału mogłoby nastąpić tylko w trybie wyżej wskazanym. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 10 ust. 3 obowiązującego na dzień wydania postanowienia przez Sąd Powiatowy Dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 15.02.1955 r. Nr 6 poz. 32) stanowił, że sądy i państwowe biura notarialne obowiązane są przesyłać w ciągu 7 dni właściwym prezydiom powiatowych rad narodowych odpisy prawomocnych orzeczeń lub odpisy sporządzonych aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją. Z przepisu tego wynika, że podstawą ujawnienia zmian w ewidencji był obowiązującym ówcześnie stanie prawnym odpis prawomocnego orzeczenia, którego integralną częścią był sporządzony w toku postępowania plan podziału. Czym innym było więc zatwierdzenie planu sytuacyjnego, o którym mowa w pkt. II postanowienia sądu z 23 marca 1963 r., a czym innym ziszczenie się przesłanek dokonania zmian w operacie ewidencji. Zarzut skargi dotyczący nie odtworzenia przez organy w toku postępowania administracyjnego zaginionej dokumentacji nie może więc odnieść pożądanego przez skarżących skutku. Za prawidłowe należy uznać również ustalenia organów co do przebiegu granic działek ewidencyjnych w porównaniu z przebiegiem granic parcel katastralnych, oparte na szczegółowej analizie porównawczej przebiegu granic pgr. l. kat 2815/1 i 2815/3 z przebiegiem granic dz. nr 5737 i 5738 k. 635 , t. II akt adm). W tej kwestii należy zdaniem sądu odnieść się jedynie do użytego przez organ odwoławczy (jak i organ l instancji) stwierdzenia, iż różnica w powierzchni działek ewidencyjnych wykazanych w rejestrze katastralnym i powierzchni działek ewidencyjnych wykazanych w nowej ewidencji gruntów mogła zostać spowodowana zarówno błędnym obliczeniem powierzchni parcel katastralnych jak i błędnym ustaleniem granic podczas pomiarów do operatu nowej gruntów. Co do ewentualnego błędnego obliczenia powierzchni parcel katastralnych to takie ustalenie organów nie budzi wątpliwości i fakt ten mógł być przyczyną różnic w powierzchniach działek, natomiast drugi argument wymaga wyjaśnienia. Ponieważ organy nie stwierdziły, aby zmiana powierzchni nastąpiła w wyniku zmiany konfiguracji granic parcel, to wskazanie przez organ, że zmiana ta mogła zostać spowodowana "błędnym ustaleniem granic podczas pomiarów" oznaczać musi wyłącznie sytuację, w której w trakcie pomiarów mających służyć obliczeniu powierzchni działek ewidencyjnych doszło do błędnego, niezgodnego z ich rzeczywistym przebiegiem wskazania na gruncie przebiegu granic działek i owo "błędne ustalenie" jak to określił organ, skutkowało błędnym określeniem powierzchni. Należy jednak pamiętać, co jak się wydaje skarżący całkowicie pomijają, że powierzchnia działki jest funkcją przebiegu jej granic a nie odwrotnie, a wpis w księdze wieczystej obejmujący jej dział l, w którym wykazuje się m. in. powierzchnię działki, nie korzysta z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Skoro zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Pgik dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są podstawą m. in. oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, to nie dane zawarte w dziale l księgi wieczystej są podstawą do zmian w ewidencji gruntów, lecz dane z ewidencji są podstawą do dokonywania zmian oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych (por. wyrok WSA w Kielcach z 21. 12. 2007 r., II SA/Ke, Lex nr 365807). Z powyższych względów nie mógł odnieść skutków kolejny zarzut skargi dotyczący sprzeczności w stanie ewidencji gruntów -rozbieżności powierzchni działki 2815/1 według pierwotnej treści księgi wieczystej 41397(KW 8344) założonej przez Sąd Rejonowy w 1972 r. - pow. 5a40m2, a powierzchnią działki o tym samym oznaczeniu w mapie ewidencyjnej z dnia 9 października 1987 roku. Ustalenia organów dotyczące prawidłowości wykazania w operacie ewidencji przebiegu granic (a w konsekwencji powierzchni spornych działek) wynikają również ze sporządzonego na zlecenie Starosty wykazu synchronizacyjnego zmian gruntowych-równoważnika l.ks.rób.2273/02 z 17.01.2003 r. przy sporządzeniu którego oparto się na materiałach stanowiących zasób geodezyjno-kartograficzny Starostwa, oraz operatu KERG [...] z 08.03.2003 r. Jednocześnie organy wskazały i w sposób wyczerpujący wyjaśniły, z jakich przyczyny odmówiły uznania za materiał dowodowy wykazów synchronizacyjnych, na które powoływali się skarżący w toku postępowania. Tę argumentację uznać należy za uzasadnioną, a ze względu na jej szczegółowy i wyczerpujący charakter nie zachodzi potrzeba przytaczania jej w tym miejscu po raz kolejny. Z takich też przyczyn zbędne jest przytaczanie uznanej przez sąd za prawidłową oceny organów dotyczącej złożonych przez skarżących w toku postępowania administracyjnego map wykonanych dla celów projektowych przez geodetę upr. A. M., jako przedstawiających granice działek niezgodne z przebiegiem odzwierciedlonym na obowiązującej wówczas (1996r.) mapie katastralnej. Z podanych wyżej przyczyn, szczegółowo wskazanych i rozważonych przez organy prowadzące postępowanie, za trafne należało uznać ustalenie, że powołana w postanowieniu b. Sądu Powiatowego z dnia 23.03.1963 r. sygn. Ns [...] parcela katastralna l. kat. 2815/1 o pow. 0,0540 ha nie jest tożsama z parcelą o tym samym numerze wykazaną w rejestrze gruntów, parcele 2815/1 i 2815/3 po raz pierwszy były wykazane jako odrębne działki w 1966 r. w katastralnym rejestrze gruntów, natomiast pierwsze opracowanie kartograficzne z działką 2815/3 w konfiguracji między działkami 2815/1 i 2818/1 pochodzi z 1975 r. Ustalenie to spowodowało konsekwencje mające swoje odzwierciedlenie w aktualnych zapisach ewidencji gruntów i budynków, dotyczących działki 2815/3. Z uwagi na przedstawiony dotychczas stan prawny wynikający z obowiązujących przepisów, jak i aktualny stan spornych działek będący podstawą ujawnienia danych w ewidencji gruntów i budynków, za nie mające znaczenia dla zgodności z prawem zaskarżonej decyzji uznać należy twierdzenie skargi o "kuriozalnej" sytuacji polegającej na - jak to twierdzą skarżący - przeprowadzeniu granicy (...) przez środek domu skarżących. Twierdzenie powyższe wynika z błędnego odczytania przez skarżących zadań i funkcji ewidencji gruntów i budynków w porównaniu z postępowaniem mającym na celu rozgraniczenie nieruchomości. Organy ewidencyjne nie dokonują w kwestii przebiegu granic na gruncie żadnych ustaleń w celu wprowadzenia zmian w tym przebiegu a operat ewidencji stanowi odzwierciedlenie aktualnego stanu prawnego i faktycznego nieruchomości, w oparciu o dokumenty wymienione w ustawie Pgik , oraz rozporządzeniu. Na potrzebę rozróżnienia tych pojęć zwracał już uwagę WSA w wydanym uprzednio wyroku. Dlatego też za niezasadne należy uznać twierdzenie skarżących o "przeprowadzeniu granicy poprzez środek domu skarżących", skoro aktualny przebieg tej granicy na mapie ewidencyjnej jest odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego nieruchomości wynikającego ze wskazanych przez organy w sposób prawidłowy dokumentów. Ta podstawowa funkcja i cel prowadzenia ewidencji zostały już wyżej omówione. Twierdzenie natomiast skarżących, że ewidencja powinna odzwierciedlać stan ustalony prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z 1963 r., ponieważ stan taki obecni właściciele nieruchomości tj. skarżący i uczestniczka M. K. honorują, co wynika z oświadczeń złożonych na rozprawie administracyjnej w dniu 20.08.2007 r., wskazuje właśnie na potrzebę uregulowania stanu prawnego w drodze postępowania przed sądem powszechnym lub też w drodze ugody cywilnoprawnej, bądź przed organami do tego powołanymi w postępowaniu rozgraniczeniowym. Konieczności takiej byli skarżący świadomi, skoro w toku postępowania administracyjnego doszło do jego zawieszenia z inicjatywy skarżących, za zgodą uczestniczki celem zawarcia ugody notarialnej (t. l, k. 424 akt adm.). Ustosunkowując się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 107 § 3 kpa należało i ten zarzut uznać za nieuzasadniony. Wbrew twierdzeniom przytoczonym na jego poparcie sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji odpowiadają wymogom postawionym w tym przepisie. W szczególności uzasadnienie organu l instancji w sposób niezwykle szczegółowy i precyzyjny odzwierciedla tok rozumowania organu, w taki też sposób przedstawia zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i powołuje odpowiednie przepisy prawa. Do identycznych wniosków jak organ l instancji, omawiając i analizując w szczególności dokumenty, których uzupełnienie nakazał Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, co nie oznacza, że organ ten miał obowiązek w uzasadnieniu swojej decyzji w sposób dosłowny powtórzyć wszystkie szczegółowe ustalenia organu pierwszej instancji. Miał natomiast obowiązek ustosunkować się do argumentów odwołania, co w sposób prawidłowy i zasługujący na aprobatę uczynił. Skoro zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, a sąd nie dopatrzył się takich uchybień postępowania czy też błędów w zaskarżonym rozstrzygnięciu, które winny skutkować jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego, skarga na podstawie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.