II GSK 377/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. E. G. Spółki z o.o. w B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 905/10 w sprawie ze skargi A. E. G. Spółki z o.o. w B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę A. E. G. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd I instancji podał, że zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. W sprawie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału [...] Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wezwano skarżącą Spółkę do uiszczenie wpisu sądowego od skargi - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd I instancji uznał, że wezwanie zostało doręczone prawidłowo w dniu 28 września 2010 r., a więc wyznaczony termin upłynął w dniu 5 października 2010 r. Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. stwierdzono, że skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi i dlatego Sąd ten orzekł powołując w podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła A. E. G. Sp. z o.o. w B., zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 220 § 3 w zw. z art. 67 § 2 p.p.s.a. mające wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zaniedbał obowiązek zbadania skuteczności doręczenia wezwania z dnia 23 września 2010 r. Potwierdzenie odbioru wezwania do uiszczenia wpisu świadczy tymczasem o tym, że doręczenie to nie było skuteczne. Pismo adresowane do osoby prawnej zostało doręczone innej spółce prawa handlowego, choć mającej siedzibę pod tym samym adresem. Na potwierdzeniu odbioru widnieje pieczęć firmowa innego podmiotu oraz podpis P. M., który nie był w dniu doręczenia osobą uprawnioną do reprezentowania skarżącej, nie był także jej pracownikiem, w związku z tym nie mógł być upoważniony do odbioru pisma. Podniesiono również, że adnotacja doręczyciela na ww. potwierdzeniu odbioru nie zawiera stwierdzenia uprawnień lub ich braku do upoważnienia do odbioru pisma w imieniu osoby prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym jest, że z treści art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. wynika, iż termin do uiszczenia wpisu od skargi rozpoczyna się z dniem doręczenia stronie wezwania do dokonania tej czynności. Aby zatem termin ten rozpoczął bieg, wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi musi zostać doręczone w sposób skuteczny. Zgodnie z art. 67 § 2 p.p.s.a. w przypadku osób prawnych pisma sądowe doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Zatem doręczenie jednemu z podmiotów wymienionych w art. 67 § 2 p.p.s.a. rodzi skutek doręczenia. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przewidziane w art. 67 § 2 p.p.s.a. upoważnienie do odbioru korespondencji może być udzielone w sposób dorozumiany. Mianowicie, jeżeli odbiór pisma dokonał pracownik, potwierdzając odbiór przybijając pieczątkę zawierającą oznaczenie danego podmiotu wraz ze swoim podpisem, to z takiego działania można domniemywać, że był uprawniony do odbioru korespondencji (por. postanowienie SN z dnia 5 sierpnia 1999 r., II CKN 509/99, OSNC 2000, nr 2, poz. 42; postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2009 r., II FSK 1456/08, lex nr 552655). Skutki uchybień pracowników obciążają adresata (por. postanowienie SN z dnia 5 października 1994 r., III ARN 54/04, OSNP 1994 r., nr 12, poz. 187). Natomiast odebranie korespondencji przez osobę nieuprawnioną jest prawnie bezskuteczne (postanowienie SN z dnia 27 września 1969 r., I CZ 86/69, Palestra 1970 r., nr 12, poz. 225). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi z dnia 23.09.2010 r. zostało zaadresowane do skarżącej. Wezwanie to zostało odebrane w dniu 28.09.2010 r. przez P. M., który na tzw. zwrotnym potwierdzeniu odbioru potwierdził odbiór tegoż pisma własnoręcznym podpisem oraz pieczęcią o treści "A. E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, [...] B., ul. K. 2". Z załączonego do akt sprawy odpisu KRS wynika, że P. M., który pokwitował odbiór wezwania o wpis, w dacie odbioru tej korespondencji nie był już członkiem zarządu "A. E. G." Sp. z o.o. z siedzibą w B. Strona skarżąca zarzuciła też, że P. M. nie był w dniu odbioru przedmiotowego wezwania jej pracownikiem. Wskazać przy tym należy, że nazwa spółki, w treści pieczęci przystawionej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru podpisanej przez P. M., nie odpowiada pełnej nazwie spółki skarżącej i nie jest tożsama z pieczęcią widniejącą na pismach spółki z dnia 29.09.2010 r. (k. 19), 8.10.2010 r. (k. 55), z 10.11.2010 r. (k. 38), czy też na potwierdzeniu odbioru korespondencji z sądu (k. 54). Na okoliczności powyższe zwrócił już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kweitnia 2011 r. (sygn. akt II GZ 102/11). Z treści pisma skarżącej spółki z dnia 8.06.2011 r. wynika, że w dacie wezwania o wpis, pod adresem wskazanym w skardze jako adresem skarżącej spółki, działalność prowadzi kilka podmiotów, które działają pod różnymi firmami, aczkolwiek o zbliżonej nazwie. Jednocześnie z pisma tego, jak i z notatki służbowej pracownika Sądu (k. 121 akt WSA) wynika, że pod adresem skarżącej spółki podmiot pod firmą widniejącą na pieczęci przystawionej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania o wpis, nie figuruje w rejestrze przedsiębiorców. Powyższe dowodzi, że brak było podstaw do przyjęcia, iż wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej. Przedmiotowa korespondencja została bowiem odebrana przez osobę nieuprawnioną. W tej sytuacji brak było podstaw do przyjęcia, jak to uczynił Sąd I instancji, że wezwanie o uiszczenie wpisu zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 28.09.2010 r. oraz że termin do uiszczenia wpisu od skargi określony w tym wezwaniu rozpoczął bieg. Oznacza to, że Sąd I instancji musi z urzędu dokonać ponownego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Z przyczyn wyżej wskazanych zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 67 § 2 p.p.s.a. okazał się skuteczny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a.