III SA/Po 510/10

Dnia 28 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Szymon Widłak ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Kamila Błaszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 roku przy udziale sprawy ze skargi K. M. i H. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 28 maja 2010r. nr [...] w przedmiocie ustalenia solidarnego zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn oddala skargę Decyzją z dnia 16 grudnia 2009 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 207 i art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 5, art. 6 ust. 4, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 14, art.15 ust. 4 i art. 17a ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz.1514 ze zm.) ustalił dla K. M. i H. M. zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn od darowizny dokonanej dnia 28.08.2003 r. przez H. M. na rzecz syna K. M. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w trakcie toczącego się postępowania podatkowego w sprawie przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za rok 2003, K. M. powołał się na okoliczność sfinansowania ze środków pieniężnych pochodzących od rodziców – H. M. i Z. M. zakupu lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. [...]. Poniesienie przedmiotowego wydatku zostało potwierdzone przez rodziców K. M. – w protokołach przesłuchania z dnia 18.08.2009 r. Dodatkowo zainteresowani zgodnie oświadczyli, że przekazanie środków pieniężnych na zakup lokalu miało charakter bezzwrotny i nigdy nie zostało zgłoszone w urzędzie skarbowym jako darowizna, ponieważ w przekonaniu stron stanowiło wypełnienie obowiązku alimentacyjnego przewidzianego przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 12.10.2009 r. wszczął postępowanie podatkowe celem ustalenia zobowiązania podatkowego od darowizny dokonanej przez H. M. na rzecz syna K. M. W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że K. M. aktem notarialnym z dnia 28.08.2003 r. Rep. [...] nabył lokal mieszkalny położony w P. przy ul. [...] za kwotę [...] zł i uiścił od dokonanej czynności koszty notarialne w wysokości [...] zł. Wydatkowana suma w łącznej kwocie [...] zł została pokryta ze środków pieniężnych pochodzących pod tytułem darmym od rodziców, co skutkuje ustaleniem podatku od darowizny. Wartość darowizny dokonanej przez H. M. na rzecz syna określono na kwotę [...] zł. (1/2 z [...] zł) i umniejszono ją o kwotę: - 9.637 zł. tj. o kwotę wolną od opodatkowania dla nabywców zaliczanych od I grupy podatkowej, - 9.637 zł. zwolnionej od opodatkowania w przypadku przeznaczenia środków pieniężnych otrzymanych w ramach I grupy podatkowej na zakup lokalu mieszkalnego. Od pozostałej do opodatkowania różnicy wynoszącej [...] zł ustalono podatek według stawki 20% w wysokości [...] zł. Dodatkowo organ wyjaśnił, że obowiązek alimentacyjny rodziców względem dzieci polega na obowiązku dostarczenia środków utrzymania i wychowania zwyczajowo przyjętych i życiowo celowych, służących zaspokojeniu bieżących usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego. K. M. mieszkał z rodzicami w O., gdzie od roku 2001 studiował i gdzie studia te ukończył. Do P. przeniósł się na drugim roku studiów z powodu otrzymania pracy w banku w P. Powyższe okoliczności wskazują – zdaniem organu, że pomoc rodziców polegająca na przekazaniu środków na zakup lokalu w P. nie stanowiła dostarczenia dziecku środków utrzymania i wychowania zwyczajowo przyjętych i wykraczała poza obowiązek alimentacyjny. W odwołaniu od powyższej decyzji K. M. i H. M. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie art. 68 § 1 i § 2 pkt 2, art. 133 § 1 i § 2, art. 120, art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 1 pkt 2, art. 5, art. 6 ust. 4, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 14, art. 15 ust. 4, art. 17a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz art. 888 § 1 Kc i art. 133 § 1 KRiO. Odwołujący zarzucili błędne zastosowanie art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz niezastosowanie art. 68 § 1 i § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, co skutkowało ustaleniem wysokości zobowiązania z tytułu nabycia majątku w drodze darowizny, które – zdaniem odwołujących - przedawniło się z dniem 31.12.2008 r. Strony podniosły, że organ podatkowy pierwszej instancji naruszył art. 133 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn, co doprowadziło do wadliwego ustalenia kręgu osób będących podatnikami w przedmiotowej sprawie. Ponadto zdaniem odwołujących organ dopuścił się także naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, ponieważ w toku postępowania nie poczyniono żadnych ustaleń w zakresie możliwości samodzielnego zaspokajania przez K. M. własnych potrzeb bytowych i kosztów finansowania studiów, które to okoliczności – zdaniem odwołujących - miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podatnicy podtrzymali również swoje dotychczasowe twierdzenia, iż przekazanie przez Z. M. i H. M. na rzecz syna K. M. środków pieniężnych celem sfinansowania zakupu lokalu mieszkalnego, należy traktować jako realizację rodzicielskich obowiązków alimentacyjnych. Okolicznościami potwierdzającymi - według odwołujących - słuszność przyjętego stanowiska, były w szczególności perspektywa życiowego (gospodarczo-zawodowego) usamodzielnienia się syna oraz możliwość podjęcia przez niego pracy zawodowej w P. Zdaniem odwołujących - nie doszło do zawarcia i wykonania umowy darowizny, bowiem nie zaistniała równoprawność (partnerstwo) pomiędzy stronami ewentualnej darowizny, zaś przysporzenie na rzecz syna nastąpiło z majątku "rodzinnego", z którego "na prawach członka rodziny" korzystał również syn K. M., a nie kosztem "odrębnego" majątku darczyńcy. W związku z powyższym odwołujący wywiedli, że nie było odrębności majątku, z którego pochodziły środki na zakup przedmiotowego lokalu. Zdaniem odwołujących organ podatkowy bezzasadnie nie uwzględnił, że zakres rodzicielskiego obowiązku alimentacyjnego nie został ograniczony - w myśl art. 133 § 1 KRiO - jedynie do zaspokajania bieżących potrzeb uprawnionego, gdyż przyjęte zwyczaje i praktyka życia rodzinnego ukształtowały "instytucje wiana i posagu", których wykonanie nie stanowi świadczenia w ramach darowizny. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia 28 maja 2010 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne oraz ich ocenę prawną poczynione przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, będących podstawą ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od darowizny w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że przekazanie przez Z. M. i H. M. środków pieniężnych w łącznej kwocie [...] zł celem sfinansowania zakupu lokalu mieszkalnego stanowiło darowiznę w rozumieniu art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego, gdyż stanowiło ono bezpłatne i bezzwrotne świadczenie na rzecz K. M. z objętego małżeńską wspólnością majątku Z. M. i H. M. stanowiącego oszczędności pochodzące z pobranych wynagrodzeń ze stosunku pracy oraz z dochodów uzyskanych z prowadzenia gospodarstwa rolnego. W ocenie organu odwoławczego przysporzenie majątkowe na rzecz K. M. w przedmiotowej sprawie nie może zostać potraktowane jako przesunięcie majątku w ramach spełniania świadczeń w zakresie rodzicielskiego obowiązku alimentacyjnego, bowiem nie mieszczą się w nim starania rodziców o zapewnienie (nabycie) dziecku mieszkania na własność. Aktualnie obowiązujący porządek prawny nie zna także instytucji "wiana", ani "posagu", zaś ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera zwolnienia dotyczącego nabycia majątku dokonanego w ramach w/w instytucji prawnych. Jakkolwiek działania Z. M. i H. M. miały w istocie na celu zapewnienie synowi "startu w dorosłe życie" i umożliwienie mu finansowego usamodzielnienia się, ustawodawca - biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w chwili dokonania przedmiotowej darowizny - nie przewidział preferencji podatkowych dla tego typu darowizn. Organ odwoławczy stwierdził także, iż ustalenia w zakresie możliwości pokrywania przez K. M. kosztów bytowych i wydatków na studia z własnych dochodów oraz dotyczące obowiązku alimentacyjnego rodziców zaspokajania bieżących potrzeb bytowych i mieszkaniowych syna - nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem przedmiot darowizny stanowiło przekazanie środków pieniężnych w celu sfinansowania zakupu lokalu mieszkalnego, co nie mieści się w ramach obowiązku alimentacyjnego. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu odwołania, że przysporzenia dokonano z majątku "rodzinnego" i nie było odrębności majątku, z którego pochodziły środki, zaś między stronami nie zaistniała "równoprawność", wyjaśniając że w dniu zakupu przedmiotowego lokalu tj. 28.08.2003 r. K. M. był osobą pełnoletnią, która w myśl art. 92 KRiO nie podlegała władzy rodzicielskiej i - skoro była stroną umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego - posiadała pełną zdolność do czynności prawnych. Relacja pokrewieństwa zachodząca pomiędzy rodzicami i pełnoletnimi dziećmi nie powoduje, iż osoby te jako strony stosunku cywilnoprawnego nie posiadają przymiotu równoprawności. Ponadto z ustalonego stanu faktycznego wynika, że środki pieniężne stanowiące przedmiot darowizny pochodziły z majątku Z. M. i H. M. objętego wspólnością małżeńską. K. M. nie był podmiotem wspólności majątkowej małżeńskiej, gdyż zgodnie z art. 30 § 1 KRiO wspólność ta obejmuje jedynie małżonków. Wobec powyższego, w znaczeniu prawnym zachodziła całkowita odrębność pomiędzy majątkiem darczyńców a majątkiem obdarowanego. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w niniejszej sprawie zastosowanie znalazł art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn, zgodnie z którym obowiązek podatkowy z tytułu niezgłoszonego do opodatkowania przekazania przez Z. M. i H. M. kwoty [...] zł na rzecz K. M., powstał ponownie w chwili powołania się przed organem podatkowym przez podatników na fakt nabycia środków pieniężnych, czyli w dniu 25.05.2009 r. W związku z powyższym nastąpiło ponowienie obowiązku podatkowego, zaś organ podatkowy I instancji ponownie nabył uprawnienie do wydania decyzji ustalającej podatek od spadków i darowizn z tytułu przekazania kwoty [...] zł. Na powyższe okoliczności wpływu nie ma fakt, iż przed dniem 16.12.2009 r. (data wydania zaskarżonej decyzji) upłynęły terminy przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej, o których mowa w art. 68 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, liczone od końca roku, w którym miała miejsce darowizna. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowanie znalazł art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym przed dniem 01.01.2007 r., stosownie do którego w przypadku darowizny obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na obdarowanym i darczyńcy. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. Nr 222, poz. 1629) do nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych, które nastąpiło przed dniem wejścia w życie zmienionej ustawy stosuje się przepisy w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie znowelizowanej ustawy. W skardze na powyższą decyzję K. M. i H. M. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, zarzucając naruszenie art. 15 § 1, art. 68 § 1 i § 2 pkt 2, art. 120, art. 122 i art. 133 Ordynacji podatkowej oraz art. 133 § 1 KRiO i wszystkich przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn powołanych w zaskarżonej decyzji. Skarżący nie zgadzają się ze stanowiskiem organów podatkowych, że czynność sfinansowania ze środków Z. M. i H. M. zakupu lokalu mieszkalnego w P. przy ul. [...] na rzecz syna K. M. za kwotę [...] zł, a także kosztów notarialnych w wysokości [...] zł związanych z tym zakupem stanowi darowiznę, lecz przekazanie tych środków należy – zdaniem skarżących, traktować jako czynność o charakterze alimentacyjnym. Skarżący zarzucili także bezpodstawne zastosowanie art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn, podczas gdy w sprawie nastąpiło przedawnienie na podstawie art. 68 § 1 i § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Ponadto skarżący podnieśli, że warunkiem darowizny pieniężnej jest przekazanie określonej kwoty do rąk obdarowanego, celem swobodnego dysponowania przez niego daną kwotą pieniężną, natomiast kwota [...] zł została przelana bezpośrednio z konta rodziców na konto sprzedawcy lokalu, pozostała zaś kwota [...] zł została zapłacona przez H. M. i Z. M. do rąk notariusza. Ponadto skarżący zarzucili organom podatkowym dokonanie samodzielnej wykładni przepisów prawa rodzinnego i opiekuńczego, a w szczególności art. 133 § 1 KRiO, przez co naruszyły art. 15 § 1 Ordynacji podatkowej, wychodząc poza granice właściwości rzeczowej organów podatkowych, gdyż rozstrzygnięcie, czy świadczenie rodziców z majątku rodzinnego na rzecz usamodzielniającego się dziecka stanowi realizację obowiązków rodzicielskich mogą rozstrzygać wyłącznie sądy rodzinne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od darowizny dokonanej w dniu 28 sierpnia 2003 r. przez H. M. na rzecz K. M. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe nie był w istocie sporny, a jednocześnie znajduje potwierdzenie w materiale sprawy. W toku postępowania podatkowego prowadzonego wobec K. M. w sprawie przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za rok 2003 Z. M. i H. M. pismem z dnia 21 maja 2009 r. poinformowali Naczelnika Urzędu Skarbowego, że dokonali pełnego sfinansowania zakupu przez syna K. M. lokalu w P. przy ul. [...] dokonanego w formie aktu notarialnego sporządzonego w dniu 28 sierpnia 2003 r. Istota sporu sprowadzała się natomiast do kwalifikacji prawnej tejże czynności. Strony tej czynności utrzymywały bowiem, że stanowiła ona realizację obowiązku alimentacyjnego rodziców wobec syna, natomiast organy podatkowe zakwalifikowały ją jako darowiznę, dokonując ustalenia zobowiązania podatkowego z tego tytułu. W ocenie Sądu ocena charakteru prawnego powyższej czynności dokonana przez organy podatkowe jest prawidłowa. Pojęcie darowizny jako instytucji prawa cywilnego nie zostało zdefiniowane przez przepisy prawa podatkowego. Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego darowizna jest umową, przez którą darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku. Jest to umowa jednostronnie zobowiązująca darczyńcę do rozporządzenia swoim majątkiem na rzecz drugiej strony umowy, bez możliwości uzyskania w zamian ekwiwalentu jego świadczenia. W niniejszej sprawie Z. M. i H. M. sfinansowali ze środków własnych pochodzących z majątku objętego wspólnością małżeńską nabycie przez K. M. lokalu mieszkalnego obejmujące cenę lokalu oraz koszty czynności notarialnych. Niesporny był przy tym nieodpłatny i bezzwrotny charakter tego przekazania, gdyż rodzice skarżącego nie otrzymali w zamian żadnego świadczenia. Wbrew zarzutom skargi nie ma przy tym znaczenia, że przekazanie środków pieniężnych nie nastąpiło "do rąk" uprawnionego – K. M., lecz na rzecz drugiej strony umowy sprzedaży lokalu oraz notariusza, skoro ekwiwalent tych świadczeń przeszedł bezpośrednio na K. M. Nie sposób również podzielić stanowisko skarżących, że sporna czynność stanowiła realizację obowiązku alimentacyjnego rodziców względem usamodzielniającego się syna. Organy prawidłowo odwołały się w tym zakresie do art. 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, stwierdzając że sfinansowanie przez rodziców zakupu przez syna lokalu mieszkalnego wykracza poza zakres obowiązku alimentacyjnego rozumianego jako dostarczanie środków utrzymania i wychowania w rozmiarach zwyczajowo przyjętych i życiowo celowych, służących zaspokajaniu bieżących usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego. W tym zakresie nie doszło również do zarzucanego przez skarżących naruszenia właściwości rzeczowej przez organy podatkowe. W kompetencjach organów podatkowych leży bowiem dokonywanie wykładni przepisów prawnych, także z innych aniżeli podatkowe dziedzin prawa, do których odwołują się one na potrzeby prowadzonego postępowania podatkowego. Naruszeniem właściwości rzeczowej byłoby natomiast podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie, która nie należy do kognicji organu podatkowego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ponadto należy zaznaczyć, że organy podatkowe poczyniły wystarczające ustalenia dla dokonania oceny charakteru prawnego spornej czynności (w szczególności w oparciu o materiały sprawy, w tym zeznania stron złożone w postępowaniu podatkowym w sprawie przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za rok 2003), czyniąc zadość wymogom z art. 122 Ordynacji podatkowej. Bezzasadny jest również zarzut przedawnienia w powołaniu na art. 68 § 1 i § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe prawidłowo bowiem zastosowały w niniejszej sprawie art. 6 ust. 4 zd. 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768), stosownie do którego w przypadku gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt nabycia. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które Sąd w niniejszym składzie podziela, unormowanie zdania drugiego art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn w zakresie wyznaczonym jego hipotezą stanowi całościową i odrębną od innych, wynikających z art. 6 tejże ustawy, regulację prawną czasu powstania obowiązku podatkowego w podatku od darowizny, od którego rozpoczyna bieg termin przedawnienia prawa do wydania decyzji o ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego w wymienionym przedmiocie. Z analizy badanego tekstu prawnego art. 6 wynika, że powstanie obowiązku podatkowego w dacie określonej w zdaniu drugim przytoczonego art. 6 ust. 4, nie stanowi wyjątku od jednolitej regulacji prawnej tego samego hipotetycznego stanu faktycznego lecz odnosi się tylko do przewidzianej przez prawodawcę wyodrębnionej hipotezy bezprawnego zaniechania zgłoszenia darowizny do opodatkowania i następnie powołania się na jej dokonanie przed organem podatkowym. Art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn nie obciążą podatkiem czynności procesowej złożenia określonego oświadczenia przed organem podatkowym, nie jest też sankcją z tytułu niepoddania darowizny opodatkowaniu, stanowi w istocie rzeczy wyłącznie przewidzianą przez prawo konsekwencję tego zaniechania, albowiem, nie przesądzając o zobowiązaniu podatkowym, normuje datę powstania obowiązku podatkowego w relacji do czasu, w którym organ podatkowy miał możliwość uzyskania informacji o dokonaniu czynności podlegającej temu obowiązkowi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 921/06). Prawidłowo więc organy podatkowe przyjęły w niniejszej sprawie, że obowiązek podatkowy powstał z chwilą powołania się na darowiznę przed organem podatkowym, a decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe z tytułu dokonanej darowizny została doręczona przed upływem terminu przedawnienia wynikającego z art. 68 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji – wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie pozostałe przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn będące podstawą ustalenia skarżącym: H. M. i K. M. zobowiązania podatkowego w podatku od darowizny (ustalenie zobowiązania podatkowego z tytułu przedmiotowej darowizny dokonanej przez Z. M. na rzecz K. M. było przedmiotem odrębnego postępowania). Osoby zobowiązane ustalono zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r.) w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. Nr 222, poz. 1629). Obliczenie podatku nastąpiło według stawki wynikającej z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn w zw. z art. 3 ust. 3 powyższej ustawy zmieniającej z zastosowaniem kwot wolnych wynikających z art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Natomiast skarżący, zarzucając naruszenie przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji nie wskazali, na czym naruszenia te miały polegać, co czyni powyższe zarzuty gołosłownymi. Mając powyższe na względzie, skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).