II OSK 1412/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Kisiel sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 933/08 w sprawie ze skargi T.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2008 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 933/08 oddalił skargę T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 23 lipca 2007 r. T. B. wniósł o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie elektrowni wiatrowej (o funkcji produkcyjnej). Wójt Gminy Blizanów decyzją z dnia [...] października 2007 r. umorzył postępowanie z wniosku skarżącego uznając je za bezprzedmiotowe. Jednak na skutek odwołania wnioskodawcy decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu w dniu [...] grudnia 2007 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt Gminy Blizanów decyzją z dnia [...] marca 2008 r. powtórnie umorzył postępowanie z wniosku skarżącego, a wskutek złożonego przez skarżącego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją z dnia [...] maja 2008 r. ponownie uchyliło decyzję Wójta i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Po kolejnym rozpoznaniu sprawy Wójt Gminy Blizanów decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odmówił T. B. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie elektrowni wiatrowej na terenie położonym w D., gm. B. na działce nr [...],[...],[...], obręb [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że budowa elektrowni wiatrowej nie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani w rozumieniu ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] sierpnia 2008 r. wydaną na skutek odwołania T. B. Wyżej opisana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu stała się przedmiotem skargi T. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W treści skargi T. B. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 6 pkt 2 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez błędną jego wykładnię i wyjaśnił, że sporna inwestycja będzie służyć zaspokajaniu potrzeb społeczności lokalnych lub poza lokalnych. Elektrownia produkować będzie energię elektryczną i dostarczać do sieci państwowej. Skarżący podniósł, że w myśl ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) na sprzedawcy z urzędu ciąży obowiązek zakupu energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii przyłączonych do sieci znajdujących się w obszarze działania sprzedawcy z urzędu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca odpowiadają wymogom przepisów prawa, stąd też oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia podkreślono, że przedmiot sporu w niniejszej sprawie, sprowadza się do ustalenia czy budowa elektrowni wiatrowej stanowi realizację inwestycji celu publicznego, jednocześnie wskazując, że ustawodawca definiując na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pojęcie "inwestycji celu publicznego" zaznaczył, że należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustawodawca określił cele publiczne w sposób konkretny, dokonując ich wyliczenia, zastrzegając jednak (pkt 10), że w ustawach odrębnych może nastąpić określenie innych celów publicznych. Przepis art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiera listę celów publicznych, która nie może zostać poszerzona w drodze wykładni. Zdaniem Sądu orzekającego budowy elektrowni wiatrowej nie sposób jednak zakwalifikować jako inwestycji należącej do któregokolwiek z celów wymienionych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Brak również przepisów szczególnych, które przesądzałyby o takim statusie elektrowni wiatrowej. Zasadność żądania, aby budowę elektrowni wiatrowej uznać za budowę inwestycji celu publicznego, w ocenie Sądu I instancji, można wywodzić ewentualnie z brzmienia art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami definiującego jako cel publiczny budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Ustawodawca nie określa jednak jakie urządzenia należy uznać za niezbędne do korzystania z przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej. Jednoznaczne w tej kwestii stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny zauważając, że poszukując między obiektami i urządzeniami zależności, o której mowa w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przyjąć należy, iż chodzi o nieodzowność w znaczeniu technicznym. W konsekwencji, dla uznania za inwestycję celu publicznego, elektrownia wiatrowa musiałaby być niezbędna dla korzystania z sieci przesyłowych. Tymczasem, nie budzi wątpliwości, że przewody i urządzenia służące do przesyłania energii elektrycznej funkcjonują niezależnie od takiej elektrowni. Skoro więc, jak wskazano powyżej, elektrownia wiatrowa nie została wymieniona wprost w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i nie charakteryzuje się ona wspomnianą cechą "niezbędności do korzystania", brak było możliwości uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego. Ponadto Sąd wyjaśnił, że o publicznym charakterze inwestycji decyduje sam fakt realizacji określonych ustawą celów. Bez znaczenia pozostaje natomiast okoliczność, przewidziana ustawą Prawo energetyczne, a dotycząca zakupu energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii przyłączonych do sieci. Skoro elektrowni wiatrowej nie można uznać za inwestycję celu publicznego, to wydana decyzja jak konkludował Sąd odpowiada prawu. Dodatkowo wyjaśniono, że zgodnie z wolą ustawodawcy decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego ma charakter wyjątku od zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Katalog inwestycji określonych jako cel publiczny nie może być odczytywany rozszerzająco. Odnosząc się zaś do argumentów skargi wyjaśniono, że o publicznym charakterze inwestycji decyduje wyłącznie fakt określonych ustawą celów. Bez znaczenia pozostaje natomiast okoliczność przewidziana ustawą Prawo energetyczne , dotycząca zakupu energii wytwarzanej w odnawialnych źródłach energii przyłączonych do sieci. Powyższy wyrok stał się przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez T. B., w treści której zaskarżono go w całości i zarzucono mu: - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ust. 2 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że budowa elektrowni wiatrowej nie mieści się w pojęciu "innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń", a nadto, że budowa elektrowni nie mieści się również w pojęciu "budowy oraz utrzymywania obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska", a co za tym idzie nie stanowi realizacji celu publicznego, podczas gdy w świetle okoliczności niniejszej sprawy oraz zebranego materiału dowodowego należało rozstrzygnąć odmiennie. Jednocześnie powołując się na powyższy zarzut wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku zgodnie z żądaniem skarżącego ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska autor kasacji podniósł, że jego zdaniem budowa i utrzymywanie elektrowni wiatrowej mieści się w pojęciu "celu publicznego" w tym sensie, iż z całą pewnością jest to działanie o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, celem budowy jest dostępność dla ogółu społeczeństwa pożytków jakie budowa elektrowni wiatrowej będzie przynosiła, a co za tym idzie budowa elektrowni wiatrowej w przedmiotowym przypadku ma służyć zaspokajaniu zbiorowych potrzeb ogółu ludzi. Dla klasyfikacji inwestycji jako celu publicznego nie ma również znaczenia kto finansuje i realizuje daną inwestycję. Ponadto zauważył, że art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiera zamknięty katalog inwestycji określonych jako cel publiczny. Jednakże mając na uwadze datę uchwalenia tej ustawy i następujący postęp społeczno-gospodarczy w kraju, prym winna znaleźć interpretacja tego przepisu w drodze wykładni funkcjonalnej, systemowej i celowościowej, a nie interpretacja ścisła, czy zawężającą. Na poparcie swojego stanowiska, autor skargi kasacyjnej przywołał także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 222/07, w treści którego uznano budowę stacji bazowej telefonii komórkowej za realizację inwestycji celu publicznego oraz opisane w treści skargi kasacyjnej orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych. Ponadto wskazał, że za jeden z celów publicznych ustawodawca uznał budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, par, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2). Zdaniem skarżącego użyty przez ustawodawcę zwrot "obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów" należy interpretować łącznie ze zwrotem "budową i utrzymywaniem [...], przewodów i urządzeń służących do przesyłania [...] energii elektrycznej". Literalna wykładnia tego przepisu jest zbyt wąska i nie odpowiada rzeczywistej woli ustawodawcy, a nadto nie jest adekwatna do zmieniających się warunków i potrzeb ludności, na których potrzeby wprowadzono instytucję celu publicznego. O ile bowiem sama siłownia wiatrowa rzeczywiście wytwarza energię elektryczną, to z pewnością korzysta ona w pełnym zakresie z przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej. Przewody służące do przesyłania energii elektrycznej są jej częścią składową. Bez nich bowiem realizacja tej inwestycji byłaby bezprzedmiotowa. Skoro za cel publiczny można uznać przewody od elektrowni wiatrowej do miejsca w którym inwestycja jest podłączona np. do przesyłowej sieci energetycznej odbiorcy, to obiekt/urządzenie jakim jest sama elektrownia wiatrowa korzystająca z tych przewodów, również winna być uznana za cel publiczny. Wyjaśniono również, że nie bez znaczenia jest cel, dla którego skarżący planuje realizację przedmiotowej inwestycji. Elektrownia ta ma służyć lokalnej społeczności, produkować energię i dostarczać ją do sieci państwowej. Powyższe wynika wprost z obowiązku zawartego w ustawie Prawo energetyczne tj. obowiązku odbioru wytworzonej energii elektrycznej z odnawialnego źródła energii jako energii proekologicznej przez przedsiębiorstwo energetyczne (art. 9a ust 6 ustawy). Na zakończenie wywodu wskazano, że elektrownia wiatrowa z uwagi na fakt uzyskiwania energii z odnawialnych źródeł wypełnia również dyspozycję obiektu (urządzenia) z art. 6 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem skarżącego ustawodawca celowo oddzielił przecinkiem poszczególne cele publiczne wskazując w ten sposób, iż własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego stanowią wyłącznie urządzenia melioracji wodnych oraz wody. Trudno bowiem uznać za właściwą interpretację, iż budowa i utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska spełnia przesłankę celu publicznego, jedynie wtedy gdy stanowią własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Gdyby tak było, to w ocenie autora skargi kasacyjnej, ustawodawca dodałby określenie "publicznych" jak w ust. 3 art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Oznacza to, że siłownia wiatrowa wypełnia również i przesłanki obiektu (urządzenia) służącego ochronie środowiska, a jako taka pełni role celu publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 powołanej ustawy, które w rozpoznawanej sprawie nie występują. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w w/w przepisie tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zasługiwała na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do wyjaśnienia przesłanek zajętego stanowiska zauważyć należy, iż Sąd I instancji rozpoznając skargę a Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną orzeka według stanu prawnego i faktycznego sprawy z dnia wydania decyzji ostatecznej - a więc na dzień [...] sierpnia 2008 r. Zmiana przepisów prawa jak i ewentualna zmiana stanu faktycznego nie mogą wpłynąć na wynik sądowej kontroli legalności podjętych decyzji. Uwaga ta została uczyniona albowiem w dniu 17 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) a wraz z nią znowelizowano art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 70 tej ustawy), lecz ta okoliczność nie mogła w żadnym wypadku wpłynąć na ocenę wykładni tego przepisu sprzed nowelizacji a zawartą w zaskarżonym wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieusprawiedliwionym pozostaje zarzut naruszenia prawa materialnego a to błędnej wykładni przepisu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ust. 2 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wyjaśnić należy, iż zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym aktami administracyjnymi wydawanymi do określenia sytuacji prawnej obszaru pozbawionego planu miejscowego są: decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50) oraz decyzja o warunkach zabudowy (art. 59). Na potrzeby zatem lokalizacji niektórych inwestycji publicznych na obszarach, na których nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz dla przeprowadzenia innych zmian zagospodarowania przestrzeni bezplanowych wydaje się odpowiednio decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzję o warunkach zabudowy. Kryterium rozróżnienia konieczności wydania decyzji pierwszego rodzaju bądź drugiego opiera się na określeniu charakteru inwestycji zamierzonej wobec obszaru pozbawionego planu miejscowego. Jeśli zamiar inwestycyjny stanowi inwestycję celu publicznego, wówczas wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dla pozostałych inwestycji wydawana jest decyzja o warunkach zabudowy (zob. art. 4 ust. 2 ustawy). W tej sprawie skarżący wniósł o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie elektrowni wiatrowej. Zatem trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawowe znaczenie dla niniejszej sprawy ma ustalenie czy planowane w tej sprawie przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w art. 2 pkt 5 ustala definicję inwestycji celu publicznego – odsyłając do art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zatem niezbędne jest w tej sytuacji wskazanie listy celów publicznych, które decydują o zakwalifikowaniu danej inwestycji do tej kategorii. Stanowi ją w sposób normatywny przepis art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Interpretacja pojęcia celu publicznego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, które przeniesione zostaje także na regulację ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, prowadzi do wniosku, iż mamy tutaj do czynienia z katalogiem zamkniętym co też zasadnie wskazano w zaskarżonym wyroku. Oznacza to, iż art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiera listę celów publicznych, która nie może zostać poszerzona na drodze wykładni. Tym samym odnosząc się do zarzutów kasacji wskazać należy, iż elektrownia wiatrowa nie jest celem publicznym o jakim mowa w art. 6 pkt. 2 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pojęcie celu publicznego nie jest dowolne i przy jego interpretacji nie można odwoływać się do potocznego, czy ogólnego jego znaczenia. W pkt 4 wskazanego art. 6 ustanowiono, iż celem publicznym jest budowa oraz utrzymanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulację przypływów i ochronę przed powodzią, a także regulacja i utrzymanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W przepisie tym chodzi o budowę i utrzymanie obiektów służących ochronie środowiska w skali ponadlokalnej. W szczególności przepis ten odnosi się do problematyki objętej prawem wodnym regulującym ochronę przed powodzią oraz utrzymanie urządzeń melioracji wodnych będących własnością Skarbu Państwa lub własnością samorządową. Budowa urządzeń tego typu służy zapobieganie zdarzeniom żywiołowym, godzącym w bytowanie większego zespołu ludzkiego, kiedy powstanie szkód materialnych może być przyczyną wpływu na stan gospodarki narodowej. Tym samym w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można uznać , budowę elektrowni wiatrowej za inwestycję celu publicznego w kontekście art. 6 pkt. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami gdyż takie zamierzenie nie dotyczy wymienionych w tej normie prawa materialnego inwestycji. Nie można również tracić z pola widzenia również i tego, że podstawową funkcją elektrowni wiatrowej jest wytwarzanie energii elektrycznej, zaś inwestor budując taki obiekt czyni to w konkretnym celu ekonomicznym a to sprzedaży prądu a nie w celu ochrony środowiska naturalnego. Natomiast z pkt 2 art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że celem publicznym jest budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jak wynika z utrwalonego orzecznictwa NSA na co zresztą wskazano w motywach zaskarżonego wyroku obecnie tylko budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej ex definitione stanowi w tym zakresie cel publiczny, a pozostałe zamierzenia inwestycyjne z tej sfery gospodarki energetycznej do uzyskania takiej kwalifikacji potrzebują wykazania się dodatkową cechą ("niezbędnością do korzystania"), to sam fakt wytwarzania i przetwarzania energii w elektrowni wiatrowej (celem jej późniejszego przekazania do sieci przesyłowych) nie powinien być interpretowany jako wskazujący na ww. niezbędność. Także dlatego, że prowadziłoby to do sytuacji, w której do uzyskania statusu inwestycji celu publicznego wystarczałaby już więź funkcjonalna, o którą w systemie obiektów i urządzeń energetycznych stosunkowo łatwo. Takie działanie pozostawałoby w sprzeczności z intencją prawodawcy, który stanowiąc art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustanowił katalog zamknięty celów publicznych. Uważa się zaś, że przepis enumeratywny i wyczerpujący, a nie jedynie przykładowy, winien być interpretowany ścieśniająco, a contrario jego wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna. ( porównaj wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 548/07 ). O publicznym charakterze przedmiotowej inwestycji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może przesądzać fakt zakupu przez Zakład Energetyczny energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii i wprowadzenia jej do sieci, bowiem produkcja energii elektrycznej jest produkcją taką samą jak produkcja innych towarów, a celem każdego producenta towarów jest wprowadzenie ich do sprzedaży. Stanowisko, że budowa elektrowni wiatrowej nie oznacza realizacji celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami znajduje dodatkowo oparcie w wykładni historycznej albowiem nowelizując ustawę z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 94) ustawodawca wprowadził do niej z dniem 5 grudnia 1997 r. przepis art. 46 ust. 2 pkt 4a ( obowiązujący do dnia 31 grudnia 1997 r.) uznający za cel publiczny "budowę i utrzymanie urządzeń i instalacji energetycznych służących do wytwarzania paliw i energii oraz przesyłania i dystrybucji za pomocą sieci ", zaś adekwatny do niego przepis art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazuje na istotną zmianę sposobu wyznaczania celu publicznego w sferze gospodarki energetycznej. Należy również wskazać, że ani art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ani przepis ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) lub innej ustawy w chwili podejmowania ostatecznej decyzji nie kwalifikowały elektrowni wiatrowej jako celu publicznego. Zatem w tych okolicznościach sprawy uznać należy, iż budowa elektrowni wiatrowej nie oznacza realizacji celu publicznego ( porównaj wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1370/09 niepublikowany). Skoro, więc projektowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie urządzenia służącego do wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnego źródła energii (wiatru) nie jest inwestycją celu publicznego, to nie można zarzucić Sądowi I instancji przyjęcia wadliwej wykładni przepisów powołanych w petitum kasacji. Jednocześnie na koniec zauważyć należy mając na uwadze argumentację skargi kasacyjnej, że nie można na zasadzie analogii uznać, że skoro budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, to i elektrownia wiatrowa winna być uznana za taką inwestycję. Przede wszystkim podkreślić należy, iż stosowanie analogii w prawie administracyjnym jest zagadnieniem dyskusyjnym a niezależnie od tego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można doszukiwać się podobieństw w charakterze obu tych inwestycji. Konkludując podkreślić należy, iż zarzuty skargi kasacyjnej w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w chwili wydawania zaskarżonych decyzji nie zasługiwały na uwzględnienie. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i 204 pkt. 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji .