IV SA/Po 547/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2010 r. sprawy ze skargi T. T. Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia dotyczącego prowadzenia działalności gospodarczej 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w P. na rzecz T. T. Sp. z o.o. w C. kwotę 200,- (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. udzielił "T. T." Spółce z o. o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa w. na okres 6 lat. W punkcie VI decyzji zobowiązano spółkę do uruchomienia wszystkich punktów gier do dnia [...] grudnia 2009 r. Pismem z dnia [...] października 2009 r. strona zwróciła się z prośbą o zmianę zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w P. w części dotyczącej określonego w punkcie VI terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem. Wskazała, iż jej wniosek jest uzasadniony z uwagi na trudności związane z rezygnacją z dalszej współpracy części właścicieli lokali, likwidacją prowadzonej przez niektórych z nich działalności gospodarczej, a także przeciągającymi się niejednokrotnie remontami lokali. Poinformowała jednocześnie, że spośród 44 punktów objętych zezwoleniem, uruchomionych zostało 26, a kolejne 3 zamierza uruchomić z początkiem listopada 2009 r. Dodatkowo Strona argumentowała, że za zmianą decyzji przemawiał interes społeczny, przejawiający się w sferze dochodów, jakie budżet państwa uzyskuje z tytułu prowadzonej przez nią działalności. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w P. odmówił "T. T." Spółce z o. o. dokonania zmiany zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że rozpatrzenie wniosku strony przypadło na czas, w którym przestała obowiązywać ustawa o grach i zakładach wzajemnych, a jej miejsce zajęła ustawa o grach hazardowych, w której zostały również zawarte kwestie międzyczasowe, a więc opisujące sposób rozstrzygania w sprawach uprzednio wszczętych pod rządami starej ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Rozstrzygając w niniejszej sprawie organ celny stwierdził, że dokonanie zmiany ww. zezwolenia w zakresie przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa i w związku z tym nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazano ponadto, że dokonanie zmiany zezwolenia poprzez przedłużenie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności, kłóciłoby się z intencją ustawodawcy, jaką jest stopniowa likwidacja dotychczasowych punktów gier po to, aby ograniczyć dostęp do nich poprzez wymóg ich przeniesienia do kasyn i reglamentacji w formie obowiązku uzyskania koncesji. W dniu [...] stycznia 2010 r. spółka wniosła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Alternatywnie, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji odwołująca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, t. j. : 1) art. 35 ust. 1 pkt 7 i art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że "nieprzekraczalny termin", o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy jest tożsamy z "terminem rozpoczęcia działalności" wymienionym w art. 36 ust. 5 ustawy, a w konsekwencji uznanie, że decyzja w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa wielkopolskiego nie została zrealizowana w ciągu 1 roku od dnia wydania i winna ulec wygaśnięciu; 2) przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m. in., że zgodnie z art. 118 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ) do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 01 stycznia 201o r. stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Spółka z o.o. T. T. złożyła wniosek o zmianę zezwolenia jeszcze pod rządami ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004r., Nr 4, poz. 27 ze zmianami). Jego zaś rozpatrzenie przypadło na czas, w którym ustawa ta przestała obowiązywać. W nowej ustawie zawarto również normy intertemporalne regulujące kwestie międzyczasowe, a więc opisujące sposób rozstrzygania w sprawach wszczętych przed jej wejściem w życie, czyli odnoszące się również do niniejszej sprawy. Do nich należy art. 121 ustawy o grach hazardowych, który stanowi, że do wygaśnięcia zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, a więc także do zezwolenia, do którego odnosi się wystąpienie Strony, w związku z nierozpoczęciem działalności, stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy poprzednio obowiązującej, tj. ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych. Prawidłowo zatem wykazano w zaskarżonej decyzji, że zarówno w obszarze wygasania ww. zezwolenia jak i terminu rozpoczęcia działalności, ustawodawca nakazał stosować przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1992r. W efekcie o wygasaniu i zmianie terminu rozpoczęcia działalności może decydować jedna norma i zgodnie z cyt. art. 121 muszą to być przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zagadnieniom terminu rozpoczęcia działalności na gruncie przytoczonej ustawy poświęcony jest art. 35 ust. 1 pkt 7, gdzie termin ten wyznacza się jako element zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych i jak słusznie wskazał organ pierwszej instancji, nadaje mu się charakter terminu nieprzekraczalnego. Powinien on więc być terminem niezmienianym i ostatecznym. Odmienna interpretacja art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach doprowadziłaby do sytuacji, w której podmiot legitymujący się zezwoleniem na określoną ilość punktów na danym terytorium prowadziłby działalność w okresie, na który udzielono zezwolenia, tylko w części tych punktów, blokując jednocześnie skutecznie na swoim terenie konkurencję. Ponadto aprobata takiego stanu rzeczy byłaby sprzeczną z interesem społecznym, bowiem spółka prowadząc działalność gospodarczą działa w otoczeniu innych podmiotów i w związku z tym musi liczyć się z konkurencją i ryzykiem, jakie wiąże się z tą działalnością. Nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności należy zatem odnieść do wszystkich punktów urządzania gier na automatach o niskich wygranych, o których mowa w zezwoleniu i z upływem terminu rozpoczęcia działalności wszystkie punkty wymienione w zezwoleniu winny zostać uruchomione. Przytoczona norma art. 35 ustawy wyraźnie bowiem precyzuje, iż termin określany w zezwoleniu na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych jest terminem zawitym. Podkreślić przy tym również należy, że nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności wskazany w zezwoleniu jest terminem deklarowanym przez stronę we wniosku, a nie określonym przez organ wydający to zezwolenie. Wbrew stanowisku odwołującego stwierdzić należy, że w stanie prawnym obowiązującym po 01 stycznia 2010r., nie jest możliwym przedłużanie terminu rozpoczęcia działalności określonego w zezwoleniach wydanych przed tą datą. W rezultacie zakaz dla takich działań wynikający z art. 121 ustawy o grach hazardowych jako przepisu szczególnego stanowi ujemną przesłankę do zaspokojenia oczekiwań Strony w oparciu o 253a Ordynacji podatkowej (poprzednio art. 155 Kpa). Wprawdzie ustawodawca poprzez art. 48 nowej ustawy dopuszcza możliwość przedłużenia wspomnianego terminu, jednakże uprawnienie to przysługuje jedynie podmiotom, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych wydanych wg nowych zasad po 01 stycznia 2010r. i to tylko jednokrotnie na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, podkreśla się, że organ pierwszej instancji działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zarówno materialnego jak i proceduralnego. Brak wskazania przez Stronę konkretnie, jakiego zakresu te naruszenia miałyby dotyczyć, przy jednoczesnym powołaniu się jedynie na sprzeczność ustaleń organu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym powoduje, że zarzut ten jest niezrozumiały a ustosunkowanie się do niego niemożliwe. Poza powyższym, mając na względzie okoliczności przedstawione we wniosku stanowiące argumentację podania w zakresie zmiany przedmiotowego zezwolenia oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy, Dyrektor Izby Celnej w P. nie znajduje podstaw do uznania, że za zmianą zezwolenia w części dotyczącej nieprzekraczalnego terminu przemawia interes społeczny, na który powołuje się Spółka z o.o. T. T.. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż wbrew temu co sądzi Strona, w interesie społecznym byłoby właśnie jak najszybsze uruchomienie wszystkich punktów gier, gdyż ta tylko okoliczność może prowadzić do zwiększenia wpływów do budżetu państwa. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. naruszenie: 1. prawa materialnego, - art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych przez jego błędną interpretację i przyjęcie w sprawie, polegające na uznaniu, iż decyzja w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa wielkopolskiego nie została wykonana, w toku jednego roku od dnia wydania, w rzeczywistości decyzja ta zrealizowana została poprzez rozpoczęcie działalności na automatach o niskich wygranych w znacznej ilości punktów wynikających z jej treści, tym samym nastąpiła realizacja decyzji w zakresie rozpoczęcia działalności, ww. przepis dotyczy "rozpoczęcia działalności" ogólności, nie konkretyzuje on jego zakresu, - art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, iż nieprzekraczalny termin o jakim mowa w tym przepisie, jest to termin o jakim mowa w art. 36 ust. ustawy, w rzeczywistości zaś terminy te są zupełnie innymi instytucjami, jeden -wynikający z art. 36 ust. 5 ustawy ma charakter ustawowy i dotyczy realizacji decyzji sensu largo, drugi zaś - wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy - jest terminem prekluzyjnym ustanawianym według uznaniowości organu koncesjonującego i dotyczy realizacji założeń zezwolenia w każdym z punktów gry. Tym samym termin ten w efekcie zmiany decyzji pierwotnej może być przedłużany; 2. przepisów postępowania, t. j. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1. art. 187 § 1 i art.210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym; 3. oparcie skarżonej decyzji na przepisach ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która to w związku z niezachowaniem przez ustawodawcę krajowego w toku jej uchwalania obowiązku jej notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczącej usług społeczeństwa informacyjnego, jako wprowadzonej z naruszeniem prawa wspólnotowego, pozostaje prawnie bezskuteczne i nie może być stosowana. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że poprzez rozpoczęcie działalności na automatach o niskich wygranych w znacznej ilości punktów objętych zezwoleniem, nastąpiła realizacja decyzji w zakresie rozpoczęcia działalności, zaś przepis art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych odnosi się do "rozpoczęcia działalności" bez konkretyzowania jego zakresu. Skarżąca wskazuje również, że termin określony w art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych ma charakter ustawowy, jest nieprzywracany i dotyczy realizacji decyzji sensu largo, a "konsumpcja" decyzji, praw z niej płynących następuje z chwilą uruchomienia choćby jednego z wielu punktów gry zawartych w treści orzeczenia koncesyjnego. Z kolei termin wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy jest terminem prekluzyjnym ustalanym według uznaniowości organu koncesyjnego i dotyczy realizacji założeń zezwolenia w każdym z punktów gry. Z powyższego Strona wywodzi, że termin rozpoczęcia działalności (wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy), obejmujący swoim zakresem wszystkie punkty gry wymienione w zezwoleniu, nie ma charakteru ustawowego i w efekcie zmiany decyzji pierwotnej może być przedłużany. Przytaczając treść art. 8 pkt 1 Dyrektywy 98/34/WE strona podniosła, że przedmiotowa ustawa winna być już na etapie projektu przesłana do Komisji celem jej notyfikacji, gdyż przepisy zmian wprowadzonych nową ustawą o grach hazardowych z całą stanowczością wypełniają przesłanki zmian ustawodawstwa o charakterze technicznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto organ wskazał, że obowiązek notyfikowania projektu ustawy o grach hazardowych spoczywał na Ministrze Finansów. Regulamin pracy Rady Ministrów (Uchwała nr 49 Rady Ministrów z dnia 19 marca 2002 r. - M.P. Nr 13, poz. 221 ze zmianami) w § 10 ust. 2 pkt 4 nakłada na autora projektu obowiązek umieszczenia w uzasadnieniu do projektu informacji, czy projekt aktu normatywnego podlega notyfikacji zgodnie z trybem przewidzianym w przepisach dotyczących sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych - w przypadku projektów zawierających przepisy techniczne. Oznacza to, że autor projektu ocenia, czy dany akt prawny zawiera przepisy techniczne, które należy notyfikować. Wbrew stanowisku Skarżącej zauważyć należy, że ustawa o grach hazardowych regulująca rynek gier i zakładów wzajemnych nie podlegała procedurze notyfikacji ponieważ nie zawierała przepisów technicznych. Ze względu na obowiązek notyfikowania norm i przepisów technicznych, stosownie do wymogów dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21 lipca 1998 r. ze zmianami), przepisy dotyczące takich zagadnień wyłączono do odrębnego projektu, tj. projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, które w dniu 19 stycznia 2010 r. zostały przyjęte przez Radę Ministrów. Wskazane wyżej wyłączenie umożliwiło przeprowadzenie procesu legislacyjnego i uchwalenie przepisów ustawy o grach hazardowych, bez obowiązku notyfikacji. Również fakt przeniesienia działalności w zakresie gier hazardowych, w tym również gier na automatach na grunt kasyn, nie stanowi przesłanki do uznania przepisów niniejszej ustawy za przepisy techniczne. Kwestia kontynuacji prowadzonej działalności w zakresie usług hazardowych nie jest zabroniona. W dalszym ciągu jest to ten sam rodzaj reglamentacji, który analogicznie jak wcześniej, wymaga określonej zgody i spełnienia zbliżonych warunków. Odnośnie powołanego przez Skarżącego wyroku Trybunału z dnia 26 października 2006 r. w sprawie Komisji przeciwko Grecji, sygn. C-65/05, jako orzeczenia uzasadniającego konieczność notyfikacji krajowej ustawy o grach hazardowych oraz zapadłego w tożsamej przedmiotowo sprawie, Dyrektor Izby Celnej w P. zauważa, iż przedmiotem rozpatrywanej przez Trybunał sprawy był ustanowiony zakaz instalowania i prowadzenia w Grecji działalności w zakresie gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych, w tym rekreacyjnych gier zręcznościowych i wszelkich gier komputerowych, we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn, który to nie może być utożsamiany z zakazami urządzania gier hazardowych wprowadzonych polską ustawą z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Ustanowiony przez Grecję zakaz nie dotyczy tylko i wyłącznie takich gier hazardowych, które są przedmiotem ograniczeń ustanowionych w ustawie o grach hazardowych, ale także innych rekreacyjnych gier zręcznościowych nie noszących znamion hazardu, których urządzania z kolei, polska ustawa o grach hazardowych nie zakazuje. Ponadto, ustanowiony przez Grecję zakaz ma charakter bezwzględny i tyczy się zarówno miejsc publicznych, jak i prywatnych, co również nie jest przedmiotem regulacji ustanowionych w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zatem uznać należy, że powołane przez Stronę orzeczenie nie odnosi się do przedmiotu rozstrzygnięcia dokonanego przez organ celny oraz ograniczeń wprowadzonych ustawą o grach hazardowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga okazała się zasadną. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności, czyli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ustawą ppsa., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Fakt wydania skarżącej spółce zezwolenia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. jest bezsporny albowiem skarżącej udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa w. na okres 6 lat decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...]. Bezsporne jest także, że w czasie powyższym ( [...] październik 2009 r.) skarżąca zwróciła się z wnioskiem o zmianę punktu VI powyższej decyzji t. j. zmianę terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem. Uzasadniając decyzję odmowną organy celne stwierdziły, że zagadnieniom terminu rozpoczęcia działalności na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych, poświęcony był art. 35 ust. 1 pkt 7, gdzie termin ten wyznaczano jako element zezwolenia. Termin ten był terminem niezmiennym, ostatecznym i miał charakter terminu nieprzekraczalnego. Dyrektor Izby Celnej w P. mając na uwadze wskazane w decyzji orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że termin ten należy odnieść do wszystkich punktów urządzania gier na automatach o niskich wygranych i z upływem terminu rozpoczęcia działalności wszystkie punkty wymienione w zezwoleniu winny zostać uruchomione. Wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2010 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych określającej zasady prowadzenia działalności m. in. w zakresie gier na automatach. Zgodnie z art. 118 ustawy o grach hazardowych, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie cytowanej wyżej ustawy stosuje się przepisy tej ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Skoro postępowanie w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. nie zostało zakończone to organy rozpoznając niniejsza sprawę miały obowiązek uwzględnić zmiany stanu prawnego, które weszły w życie 1 stycznia 2010 r. Zgodnie z art. 48 ust.1 ustawy o grach hazardowych podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie może wystąpić o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności. Termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Ponadto art. 129 ust. 1 stanowi, iż działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zaś art. 135 ust 1, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Przepisy art. 56 i art. 57 stosuje się odpowiednio. W wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych ( art.135 ust.2 ustawy ). Niewątpliwie zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych ma zakres obszarowy i podmiot legitymujący się tego typu zezwoleniem ma obowiązek rozpocząć działalność we wszystkich punktach objętych tym zezwoleniem. Nie można jednak zdaniem Sądu zgodzić się ze stanowiskiem, że zezwolenie to wygasa, mimo, że podmiot legitymujący się zezwoleniem, złoży wniosek o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności przed jego upływem. Przeczy temu treść art. 48 o grach hazardowych. Także przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Uznać należy jednak, iż Dyrektor Izby Celnej błędnie przyjął, że nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności, o którym mowa w art. 35 ust. l pkt 7 w/w ustawy, jest terminem ustawowym wynikającym wprost z przepisów ustawy i jako taki nie może być ani skrócony ani przedłużony. Zdaniem Sądu nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności to jeden z elementów decyzji zezwalającej, który może zostać zmieniony w trybie przepisu art. 155 Kpa ( patrz wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 480/08, a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1305/07, z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 911/08), z których wynika, że istnieje możliwość zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w drodze decyzji wydanej w trybie art. 155 k.p.a. Ponadto w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 2/09, wyraźnie stwierdzono, iż w ustawie o grach i zakładach wzajemnych ustawodawca nie wyłączył możliwości stosowania art. 155 Kpa, co oznacza, że należałoby wykluczyć sytuację, w której mimo braku wyraźnego wyłączenia stosowania art. 155 Kpa, organ odmawia zmiany zezwolenia . Biorąc powyższe pod uwagę Dyrektor Izby Celnej rozpatrując ponownie sprawę winien wziąć pod uwagę przepis art.48 o grach hazardowych, dokonać interpretacji wskazanych wyżej przepisów, a następnie wydać decyzję w przedmiocie zmiany zezwolenia w punkcie VI. Niezasadny jest zarzut skarżącej o bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych ze względu na naruszenie w trakcie uchwalania tego aktu prawnego procedury notyfikacyjnej określonej w Dyrektywie 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21 lipca 1998 r. ze zmianami). Sąd w pełni popiera w tym zakresie stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę. Dyrektywa ta ustanawia procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. W art. 1 pkt 2 dyrektywy zdefiniowano pojęcie "usługa." Biorąc pod uwagę fakt, że gra na automatach o niskich wygranych nie spełnia wszystkich warunków podanych w definicji, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną, Sąd stanął na stanowisku, że ustawa o grach hazardowych nie podlega notyfikacji. Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty naruszenia przez stronę art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art.187 § 1 i art. 210 ordynacji podatkowej. Po pierwsze strona w żaden sposób nie wskazała w jaki sposób organy miałyby naruszyć powyższe przepisy prawa. Z akt administracyjnych wynika, że organ zapewnił stronie w toku postępowania czynny udział w sprawie. Strona w sprawie nie składała żadnych wniosków dowodowych, a w uzasadnieniu decyzji dokonał szczegółowej analizy przytoczonych przepisów prawa. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 200 ppsa