I SA/Gl 682/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Bożena Suleja (spr.), Protokolant Izabela Maj – Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania "A" S.A. w W. z dnia [...] r., od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...], odmawiającej - po przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym - uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r. Nr [...] , którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. w sprawie określenia "A" S.A. wysokości zobowiązania podatku od nieruchomości za 2007 rok w kwocie [...] zł., utrzymało w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] 2010 r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wynika z niego, iż pismem z dnia [...] 2009 r. "A" S.A. w W., reprezentowana przez doradcę podatkowego A. C., złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kolegium z dnia [...] r. Nr [...] , na podstawie art. 241 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, z uwagi na ujawnienie nowych i istotnych dla sprawy okoliczności "nieznanych organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, potwierdzonych nowymi dowodami". Motywując wniosek pełnomocnik Spółki stwierdził, że nową okolicznością w sprawie są zmiany, jakie w 2006 roku nastąpiły w stanie środków trwałych. W tym bowiem okresie "A" S.A. dokonała likwidacji środków trwałych stanowiących budowle, zadeklarowanych w roku 2006 do podstawy opodatkowania budowli. Zatem w stanie środków trwałych będących budowlami doszło do zmian, które mają wpływ na wielkość podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości za rok 2007. Zmiany te nie zostały uwzględnione w deklaracji złożonej przez "A" S.A. w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2007 ani w żadnej deklaracji dotyczącej roku 2006. Pełnomocnik Spółki nie określił we wniosku wartości zlikwidowanych w 2006 roku środków trwałych będących budowlami, których nie wyłączono z podstawy opodatkowania na 2007 rok. Do wniosku załączono natomiast - jako nowe dowody w sprawie - nieuwierzytelnione kserokopie dokumentów dotyczących likwidacji dwóch środków trwałych: o nr inwentarzowym [...] (kabel okręgowy KO 605 o wartości brutto [...] zł.) oraz o nr inwentarzowym [...] (kable łącznikowe KDŁ 69000, KDŁ 69002, KDŁ 69003 o wartości brutto [...] zł.) informując jednocześnie, iż załączone dokumenty są jedynie "przykładem dokumentów likwidacyjnych posiadanych przez Spółkę". W dalszej kolejności Kolegium wskazało, iż pismem z dnia [...] 2009 r. "A" S.A. wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] 2009 r., nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze spółka zwróciła się o uchylenie w/w decyzji SKO oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na przedmiotową skargę Kolegium poinformowało Sąd, że postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , organ odwoławczy uwzględnił wniosek spółki i wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu odwoławczego z dnia [...] 2009 r. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na mocy postanowienia z dnia 7 grudnia 2009 r. (sygn. akt I SA/GL 755/09) zawiesił postępowanie sądowe. Przesłanką zawieszenia postępowania było także przedstawienie przez ten Sąd Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego dotyczącego zgodności art. 1a ust. 1 pkt 2 związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (sygn. akt I SA/G1 110/09). Po dokonanej analizie złożonego wniosku oraz dokumentacji zebranej w sprawie o wznowienie postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało, że "A" S.A. nie uprawdopodobniła aby w rozpatrywanym przypadku zaistniała przesłanka określona art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej do uchylenia w całości lub w części ostatecznej decyzji podatkowej z dnia [...] r., w związku z czym zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], organ odwoławczy odmówił jej uchylenia. W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium podkreśliło na wstępie, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego, ale odrębnym postępowaniem nadzwyczajnym, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W dalszej kolejności wskazano, że przepis ten odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych i nie jest dopuszczalne, by na jego podstawie czynić rozważania dotyczące podstaw materialnoprawnych ostatecznej decyzji podatkowej. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie stron (art. 241 § l Ordynacji podatkowej). W myśl art. 243 powołanej ustawy, w razie dopuszczalności wznowienia właściwy organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. W tym zakresie podkreślono, że postanowienie wszczynające to postępowanie wskazuje jedynie na możliwość wystąpienia przesłanek uzasadniających wznowienie. Natomiast stwierdzenie, czy przesłanki te rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu tego postanowienia. Poczynione ustalenia muszą być zawarte w decyzji, o jakiej mowa w art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ podatkowy: - uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1; -odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1; -odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa lub wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70. Następnie Kolegium wskazało, że w rozpatrywanej sprawie pełnomocnik spółki w piśmie z dnia [...] 2009 r. (wpływ do organu w dniu [...] 2009 r.) przesłał do uwzględnienia w toczącym się postępowaniu opinię techniczną rzeczoznawcy budowlanego J. C. z dnia [...] 2009 r., dotyczącą "zagadnień budowy telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej, telekomunikacyjnych linii kablowych i telekomunikacyjnych linii napowietrznych w m. K. gmina K.". Celem tej opinii było przedstawienie budowy, eksploatacji i funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej i jej elementów w zakresie telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej, telekomunikacyjnych linii doziemnych i telekomunikacyjnych linii napowietrznych na potrzeby zleceniodawcy - Kancelarii Prawnej A. Z. w W.. Odnosząc się do nadesłanej opinii Kolegium stwierdziło, że dokument ten nie istniał ani w dniu wydawania decyzji przez organ podatkowy I instancji ([...] 2008 r.) ani w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy ([...] 2009 r.). SKO zaakcentowało, że dowody stanowiące podstawę wznowienia postępowania muszą istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej. Natomiast nie uzasadnia wznowienia postępowania powołanie faktów (dowodów), które powstały już po wydaniu tej decyzji, nawet gdyby mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zauważono przy tym, że (pomijając nawet datę sporządzenia tego dokumentu) z treści powołanej opinii nie wynika, by w sprawie mogła zaistnieć przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Postanowieniem z dnia [...] r. pełnomocnik "A" S.A. został wezwany do sprecyzowania wniosku o wznowienie postępowania poprzez sporządzenie zestawienia budowli wraz z podaniem ich wartości, wykazanych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w deklaracji na rok 2007 (złożonej w dniu [...] 2007 r.), a także poprzez sporządzenie zestawienia i wskazanie wartości tych budowli, które powinny być wyłączone z opodatkowania za 2007 rok. Wezwano także spółkę do przedłożenia pełnej dokumentacji dotyczącej w/w budowli, ponieważ do wniosku o wznowienie dołączono tylko nieuwierzytelnione kopie dwóch "przykładowych dokumentów likwidacyjnych". Organ zwrócił się również o udzielenie wyjaśnień dotyczących nie podjęcia sprawy nieprawidłowo zadeklarowanej podstawy budowli za 2007 rok w trakcie toczącego się postępowania podatkowego przed organem I i II instancji oraz ustalenie i wskazanie z imienia, nazwiska i adresu osoby odpowiedzialnej za składanie w latach 2006 i 2007 deklaracji na podatek od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania położonych na terenie K.. W piśmie z dnia [...] 2009 r. spółka, ustosunkowując się do wezwania stwierdziła, że wniosek nie wymaga sprecyzowania, zaś jego poprawność uznało "samo Kolegium, wydając postanowienie o wznowieniu postępowania". W pozostałym zakresie spółka nie wykonała wezwania organu tj. nie złożyła zestawienia i nie podała wartości budowli, które ewentualnie powinny być wyłączone z podstawy opodatkowania budowli za 2007 rok, ani też nie dołączyła innych dokumentów likwidacyjnych. Podniosła, że okoliczności te winny ustalić samodzielnie organy podatkowe, na co zwracano już uwagę, między innymi, w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta K., w którym podniesiony został zarzut nieustalenia stanu faktycznego. Do pisma dołączono jedynie luźne wydruki 25 kart, nie opieczętowanych i przez nikogo nie podpisanych, na których w dwóch przypadkach odręcznie dopisano: "zestawienie budowli ujętych w deklaracji na rok 2007". Spółka nie wskazała też personaliów osób (osoby) odpowiedzialnych za prawidłowość deklaracji składanych do organu I instancji za lata 2006 i 2007. Z uwagi na takie stanowisko strony, Kolegium postanowieniem z dnia [...] r. (doręczonym stronie [...] 2009 r.) wezwało po raz kolejny pełnomocnika spółki do sprecyzowania i uzupełnienia wniosku o wznowienie postępowania. Zażądano też ponownie sporządzenia zestawienia budowli (wraz z podaniem ich wartości), które według strony winny być wyłączone z podstawy opodatkowania na 2007 rok oraz przedłożenia dokumentacji dotyczącej ich likwidacji tak, aby możliwe było zweryfikowanie prawidłowości wniosku o wznowienie postępowania. Kolegium jeszcze raz podkreśliło, że we wniosku strony o wznowienie postępowania stwierdzono jedynie, iż załączono "przykładowe dokumenty likwidacyjne" dwóch środków trwałych, zaznaczając jednocześnie, że procedura likwidacyjna obejmowała większą liczbę środków trwałych. Ponadto organ wyjaśnił, że ustalenie danych personalnych osoby (ew. osób) odpowiedzialnej za składanie w latach 2006 i 2007 deklaracji na podatek od nieruchomości jest uzasadnione tym, iż w trakcie postępowania wznowieniowego może okazać się konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka (świadków). W odpowiedzi na powtórne wezwanie pełnomocnik spółki w piśmie z dnia [...] 2009 r. stwierdził między innymi, że załączone do wniosku o wznowienie postępowania "przykładowe dokumenty" potwierdzają zasadność wznowienia, natomiast postępowanie dowodowe w tej sprawie winny prowadzić "samodzielnie" organy podatkowe, a z uwagi na fakt, że ustalony stan faktyczny musi być przedmiotem oceny przez organy podatkowe obu instancji, to zasadne jest, aby dalsze postępowanie dowodowe - zarówno w zakresie podstawy, ale z przedmiotu opodatkowania prowadzone było przez organ podatkowy I instancji. Pełnomocnik oświadczył nadto, że niezgodność ustaleń organów podatkowych z stanem rzeczywistym podnoszona była już na etapie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K., natomiast dopiero w momencie "negatywnej decyzji tut. Kolegium "A" SA. podjęła czynności w celu wykazania, jakie skutki wywołało naruszenie art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej przez organy podatkowe orzekające w przedmiotowej sprawie". W rezultacie spółka nie przedłożyła spisu budowli zlikwidowanych w 2006 roku, które miały być jej zdaniem pomyłkowo wykazane w podstawie opodatkowania budowli za 2007 rok, nie wskazała też ich wartości. Z powyższych względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie znalazło podstaw do uchylenia w całości lub w części decyzji ostatecznej z [...] r. Kontynuując uzasadnienie decyzji stwierdzono, że wniosek podatnika o wznowienie postępowania nie został uzupełniony o dowody, które pozwalałyby na uznanie jego zasadności i w konsekwencji mogły prowadzić do uchylenia przedmiotowej decyzji. Podkreślono, że organy podatkowe w przypadku wszczęcia nowej sprawy podatkowej na wniosek podatnika mają prawo żądać dokumentów i wyjaśnień niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia danej sprawy. W tym zakresie, w dobrze pojętym interesie podatnika należy dołożenie wszelkiej staranności w celu potwierdzenia zasadności i prawidłowości złożonego wniosku o wznowienie postępowania albowiem to podatnik dysponuje odpowiednimi dowodami, mogącymi potwierdzić określone fakty. Kolegium podzieliło dominujący w literaturze przedmiotu pogląd, że w sprawach podatkowych ,,ciężar dowodu musi spoczywać na każdym, kto formułuje swoje twierdzenia" (A. Hanusz, Strona postępowania podatkowego a ciężar dowodu, PP 2004, Nr 9, str. 54). Jakkolwiek obowiązek zebrania całego materiału dowodowego ciąży na organie podatkowym (art. 187 Ordynacji podatkowej) i na nim spoczywa inicjatywa dowodowa, to jednak w okolicznościach żądania uchylenia bądź zmiany decyzji ostatecznej korzystającej z zasady określonej art. 128 Ordynacji, w wyniku wznowienia postępowania niezbędne jest uprawdopodobnienie istnienia "nowych dowodów" przez podatnika i udowodnienie istnienia przesłanki do wznowienia postępowania. Dokonując analizy przedstawionego przez podatnika "zestawienia budowli ujętych w deklaracji na 2007 roku" organ ustalił, iż w zestawieniu tym zlikwidowane środki trwałe nie figurują. Wprawdzie w jednym z wykazów znajduje się pod pozycją 6 numer inwentarzowy jednego z podanych jako przykładowo zlikwidowanych środków trwałych - 210/205/911987, przypisanego w załączonym protokole likwidacyjnym LT do środka trwałego o nazwie - kable łącznikowe KDŁ 69000, KDŁ 69002, KDŁ 69003 o wartości brutto [...] zł., jednak numer ten jest w wykazie przypisany również do zupełnie innego typu kabla - o innym symbolu - KL-600, 601, 602 i 603, jak i o innej wartości - [...] zł. W wykazie tym nie ma też drugiego wskazanego przez stronę jako zlikwidowany "przykładowy środek trwały" o nr inwentarzowym 210/205/915168 L - kabel okręgowy KO 605 o wartości brutto [...] zł. Kolegium podkreśliło, że ustalenia te świadczą o tym, iż przedstawione przez stronę dowody nie są wiarygodne i nie mogą stanowić przesłanki prowadzącej do zmiany decyzji o oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Na marginesie stwierdzono także, że podana w przedłożonych przez Spółkę wykazach ogólna wartość budowli nie jest zgodna z wartością budowli wykazaną jako podstawa do ich opodatkowania w złożonej w dniu [...] 2007 roku deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 rok. Kolegium zważyło ponadto, że organem właściwym do prowadzenia postępowania wznowieniowego jest - zgodnie z art. 244 § 1 Ordynacji - organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W rozpatrywanym przypadku nie może to być zatem organ I instancji, jak sugerował pełnomocnik Spółki. Podniesiono także, zarówno na etapie prowadzonego postępowania przed organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym Spółka nie podnosiła sprawy likwidacji środków trwałych w 2006 roku. Kolegium przypomniało natomiast, że sam pełnomocnik w swoim piśmie z dnia 8 października 2007 roku do organu I instancji stwierdził, iż deklaracja na podatek od nieruchomości na 2007 rok (po wyłączeniu przez stronę z opodatkowania spornych kabli) jest prawidłowa. Pismem z dnia [...] 2010 r., "A" S.A. z siedzibą w W. - reprezentowana przez A. C. - złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] 2010 r. W odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania. Pełnomocnik zarzucił także, że Kolegium nie ustaliło prawidłowego stanu faktycznego sprawy oraz pominęło wyjaśnienie, czy załączone do wniosku o wznowienie postępowania dokumenty LT istotnie nie zostały uwzględnione w zadeklarowanej przez "A" S.A. podstawie opodatkowania budowli za 2007 rok. Pełnomocnik spółki stwierdził nadto, że w jego ocenie wszelkie okoliczności wskazane w przekazanej Kolegium opinii biegłego J. C. z dnia [...] 2009 r. spełniają przymiot "nowości" i mają wpływ na wynik sprawy podatku od nieruchomości za rok 2007, a w konsekwencji uzasadniają wznowienie postępowania. Zdaniem pełnomocnika nie ma bowiem przeszkód, aby nowa okoliczność, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji i która wynika z opinii biegłego (że linie kablowe położone w kanalizacji nie tworzą wraz z tą kanalizacją całości techniczno-użytkowej) potwierdzona zastała dowodem, który nie istniał w dacie wydania decyzji. W piśmie uzupełniającym odwołanie pełnomocnik dodał też, że środek trwały o numerze [...] został zlikwidowany częściowo, stąd też "wartości te nie są zgodne". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. - po ponownej analizie akt sprawy - decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję, a zarzuty Spółki uznało za bezzasadne. Organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z tym odmienne są zasady rozpatrywania sprawy w tym trybie, a organ prowadzący postępowanie nie może wyjść poza zakres podstawy wznowienia. W niniejszej sprawie nie może być uznana za nowy dowód opinia techniczna rzeczoznawcy budowlanego z dnia 31 sierpnia 2009 r.. Jak już bowiem wcześniej wskazano dokument ten nie istniał ani w dniu wydania decyzji przez organ podatkowy I instancji ani w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy. Zatem już ta okoliczność powoduje, że nie została spełniona jedna z przesłanek, które muszą wystąpić łącznie, aby organ podatkowy miał podstawę do ewentualnego uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. Ponadto, z treści powołanej opinii nie wynika, by mogła ona stanowić podstawę do wznowienia postępowania podatkowego. W przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym wykazano także, że strona nie uprawdopodobniła istnienia przesłanki do zmiany decyzji "przykładowymi dokumentami likwidacyjnymi" dwóch środków trwałych. Organ odwoławczy nie zgodził się też z wyjaśnieniem strony zawartym w piśmie uzupełniającym odwołanie, iż wartość środka trwałego o numerze [...] nie jest zgodna z wartością podaną w wykazie, ponieważ środek ten został zlikwidowany częściowo. Wprawdzie w jednym z wykazów figuruje pod pozycją 6 numer inwentarzowy jednego z podanych zlikwidowanych środków trwałych - [...] , które w protokole likwidacyjnym określono jako środki trwałe o nazwie: kable łącznikowe KDŁ 69000, KDŁ 69002, KDŁ 69003 o wartości brutto [...] zł., wartości umorzenia [...] zł oraz wartości netto [...] zł, jednak w wykazie jest on przypisany również do innego typu kabla - o symbolu KL-600, 601, 602 i 603 o całkiem innej wartości - [...] zł. Nie można zatem uznać, że jest to środek trwały tożsamy z wykazanym w "przykładowo" złożonym protokole likwidacyjnym. W powołanym wykazie nie ma też drugiego wskazanego przez stronę zlikwidowanego w 2006 roku "środka trwałego" o nr inwentarzowym [...] , określonego w protokole likwidacyjnym jako kabel okręgowy KO 605 o wartości brutto [...] zł. Przedstawione okoliczności powodują, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka prowadząca do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Za chybione Kolegium uznało zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Podniesiono w tym zakresie, że orzeczenie zostało wydane na podstawie powołanych i omówionych przepisów prawa, zaś w trakcie postępowania podjęto niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy. Postępowanie prowadzone było przy czynnym udziale strony, organ dwukrotnie wzywał spółkę do przedłożenia określonych dokumentów, wyznaczając w tym celu stosowne terminy. W postanowieniach zawierających wezwanie organ uzasadnił, dlaczego określone dowody lub dane są niezbędne do prawidłowego rozpoznania sprawy. Za niezrozumiały uznano także zarzut pełnomocnika spółki, iż Kolegium nie zwróciło się przed wydaniem decyzji do strony o wyjaśnienie przyczyn, dla których załączone do wniosku dokumenty LT "istotnie nie zostały uwzględnione w zadeklarowanej przez "A" SA. w podstawie opodatkowania za rok 2007 od budowli". Kolegium przypomniało w tym zakresie, że w obydwu postanowieniach wyraźnie wzywało do sporządzenia zestawienia budowli wraz z podaniem ich wartości na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 o podatkach i opłatach lokalnych (...), które według strony winny być wyłączone z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2007 rok, w związku z ich likwidacją. Strona wykazu takiego nie przedłożyła, co pozwala na uznanie, że środki trwałe zlikwidowane w 2006 roku nie figurują w podstawie opodatkowania budowli na 2007 rok i dotyczy to także dwóch przedłożonych z wnioskiem o wznowienie postępowania "przykładowych dokumentów" dotyczących likwidacji środków trwałych w 2006 roku. Pismem z dnia [...] 2010 r. pełnomocnik podatnika złożył skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2010 r. W skardze domagał się: -uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...]; -uchylenia poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...]; -zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przez odmowę uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 8 lipca 2009 r., pomimo zgromadzenia materiału dowodowego, który: - jest materiałem nowym lub wskazuje na nowe okoliczności w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2007 oraz - świadczy o tym, że ustalona w decyzji z dnia [...] r. wysokość zobowiązania podatkowego nie jest prawidłowa. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż zgodnie z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Natomiast w myśl art. 122 Ordynacji podatkowej ,,w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym", co oznacza ciążący na organie podatkowym obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy przez prawidłowe zastosowanie przepisów o postępowaniu dowodowym, tj. art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Następnie pełnomocnik przytoczył treść art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa i wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie stwierdziło przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w tym przepisie pomimo tego, że strona przedstawiła - nieznane organowi w dniu wydania decyzji - dowody potwierdzające nieprawidłowe ustalenie w decyzji z [...] r. podstawy opodatkowania od budowli. Dowodami przedstawionymi przez stronę były w pierwszej kolejności dokumenty LT, tj. dokumenty potwierdzające likwidację środków trwałych przyjętych do podstawy opodatkowania w roku 2006, przy czym likwidacja ta nastąpiła przed dniem 1 stycznia 2007r., co oznacza, że wartości tych środków trwałych nie można było uwzględnić w podstawie opodatkowania od budowli za rok 2007. Tymczasem przyjęta jako podstawa wymiaru wartość budowli została ustalona jako suma następujących wartości: (1) wartości budowli wykazanej w deklaracji za rok 2006 oraz (2) wartości zwiększenia wynikającej z pisma z [...] 2008 r. informującego o zwiększeniu wartości budowli o kwotę [...] zł. Uzasadnienie decyzji organu I instancji potwierdza, że zmiany wynikające z przedmiotowych dokumentów LT nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy w podstawie opodatkowania za rok 2007, co oznacza, że dokumenty te mają wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Nieuprawnione jest zatem ustalenie Kolegium, że załączone do wniosku o wznowienie postępowania dokumenty LT nie potwierdzają zasadności wznowienia. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że dla wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wystarczy, że wystąpi nowa okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji, nie ma natomiast przeszkód, aby okoliczność ta została potwierdzona dowodem, który nie istniał w dacie wydania decyzji. Stąd też wszelkie okoliczności wskazane z nadesłanej przez "A" S.A. opinii biegłego J. C. spełniają przymiot "nowości" i mają wpływ na wynik sprawy podatku od nieruchomości za rok 2007. Stanowią zatem nowe okoliczności faktyczne, uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta K. z dnia [...] r., w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2007. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości rozstrzygnięcie i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Za niezrozumiały Kolegium uznało zarzut nieuwzględnienia w decyzji Prezydenta Miasta K. dotyczącej podatku za 2007 r. zmian wynikających z dokumentów LT albowiem dokumenty te zostały dołączone dopiero do wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w badanej sprawie. Podstawę prawną wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (zwanej dalej także O.p), w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Ustawodawca nie definiuje pojęcia "okoliczności faktyczne", zatem należy rozumieć je w znaczeniu języka potocznego jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub też niezaistnienie tych zdarzeń. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że okoliczność faktyczna to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994r., sygn. akt III SA 1800/93). Podstawy wznowienia postępowania nie stanowi też błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym. Stanowi ją natomiast wadliwe ustalenie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1998 r., I SA/Lu 26/97). Brak jest podstaw do wznowienia postępowania w sytuacji, w której okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1994 I SA/Łd 1331/97). Aby została spełniona podstawa wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ujawnione okoliczności faktyczne muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy tzn. wywierać wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, a w konsekwencji powodować konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części - wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r., III SA 2923/01). Winny także charakteryzować się przymiotem nowości, muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Nowe okoliczności faktyczne, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji w chwili orzekania, bądź też nie zostały przedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym (por. B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., sygn. III SA 1454/00). Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przytoczonym wyroku przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy nadmienić, iż we wniosku z dnia [...] 2009 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r., nr [...], "A" S.A. powołała się na ujawnienie nowych, istotnych dla sprawy okoliczności, nieznanych organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, potwierdzonych nowymi dowodami. Jako okoliczności te spółka wskazała zmiany w stanie środków trwałych będących budowlami, do których doszło w roku 2006, a które mają wpływ na wielkość podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości za rok 2007. Zmiany te nie zostały uwzględnione w deklaracji złożonej przez "A" S.A. w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2007 ani w żadnej deklaracji dotyczącej roku 2006. Tym samym nie zostały uwzględnione ani przez Prezydenta Miasta K. ani przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekających o podatku od nieruchomości za rok 2007. Zdaniem wnioskującej podniesiona okoliczność ma niewątpliwie wpływ na wynik sprawy. Prowadzi bowiem do zmiany podstawy opodatkowania od budowli, a w konsekwencji także i wysokości należnego od "A" S.A. podatku od nieruchomości za rok 2007. Na poparcie wniosku spółka przedłożyła przykładowe dokumenty likwidacji dwóch środków trwałych, przy czym nadmieniła, że procedura likwidacyjna prowadzona była w odniesieniu do większej liczby budowli. Dokumenty te stanowią nowe dowody w sprawie podatku za 2007 rok. Mając te twierdzenia na uwadze postanowieniem z dnia [...] r. organ II instancji wznowił postępowanie w sprawie określenia "A" S.A. z siedzibą w W. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 rok . W tym miejscu pokreślić trzeba, iż postanowienie o wznowieniu postępowania wydane w trybie art. 243 § 1 O.p. jedynie inicjuje przedmiotowe postępowanie i stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ analizy przesłanek wznowienia. Jak przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 737/07: "postanowienie w sprawie wznowienia postępowania wszczyna to postępowanie i może jedynie wskazywać przesłanki uzasadniające wznowienie. Natomiast stwierdzenie, czy przesłanki te rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia i musi być zawarte w decyzji, o jakiej mowa w art. 245 § 1 i § 2 o.p.". Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Z tego względu za prawidłowe uznać należy postępowanie organu polegające na zobowiązaniu strony skarżącej do przedłożenia dowodów uzasadniających powoływane przez nią przesłanki wznowienia. Spółka została wezwana do złożenia zestawienia budowli wraz z podaniem ich wartości, wykazanych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w deklaracji na rok 2007 (złożonej w dniu [...] 2007 r.), a także do sporządzenia i przedłożenia zestawienia wraz z określeniem wartości tych budowli, które powinny być wyłączone z opodatkowania za 2007 rok. Jednocześnie wezwano spółkę do przedłożenia pełnej dokumentacji dotyczącej zlikwidowanych budowli, ponieważ do wniosku o wznowienie dołączono tylko nieuwierzytelnione kopie dwóch "przykładowych dokumentów likwidacyjnych". Powyższe informacje miały bowiem fundamentalne znaczenie dla weryfikacji czy w sprawie wystąpiły ustawowe przesłanki wznowienia określone w art. 240 O.p. Pomimo dwukrotnego wezwania spółka nie przedłożyła spisu budowli zlikwidowanych w 2006 roku, które jej zdaniem zostały pomyłkowo wykazane w podstawie opodatkowania budowli za 2007 rok ani też nie określiła ich wartości. Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że nadesłane przez spółkę pisma i załączone do nich "przykładowe" dokumenty likwidacyjne dwóch środków trwałych nie dają podstaw do stwierdzenia zasadności wznowienia postępowania i wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, z przyczyn szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie posiadają także przymiotu "nowych okoliczności faktycznych" informacje wynikające z przedłożonej opinii technicznej biegłego rzeczoznawcy budowlanego J.C. Przedmiotem tej opinii było bowiem przedstawienie infrastruktury sieci telekomunikacyjnej zbudowanej z telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej, telekomunikacyjnych linii kablowych doziemnych i telekomunikacyjnych linii napowietrznych na terenie miasta K.. Z opinii wynika, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, stanowiące elementy sieci nie tworzą – wraz z tą kanalizacją – całości techniczno-użytkowej. Jest to teza przeciwna do przyjętej przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wymiarowej za 2007 rok. Spór między stronami dotyczył właśnie zagadnienia opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Wywieść z tego można, że odmienne stanowisko strony w tym przedmiocie było znane organom podatkowym w chwili wydania decyzji. Z opinii nie wynikają natomiast żadne nowe okoliczności, na które powoływała się skarżąca spółka we wniosku o wznowienie postępowania, tj. zmiany w stanie środków trwałych z uwagi na ich likwidację w 2006 roku. Nie ma w tej sytuacji znaczenia podnoszona przez strony kwestia udowodnienia tychże okoliczności opinią, która nie istniała w dacie wydania decyzji. W tym miejscu wskazać wypada, iż w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej ustawodawca wyraźnie odróżnił przesłankę "nowych okoliczności" od "nowych dowodów". Użycie w analizowanym przepisie funktora alternatywy nierozłącznej "lub" wskazuje, że podstawą wznowienia postępowania jest ujawnienie istnienia jednej z wymienionych przesłanek albo obu ich łącznie. Odróżnienie wskazuje, że przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć te zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu. Jeżeli w toku postępowania podatkowego, a przed wydaniem decyzji ostatecznej, ujawnione zostały określone okoliczności faktyczne, to fakt, że potwierdzono je później dodatkowo nowym dowodem, pozyskanym w toku postępowania wznowieniowego, nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe" w rozumieniu powołanego przepisu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 673/09). W ocenie Sądu, wnikliwa analiza treści pism i dokumentów złożonych na poparcie wniosku prowadzi do konkluzji, że celem skarżącej spółki nie było przedstawienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. lecz przeprowadzenie powtórnego postępowania instancyjnego w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok. Świadczy o tym choćby konsekwentne podważanie zasadności decyzji Prezydenta Miasta K. określającej zobowiązanie podatkowe w zakresie ustaleń faktycznych z jednoczesną odmową wskazania konkretnych dowodów umożliwiających organowi weryfikację zasadności wznowienia postępowania w sprawie. Jak bowiem stwierdził pełnomocnik w kierowanych do Kolegium pismach "nieprawidłowość ustaleń organów podatkowych z stanem rzeczywistym podnoszona była już na etapie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K., natomiast dopiero w momencie negatywnej decyzji tutejszego Kolegium "A" S.A. podjęła czynności w celu wykazania, jakie skutki wywołało naruszenie art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej przez organy podatkowe orzekające w przedmiotowej sprawie". To jednakże nie może stanowić przedmiotu postępowania wznowieniowego. Znamienny w tym przedmiocie jest wyrok NSA z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt I FSK 1143/08, w którym stwierdzono, że postępowanie dowodowe prowadzone w postępowaniu wznowieniowym nie może prowadzić do ponownego rozpatrzenia sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym i nie może służyć usuwaniu innych wad procesowych decyzji niż wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Innymi słowy, postępowanie wznowieniowe może być poświęcone jedynie zbadaniu i ocenie, czy w danej sprawie występują ustawowe przesłanki do wznowienia. Jego przedmiotem nie może być powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszałoby to zasadę stałości decyzji (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 416/09). Przepis art. 240 § 1 O.p. odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych i na jego podstawie nie można czynić rozważań materialnoprawnych. W niniejszej sprawie postępowanie pełnomocnika strony skarżącej sprowadza się do merytorycznej polemiki z decyzją wymiarową. Jednocześnie pełnomocnik zdaje się obciążać obowiązkiem udowodnienia formułowanych przez stronę twierdzeń wyłącznie organy podatkowe, wykazując całkowicie bierną postawę w tym zakresie. Warto w tym miejscu przywołać często przytaczany pogląd, zgodnie z którym nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, potwierdzających stanowisko strony, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczyła ona sama, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń tegoż podatnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 1996 r., sygn. SA/Ka 2015/95). Nie oznacza to oczywiście swoistego "przerzucenia" obowiązków organów podatkowych na podatnika, w szczególności niekompletność czy też inne mankamenty materiału dowodowego przez niego przedłożonego nie zwalniają organów od ciążących na nich powinności i nie uprawniają do poprzestania jedynie na konstatacji tego stanu rzeczy. Podatnik nie może jednak czuć się zwolniony od współdziałania z organem podatkowym w realizacji rozpatrywanego obowiązku, zwłaszcza, jeśli nie udowodnienie określonej okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów dla niego niekorzystnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2000 r., sygn. I SA/Lu 249/99). Odnosząc te spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że strona skarżąca nie uczyniła zadość powyższym powinnościom. Reasumując, należy powtórzyć pogląd zawarty w wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 września 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1526/06, zgodnie z którym postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień (naruszeń prawa) związanych z tym postępowaniem, o tyle w postępowaniu wznowionym organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie w którym wydano decyzję ostateczną obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. W ocenie Sądu organy słusznie uznały, że skarżąca spółka nie przedstawiła ani "nowej" okoliczności faktycznej ani "nowych dowodów", które spełniałyby przesłankę określoną w przepisie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Wręcz przeciwnie, w toku wznowionego postępowania organ działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, nie uchybił także wynikającej ze wskazanego przepisu zasadzie zaufania. O naruszeniu tej zasady nie stanowi bowiem przyjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika w sytuacji, gdy organ prawidłowo przeanalizował żądanie strony oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną wydanej decyzji. Sąd nie dopatrzył się również uchybienia zasadom prawdy obiektywnej - art. 122 O.p. i zupełności postępowania podatkowego -art. 187 O.p., jak również naruszenia art. 191 tej ustawy. Wbrew bowiem twierdzeniom skargi, w przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym organy podatkowe bardzo wnikliwie zbadały przedłożone przez stronę dowody na poparcie wystąpienia nowych okoliczności faktycznych w postaci protokołów likwidacyjnych, wykazów środków trwałych i opinii biegłego. Wykazały też inicjatywę dowodową pomimo braku współdziałania ze strony podatnika. W świetle poczynionych w rozpoznawanej sprawie ustaleń niepodobna uznać, iż zaskarżona decyzja narusza prawo. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.