II OSK 295/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia del. WSA Małgorzata Miron (spr.) Protokolant asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 listopada 2010r. sygn. akt IV SA/Po 491/10 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2010r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 listopada 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 491/10 oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan sprawy: Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] Wójt Gminy Czerwonak, działając z urzędu, na podstawie art. 34 w związku z art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz.U. 2007 r., Nr 39, poz. 251 ze zm., zwanej dalej ustawą o odpadach bądź uoo) i art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) nałożył na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu następujące obowiązki: 1) usunięcia odpadów o kodzie 170504 - gleba i ziemia w tym kamienie, inne niż wymienione w 170503 z powierzchni działki położonej w A., dz. nr 1/167 ark. 9, obręb Owińska, stanowiącej własność Spółki; 2) ustalił, że obowiązek, o którym mowa w punkcie 1 zostanie wykonany w ten sposób, że odpady przekazane zostaną do odzysku lub składowania przez zawarcie umowy na usunięcie odpadów i ich transport z przedsiębiorcą posiadającym odpowiednie zezwolenie; 3) ustalił, że obowiązek, o którym mowa w punkcie 1, zostanie wykonany do dnia 20 września 2008 r. lub w ciągu dwu miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna; 4) ustalił obowiązek pisemnego powiadomienia Urzędu Gminy, niezwłocznie po wykonaniu obowiązku. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ administracji publicznej wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 25 lutego 2008 r. przez pracowników Urzędu Gminy stwierdzono, że na działkę nr 1/167 w A. jest przywożona, a następnie składowana ziemia. W dniu kontroli stwierdzono dowiezienie ziemi w ilości ok. 300 wywrotek. Dnia 27 lutego 2008 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji nakazującej usunięcie odpadów z miejsca na ten cel nieprzeznaczonego. Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach, masy ziemne nie stanowią odpadu jedynie wtedy, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenie robót budowlanych określają warunki i sposób ich zagospodarowania, a ich zastosowanie nie spowoduje przekroczeń wymaganych standardów jakości gleby i ziemi, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm. – zwanej dalej poś). Zgodnie z ewidencją gruntów ową działkę stanowią grunty sklasyfikowane jako rolne. Dla tego terenu nie uchwalono planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym nie można było uzyskać dla tej działki pozwolenia na budowę. Z powyższego wynika, że ziemia jest odpadem i składowana jest w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Działka nr 1/167, znajdująca się w A., należy do [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu. W myśl art. 3 ust. 3 pkt 13 uoo, władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Z uwagi na powyższe, uznać należało, że Spółka jest podmiotem spełniającym warunki art. 34 ustawy o odpadach i obowiązana jest do usunięcia odpadów składowanych na jej działce. W trakcie toczącego się postępowania dnia 2 czerwca 2008 r. Wójt Gminy Czerwonak otrzymał informację, że na ów teren nadal wywożona jest ziemia. Dnia 3 lipca 2008 r. upoważnieni pracownicy organu przeprowadzili oględziny terenu. Stwierdzono, że na działkę nr 1/167 ark. 9, obręb Owińska, wywieziono łącznie ok. 600 wywrotek ziemi (wcześniej było ok. 300 wywrotek; k. 11-12 akt I instancji). Decyzja z [...] lipca 2008 r. Wójta Gminy Czerwonak została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...]. Pismem z dnia 28 kwietnia 2009 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] grudnia 2008 r. i poprzedzającej ją decyzji Wójta z [...] lipca 2008 r., zarzucając tym decyzjom naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji własnej z [...] grudnia 2008 r., którą utrzymana została w mocy decyzja Wójta z [...] lipca 2008 r., zobowiązującej Spółkę do usunięcia odpadów. W uzasadnieniu organ zauważył, że postępowanie nieważnościowe to jeden z nadzwyczajnych trybów służących do uchylenia decyzji ostatecznej i nieostatecznej. Stwierdzenie nieważności stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych. Postępowanie w przedmiocie zobowiązania Spółki do usunięcia odpadów z powierzchni działki położonej w A. było przedmiotem dwukrotnego rozpatrywania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Pierwszy raz decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2008 r. decyzję Wójta uchylono, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania m. in. z uwagi na fakt, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało wadliwie skierowane do członka zarządu Spółki, a nie do samej Spółki. Drugi raz, tj. [...] grudnia 2008 r., decyzja Wójta została utrzymana w mocy przez organ II instancji. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie powoduje obowiązku powtórnego zawiadamiania stron o wszczęciu postępowania. W niniejszym postępowaniu Spółka, mimo adresowania zawiadomienia o wszczęciu postępowania do M. H., brała czynny udział w dalszym postępowaniu. Pismem z 4 czerwca 2008 r. została zawiadomiona o zebraniu całości materiału dowodowego. Zawiadomienie to dwakroć awizowano, a następnie zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. pozostawiono zwróconą przez Pocztę Polską przesyłkę w aktach sprawy, a pismo uznano za doręczone. Tym samym Spółka mogła uczestniczyć w sposób czynny w postępowaniu. W kwestii braku powiadomienia Spółki o oględzinach przeprowadzonych w dniu 3 lipca 2008 r. organ wskazał, że były to oględziny przeprowadzone w związku z powziętą w toku postępowania informacją dotyczącą składowania odpadów. Jakkolwiek organ I instancji po przeprowadzeniu wizji w terenie winien był wydać zawiadomienie z art. 10 k.p.a. informujące strony o uzupełnieniu materiału dowodowego, to brak ten nie stanowi rażącego naruszenia prawa, ponieważ strona nie wykazała w jaki sposób uniemożliwiono jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Z chwilą stwierdzenia przez organ administracji publicznej składowania odpadów w miejscu do tego nie przeznaczonym organ jest obowiązany wydać decyzję w oparciu o art. 34 ustawy o odpadach. Ustawodawca nie wyłączył możliwości usuwania odpadów w okresie zimowym. Stąd też nie można uznać za rażące naruszenie prawa stwierdzenie nieprawidłowości dotyczącej sposobu określenia terminu wykonania obowiązku nałożonego na Spółkę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] – po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy własną decyzję z [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdziło, że nie zachodzi w sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a tym samym należało utrzymać w mocy decyzję Kolegium z [...] grudnia 2009 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2008 r., którą została utrzymana w mocy decyzja Wójta z [...] lipca 2008 r., zobowiązującą Spółkę do usunięcia odpadów z powierzchni działki nr 1/167, położonej w A.. Decyzja z [...] grudnia 2009 r. wydana została zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest organem wyższego stopnia w stosunku do Wójta Gminy Czerwonak. Podstawą prawną wydania decyzji był przepis art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach. Zgodnie z tą regulacją Wójt, w drodze decyzji, nakazał posiadaczowi odpadów (Spółce) usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania i wskazał sposób wykonania tej decyzji. Zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego przez brak poinformowania strony o przeprowadzonej w dniu 3 lipca 2008 r. wizji lokalnej i brak powiadomienia o możliwości zapoznania się z tymi oględzinami, nie skutkuje stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa. Faktem jest, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało z urzędu, a Spółka została o tym poinformowana. Zaniechania zawiadomienia o przeprowadzeniu przez organ I instancji oględzin owej nieruchomości w dniu 3 lipca 2008 r. i braku poinformowania strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem po przeprowadzeniu tej wizji nie można uznać za rażące naruszenie prawa, gdyż pogwałcenie przepisów proceduralnych musiałoby mieć wpływ na wynik sprawy. Kolegium zwróciło uwagę, że Spółka nie kwestionuje faktu nawożenia ziemi na tę nieruchomość. Spółka twierdzi jedynie, że nawożona ziemia nie jest odpadem w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Ową nieruchomość stanowią grunty sklasyfikowane jako rolne, dla tego terenu nie uchwalono planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym nie można było uzyskać dla tej nieruchomości pozwolenia na budowę. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby, że miała ona prawo nawozić na tę nieruchomość ziemię z jakiejkolwiek innej budowy. Z uwagi na powyższe, masy ziemi nawożone na ową nieruchomość nie są wyłączone spod przepisów ustawy o odpadach. Stanowią one odpady, które są tam nielegalnie składowane a tym samym Wójt miał prawo zastosować art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach, a organ II instancji musiał tę decyzję utrzymać w mocy. By wydać decyzję z art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach, wystarczy jedynie wykazanie przez organ administracji, że odpady są składowane w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Nawieziona ziemia jest odpadem, ponieważ nie istnieje decyzja pozwalająca na składowanie jej w tym miejscu. Nie stanowi również naruszenia prawa lub jakiejkolwiek innej przesłanki stwierdzenia nieważności, wydanie przez organ administracji postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Niewykonanie przez stronę decyzji ostatecznej nie stanowi przedmiotu postępowania administracyjnego dotyczącej niniejszej sprawy, lecz jest odrębnym postępowaniem. Decyzja była możliwa do wykonania w dniu jej wydania, gdyż jak wskazano, Spółka miała możliwość dowiedzenia, że podjęła czynności zmierzające do usunięcia odpadów. Bezsprzecznym jest, co potwierdza sama Spółka, że na ową nieruchomość nawiozła ziemię, a tym samym istnieje możliwość usunięcia ziemi. Niewykonanie decyzji ostatecznej nie ma żadnego związku z "niewykonalnością", gdyż "niewykonalność" ma charakter obiektywny, a nie jest zależna od woli strony. Wykonanie decyzji nie spowodowałoby również czynu zagrożonego karą, gdyż Spółka mogła bez trudu znaleźć podmioty posiadające stosowne zezwolenia, które mogłyby zebrać, przewieźć i składować odpady. Decyzja nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, gdyż została wydana w sprawie administracyjnej, zgodnie z przepisami kpa i ustawy o odpadach i została skierowana do strony postępowania. Z decyzją tą nie zgodziła się [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze Spółka, wnosząc o uchylenie w całości decyzji z [...] kwietnia 2010 r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 2009 r., i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, sformułowała zarzuty: 1. naruszenia art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że pozbawienie strony prawa udziału w przeprowadzanych oględzinach i możliwości zapoznania się z całokształtem materiału dowodowego nie stanowi rażącego naruszenia prawa; 2. naruszenia art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach przez przyjęcie, że zbyt ogólnikowe sformułowanie rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji Wójta z [...] lipca 2008 r. tj. polegające na wydaniu jedynie ogólnikowego nakazu usunięcia odpadów o kodzie 170504 z powierzchni działki położonej w A. bez określenia sposobu wykonania nałożonego obowiązku w szczególności bez wskazania ilości mas ziemnych, które mają być usunięte i z której części działki, nie stanowi rażącego naruszenia prawa; 3. naruszenia art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach przez przyjęcie, że zbyt ogólnikowe sformułowanie rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji Wójta z [...] lipca 2008 r., tj. polegające na wydaniu jedynie ogólnikowego nakazu usunięcia odpadów o kodzie 170504 z powierzchni działki położonej w A. bez określenia sposobu wykonania nałożonego obowiązku, w szczególności bez wskazania ilości mas ziemnych, które mają być usunięte i z której części działki, nie uniemożliwia adresatowi decyzji prawidłowego jej wykonania; 4. naruszenia art. 7 k.p.a., polegające na naruszeniu zasad praworządności i prawdy obiektywnej przez wydanie postanowienia nieopartego na przekonujących podstawach prawnych i faktycznych, przytoczonych w uzasadnieniu postanowienia; 5. naruszenia art. 8 k.p.a., polegające na prowadzeniu postępowania administracyjnego w sposób podważający zaufanie do organu oraz prawidłowości trybu prowadzonego postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając wyrokiem z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 491/10 skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu wskazał, że poczynił następujące ustalenia faktyczne: Na skutek przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Gminy Czerwonak w dniu 25 lutego 2008 r. kontroli stwierdzono, że na działkę nr 1/167, położoną w A. ark. 9, obręb Owińska, jest przywożona, a następnie składowana ziemia. W dniu kontroli stwierdzono dowiezienie ziemi w ilości ok. 300 wywrotek. Z wizji lokalnej sporządzono protokół i 5 fotografii (k. 36-38 akt I instancji). Dnia 27 lutego 2008 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji nakazującej usunięcie odpadów z miejsca na ten cel nie przeznaczonego. Powyższe zawiadomienie zostało skierowane do członka Zarządu Spółki [...] M. H., a nie do samej Spółki (k. 35-35a akt I instancji). Dnia 29 lutego 2008 r. Wójt Gminy Czerwonak wydał decyzję, w której nakazał M. H. usunięcie z powierzchni działki odpadów o kodzie 17 05 04 – gleba i ziemia, w tym kamienie, przez zlecenie wywiezienia odpadów przedsiębiorcy posiadającemu odpowiednie zezwolenie (k. 33-34 akt I instancji). Powyższa decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2008 r. ([...]). Kolegium wskazało w uzasadnieniu, że zaskarżona decyzja została błędnie skierowana do M. H., podczas gdy winna ona zostać skierowana do Spółki. Spółka została zawiadomiona o zebraniu materiału dowodowego w sprawie pismem z dnia 4 czerwca 2008 r. Zawiadomienie to było dwukrotnie awizowane, a następnie zgodnie z art. 44 § 4 kpa pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. (k. 15-15a akt I instancji). W związku z powziętą w toku postępowania informacją o dalszym składowaniu na nieruchomości należącej do Spółki odpadów, dnia 3 lipca 2008 r. pracownicy Urzędu Gminy Czerwonak przeprowadzili oględziny miejsca ich składowania. Z wizji lokalnej sporządzono protokół i 6 fotografii (k. 16-18 akt I instancji). Dnia [...] lipca 2008 r. organ I instancji wydał decyzję nakładającą na Spółkę obowiązek usunięcia z nieruchomości położonej w A., dz. nr 1/167 ark. 9 obręb Owińska odpadów o kodzie 170504. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia [...] grudnia 2008 r. (nr [...]). Dnia 28 kwietnia 2009 r. Skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Czerwonak. Powyższy stan faktyczny w zakresie zdarzeń procesowych Sąd ustalił na podstawie: decyzji Wójta Gminy Czerwonak z dnia 29 lutego 2008 r. (k.33-34 akt I instancji), decyzji SKO z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] (k. 6-8 akt [...]), decyzji Wójta Gminy Czerwonak z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] (k. 11-12 akt I instancji), decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] (k. 1-4 akt [...]). Przedstawiony ciąg wydarzeń nie był kwestionowany przez strony postępowania sądowego. Sąd dał wiarę wskazanym dokumentom i odpisom dokumentów, bowiem nie zostały one zakwestionowane przez strony i nie nasunęły Sądowi wątpliwości co do ich autentyczności i wiarogodności, pozostając niesprzecznymi w zakresie zdarzeń procesowych z twierdzeniami Skarżącej. Przedmiot sporu dotyczy bowiem odmiennych konsekwencji prawnych, które obie strony z niego wywodziły. Sąd Wojewódzki zauważył także, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności organ ma obowiązek rozpatrzenia sprawy w granicach określonych przez art. 156 § 1 k.p.a., tj. ustalić, czy decyzja nie jest dotknięta wadą wymieniona w tym przepisie. Analiza niniejszej sprawy w owym zakresie nakazywała uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo przyjęło, że decyzja Wójta Gminy Czerwonak z [...] lipca 2008 r., utrzymana w mocy decyzją z [...] grudnia 2008 r., nie jest obarczona wadami skutkującymi koniecznością stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu także zaskarżona decyzja Kolegium z [...] grudnia 2009 r. nie jest obarczona wadami, które skutkowałyby koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 p.p.s.a. Organ administracji, do którego wnosi się o stwierdzenie nieważności danej decyzji, dokonuje oceny jej treści z punktu widzenia legalności (zgodności z prawem) na gruncie art. 156 § 1 k.p.a., czyli spełniania przez tę decyzję kryteriów tam wskazanych. Dotyczy to także kryterium rażącego naruszenia prawa, które jest kryterium nieostrym i stosunkowo mniej określonym treściowo, wymagającym od podmiotu badającego tę przesłankę stwierdzenia naruszenia oczywistego, jednoznacznego, w wyniku którego oceniana decyzja nie daje się pogodzić ze stanem praworządności danego porządku prawnego. Sąd wojewódzki zauważył, że w doktrynie, orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyróżnia się trzy różne stanowiska odnośnie treści pojęcia rażące naruszenie prawa. Wskazuje się na różne koncepcje nieważności decyzji administracyjnej. Sąd, nie wdając się w owe spory doktrynalne i rozbieżności w orzecznictwie, winien dekodować taką normę prawną z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., która najpełniej odzwierciedla wolę ustawodawcy i najlepiej służy współczesnym potrzebom obywateli i organów stosujących prawo. Przepisy nie definiują pojęcia rażącego naruszenia prawa, zawartego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Znaczenia tego terminu należy szukać w orzecznictwie i doktrynie. Orzecznictwo wskazuje, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. W części orzecznictwa wskazuje się, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo oceniło, że wskutek wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Spółka nie została pozbawiona w toku zwykłego postępowania administracyjnego prawa do obrony. Prawo do obrony w kodeksie postępowania administracyjnego odpowiada i wzorowane jest na prawie do obrony w kodeksie postępowania cywilnego. Pozbawienie strony możności obrony swych praw stanowi naruszenie dwu naczelnych zasad: prawdy obiektywnej i równości stron. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalonym jest pogląd, że pozbawienie możności obrony swych praw przez stronę polega na tym, że strona na skutek wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub jego istotnej części, jeśli skutki tych wadliwości nie mogły być usunięte na następnych rozprawach przed wydaniem w danej instancji wyroku. Odnosząc ów pogląd do postępowania administracyjnego, do pozbawienia możności obrony swych praw dojść może na skutek wadliwości procesowych organu administracji publicznej, a owe zasady postępowania administracyjnego znajdują szczególności oparcie w art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. Organy obu instancji – mimo pojedynczych uchybień - należycie chroniły prawo Spółki do obrony jej praw w całym postępowaniu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie wskazało, że skarżąca miała zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu, mimo zaadresowania zawiadomienia o jego wszczęciu do M. H.. Spółka została prawidłowo zawiadomiona o zebraniu materiału dowodowego w sprawie pismem z 4 czerwca 2008 r. Mimo zatem naruszenia przez organ I instancji art. 61 § 4 k.p.a. w początkowej fazie postępowania, strona miała możliwość czynnego uczestniczenia w toczącym się postępowaniu i w tym postępowaniu uczestniczyła. Dowodem tego jest złożone przez skarżącą odwołania od decyzji z [...] lutego 2008 r., skutkiem którego było jej uchylenie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2008 r. Skarżąca miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy nie tylko przed wniesieniem odwołania, a także po przekazaniu akt do organu, w siedzibie Kolegium. Nie można zatem uznać, że powyższe uchybienie miało charakter rażący, uniemożliwiając de facto udział skarżącej w toczącym się postępowaniu oraz prezentowanie swego stanowiska w sprawie. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż skarżąca Spółka nie została powiadomiona o mających miejsce dnia 3 lipca 2008 r. oględzinach miejsca składowania odpadów, Sąd wojewódzki zauważył, w tym zakresie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony, statuowanej w art. 10 k.p.a.. Naruszenie to nie miało jednak charakteru rażącego, tzn. takiego, który w sposób definitywny pozbawiałby skarżącą określonych uprawnień faktycznych i prawnych, czy też uniemożliwiał dochodzenie swych racji na dalszych etapach toczącego się postępowania. Uchybienie to (późniejsze doręczenie zawiadomienia o owej wizji lokalnej) nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem skarżąca już po wizji lokalnej złożyła pismo strony i nie zgłosiła w nim żadnych dowodów, które prowadzić mogły do odmiennych ustaleń, niż poczynione przez Wójta. W szczególności skarżąca nie kwestionowała treści protokołu z wizji lokalnej z 3 lipca 2008 r. ani dokumentacji fotograficznej. Skarżąca, do której należy przedmiotowa działka, miała i ma stały, bezpośredni dostęp do tej nieruchomości. Skarżąca wniosła odwołanie dnia 23 lipca 2008 r. i miała zapewniony osobisty udział w postępowaniu administracyjnym. Podczas wizji lokalnej nie doszło do przeprowadzenia czynności ze swej istoty niepowtarzalnych (np. nie pobierano protokolarnie próbek składowanej nań ziemi dla ustalenia, czy nie jest ona odpadem niebezpiecznym). Protokół wizji lokalnej odzwierciedla stan działki i ilość nawiezionej ziemi na dzień 3 lipca 2008 r. – skarżąca w toku dalszego postępowania mogła złożyć wniosek o dokonanie nowych oględzin działki, czego nie uczyniła. Sąd wojewódzki nie dopatrzył się uchybienia skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji z [...] lipca 2008 r. w tym, że uniemożliwia ona prawidłowe jej wykonanie. Organ I instancji wbrew temu, co twierdzi skarżąca, sformułował ciążący na niej obowiązek w sposób na tyle precyzyjny, że nie ulega wątpliwości, jakie czynności winny zostać podjęte przez skarżącą, by uczynić temu obowiązkowi zadość. Decyzja z [...] lipca 2008 r. dokładnie określa, jakie odpady podlegają usunięciu (odpady o kodzie 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie inne niż wymienione w 17 05 03), z jakiej nieruchomości (działka nr 1/167 ark. 9, obręb Owińska, położona w A.), w jakim terminie (do dnia 20 września 2008 r. lub w ciągu dwu miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna) i w jaki sposób (odpady przekazane zostaną do odzysku lub składowania przez zawarcie umowy na usuniecie odpadów i ich transport z przedsiębiorcą posiadającym odpowiednie zezwolenie). Takie działanie zgodne jest z dorobkiem piśmiennictwa. Przedmiotem toczącego się postępowania sądowego była kontrola zaskarżonych przez stronę decyzji organu I i II instancji jedynie pod kątem stwierdzenia ich nieważności, a nie kontrola wszelkich możliwych naruszeń prawa materialnego i przepisów postępowania, mających miejsce na etapie toczącego się zwykłego postępowania administracyjnego. Ponieważ Sąd nie stwierdził tego rodzaju uchybień, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu zarzucając wyrokowi Sądu pierwszej instancji: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: - uchybienie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 79 § 1 i 81 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż pozbawienie strony prawa udziału w oględzinach nie stanowi rażącego naruszenia prawa, nawet w sytuacji gdy poczynione podczas oględzin ustalenia faktyczne, organ uznał za udowodnione i w oparciu o nie wydał decyzję w sprawie, - uchybienie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż pozbawienie strony prawa zapoznania się z całokształtem materiału dowodowego nie stanowi rażącego naruszenia prawa; II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, sprowadzającą się do przyjęcia, iż lakoniczne sformułowanie rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji Wójta Gminy Czerwonak z dnia [...] lipca 2008 r. tj. polegające na wydaniu ogólnikowego nakazu usunięcia odpadów o kodzie 170504 z powierzchni działki położonej w A. dz. nr 1/167 ark. 9 obr. Owinska, bez określania sposobu wykonania nałożonego obowiązku w szczególności bez wskazania ilości mas ziemnych, które mają być usunięte i z której części działki, jest zgodne z przepisami prawa. W związku z powyższym wniosła o: - uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 grudnia 2010 r. (sygn. akt: IV SA/Po 491/10) w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, - zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a, wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, jakim jest decyzja Wójta Gminy Czerwonak z dnia [...] października 2010 r. (sygn. akt: WU.73310,84/09), na okoliczność, iż masy ziemne będące przedmiotem niniejszego postępowania nie stanowią odpadów w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, a nadto, że przepisy ww. ustawy nie znajdują do nich zastosowania, na podstawie art. 2 pkt 2 ppkt 1 tej ustawy. Odpowiedź na wymienioną skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu. Uzasadniając stanowisko Kolegium wskazało, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie sądowoadministracyjne i wydał wyrok w oparciu o rzetelnie ustalony stan faktyczny a tym samym nie istnieje żadna z podstaw kasacyjnych. Sama skarga kasacyjna ma błędnie określone podstawy kasacyjne - skarżący powołuje się na naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz innych ustaw a nie na przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wiadomo również na czym ma polegać zdaniem skarżącego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania. Z uwagi na powyższe skarga zasługuje na odrzucenie. Odnosząc się do meritum skargi kasacyjnej Kolegium stwierdziło, iż zarzuty są bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu słusznie wskazał, że bezspornym w sprawie jest stan faktyczny - to skarżący nawiózł na teren nieruchomości masy ziemne. Wbrew stanowisku skarżącego decyzja Wójta Gminy Czerwonak nie jest obarczona żadną z wad powodujących nieważność - skarżący doskonale wie gdzie i ile ziemi nawiózł a ponadto dysponuje mapami terenu z zaznaczonymi rzędnymi. Tym samym, gdyby tylko chciał wykonać obowiązek, mógłby to zrobić bez jakiegokolwiek problemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 tego przepisu, a która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa ich rozwijać, czy też doprecyzowywać. Ponadto, podkreślić trzeba, że przedmiotem oceny tegoż Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Jeśli zatem strona nie sformułowała zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać ich merytorycznej oceny. Skarga kasacyjna będąca przedmiotem rozpoznawania w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a. W tej sytuacji w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany był ocenić czy nie doszło do naruszenia tych ostatnich przepisów. Tylko bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny może prowadzić do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie wskazując na naruszenie przepisów postępowania zarzucił uchybienie art. 156 §1 pkt 2 w zw. z art. 79 § 1 i 81 oraz w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. polegające na przyjęciu, że pozbawienie strony prawa udziału w oględzinach oraz zapoznania się z całokształtem materiału dowodowego nie stanowi - w okolicznościach niniejszej sprawy – rażącego naruszenia prawa. Zarzut ten nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. I tak podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany został już pogląd, iż z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że jej podstawą winno być naruszenie przepisów postępowania przez sąd administracyjny. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał – w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania - przepisów p.p.s.a., które w jego ocenie zostały naruszone. Wprawdzie zarzuty takie zostały sformułowane w piśmie z dnia 7 lutego 2011 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej) jednakże nie mogły one podlegać ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 183 § 1 zd. ostatnie, strony – mogą przytaczać jedynie nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. A zatem – a contrario – po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie mogą przedstawiać nowych zarzutów jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Dodatkowo należy podkreślić, że zarówno w judykaturze jak i w doktrynie prawa procesowego administracyjnego przyjęto, iż wady nieważności decyzji administracyjnej wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. mają charakter materialnoprawny i tkwią w samej decyzji. Nie są to wady o charakterze proceduralnym, gdyż takie wady są usuwane w trybie wznowienia postępowania. Wady postępowania mogą być źródłem wadliwości decyzji, ale ostatecznej weryfikacji podlega to przy ocenie decyzji pod kątem wad nieważności z art. 156 § 1 k.p.a., ponieważ w trybie określonym w art. 156 i nast. k.p.a. ocenie podlega sama decyzja (zob. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz., Wydawnictwo C. H. Beck, wydanie 9, s. 737; tak też NSA w wyroku z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie sygn. akt I OSK 1074/10 oraz w wyroku NSA z 18 grudnia 2008 r., w sprawie sygn. akt II OSK 972/07 dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. jako sformułowany w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt. 1 p.p.s.a., tj. zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie. Jedynie na marginesie należy przy tym wskazać, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, który podziela również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że naruszenie prawa materialnego może polegać również na niezastosowaniu tego przepisu prawa, który powinien być zastosowany (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie sygn. akt OSK 121/04 dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl) W tej sytuacji rozważenia wymagało czy wskazany przez skarżącego kasacyjnie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 i 81 oraz art. 10 k.p.a. winien mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Oceniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji wskazujące, że kontrolowana przez ten Sąd decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. nie narusza prawa. Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym postępowaniem, o odrębnym przedmiocie rozpoznania i rozstrzygnięcia w stosunku do postępowania zwykłego. Przedmiotem rozpoznania w tym postępowaniu jest ocena czy zastosowanie norm prawa materialnego lub procesowego nie zostało dokonane z ciężkim, kwalifikowanym naruszeniem wymienionym w art. 156 § 1 k.p.a. Bezspornym jest – jak wskazał Sąd wojewódzki, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2008 r. została wydana z naruszeniem art. 79 oraz 10 § 1 k.p.a. Powyższe uchybienie nie może jednak skutkować stwierdzeniem nieważności ww. decyzji. Należy wszak zwrócić uwagę, że nawet w postępowaniu zwyczajnym nie każde naruszenie prawa procesowego przemawia za koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego a jedynie takie, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy naruszenie ww. przepisów nie miało charakteru kwalifikowanego. Należy zgodzić się z ustaleniami Sądu pierwszej instancji co do tego, że w toku zwykłego postępowania Spółka "[...]" nie została pozbawiona prawa do obrony. Strona nie została wprawdzie powiadomiona o terminie oględzin, które miały miejsce 3 lipca 2008 r. jednakże skarżąca spółka miała możliwość zajęcia stanowiska co do ustaleń poczynionych w trakcie tej czynności na dalszym etapie postępowania. Z prawa tego strona nie skorzystała. W konsekwencji prawidłowe są ustalenia Sądu pierwszej instancji co do tego, że powyższe naruszenie art. 79 § 2 k.p.a. nie miało charakteru rażącego. Nie bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje również fakt, że skarżąca na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała faktu nawożenia ziemi na nieruchomość o nr ew. 1/167. Nie ma także racji skarżący kasacyjnie, że kontrolowana przez Sąd pierwszej instancji decyzja została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego strona została skutecznie prawnie powiadomiona o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Przesyłka zawierająca takie zawiadomienie została stronie doręczona w trybie art. 44 § 1 – 4 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił również ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu co do prawidłowości zastosowania przez Wójta Gminy Czerwonak wydającego decyzję dnia [...] lipca 2008 r. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (decyzja z dnia 22.grudnia 2008 r.) przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 185, poz. 1243 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 i 2 pkt 1 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] grudnia 2008 r., przepisy tej ustawy stosuje się także do postępowania z masami ziemnymi lub skalnymi, jeżeli są usuwane albo przemieszczane w związku z realizacją inwestycji lub prowadzeniem eksploatacji kopalin (ust.1). Przepisów ustawy nie stosuje się do: (1) mas ziemnych lub skalnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenie robót budowlanych określają warunki i sposób ich zagospodarowania, a ich zastosowanie nie spowoduje przekroczeń wymaganych standardów jakości gleby i ziemi, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Prawidłowo Sąd wojewódzki ocenił, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 2 ust. 2 pkt 1, która zwalniałaby organ od nakładania obowiązku usunięcia mas ziemi – odpadu w rozumieniu wymienionej ustawy. Nie zmienia takiej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego treść decyzji Wójta Gminy Czerwonak z dnia [...] października 2010 r. ustalająca warunki zabudowy dla nieruchomości o nr ew. 1/167. Dla oceny przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. organ bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydawania decyzji objętej kontrolą. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nawet jeśli określałaby sposób zagospodarowania mas ziemi to musiałaby pozostawać w obrocie prawnym w dacie rozstrzygania przez organy procedujące w trybie zwyczajnym. Decyzja ustalająca warunki zabudowy dołączona do skargi kasacyjnej nie spełnia ww. cech to jest została wydana po wydaniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2008 r. oraz nie zawiera żadnych rozstrzygnięć w przedmiocie zagospodarowania mas ziemi. W konsekwencji jej treść pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutu skargi kasacyjnej co do naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędna wykładnię art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach. Po pierwsze wymaga podkreślenia, że art. 107 § 1 k.p.a. jest przepisem o charakterze procesowym i wskazuje jakie elementy powinna zawierać decyzja. A mianowicie: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sporządzonym zgodnie z rygorami określonymi w art. 141 § 4 p.p.s.a. ustosunkował się do kwestii wady decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. polegającej, w ocenie skarżącego kasacyjnie - na zbyt lakonicznym sformułowaniu nakazu usunięcia odpadów o wskazanym kodzie z powierzchni działki to jest bez określenia sposobu wykonania nałożonego obowiązku w szczególności bez wskazania ilości mas ziemnych, które mają być usunięte i z której części działki. Sąd odwoławczy w pełni podzielił przedstawioną w tym uzasadnieniu ocenę prawną. Jedynie na marginesie wskazać należy, że skarżący kasacyjnie nie podniósł zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. ani też art. 141 § 4 p.p.s.a. a w konsekwencji potencjalne wadliwości uzasadnienia jak i wystąpienia kwalifikowanej wady wskazanej w tym przepisie pozostają poza kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uszło dodatkowo uwadze skarżącego kasacyjnie, że ustawodawca w art. 113 § 2 k.p.a. przewidział sytuację gdy treść decyzji budzi wątpliwości. W takiej sytuacji – na wniosek uprawnionych podmiotów – organ, który wydał decyzję dokonuje jej wykładni. Z tych wszystkich względów stwierdzić należy, że wniesiona skarga kasacyjna, rozpoznawana w granicach podniesionych w jej treści zarzutów, nie zasługiwała na uwzględnienie. Dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.