IV SA/Po 491/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski /spr./ Sędziowie WSA Karol Pawlicki WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2010r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia [...] r. nr [...] przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] lipca 2008 r.) Wójt Gminy Cz. (dalej Wójt) działając z urzędu na podstawie art. 34 w związku z art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz.U. 2007 r., nr 39, poz. 251 ze zm., zwanej dalej ustawą o odpadach bądź uoo) i zgodnie z art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) nałożył na "A" Spółka z o.o. z siedzibą w P. (dalej Spółka) następujące obowiązki: 1) usunięcia odpadów o kodzie [...] - gleba i ziemia w tym kamienie, inne niż wymienione w [...] z powierzchni działki położonej w A., dz. nr [...], obręb O., stanowiącej własność Spółki; 2) ustalił, że obowiązek o którym mowa w punkcie 1 zostanie wykonany w ten sposób, że odpady przekazane zostaną do odzysku lub składowania przez zawarcie umowy na usunięcie odpadów i ich transport z przedsiębiorcą, posiadającym odpowiednie zezwolenie; 3) ustalił, że obowiązek, o którym mowa w punkcie 1, zostanie wykonany do dnia 20 września 2008 r. lub w ciągu dwu miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna; 4) ustalił obowiązek pisemnego powiadomienia Urzędu Gminy, niezwłocznie po wykonaniu obowiązku. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ administracji publicznej wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2008 r. przez pracowników Urzędu Gminy stwierdzono, że na działkę nr [...] w A. jest przywożona, a następnie składowana ziemia. W dniu kontroli stwierdzono dowiezienie ziemi w ilości ok. 300 wywrotek. Dnia [...] lutego 2008 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji nakazującej usunięcie odpadów z miejsca na ten cel nieprzeznaczonego. Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach, masy ziemne nie stanowią odpadu jedynie wtedy, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenie robót budowlanych określają warunki i sposób ich zagospodarowania, a ich zastosowanie nie spowoduje przekroczeń wymaganych standardów jakości gleby i ziemi, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (t.j. Dz.U. 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm., dalej poś). Zgodnie z ewidencją gruntów ową działkę stanowią grunty sklasyfikowane jako rolne. Dla tego terenu nie uchwalono planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym nie można było uzyskać dla tej działki pozwolenia na budowę. Z powyższego wynika, że ziemia jest odpadem i składowana jest w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Działka nr [...], znajdująca się w A., należy do Spółki. W myśl art. 3 ust. 3 pkt 13 uo, władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Z uwagi na powyższe, uznać należy, że Spółka jest podmiotem spełniającym warunki art. 34 ustawy o odpadach i obowiązana jest do usunięcia odpadów składowanych na jej działce. W trakcie toczącego się postępowania dnia [...] czerwca 2008 r. Wójt otrzymał informację, że na ów teren nadal wywożona jest ziemia. Dnia [...] lipca 2008 r. upoważnieni pracownicy Urzędu przeprowadzili oględziny terenu. Stwierdzono, że na działkę nr [...], obręb O., wywieziono łącznie ok. 600 wywrotek ziemi (wcześniej było ok. 300 wywrotek; k. 11-12 akt I instancji). Decyzja z [...] lipca 2008 r. została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2008 r.). Ustosunkowując się do zarzutów Spółki, SKO wskazało, że zarzut dotyczący naruszenia zasad postępowania administracyjnego jest bezpodstawny. W niniejszej sprawie postępowanie wszczęto z urzędu, a Strona została o tym poinformowana - zawiadomienie organu I instancji o wszczęciu postępowania z dnia [...] lutego 2008 r. odebrane przez Spółkę w dniu [...] marca 2008 r. Spółka mylnie twierdzi, jakoby uchylenie przez SKO decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2008 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia (decyzja Kolegium z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]) powodowała konieczność ponownego zawiadomienia Spółki o wszczęciu postępowania. Czym innym jest uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a czym innym uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Tylko w tym drugim przypadku organ I instancji musiałby zawiadomić Spółkę o wszczęciu postępowania, gdyż z uwagi na umorzenie postępowania przez organ II instancji, dotychczasowe postępowanie przestałoby istnieć. Kolejnym zarzutem Spółki jest niezawiadomienie o przeprowadzeniu przez organ I instancji oględzin owej nieruchomości w dniu [...] lipca 2008 r. Zarzut ten jest bezzasadny, gdyż organ I instancji działał w ramach swych kompetencji wynikających z przepisów poś, ustawy o ochronie przyrody i ustawy o odpadach. Spółka nie kwestionuje faktu nawożenia ziemi na tę nieruchomość. Spółka kwestionuje jedynie, że nawożona ziemia jest odpadem w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 uoo, przepisów ustawy nie stosuje się do mas ziemnych lub skalnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenie robót budowlanych określają warunki i sposób ich zagospodarowania, a ich zastosowanie nie spowoduje przekroczeń wymaganych standardów jakości gleby i ziemi, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.). Owa nieruchomość obejmuje grunty sklasyfikowane jako rolne. Dla tego terenu nie uchwalono planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym nie można było uzyskać pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe, masy ziemi nawożone na tę nieruchomość nie są wyłączone spod przepisów ustawy o odpadach. Spółka zarzuca, że nie była poinformowana przed wydaniem zaskarżonej decyzji o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem w sprawie, a tym samym nie miała możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Zarzut ten jest bezpodstawny. Pismem z [...]czerwca 2008 r. Wójt zawiadomił Spółkę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. Zawiadomienie to wysłano na adres Spółki, a po dwukrotnym awizowaniu, zgodnie z art. 44 § 4 kpa, pozostawiono zwróconą przez Pocztę Polską przesyłkę w aktach sprawy, a pismo uznano za doręczone. Spółka nie zgadza się ze sposobem określenia terminu wykonania zobowiązania, co jednak nie może stanowić zarzutu w niniejszym postępowaniu, gdyż Spółka miała prawo, a nie obowiązek złożenia odwołania od decyzji, a więc to Spółka zdecydowała czy decyzja zostanie przez nią wykonana w terminie do [...] września 2008 r., czy też w terminie 2 miesięcy od wydania decyzji przez organ II instancji. Dlatego należy stwierdzić, że organ I instancji słusznie zastosował art. 34 ust. 1 uoo (k. 1-4 akt [...]). Pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z [...] grudnia 2008 r. i poprzedzającej ją decyzji Wójta z [...] lipca 2008 r., zarzucając tym decyzjom naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 kpa, polegające na wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Motywując wniosek Spółka zauważyła, że ta sprawa po raz pierwszy była przedmiotem rozpoznania przez SKO w dniu [...] maja 2008 r. Wówczas SKO uchyliło decyzję Zastępcy Wójta Gminy Cz. z dnia [...] lutego 2008 r. m. in. z tego powodu, że w decyzji błędnie oznaczono jako stronę postępowania osobę fizyczną – M. H. Po uchyleniu decyzji, zadaniem Wójta było zawiadomienie Spółki o toczącym się postępowaniu. W ocenie organu odwoławczego zawiadomienie doręczone w dniu [...] marca 2008 r. M. H. skutkuje prawidłowym doręczeniem zawiadomienia Spółce, z czym nie można się zgodzić. Spółka wskazała, że nie była prawidłowo zawiadomiona o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem. Wizja lokalna w sprawie była przeprowadzona dopiero [...] lipca 2008 r., a decyzję wydano [...] lipca 2008 r. Gdyby zawiadomienia dokonano po przeprowadzeniu wizji lokalnej, to i tak naruszono by prawa strony, której przysługuje 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia na zapoznanie się z aktami sprawy. SKO nie stwierdziło nieprawidłowości dotyczącej sposobu określenia terminu wykonania obowiązku nałożonego na stronę, co także stanowi rażące uchybienie. To nie do strony należy wybór terminu spełnienia zobowiązania, skoro kwestionuje zasadność nałożonego nań obowiązku. Uprawomocnienie się decyzji SKO spowodowało, że obowiązek usunięcia ziemi miał być wykonany w okresie zimowym, co okazało się niewykonalne z przyczyn atmosferycznych (k. 11-13 akt [...]). SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2009 r.) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z [...] grudnia 2008 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta z [...] lipca 2008 r., zobowiązującej Spółkę do usunięcia odpadów. W uzasadnieniu SKO zauważyło, że postępowanie nieważnościowe to jeden z nadzwyczajnych trybów służących do uchylenia decyzji ostatecznej i nieostatecznej. Stwierdzenie nieważności stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych wskazanych w art. 16 § 1 kpa. Postępowanie w przedmiocie zobowiązania Spółki do usunięcia odpadów z powierzchni działki położonej w Annowie było przedmiotem dwukrotnego rozpatrywania przez SKO. Pierwszy raz decyzją SKO z [...] maja 2008 r. decyzję Wójta uchylono, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania m. in. z uwagi na fakt, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało wadliwie skierowane do członka zarządu Spółki, a nie do samej Spółki. Drugi raz, tj. [...] grudnia 2008 r., decyzja Wójta została utrzymana w mocy przez organ II instancji. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie powoduje obowiązku powtórnego zawiadamiania stron o wszczęciu postępowania. W niniejszym postępowaniu Spółka, mimo adresowania zawiadomienia o wszczęciu postępowania do M. H., brała czynny udział w dalszym postępowaniu. Pismem z [...] czerwca 2008 r. została zawiadomiona o zebraniu całości materiału dowodowego. Zawiadomienie to dwakroć awizowano, a następnie zgodnie z art. 44 § 4 kpa pozostawiono zwróconą przez Pocztę Polską przesyłkę w aktach sprawy, a pismo uznano za doręczone. Tym samym Spółka mogła uczestniczyć w sposób czynny w postępowaniu. W kwestii braku powiadomienia Spółki o oględzinach przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2008 r. należy wskazać, że były to oględziny przeprowadzone w związku z powziętą w toku postępowania informacją dotyczącą składowania odpadów. Jakkolwiek organ I instancji po przeprowadzeniu wizji w terenie winien był wydać zawiadomienie z art. 10 kpa informujące strony o uzupełnieniu materiału dowodowego, to brak ten nie stanowi rażącego naruszenia prawa, ponieważ Strona nie wykazała w jaki sposób uniemożliwiono jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Z chwilą stwierdzenia przez organ administracji publicznej składowania odpadów w miejscu do tego nie przeznaczonym organ jest obowiązany wydać decyzję w oparciu o art. 34 ustawy o odpadach. Ustawodawca nie wyłączył możliwości usuwania odpadów w okresie zimowym. Stąd też nie można uznać za rażące naruszenie prawa stwierdzenie nieprawidłowości dotyczącej sposobu określenia terminu wykonania obowiązku nałożonego na Spółkę (k. 28v-30 akt [...]). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] stycznia 2010 r. Spółka zarzuciła decyzji z [...] grudnia 2009 r. naruszenie art. 10 w zw. z art. 61 § 4 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 157 § 1 kpa, wnosząc o uchylenie decyzji z 14 grudnia 2009 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Spółka powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwo zwróciła uwagę, że obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu obejmuje fazę jego wszczęcia, postępowanie wyjaśniające i fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego, a wydaniem decyzji. Strona winna być zawiadomiona o terminie i miejscu oględzin. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, w dniu [...] lipca 2008 r. dokonano oględzin owej działki położonej w A., o czym nie zawiadomiono Strony. Tym samym pozbawiono ją możliwości wypowiedzenia się w sprawie, zwłaszcza w kwestii sposobu podjętej przez Spółkę rekultywacji działki. Nieprawdą jest, że strona nie wykazała związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Konsekwencją wydania decyzji przez SKO w dniu [...] grudnia 2008 r. było nałożenie na Spółkę grzywny w celu przymuszenia. W zażaleniu skierowanym do SKO w dniu [...] listopada 2009 r. Spółka podniosła, że organ ustalając wysokość grzywny kierował się ustaleniami poczynionymi w czasie oględzin miejsca, których dokonano dnia [...] lipca 2008 r. Kwestia ta ma istotne znaczenie dla sprawy, bowiem decyzja w sprawie dotyczącej usunięcia odpadów została wydana dnia [...] lipca 2008 r., w związku z czym uniemożliwiono Stronie branie czynnego udziału w postępowaniu. Błędem jest argumentowanie przez SKO, że Spółka w dniu [...] czerwca 2008 r. została poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami. Prawo strony wynikające z art. 10 kpa dotyczy możliwości zapoznania się z całokształtem materiału zgromadzonego w sprawie. A zatem Strona miała prawo wypowiedzieć się także co do dowodu i stanowiska organu będącego konsekwencją przeprowadzenia oględzin miejsca w dniu [...] lipca 2008 r. Ustalenie w toku postępowania, że wzrosła ilość odpadów ma niewątpliwie znaczenie dla strony (k. 33-35 akt [...]). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2010 r.) SKO utrzymało w mocy decyzję z [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że nie zachodzi w sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa, a tym samym należało utrzymać w mocy decyzję Kolegium z [...] grudnia 2009 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta z [...] lipca 2008 r., zobowiązującą Spółkę do usunięcia odpadów z powierzchni działki nr [...], położonej w A. Decyzja z [...] grudnia 2009 r. wydana została zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową, gdyż SKO jest organem wyższego stopnia w stosunku do Wójta Gminy Cz. (art. 17 pkt 1 kpa i § 1 pkt 15 ppkt a rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych). Podstawą prawną wydania decyzji był przepis art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach. Zgodnie z tą regulacją Wójt, w drodze decyzji, nakazał posiadaczowi odpadów (Spółce) usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania i wskazał sposób wykonania tej decyzji. Zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego przez brak poinformowania Strony o przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2008 r. wizji lokalnej i brak powiadomienia o możliwości zapoznania się z tymi oględzinami, nie skutkuje stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa. Faktem jest, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało z urzędu, a Spółka została o tym poinformowana (zawiadomienie Wójta o wszczęciu postępowania z [...] lutego 2008 r., odebrane przez Spółkę w dniu [...] marca 2008 r.). Zaniechania zawiadomienia o przeprowadzeniu przez organ I instancji oględzin owej nieruchomości w dniu [...] lipca 2008 r. i braku poinformowania Strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem po przeprowadzeniu tej wizji nie można uznać za rażące naruszenie prawa, gdyż pogwałcenie przepisów proceduralnych musiałoby mieć wpływ na wynik sprawy. SKO zwróciło uwagę, że Spółka nie kwestionuje faktu nawożenia ziemi na tę nieruchomość. Spółka twierdzi jedynie, że nawożona ziemia nie jest odpadem w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Ową nieruchomość stanowią grunty sklasyfikowane jako rolne, dla tego terenu nie uchwalono planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym nie można było uzyskać dla tej nieruchomości pozwolenia na budowę. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby, że miała ona prawo nawozić na tę nieruchomość ziemię z jakiejkolwiek innej budowy. Z uwagi na powyższe, masy ziemi nawożone na ową nieruchomość nie są wyłączone spod przepisów ustawy o odpadach. Stanowią one odpady, które są tam nielegalnie składowane a tym samym Wójt miał prawo zastosować art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach, a organ II instancji musiał tę decyzję utrzymać w mocy. Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. organ I instancji zawiadomił Spółkę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. Zawiadomienie to zostało wysłane na adres Spółki, a po dwukrotnym awizowaniu, zgodnie z art. 44 § 4 kpa, pozostawiono zwróconą przez Pocztę Polską przesyłkę w aktach sprawy uznając pismo za doręczone. Spółka miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy przed wniesieniem odwołania, a także po przekazaniu akt do SKO, w siedzibie Kolegium. Spółka tymczasem wniosła odwołanie, w którym w żaden sposób nie kwestionowała faktu nawiezienia ziemi na tę nieruchomość. By wydać decyzję z art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach, wystarczy jedynie wykazanie przez organ administracji, że odpady są składowane w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Nawieziona ziemia jest odpadem, ponieważ nie istnieje decyzja pozwalająca na składowanie jej w tym miejscu. Nie stanowi również naruszenia prawa lub jakiejkolwiek innej przesłanki stwierdzenia nieważności, wydanie przez organ administracji postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Niewykonanie przez Stronę decyzji ostatecznej nie stanowi przedmiotu postępowania administracyjnego dotyczącej niniejszej sprawy, lecz jest odrębnym postępowaniem. Decyzja była możliwa do wykonania w dniu jej wydania, gdyż jak wskazano, Spółka miała możliwość dowiedzenia, że podjęła czynności zmierzające do usunięcia odpadów. Bezsprzecznym jest, co potwierdza sama Spółka, że na ową nieruchomość nawiozła ziemię, a tym samym istnieje możliwość usunięcia ziemi. Niewykonanie decyzji ostatecznej nie ma żadnego związku z "niewykonalnością", gdyż "niewykonalność" ma charakter obiektywny, a nie jest zależna od woli strony. Wykonanie decyzji nie spowodowałoby również czynu zagrożonego karą, gdyż Spółka mogła bez trudu znaleźć podmioty posiadające stosowne zezwolenia, które mogłyby zebrać, przewieźć i składować odpady. Decyzja nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, gdyż została wydana w sprawie administracyjnej, zgodnie z przepisami kpa i ustawy o odpadach i została skierowana do strony postępowania (k. 40-42 akt [...]). W złożonej dnia [...] maja 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) skardze Spółka, wnosząc o uchylenie w całości decyzji z 12 kwietnia 2010 r. i poprzedzającej ją decyzji z 14 grudnia 2009 r., i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, sformułowała zarzuty: 1. naruszenie art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa przez przyjęcie, że pozbawienie strony prawa udziału w przeprowadzanych oględzinach i możliwości zapoznania się z całokształtem materiału dowodowego nie stanowi rażącego naruszenia prawa; 2. naruszenie art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach przez przyjęcie, że zbyt ogólnikowe sformułowanie rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji Wójta z [...] lipca 2008 r. tj. polegające na wydaniu jedynie ogólnikowego nakazu usunięcia odpadów o kodzie [...] z powierzchni działki położonej w A. bez określenia sposobu wykonania nałożonego obowiązku w szczególności bez wskazania ilości mas ziemnych, które mają być usunięte i z której części działki, nie stanowi rażącego naruszenia prawa; 3. naruszenie art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 34 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach przez przyjęcie, że zbyt ogólnikowe sformułowanie rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji Wójta z [...] lipca 2008r. tj. polegające na wydaniu jedynie ogólnikowego nakazu usunięcia odpadów o kodzie [...] z powierzchni działki położonej w A. bez określenia sposobu wykonania nałożonego obowiązku, w szczególności bez wskazania ilości mas ziemnych, które mają być usunięte i z której części działki, nie uniemożliwia adresatowi decyzji prawidłowego jej wykonania; 4. naruszenie art. 7 kpa, polegające na naruszeniu zasad praworządności i prawdy obiektywnej przez wydanie postanowienia nieopartego na przekonujących podstawach prawnych i faktycznych, przytoczonych w uzasadnieniu postanowienia; 5. naruszenie art. 8 kpa, polegające na prowadzeniu postępowania administracyjnego w sposób podważający zaufanie do organu oraz prawidłowości trybu prowadzonego postępowania. Uzasadniając swe stanowisko Skarżąca podkreśliła, że organ I instancji obowiązany jest zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 kpa). Obowiązek ten obejmuje fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego, a wydaniem decyzji i fazę podejmowania decyzji. Z art. 10 § 1 kpa wynika obowiązek organu poinformowania strony o zakończeniu postępowania dowodowego i w konsekwencji o możliwości wypowiedzenia się co do okoliczności wskazanych w tym artykule. Zawarte w treści tego przepisu sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o ten moment postępowania, w którym organ administracji już zakończył postępowanie dowodowe i przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji została podjęta 3 dni po dacie dokonania oględzin nieruchomości Spółki. Organ I instancji nie poinformował Spółki ani o: zamiarze kontynuowania postępowania dowodowego, po tym jak pismem z dnia 4 czerwca 2008 r. zawiadomił Spółkę o jego zakończeniu i możliwości zapoznania się z aktami sprawy; zamiarze przeprowadzenia oględzin na nieruchomości Spółki; zakończeniu postępowania dowodowego i o prawie do wypowiedzenia się na temat zgromadzonego materiału. Tym samym uniemożliwiono Spółce ustosunkowanie się do twierdzeń Wójta sformułowanych w oparciu o przeprowadzone oględziny, m.in. że ilość nawiezionej ziemi zwiększyła się z 300 wywrotek do 600 wywrotek. Wnioski te Wójt wyprowadził bezzasadnie, bez oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Kwestia ta ma istotne znaczenie o tyle, że Spółka nie mogła zakwestionować powyższych ustaleń dotyczących ilości nawiezionej ziemi. Ustalenia te miały wpływ na wysokość wymierzonej Spółce przez organ I instancji grzywny w celu przymuszenia (co wyraźnie wskazane zostało przez organ I instancji w uzasadnieniu jego decyzji nakładającej grzywnę). Kolejnym rażącym naruszeniem prawa przez organ I instancji jest nieprecyzyjne sformułowanie w sentencji decyzji z 6 lipca 2008 r. obowiązku nałożonego na Stronę. Wójt zbyt ogólnikowo sformułował nakaz usunięcia odpadów o kodzie [...] z powierzchni działki położonej w A., gdyż nie określił sposobu wykonania nałożonego obowiązku, w szczególności nie wskazując ilości mas ziemnych, które mają być usunięte i z której części działki. Takie działanie (taka treść decyzji administracyjnej), uniemożliwiła adresatowi decyzji prawidłowe jej wykonanie. Tak orzeczony w decyzji nakaz jest mało precyzyjny, a przez to wadliwy. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej winno być sformułowane w taki sposób, by było zrozumiałe dla strony. Spółka nie wie, jaką ilość usuniętej ziemi organ I instancji uzna za wykonanie swej decyzji. Taka wada decyzji uniemożliwia jej wykonanie. Przesądza to o naruszeniu przez organ art. 107 § 1 kpa. Wbrew twierdzeniem SKO zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, by wydać decyzję z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach nie wystarczy jedynie wykazanie przez organ administracji, że odpady są składowane w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Konieczne jest również wskazanie przez organ sposobu wykonania tej decyzji (art. 34 § 1 in fine ustawy o odpadach). Precyzyjne określenie sposobu wykonania decyzji wymaga w szczególności ustalenia ilości i charakteru materiału uznawanego za odpad. Wymaga to przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z przepisami prawa. W treści decyzji organu I instancji nie został wskazany sposób postępowania zasugerowany przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, który w ocenie Spółki jest również nieprawidłowy i mało precyzyjny, gdyż ilość ziemi która ma zostać wywieziona ma zostać wskazana przez reprezentanta organu I instancji, według jego swobodnego, nieograniczonego żadnymi normami uznania (k. 3-8 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie powołując swą dotychczasową argumentację w sprawie (k. 16-17 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia WSA, określone m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Wojewódzki Sąd Administracyjny poczynił następujące ustalenia faktyczne: Na skutek przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Gminy Cz. w dniu [...] lutego 2008 r. kontroli stwierdzono, że na działkę nr [...], położoną w A. ark. [...], obręb O., jest przywożona, a następnie składowana ziemia. W dniu kontroli stwierdzono dowiezienie ziemi w ilości ok. 300 wywrotek. Z wizji lokalnej sporządzono protokół i 5 fotografii (k. 36-38 akt I instancji). Dnia [...] lutego 2008 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji nakazującej usunięcie odpadów z miejsca na ten cel nie przeznaczonego. Powyższe zawiadomienie zostało skierowane do członka Zarządu Spółki "A" M. H., a nie do samej Spółki (k. 35-35a akt I instancji). Dnia [...] lutego 2008 r. Wójt Gminy Cz. wydał decyzję, w której nakazał M. H. usunięcie z powierzchni działki odpadów o kodzie [...] – gleba i ziemia, w tym kamienie, przez zlecenie wywiezienia odpadów przedsiębiorcy posiadającemu odpowiednie zezwolenie (k. 33-34 akt I instancji). Powyższa decyzja została uchylona decyzją SKO z dnia [...] maja 2008 r. ([...]). SKO wskazało w uzasadnieniu, że zaskarżona decyzja została błędnie skierowana do M. H., podczas gdy winna ona zostać skierowana do Spółki. Spółka została zawiadomiona o zebraniu materiału dowodowego w sprawie pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. Zawiadomienie to było dwukrotnie awizowane, a następnie zgodnie z art. 44 § 4 kpa pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. (k. 15-15a akt I instancji). W związku z powziętą w toku postępowania informacją o dalszym składowaniu na nieruchomości należącej do Spółki odpadów, dnia [...] lipca 2008 r. pracownicy Urzędu Gminy Cz. przeprowadzili oględziny miejsca ich składowania. Z wizji lokalnej sporządzono protokół i 6 fotografii (k. 16-18 akt I instancji). Dnia [...] lipca 2008 r. organ I instancji wydał decyzję nakładającą na Spółkę obowiązek usunięcia z nieruchomości położonej w A., dz. nr [...] ark. [...] obręb O. odpadów o kodzie [...]. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] grudnia 2008 r. (nr [...]). Dnia [...] kwietnia 2009 r. Skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Cz. Powyższy stan faktyczny w zakresie zdarzeń procesowych Sąd ustalił na podstawie: decyzji Wójta Gminy Cz. z dnia [...] lutego 2008 r. (k.33-34 akt I instancji), decyzji SKO z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] (k. 6-8 akt [...]), decyzji Wójta Gminy Cz. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] (k. 11-12 akt I instancji), decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] (k. 1-4 akt [...]). Przedstawiony ciąg wydarzeń nie był kwestionowany przez strony postępowania sądowego. Sąd dał wiarę wskazanym dokumentom i odpisom dokumentów, bowiem nie zostały one zakwestionowane przez Strony i nie nasunęły Sądowi wątpliwości co do ich autentyczności i wiarogodności, pozostając niesprzecznymi w zakresie zdarzeń procesowych z twierdzeniami Skarżącej (106 § 5 ppsa w zw. z – odpowiednio - art. 244 § 1 i art. 245 kpc, i – odpowiednio – art. 252 i 253 kpc; postanowienie SN z 27.1.2006 r. III CK 369/05, OSNC 11/06/187; T. Ereciński w: "Kodeks postępowania cywilnego Komentarz" LexisNexis 2009 t. 1 s. 474 uw. 32). Przedmiot sporu dotyczy bowiem odmiennych konsekwencji prawnych, które obie strony z niego wywodziły. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności organ ma obowiązek rozpatrzenia sprawy w granicach określonych przez art. 156 § 1 kpa tj. ustalić, czy decyzja nie jest dotknięta wadą wymieniona w tym przepisie (wyrok NSA z 14.03.2008 r., II OSK 236/07). Analiza niniejszej sprawy w owym zakresie nakazuje uznać, że SKO prawidłowo przyjęło, że decyzja Wójta Gminy Cz. z [...] lipca 2008 r., utrzymana w mocy decyzją z [...] grudnia 2008 r., nie jest obarczona wadami skutkującymi koniecznością stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu także zaskarżona decyzja SKO z [...] grudnia 2009 r. nie jest obarczona wadami, które skutkowałyby koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 ppsa. Organ administracji, do którego wnosi się o stwierdzenie nieważności danej decyzji, dokonuje oceny jej treści z punktu widzenia legalności (zgodności z prawem) na gruncie art. 156 § 1 kpa, czyli spełniania przez tę decyzję kryteriów tam wskazanych. Dotyczy to także kryterium rażącego naruszenia prawa, które jest kryterium nieostrym i stosunkowo mniej określonym treściowo, wymagającym od podmiotu badającego tę przesłankę stwierdzenia naruszenia oczywistego, jednoznacznego, w wyniku którego oceniana decyzja nie daje się pogodzić ze stanem praworządności danego porządku prawnego (wyrok NSA z 24.04.2010 r., II OSK 677/09 dostępne w Internecie na cbois.nsa.gov.pl). W doktrynie, orzecznictwie Sądu Najwyższego (dalej SN) i Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej NSA), wyróżnia się trzy różne stanowiska odnośnie treści pojęcia rażące naruszenie prawa (J. Borkowski "Nieważność decyzji administracyjnej" ZCO 1997 str. 102). Wskazuje się na różne koncepcje nieważności decyzji administracyjnej (Z. Janowicz "Kpa. Komentarz": PWN 1995 s. 389-400=W.Pr. PWN 1999 s.438-449; J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kpa. Komentarz" C.H. Beck 2009 s. 578-579 nb 3 i n.). Sąd, nie wdając się w owe spory doktrynalne i rozbieżności w orzecznictwie, winien dekodować taką normę prawną z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, która najpełniej odzwierciedla wolę ustawodawcy i najlepiej służy współczesnym potrzebom obywateli i organów stosujących prawo. Przepisy nie definiują pojęcia rażącego naruszenia prawa, zawartego w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Znaczenia tego terminu należy szukać w orzecznictwie i doktrynie. Orzecznictwo wskazuje, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (przykładowo: wyroki NSA z dnia 21.08.2001 r.- II SA 1726/00- LEX 51233; 26.09.2000 r.- V SA 2998/99- LEX 51249; 5.10.2000 r.- III SA 2244/99- LEX 47084; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9.11.2005 r.- III SA/Wa 2210/05- LEX 192628). Rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21.12.2005 r.- VII SA/Wa 706/05- LEX 196278). W części orzecznictwa NSA wskazuje się, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Ten pogląd należy uznać za przestarzały i odwołujący się do nieaktualnej koncepcji stosowania przepisów prawa, nie zaś norm prawnych. W doktrynie wskazuje się, że koncepcja rozumienia bezpośredniego przepisów prawnych (J. Wróblewski "Wykładnia prawa a poglądy na strukturę normy prawnej" PiP 1/60/118), jest nieadekwatna (J. Woleński "Logiczne problemy wykładni prawa" Kraków 1972 s. 72-73). Z wyróżnieniem rozumienia bezpośredniego i jego braku, łączono paremię clara non sunt interpretanda (J. Wróblewski "Rozumienie prawa i jego wykładnia" Ossolineum 1990 s. 55-59). W orzecznictwie SN w okresie 1990-2000 odstąpiono od takiego rozumienia zasady clara non sunt interpretanda, nadając jej znaczenie właściwe dla paremii interpretatio cessat in claris, czy wręcz omnia sunt interpretanda, a SN w tym okresie, w przytłaczającej większości przypadków, nawet w sytuacji uzyskania jednoznaczności językowej przepisu, poddawał go również wykładni systemowej i funkcjonalnej - zwykle po to, by sprawdzić, czy jednoznaczność uzyskana nie prowadzi do sprzeczności w systemie prawa (np. z normami hierarchicznie wyższymi albo z zasadami prawa), bądź czy nie burzy powszechnie akceptowanych społecznie wartości (A. Municzewski "Reguły interpretacyjne w działalności orzeczniczej Sądu Najwyższego" Szczecin 2004 str. 103-104, 151-152, 217). Takie stanowisko odnośnie interpretacji przepisów prawa administracyjnego prezentują E. Smoktunowicz "Orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego - kpa" Białystok 1994 s. 18-51; J. P. Tarno, "Naczelny Sąd Administracyjny a wykładnia prawa administracyjnego" W-wa 1999 s. 52-53). Poglądy te akceptuje doktryna (M. Zieliński "Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki" W. Pr. LexisNexis 2008 s. 57-64). Tym samym za niewystarczające dla stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa byłoby proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu przez organ nadzoru. O rażącym naruszeniu prawa decydują zatem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki które wywołuje decyzja. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z: 9.02.2005 r.- OSK 1134/04; 2.3.1006 r. II GSK 398/05; 30.11. 1999 r., V SA 876/99; 29.7.1999 r., IV SA 1381/97; 30.11.1999 r., V SA 876/96; 29. 7.1999 r., IV SA 1381/97; 21.6.1999 r., IV SA 935/96; 13.5.1999 r., IV SA 881/97; 29.4.1999 r., II SA 505/99; 15.11.2007 r., II OSK 1512/06). W niniejszej sprawie SKO prawidłowo oceniło, że wskutek wydania decyzji z: [...] lipca 2008 r., [...] grudnia 2008 r., [...] grudnia 2009 r., nie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Spółka nie została pozbawiona w toku zwykłego postępowania administracyjnego prawa do obrony. Prawo do obrony kodeksie postępowania administracyjnego odpowiada i wzorowane jest na prawie do obrony w kodeksie postępowania cywilnego. Pozbawienie strony możności obrony swych praw stanowi naruszenie dwu naczelnych zasad: prawdy obiektywnej i równości stron. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalonym jest pogląd, że pozbawienie możności obrony swych praw przez stronę polega na tym, że strona na skutek wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub jego istotnej części, jeśli skutki tych wadliwości nie mogły być usunięte na następnych rozprawach przed wydaniem w danej instancji wyroku (odpowiednio – orzeczenie SN z 10.5.1974 r. II CR 155/74, OSP 3/75/66, z omówieniem: W. Siedleckiego w "Przeglądzie orzecznictwa" PiP 5/76/124 i E. Wengerka w "Przeglądzie orzecznictwa" NP 7-8/76/1137, akceptowany przez J. Jodłowskiego w: "Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem" W. Pr. 1989 t. 2 s. 615 uw. 8; s. 614 uw. 7 i J. Gudowskiego w: "Kpc tekst, orzecznictwo, piśmiennictwo" W.Pr. 1998 t. 1 s. 688 uw. 69). Odnosząc ów pogląd do postępowania administracyjnego, do pozbawienia możności obrony swych praw dojść może na skutek wadliwości procesowych organu administracji publicznej, a owe zasady postępowania administracyjnego znajdują szczególności oparcie w art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 81 kpa. Organy obu instancji – mimo pojedynczych uchybień - należycie chroniły prawo Spółki do obrony Jej praw w całym postępowaniu. SKO trafnie wskazało, że Skarżąca miała zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu, mimo zaadresowania zawiadomienia o jego wszczęciu do M. H. (k. 35-35a akt I instancji). Spółka została prawidłowo zawiadomiona o zebraniu materiału dowodowego w sprawie pismem z [...] czerwca 2008 r. (k. 15-15a kat I instancji). Mimo zatem naruszenia przez organ I instancji art. 61 § 4 kpa w początkowej fazie postępowania, Strona miała możliwość czynnego uczestniczenia w toczącym się postępowaniu i w tym postępowaniu uczestniczyła. Dowodem tego jest złożone przez Skarżącą odwołania od decyzji z [...] lutego 2008 r., skutkiem którego było jej uchylenie decyzją SKO z [...] maja 2008 r. Skarżąca miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy nie tylko przed wniesieniem odwołania, a także po przekazaniu akt do SKO, w siedzibie Kolegium. Nie można zatem uznać, że powyższe uchybienie miało charakter rażący, uniemożliwiając de facto udział Skarżącej w toczącym się postępowaniu oraz prezentowanie swego stanowiska w sprawie. Skarżąca podnosi, że nie została powiadomiona o mających miejsce dnia [...] lipca 2008 r. oględzinach miejsca składowania odpadów. Zgodnie z art. 79 § 1 kpa, strona winna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Strona ma prawo wziąć udział w przeprowadzeniu dowodu (art. 79 § 2 kpa). W tym zakresie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony, statuowanej w art. 10 kpa. Naruszenie to nie miało jednak charakteru rażącego, tzn. takiego, który w sposób definitywny pozbawiałby Skarżącą określonych uprawnień faktycznych i prawnych, czy też uniemożliwiał dochodzenie swych racji na dalszych etapach toczącego się postępowania. Uchybienie to (późniejsze doręczenie zawiadomienia o owej wizji lokalnej) nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem Skarżąca już po wizji lokalnej złożyła pismo strony (k. 8-10 akt I instancji) i nie zgłosiła w nim żadnych dowodów, które prowadzić mogły do odmiennych ustaleń, niż poczynione przez Wójta (odpowiednio – wyrok NSA z 18.5.2006 r. II OSK 831/05 z akceptującą glosą W. Tarasa OSP 3/07/26). W szczególności Skarżąca nie kwestionowała treści protokołu z wizji lokalnej z [...] lipca 2008 r. ani dokumentacji fotograficznej. Skarżąca, do której należy przedmiotowa działka, miała i ma stały, bezpośredni dostęp do tej nieruchomości. Skarżąca wniosła odwołanie dnia [...] lipca 2008 r. i miała zapewniony osobisty udział w postępowaniu administracyjnym. Podczas wizji lokalnej nie doszło do przeprowadzenia czynności ze swej istoty niepowtarzalnych (np. nie pobierano protokolarnie próbek składowanej nań ziemi dla ustalenia, czy nie jest ona odpadem niebezpiecznym). Protokół wizji lokalnej odzwierciedla stan działki i ilość nawiezionej ziemi na dzień [...] lipca 2008 r. – Skarżąca w toku dalszego postępowania mogła złożyć wniosek o dokonanie nowych oględzin działki, czego nie uczyniła. Sąd nie dopatrzył się uchybienia skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji z [...] lipca 2008 r. w tym, że uniemożliwia ona prawidłowe jej wykonanie. Organ I instancji wbrew temu, co twierdzi Skarżąca, sformułował ciążący na niej obowiązek w sposób na tyle precyzyjny, że nie ulega wątpliwości, jakie czynności winny zostać podjęte przez Skarżącą, by uczynić temu obowiązkowi zadość. Decyzja z [...] lipca 2008 r. dokładnie określa, jakie odpady podlegają usunięciu (odpady o kodzie [...] - gleba i ziemia, w tym kamienie inne niż wymienione w [...]), z jakiej nieruchomości (działka nr [...] ark. [...], obręb O., położona w A.), w jakim terminie (do dnia [...] września 2008 r. lub w ciągu dwu miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna) i w jaki sposób (odpady przekazane zostaną do odzysku lub składowania przez zawarcie umowy na usuniecie odpadów i ich transport z przedsiębiorcą posiadającym odpowiednie zezwolenie). Takie działanie zgodne jest z dorobkiem piśmiennictwa (M. Górski w: red. J. Jerzmański "Ustawa o odpadach. Komentarz" Wrocław 2002 s.251 uw. 4). Przedmiotem toczącego się postępowania sądowego była kontrola zaskarżonych przez Stronę decyzji organu I i II instancji jedynie pod kątem stwierdzenia ich nieważności, a nie kontrola wszelkich możliwych naruszeń prawa materialnego i przepisów postępowania, mających miejsce na etapie toczącego się zwykłego postępowania administracyjnego. Ponieważ Sąd nie stwierdził tego rodzaju uchybień, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa. ja