II SAB/Kr 101/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Krystyna Daniel WSA Aldona Gąsecka-Duda / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Wojewody [...] I. zobowiązuje Wojewodę [...] do wydania w terminie jednego miesiąca aktu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 30 marca 2005 r. znak : [...] II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego S. P. kwotę 100 / sto / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania S.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody [....] , żądając zobowiązania tego organu do wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [....] nr [....] z dnia 30 marca 2005 r., znak [....] oraz ukarania grzywnami Wojewody [....] w K. na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. za bezczynność organu po wyrokach uchylających decyzje Skarżący wnosił również o zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnosił, że w związku z wydaniem przez Starostę [....] decyzji o pozwoleniu na budowę, która w sposób rażący narusza przepisy prawa złożył wniosek do właściwego organu o jej unieważnienie. Organy administracyjne odmówiły skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym. Nie mniej jednak w 2007 r. Wojewoda [....] wszczął w tej sprawie postępowanie z urzędu i stwierdził nieważność decyzji Starosty [....] w dniu 2 stycznia 2008 r. Organ wyższej instancji uchylił wydaną wówczas decyzję Wojewody z powodu naruszenia art. 10 k.p.a. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewoda [....] po 13 miesiącach wydał nową decyzję, którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [....]. Sądy administracyjne uchyliły obie decyzje organów w sprawie odmowy przyznania skarżącemu statusu strony w postępowaniu nieważnościowym, wskazując na posiadanie przez niego interesu prawnego oraz ustalając pewne okoliczności prawne, które potwierdzają obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [....] . Pomimo faktu, że orzeczenia sądów administracyjnych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 883/08, oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1936/08) są prawomocne już od 9 miesięcy sprawa do dnia dzisiejszego nie jest załatwiona. Po uprawomocnieniu się tych wyroków, w dniu 26 listopada 2009 r. skarżący złożył w charakterze strony wniosek do Wojewody [....] o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [....]. W odpowiedzi na jego pismo [....] Urząd Wojewódzki w K. pismem z dnia [....] 2009 r., znak [....] zwrócił się o przesłanie powyższych wyroków oraz wyznaczył termin załatwienia sprawy do 31 marca 2010 r. W związku z uchybieniem podanego przez organ terminu załatwienia sprawy, pismem z dnia [....] 2010 r. skarżący wystąpił do GINB w W. z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie i wniósł o wyznaczenie organowi terminu jej załatwienia, czym wyczerpał wszystkie możliwe środki zaskarżenia w niniejszej sprawie. Tymczasem Wojewoda [....] pismem z dnia [....] 2010 r. poinformował go, że w związku z wnioskiem skarżącego o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [....] z dnia 26 listopada 2009 r. wszczął postępowanie z urzędu zawiadomieniem z dnia 2 marca 2010 r., które dołączył do niniejszego pisma. Z zawiadomienia z kolei wynika, że Wojewoda ponownie wyznaczył kolejny termin załatwienia sprawy do 31 lipca 2010 r., powołując się na obowiązek przekazania akt sprawy Rzecznikowi Praw Obywatelskich, które przesłano także w dniu 2 marca 2010 r. Zdaniem skarżącego, powyższe działanie Wojewody jest ewidentnym łamaniem przepisów K.p.a. Po pierwsze , Wojewoda nie mógł wszczynać postępowania z urzędu skoro zostało one wszczęte na wniosek skarżącego. Po, drugie Wojewoda ma obowiązek załatwienia sprawy w terminie, bez względu na to, jaki organ chce mieć wgląd w akta sprawy, a zatem nie miał on żadnych podstaw do tego, aby ponownie przedłużać termin załatwienia sprawy. W niniejszym przypadku Wojewoda wykorzystał interwencję RPO jako pretekst do ponownego odwleczenia załatwienia sprawy, co całkowicie podważa wiarygodność organu administracyjnego. Podkreślenia wymaga także fakt, że mimo interwencji GINB w W. Wojewoda w żaden sposób nie ustosunkował się do złożonego zażalenia, co GINB nakazał pismem z dnia [....] 2010 r. W dniu 2 czerwca 2010 r. GINB wystosował do Wojewody monit, ale także bez skutku. Do dnia dzisiejszego GINB nie wyznaczył Wojewodzie terminu załatwienia sprawy. Wojewoda nie tylko ignoruje prawomocne wyroki sądów administracyjnych i polecenia organów nadrzędnych, ale także nie odpowiada na interwencję Rzecznika Praw Obywatelskich, który pismem z dnia 24 czerwca 2010 r. ponownie zwrócił się z zapytaniem do Wojewody o termin rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z uwagi na powyższe działanie Wojewody, który wszystkimi swoimi czynnościami potwierdza jedynie to, że z bliżej nieznanych powodów uniemożliwia uchylenie wadliwej decyzji wydanej przez Starostę [....] , skarżący domaga się ukarania organu grzywną w maksymalnej wysokości przewidzianej przez prawo. Sposób załatwiania powyższej sprawy nie dowodzi braku znajomości przepisów przez Wojewodę, ale świadczy o wykonywaniu ich w sposób odwrotny do celu jakiemu mają służyć. Dlatego ku przestrodze organu, dla ochrony obywateli przed nadużywaniem władzy organów administracyjnych oraz wykorzystywaniem prawa przeciwko nim, ukaranie grzywną Wojewody [....] w maksymalnej wysokości jest konieczne i uzasadnione. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wnosił o jej oddalenie. Wyjaśniał, że pismem z dnia [....] 2009 r. zwrócił się do Głównego Urzędu nadzoru Budowlanego o przesłanie opisanych w skardze prawomocnych wyroków oraz zwrot akt sprawy. Równocześnie, działając zgodnie z art. 36 k.p.a., zawiadomił S.P. o nowym terminie załatwienia sprawy do dnia 31 marca 2010 r. Pismem z dnia [....] Główny Urząd Nadzoru Budowlanego przesłał wyroki powyższe wyroki oraz zwrócił akta sprawy. W dniu 19 lutego 2010 r. wpłynęło pismo Biura Rzecznika Praw Obywatelskich o przesłanie akt sprawy. Pismem z dnia [....] zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania na żądanie S.P. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [....] z dnia 30 marca 2005 r. Równocześnie, zgodnie z art. 36 k.p.a. wyznaczono termin załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2010 r., w związku z koniecznością przesłania akt do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich. Pismem z dnia [....] wysłano akta do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich. Pismem z dnia [....] skarżący wystąpił o udzielenie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odpowiedź negatywna udzielona została pismem z dnia [....] .Pismem z dnia [....] poinformowano S.P. o stanie sprawy. Główny Urząd Nadzoru Budowlanego pismem z dnia [....] przekazał skargę S.P. na bezczynność Wojewody [....] polegającą na niewykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2008 r., celem szczegółowej relacji ze sprawy i ewentualnie podjętego rozstrzygnięcia. Następnie, pismem z dnia [....] wysłał monit w tej sprawie. W dniu [....] wpłynęło pismo Biura Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 10 maja 2010 r. wraz ze zwrotem akt. Pismami Wydziału Infrastruktury z dnia 1 lipca 2010 r. wysłano niezbędne wyjaśnienia do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego oraz poinformowano Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich o stanie sprawy (w odpowiedzi na pismo z dnia .... maja 2010 r.). W pismach tych wyjaśniono, że zwłoka w udzieleniu odpowiedzi spowodowana była zaangażowaniem pracowników w szacowanie strat powodziowych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 15 lipca 2010 r., po rozpoznaniu zażalenia Pana S.P. na bezczynność Wojewody [....] odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia tej sprawy. Zdaniem Wojewody [....] analiza akt w sposób jednoznaczny wskazuje na to, że zachodzi konieczność wcześniejszego usunięcia z obiegu prawego decyzji tego organu z dnia 20 kwietnia 2009 r., znak [....] , w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [....] z dnia 30 marca 2005 r. Pismem z dnia ....2010 r. wystąpiono zatem do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności tej decyzji i wysłano akta sprawy. Pismem z dnia ...2009 r., zgodnie z art. 36 k.p.a., zawiadomiono strony, że sprawa z wniosku S.P. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 marca 2005 r. zostanie załatwiona w terminie do 30 dni od dnia otrzymania ostatecznego rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [....] z dnia 20 kwietnia 2009 r. W piśmie procesowym z dnia 23 września 2010 r. S.P. ponawiał zarzuty skargi . Wskazywał dodatkowo, że do dnia dzisiejszego sprawa nie jest załatwiona. Wystąpienie Wojewody [....] do GINB o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia z dnia 20 kwietnia 2009 r., znak [....] uznawał za chybione i nietrafne , podając, że powyższe stanowi dalszą świadomą bezczynność w prozaicznej prostej sprawie, w której w pierwszym rzędzie winien mieć zastosowanie art. 162 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podstawę dokonania kontroli przedmiotowego postępowania administracyjnego stanowi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – oznaczana jako p.p.s.a.). Przed wniesieniem skargi S.P. spełnił wymóg formalny wynikający art. 52 § 1 - 2 p.p.s.a. , składając do organu wyższego stopnia , tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W,. zażalenie z daty 7 kwietnia 2010r. na bezczynność Wojewody [....] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [....] Nr [....] z dnia 30 marca 2005 r. , znak v ( art. 37 §1 k.p.a. ). Do daty wyrokowania nie wystąpiły też przeszkody do merytorycznego rozpoznania skargi wynikające z wydania w sprawie aktu administracyjnego podlegającego kontroli w toku instancji, oraz dalej przez wniesienie skargi . Skarga w części zawierającej wniosek o ukaranie grzywnami Wojewody [....] w K. za bezczynność organu po wyrokach uchylających decyzje na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. została zarejestrowana do sygn. akt II SO/Kr 20/10 i podlega odrębnemu rozpoznaniu. Jej złożenie w myśl poglądów doktryny nie stanowi przeszkody do rozpoznania skargi na bezczynność na podstawie wskazanych na wstępie przepisów ( tak np. komentarz do art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III. ) Artykuł 35 k.p.a. stanowi : § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. § 2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. § 3. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. § 4. Organy wyższego stopnia mogą określać rodzaje spraw, które załatwiane są w terminach krótszych niż określone w § 3. § 5. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Cytowana regulacja zawiera w art. 35 § 1 k.p.a. ogólną dyrektywą , w myśl której sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. W dalszej części tj. w § 2 i § 3 wprowadzono zróżnicowanie terminów załatwiania spraw w pierwszej instancji, przy czym o ile zaistnieją ku temu przesłanki, reguła niezwłocznego załatwiania spraw z § 2 będzie miała pierwszeństwo przed terminami wskazanymi w art. 35 § 3 k.p.a. W doktrynie podnosi się trafnie, że sformułowanie zawarte w art. 35 §1 k.p.a. oznacza , że organ administracji publicznej powinien załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, jeżeli w toku postępowania administracyjnego okaże się, że sprawa może być załatwiona przed upływem ustawowych terminów do jej załatwienia ( komentarze do art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III. oraz G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2007, wyd. II ). Takie podejście odpowiada też wyrażonej w art. 12 k.p.a. zasadzie szybkości postępowania, obowiązującej również do kwestii incydentalnych. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie , ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności kończącej postępowanie. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 p.p.s.a . do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu względnie w innych przypadkach do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może, jednak określić w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa w postępowaniu administracyjnym, w którym organ pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać organowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Także sama kontrola czynności podejmowanych przez organ administracji publicznej w konkretnej sprawie obejmuje jedynie ich kierunku wyznaczony przez przedmiot postępowania, zaś winna odbywać się bez ingerencji w kwestie związane bezpośrednio z merytorycznym rozstrzyganiem. Powyższe odnosi się także orzekania o kwestiach incydentalnych w sprawie głównej. Skarga na bezczynność organów administracji publicznej podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. w przypadku jej bezzasadności. Stosownie do art. 104 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej, zaś w myśl § 2 tego artykułu decyzje rozstrzygają sprawą co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Celem postępowania administracyjnego jest zatem załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty. Temu powinna służyć działalność orzecznicza administracji publicznej zmierzająca do konkretyzacji praw i obowiązków wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Artykuł 105 § 1 – 2 k.p.a. stwarza podstawy do zakończenia postępowania administracyjnego decyzją nie zawierającą merytorycznego rozstrzygnięcia, więc w inny sposób. Nakaz umorzenia postępowania administracyjnego zawiera nadto art. 61 § 2 zdanie drugie k.p.a., art. 98 § 2 k.p.a., art. 138 §1 pkt 2 i 3 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. , zaś takie podstawy mogą one zastać zawarte także w przepisach prawa materialnego. Postępowanie administracyjne kończy zatem każodocześnie dopiero wydanie decyzji i to niezależnie od tego czy jest ono wszczynane z urzędu, czy na wniosek. W toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej ( art. 123 § 1 i 2 k.p.a.). Analogiczne zasady obowiązują w postępowanie dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji, przy czym co do zasad orzekania organ prowadzący to postępowanie winien uwzględnić treść art. 156-159 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności może zostać zawieszone na ogólnych zasadach przewidzianych w art. 97- 98 k.p.a. Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy skargę na bezczynność Wojewody [....] sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [....] Nr [....] z dnia 30 marca 2005 r. , znak [....] należy uznać za zasadną. Fakt złożenia przez skarżącego już w 2005 r. wniosku o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, podobnie jak inne okoliczności dotyczące przebiegu postępowania administracyjnego w tej sprawie są pomiędzy stronami poza sporem. Nie jest również kwestionowane, że równolegle do postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem skarżącego toczyło się wszczęte z urzędu postępowanie dotyczące tego samego przedmiotu, które zostało zakończone ostateczną decyzją Wojewody [....] z dnia 20 kwietnia 2009 r., znak [....] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [....] Nr [....] z dnia 30 marca 2005 r., znak [....] . Należy zgodzić się ze skarżącym, że Wojewoda [....] pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego stwierdzenie nieważności Starosty [....] Nr [....] z dnia 30 marca 2005 r. Stan bezczynności wystąpił już po wydaniu wyroku NSA w Warszawie z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1936/08, którym oddalono skargę kasacyjną od wyroku Sądu Rejonowego w Warszawie z dnia 17 września 2008 r. , sygn. akt VII SA/Wa 883/08, uchylającego decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 marca 2008r., znak [....] i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności Starosty [....] Nr [....] z dnia 30 marca 2005 r., znak [....] . Akta administracyjne po wydaniu powyższych orzeczeń sprawy zostały zwrócone Wojewodzie [....] przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 15 lutego 2010 r. Od tego właśnie momentu należy liczyć termin do załatwienia sprawy. Odpowiedź na skargę nie wskazuje by przedmiotowa sprawa miała charakter skomplikowany, co upoważnia do stwierdzenia, że winna być ona załatwiona niezwłocznie. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika , że w okresie od 15 lutego 2010 r. do daty ich przedstawienia wraz z odpowiedzią na skargę Wojewoda [....] nie wykazywał aktywności, która usprawiedliwiałaby niezachowanie ustawowych terminów załatwienia sprawy. Nie należy do takich czynności fakt przedstawiania akt sprawy na wezwanie innych organów administracji publicznej wobec możliwości przesłania lub korzystania z akt zastępczych, zawierających dokumenty poświadczone zgodność z oryginałami. Przy braku przepisu szczególnego brak podstaw by nie wliczać do terminów załatwienia sprawy okresów zaangażowania zaangażowaniem pracowników [....] Urzędu Wojewódzkiego w szacowanie strat powodziowych. O ile zdaniem Wojewody [....] analiza akt w sposób jednoznaczny wskazuje na konieczność wcześniejszego usunięcia z obiegu prawego decyzji własnej z dnia 20 kwietnia 2009 r., znak [....] , w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [....] Nr [....] z dnia 30 marca 2005 r., znak [....] należy stwierdzić, że nie niweczy skutków istniejącej już uprzednio bezczynności fakt wystąpienia przez organ pierwszej instancji do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z pismem datowanym [....] 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji i wysłano akta sprawy. O ile Wojewoda [....] uznał, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, winien orzec o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Takie postanowienie jako zaskarżalne podlega kontroli w toku instancji oraz następnie także kontroli sądowej , co do zasadności przyjmowanego stanowiska. Jego weryfikacja nie jest dopuszczalna w ramach rozpoznania niniejszej skargi. Skoro zaś w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji ani nie wydał decyzji, ani też nie zawiesił postępowania oraz odstąpił od prowadzenia postępowania wyjaśniającego z przyczyn wskazanych w piśmie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lipca 2010r. , należy uznać, że pozostaje on w stanie bezczynności. Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 149 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowo administracyjnego orzeczono jak w pkt II. sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s. art. 205 § 1 p.p.s.a.