II SA/Gd 391/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Działający z upoważnienia Starosty – Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa decyzją z dnia 8 stycznia 2010 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał inwestorowi A S.A. z siedzibą w Warszawie Oddział w G. pozwolenie na budowę linii kablowej nn 0,4kV dla zasilania działek nr 31/37 - 31/50, 33/6 - 33/16, przebiegającej przez działki nr 501/3, 23/3, 31/29, 31/51, 31/52, 33/17 w miejscowości P., gm. P.. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156 z 2006 r. poz.1118 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w dniu 13 listopada 2009 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę linii kablowej nn - 0,4kV na terenie działek nr 501/3, 23/3, 31/29, 31/51, 31/52, 33/17 do zasilenia działek nr nr 31/37 - 31/50, 33/6 - 33/16 w miejscowości P.. Organ I instancji stwierdził, iż planowana inwestycja jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego P., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy P. z dnia 29 sierpnia 2002 r. nr [...]. Dokumentacja przedłożona przez inwestora spełnia warunki określone przepisami prawa, a żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń odnośnie planowanej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. S. – współwłaściciel działki 31/29 oraz 31/34 położonych w Gminie P.. Odwołujący się stwierdził, iż decyzja organu I instancji jest wadliwa, bowiem nigdy nie składał on oświadczenia o wyrażeniu zgody na realizację inwestycji na jego nieruchomości. Wojewoda decyzją z dnia 26 marca 2010 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 28 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor złożył wymagane prawem oświadczenie, wskazując na jakiej podstawie przysługuje mu to prawo w rozbiciu na poszczególne działki, na których ma być zlokalizowana planowana inwestycja oraz wymieniając ich właścicieli. Niespornym jest, że J. S. nie złożył oświadczenia o wyrażeniu zgody na przedmiotową inwestycję. Inwestor w swoim oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazał, że uzyskał zgodę większości współwłaścicieli działki nr 31/29 na realizację inwestycji. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 201 kodeksu cywilnego do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli. Natomiast zgodnie z art. 199 kodeksu cywilnego do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, a w braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. Kodeks cywilny nie definiuje pojęć czynności zwykłego zarządu i czynności przekraczających zwykły zarząd, pozostawiając to doktrynie i orzecznictwu. Przez czynności zwykłego zarządu rozumie się załatwianie bieżących spraw związanych ze zwykłą eksploatacją rzeczy i zachowaniem jej w stanie niepogorszonym. Pozostałe czynności, które się w tych granicach nie mieszczą, należą do czynności przekraczających zwykły zarząd. Ocena, czy czynność należy do czynności zwykłego zarządu, czy też przekracza te granice powinna być dokonywana w konkretnych okolicznościach faktycznych, nie jest bowiem możliwe przyjęcie jednolitego kryterium ich rozgraniczenia. Wojewoda wskazał, iż z doktryny oraz orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że instalowanie kanalizacji sanitarnej, opadowej i przewodów wodociągowych na gruncie stanowiącym współwłasność należy do czynności zwykłego zarządu. Organ odwoławczy powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2002 r. sygn. III CZP 18/02 (OSNC 2003/2/18), w której wskazano, iż w sytuacji gdy wspólna nieruchomość służy współwłaścicielom wyłącznie jako droga dojazdowa do innych ich nieruchomości, przeprowadzenie przez nią instalacji kanalizacyjnej pozostaje w zgodzie z jej służebnym charakterem i jako mieszczące się w ramach służebnego przeznaczenia nieruchomości, może być uznane za czynność zwykłego zarządu, stwierdził, że budowa podziemnej linii kablowej na gruncie stanowiącym współwłasność należy do czynności zwykłego zarządu. Wojewoda ustalił, iż w przedmiotowej sprawie inwestycja planowana jest m.in. na działce nr 31/29 w P. (ul. R.), której współwłaścicielem w 1/18 jest J. S.. W obowiązującym na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr [...] Rady Gminy P. z dnia 29 sierpnia 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. dla działek o numerach ew. 33/1, 33/5 w miejscowości P. Dz. U. Woj. Nr 83 z 2002 r., poz. 1803) teren działki nr 31/29 oznaczony jest symbolem K2 i stanowi teren o funkcji komunikacyjnej - droga dojazdowa. Budowa linii kablowej nn 0,4kV bezsprzecznie służyć będzie zwiększeniu użyteczności działek (w planie miejscowym przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną) położonych wzdłuż wymienionej drogi. Inwestor uzyskał zgodę większości współwłaścicieli działki nr 31/29 na przeprowadzenie planowanej inwestycji. Część współwłaścicieli działki nr 31/29 jest jednocześnie właścicielami łub współwłaścicielami działek położonych wzdłuż tej działki, które są działkami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Działka, której współwłaścicielem jest J. S. służy wyłącznie do ułatwienia korzystania z innych nieruchomości. Przedmiotowa inwestycja ma na celu zwiększenie użyteczności więcej niż tylko jednej z nich, a bez jej wykonania korzystanie z działek zlokalizowanych przy ul. R. zgodnie z ich przeznaczeniem nie będzie możliwe lub będzie znacznie utrudnione. Organ odwoławczy ustalił, że organ I instancji powiadomił odwołującego się o wszczętym postępowaniu wysyłając korespondencję na adres zgodny z adresem podanym przez skarżącego w odwołaniu. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru wysłanego zawiadomienia z którego wynika, że adresat był nieobecny, a przesyłka mimo awizowania nie została przez niego odebrana. J. S. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazania sprawy Staroście Powiatowemu w celu ponownego rozpoznania. Skarżący wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 200 k.c. w związku z art. 201 k.c. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na oświadczeniu inwestora wskazującym, iż uzyskał on prawo do dysponowana nieruchomością na cele budowlane do działki 31/29 w sytuacji, gdy inwestor nie zwrócił się do siedmiu z dwudziestu siedmiu współwłaścicieli o ewentualne wyrażenie zgody na planowaną czynność. Ponadto skrzący podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 7, 8, 10 § 1, 79 § 2 k.p.a., 80 w związku z 81 k.p.a. i 86 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący stwierdził, że organ oparł rozstrzygnięcia w sprawie na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, błędnie przyjął iż inwestor posiadał uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane do działki 31/29 na zasadach zarządu zwykłego w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajdują się dwa wykluczające się oświadczenia inwestora, tj. oświadczenie z dnia 5 listopada 2009 r. wskazujące, iż większość współwłaścicieli wyraziła na planowaną czynność zgodę i oświadczenie z dnia 1 grudnia 2009 r., iż inwestor uzyskał zgodę wszystkich współwłaścicieli na planowaną czynność, zaś ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący zgody takiej nie wyraził. Skarżący wskazał, iż nie zapewniono mu czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji uniemożliwiono wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a w sytuacji gdy organ odwoławczy powziął uzasadnione wątpliwości co do prawdziwości oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane do działki 31/29, a ich wyjaśnienie możliwie było jedynie poprzez wysłuchanie strony skarżącej. Skarżący wskazał, iż nieprzeprowadzenie dowodu z jego przesłuchania w charakterze strony uniemożliwiło wyjaśnienie okoliczności związanych z nieprawidłowym złożeniem przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, iż, w okresie realizacji inwestycji skarżący może mieć utrudniony dojazd do nieruchomości, nie posiada on natomiast informacji w jaki sposób zrealizowanie inwestycji może wpłynąć na korzystanie z nieruchomości wspólnej przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę, a zarzuty skargi dotyczą nieposiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156 z 2006 r. poz.1118 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, pojęcie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć jako tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Przewidziane w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu przez organ, co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym w szczególności w razie wątpliwości, co do prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2007 r., II OSK 577/06, LEX 339429; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2005 r., II OSK 179/05, ONSAiWSA 2006 nr 3, poz. 88). Badanie przez organy nadzoru budowlanego tytułu prawnego do nieruchomości wynika z konieczności respektowania wyrażonej w art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady ochrony własności, znajdującej konkretyzację w przepisach art. 222 - 231 Kodeksu cywilnego (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) oraz konieczności zapewnienia spójności systemu prawa - rozwiązań przyjętych w prawie administracyjnym i prawie cywilnym. Skarżący kwestionował prawo inwestora do dysponowania na cele budowlane działką nr 31/29, której skarżący jest współwłaścicielem w 1/18 części. Działka nr 31/29 stanowi drogę dojazdową. Droga ta zapewnia dojazd do szeregu nieruchomości, których zasilenie przewiduje projekt inwestycji (w tym działek nr 31/41, 31/42, 31/45, 31/46, 31/48).Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, w tym działką nr 31/29, na cele budowlane z dnia 11 grudnia 2009 r. Z oświadczenia wynika, iż działka ta stanowi przedmiot współwłasności, oświadczenie wymienia jej współwłaścicieli oraz wskazuje, iż prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika z oświadczeń współwłaścicieli i zasad zwykłego zarządu nieruchomością. Zgodnie ze znajdującym się aktach administracyjnych wypisem uproszczonym z rejestru gruntów, działka nr 31/29 stanowi współwłasność 27 osób. W toku postępowania odwoławczego inwestor przedłożył odpisy uzyskanych oświadczeń o zgodzie na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane złożonych przez J. i P. J., E. i G. S., D. i T. R., A. K., R. C., A. i J. W., M. i A. Z., P. D., L. i A. W., R. R., A. M.-L. i Z. L. oraz K. i S. K.. Osoby te posiadają w nieruchomości 14/18 udziałów. Inwestor nie uzyskał zgody na realizację inwestycji współwłaścicieli działki nr 31/29 posiadających 4/18 udziałów, w tym skarżącego J. S.. Regulujące instytucję współwłasności przepisy kodeksu cywilnego przewidują zasady zarządu rzeczą wspólną. Zgodnie z art. 199 k.c. do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. Art. 201 k.c. stanowi, że do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli. W braku takiej zgody każdy ze współwłaścicieli może żądać upoważnienia sądowego do dokonania czynności. Z art. 202 k.c. wynika, iż w sytuacji gdy większość współwłaścicieli postanawia dokonać czynności rażąco sprzecznej z zasadami prawidłowego zarządu rzeczą wspólną, każdy z pozostałych współwłaścicieli może żądać rozstrzygnięcia przez sąd, natomiast zgodnie z art. 209 k.c., każdy ze współwłaścicieli może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga rozważenia, czy budowa na nieruchomości stanowiącej działkę drogową, będącą przedmiotem współwłasności, podziemnej linii kablowej służącej zaopatrzeniu w energię elektryczną jest czynnością zwykłego zarządu czy też czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu, a tym samym, czy do udzielenia zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane wymagane jest uzyskanie zgody wszystkich współwłaścicieli takiej nieruchomości czy też wystarczy uzyskanie zgody większości współwłaścicieli. Kodeks cywilny nie definiuje pojęć czynności zwykłego zarządu i czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu. W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, iż ocena, czy dana czynność należy do czynności zwykłego zarządu, czy też przekracza te granice powinna być dokonywana w konkretnych okolicznościach faktycznych, nie jest bowiem możliwe przyjęcie jednolitego kryterium ich rozgraniczenia. Organ odwoławczy zaliczając wyrażenie zgody na przedmiotową inwestycję do czynności zwykłego zarządu powołał się na stanowisko zawarte w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2002 r. III CZP 18/02, w której wskazano, iż instalowanie kanalizacji sanitarnej, opadowej i wodociągu na nieruchomości, będącej przedmiotem współwłasności, może mieścić się w ramach zwykłego zarządu, jeżeli nieruchomość służy współwłaścicielom wyłącznie do ułatwienia korzystania z innych nieruchomości (wspólna droga), a wymieniona na wstępie inwestycja ma na celu zwiększenie użyteczności jednej z nich. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono, że zmiany występujące w obrębie stosunków społeczno-gospodarczych, wymuszają rozszerzanie zakresu czynności zwykłego zarządu. Sąd Najwyższy wskazał, iż obecnie "kanalizacja należy do urządzeń niezbędnych dla zaspokojenia potrzeb elementarnych, można uznać, iż jej instalowanie na nieruchomości, na której znajduje się budynek mieszkalny, mieści się w ramach czynności zwykłego zarządu. Inwestycje, które mają na celu zwiększenie użyteczności innej nieruchomości, na ogół przekraczają zakres zwykłego zarządu, nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy wyłącznym przeznaczeniem nieruchomości jest uzyskanie przez jej właścicieli możliwości korzystania z innych nieruchomości. Wspólna nieruchomość służy współwłaścicielom wyłącznie jako droga dojazdowa do innych ich nieruchomości, toteż przeprowadzenie przez nią instalacji kanalizacyjnej pozostaje w zgodzie z jej służebnym charakterem, dlatego - jako mieszczące się w ramach służebnego przeznaczenia nieruchomości - może być uznane za czynność zwykłego zarządu. Dla oceny, czy zamierzona przez wnioskodawców inwestycja nie przekracza granic zwykłego zarządu, nie jest bez znaczenia, że z dokonanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych wynika, iż użyteczność wspólnej nieruchomości jako drogi pogorszy się tylko przejściowo, na czas wykonywania na niej prac, a po ich wykonaniu, przywrócony zostanie poprzedni stan drogi." (vide: OSNC 2003/2/18, Lex Nr 55488) W ocenie Sądu, stanowisko to zasługuje na aprobatę. Ustawodawca wprowadził zróżnicowanie uprawnień właścicieli rzeczy wspólnej przewidując, dokonywanie czynności przez wszystkich współwłaścicieli - w przypadku czynności przekraczających zwykły zarząd, przez większość współwłaścicieli – w przypadku czynności zwykłego zarządu oraz przez każdego ze współwłaścicieli – w przypadku czynności zmierzających do zachowania wspólnego prawa. Analiza pojęcia czynności zwykłego zarządu i czynności przekraczających zwykły zarząd, winna uwzględniać charakter instytucji, jaką jest współwłasność i cel regulacji zasad zarządu rzeczą wspólną. Współwłasność tej samej rzeczy, zgodnie z art. 195 k.c. może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom. Regulujący treść prawa własności art. 140 k.c. stanowi, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy, w tych samych granicach może on rozporządzać rzeczą. Przysługiwanie prawa własności wielu osobom rodzić może konflikty dotyczące rozporządzania rzeczą i korzystania z rzeczy. Wszelkie czynności rozporządzające, zgodnie z art. 199 k.c., są czynnościami wymagającymi zgody wszystkich współwłaścicieli. Rozróżnienie czynności zwykłego zarządu i przekraczających zwykły zarząd odnosić zatem należy do uprawnień współwłaścicieli do korzystania z rzeczy. Czynność polegającą na wyrażeniu zgody na przeprowadzenie przez nieruchomość linii kablowej nie ma charakteru czynności rozporządzającej, nie prowadzi ona do zmiany prawa własności nieruchomości, ani w całości ani w części. Dokonując rozróżnienia czynności przekraczających zwykły zarząd rzeczą wspólną oraz czynności nie przekraczających takiego zarządu, należy mieć na względzie konsekwencje danej czynności dla możliwości korzystania przez współwłaścicieli z prawa własności. Czynności mające istotny wpływ na możliwość korzystania przez współwłaścicieli z rzeczy winny być co do zasady uznane za czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu. W judykaturze przyjmuje się, iż do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu należy zaliczyć wzniesienie obiektu budowlanego na nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności, zmianę przeznaczenia lub przebudowę pomieszczenia wspólnego, przebudowę budynku stanowiącego współwłasność. Natomiast czynności nie wywierające istotnego wpływu na możliwość korzystania przez współwłaścicieli z rzeczy mogą być uznane za czynności nie przekraczające zwykłego zarządu. Czynność, która nie narusza i nie zagraża interesom współwłaścicieli niedziałających, może być zatem uznana za czynność zwykłego zarządu. W postanowieniu z dnia 21 listopada 1980 r. sygn. akt III CRN 166/80 Sąd Najwyższy wskazał, iż instalowanie przewodów wodociągowych nie jest czynnością faktyczną, która prowadziłaby do zmiany przeznaczenia gruntu, zmiany jego konfiguracji oraz przeszkadzałaby współwłaścicielom w korzystaniu ze wspólnego gruntu (wspólnej drogi), a chwilowe niedogodności wynikające z prowadzonych prac ziemnych nie zmieniają charakteru takiej czynności, jako czynności zwykłego zarządu. (vide: OSNC 1981/6/111, Lex Nr 2597) Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że działka nr 31/29 służy współwłaścicielom wyłącznie jako droga dojazdowa do ich nieruchomości. Przeprowadzenie przez działkę instalacji energetycznej pozostaje w zgodzie z jej służebnym charakterem. Linia ta jest linia podziemną, nie wpływa zatem na zewnętrzny stan nieruchomosci. Użyteczność będącej przedmiotem współwłasności działki jako drogi pogorszy się tylko przejściowo, na czas wykonywania na niej prac, a po ich wykonaniu, przywrócony zostanie poprzedni stan drogi. Skarżący, poza powołaniem się na utrudnienia w dojeździe do jego nieruchomości w okresie realizacji inwestycji, nie wskazywał, by planowana inwestycja w jakikolwiek sposób utrudniła mu lub ograniczyła możliwość korzystania z nieruchomości. Planowaną przez inwestora realizację podziemnej linii energetycznej na działce o przeznaczeniu drogowym, należy zatem zaliczyć do czynności zwykłego zarządu, a organ słusznie uznał, iż uzyskanie zgody większości współwłaścicieli działki nr 31/29 na przeprowadzenie planowanej inwestycji, jest wystarczające do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia prawa materialnego jest zatem bezzasadny. Podniesione w skardze naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7, 8, 10 § 1, 79 § 2 k.p.a., art. 80 w związku z 81 k.p.a. i art. 86 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., również nie zasługują na uwzględnienie. Organ dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, ustalając, iż inwestor posiadał uprawnienie do dysponowania nieruchomością stanowiąca działkę Nr 31/29 na cele budowlane. Skarżącemu doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania na adres zamieszkania (G. ul. P. 39/1), w trybie art. 44 k.p.a. Skarżący mógł zatem brać czynny udział w postępowaniu. Wobec dokonanej interpretacji pojęcia zwykłego zarządu, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego było zbędne. Zarzut skargi, iż organ administracji nie wypełnił wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. obowiązku pouczenia strony o prawie zapoznania się z aktami i przeprowadzonymi dowodami i złożenia końcowego oświadczenia przed wydaniem decyzji jest słuszny. To naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy i nie uzasadnia w świetle treści art. 145 § 1 li. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylenia decyzji. Skarżący w odwołaniu nie powołał argumentów ani wniosków dowodowych, które mogłyby wpłynąć na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, zachowanie przez organ I instancji wymogów art. 10 § 1 k.p.a. nie miałoby zatem wpływu na treść decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako niezasadną.