I SA/Kr 1241/10

|Sygn. akt I SA/Kr 1241/10 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r., sprawy ze skargi Firmy "A" Sp. z o.o. w Z., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 19 maja 2010 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, - skargę oddala - Pismem z dnia 16 października 2009r. Firma "A" sp. z o. o. w Z. działając przez pełnomocnika zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o umorzenie postępowania podatkowego w zakresie zaległości podatkowych oraz sankcji wynikających z ostatecznych decyzji Izby Skarbowej a dotyczących podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od 1 sierpnia 1999r. do dnia 30 września 2000r. z uwagi na przedawnienie. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009r., sygn. akt. I SA/Kr 651/09 uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 lutego 2009r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 stycznia 2009r. w sprawie zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 września 2008r. nr [...] odmawiającej umorzenia odsetek od zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień - wrzesień 1999r. w wysokości 4.405,70 zł. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2009r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie objętej wymienionym wnioskiem ze względu na to, że w dniu złożenia tego wniosku organ ten nie prowadził żadnego postępowania wobec Firmy "A" spółka z o.o. w Z. Jak wskazano w uzasadnieniu - w wyniku dokonanej analizy posiadanej dokumentacji podatkowej spółki ustalono, iż organ prowadził wcześniej jedynie postępowanie podatkowe w stosunku do złożonego w dniu 27 listopada 2000r. wniosku, w którym to spółka zwróciła się o umorzenie odsetek od zaległości w podatku od towarów i usług w kwocie 67.660,90 zł za miesiące: od sierpnia 1999r. do września 2000r. określonych przez Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 15 listopada 2000r. W stosunku do tego wniosku prowadzone było postępowanie, a ostatnimi rozstrzygnięciami organu podatkowego I instancji, podjętymi w tym postępowaniu były wydane w dniu 26 września 2008r. następujące decyzje: - decyzja nr [...], którą umorzono odsetki za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: od października 1999r. do września 2000r. w kwocie 63.255,20 zł, - decyzja nr [...], którą odmówiono spółce umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień - wrzesień 1999r. w kwocie 4.405,70 zł. Od decyzji nr [...] strona nie złożyła odwołania, natomiast od decyzji nr [...] spółka odwołała się do Dyrektora Izby Skarbowej, który postanowieniem z dnia 2 stycznia 2009r. nr [...] zawiesił postępowanie odwoławcze w sprawie. Wskutek rozpatrzenia zażalenia spółki, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 2 lutego 2009r. nr [...] utrzymał w mocy zakwestionowane postanowienie. Po rozpoznaniu skargi spółki na to postanowienie, WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009r., sygn. akt I SA/Kr 651/09 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Po przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym, organ II instancji decyzją z dnia 10 grudnia 2009r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 26 września 2008r. odmawiającą umorzenia odsetek od zaległości w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe: sierpień - wrzesień 1999r. Ponadto organ zauważył, że w aktach spółki znajduje się również wniosek złożony w dniu 19 lipca 2002r., w którym to zawarte zostało żądanie rozszerzenia zakresu prowadzonego postępowania o kwestię umorzenia zaległości podatkowych oraz sankcji wynikających z ostatecznych decyzji Izby Skarbowej dotyczących podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od sierpnia 1999r. do września 2000r. Ostatnie rozstrzygnięcie w stosunku do tego wniosku miało być z kolei wydane w dniu 19 maja 2009r., kiedy to postanowieniem nr [...], odmówiono spółce wszczęcia postępowania podatkowego w stosunku do przedmiotowego wniosku. Po rozpatrzeniu złożonego zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 4 września 2009r. nr [...] podzielił stanowisko organu I instancji. Postanowienie organu II instancji zostało zaskarżone do WSA w Krakowie. W zażaleniu z dnia 8 stycznia 2010r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 grudnia 2009r., pełnomocnik spółki wniósł o jego uchylenie, zarzucając organowi niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i sprzeczność ustaleń organu z zebranym materiałem dowodowym, a w szczególności błędną ocena wyroku WSA z dnia 15 maja 2007r., sygn. akt l SA/Kr 487/04, nieustosunkowanie się do twierdzeń strony zawartych we wniosku (w szczególności do treści wyroku WSA w Krakowie dnia 19 sierpnia 2009r., sygn. akt l SA/Kr 651/09) oraz naruszenie art. 217 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie podniesiono, iż w sprawie nie mają znaczenia wnioski składane przez poprzedniego pełnomocnika spółki bowiem wznowienie postępowania oznacza, iż musi być prowadzone od początku ze wszystkimi tego konsekwencjami. Wnioski były składane bowiem na przestrzeni 2002r. czyli przed wydaniem wyroku uchylającego i powodującego wznowienie postępowania, które musi być prowadzone od początku. Ponadto pełnomocnik spółki zauważył, że nie doszło jeszcze do zakończenia postępowania w sprawie skargi na postanowienie z dnia 4 września 2009r. Nr [...] co ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W piśmie z dnia 25 lutego 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił się do pełnomocnika spółki o podanie jakie postępowanie podatkowe miał on na myśli składając przedmiotowy wniosek, a to poprzez wskazanie numeru i daty pisma, czy też postanowienia wszczynającego postępowanie. W odpowiedzi pełnomocnik jeszcze raz wskazał, że wniosek dotyczył umorzenia postępowania podatkowego w zakresie zaległości podatkowych oraz sankcji wynikających z ostatecznych decyzji Izby Skarbowej, a dotyczących podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od 1 sierpnia 1999r. do dnia 30 września 2000r., a okoliczności wszczęcia postępowania dają się zrekonstruować w oparciu o treść uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 15 maja 2007r.,sygn. akt I SA/Kr 487/04. Ustosunkowując się do treści tego wyjaśnienia w kolejnym piśmie z dnia 19 marca 2010r. skierowanym do pełnomocnika spółki, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż ten nie wykonał należycie wystosowanego doń wezwania. Nadmieniono przy tym, że sytuacja jaką przedstawiono we wniosku nie mogła wystąpić, ponieważ organy podatkowe nie mogły prowadzić postępowań podatkowych dotyczących należności określonych prawomocnymi decyzjami i dlatego Dyrektor Izby Skarbowej w wymienionym piśmie wniósł o podanie jakie postępowanie podatkowe pełnomocnik miał na myśli składając przedmiotowy wniosek. Nadmieniono przy tym, że wspomniany przez pełnomocnika wyrok sądu nie mógł wszczynać postępowania podatkowego. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2010r. pełnomocnik spółki wyjaśnił, że decyzje organów podatkowych w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia 1999r. do września 2000r. oraz odmowy umorzenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za te okresy rozliczeniowe zostały zaskarżone w drodze odwołania, przy czym postanowieniem z dnia 3 marca 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że odwołanie spółki zostało wniesione z uchybieniem 14-dniowego terminu i pozostawił je bez rozpoznania. Jednakże WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 15 maja 2007r. uchylił to postanowienie, co oznacza, że postępowanie winno się rozpocząć od nowa, a wiec winno być rozpoznane odwołanie z dnia 15 grudnia 2003r., co jednak nie miało miejsca. Pełnomocni nadmienił, że na wezwanie organu może stawić się w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości odnośnie wniosku. W kolejnym piśmie z dnia 23 kwietnia 2010r. skierowanym do pełnomocnika, organ II instancji stwierdził, że nie wyjaśniono należycie kwestii przedmiotu złożonego wniosku. Postanowieniem z dnia 19 maja 2010r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ II instancji przytoczywszy przebieg postępowania stwierdził, że z argumentów podniesionych we wniosku z dnia 16 października 2009r., w zażaleniu z dnia 8 stycznia 2010r. oraz w wyjaśnieniach składanych na wezwanie organu rozpatrującego zażalenie, nie można było wywnioskować umorzenia jakiego postępowania podatkowego domagała się spółka. Organ przypomniał, że po otrzymaniu wyroku z dnia 15 maja 2007r. rozpatrzył sporne odwołanie od decyzji i uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia, zaś Naczelnik Urzędu Skarbowego rozpatrując ponownie sprawę wydał dwie decyzje i jedno postanowienie z dnia 26 września 2008r., a to decyzją Nr [...] umorzył odsetki od zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od października 1999r. do września 2000r., decyzją nr [...] odmówił umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 1999r. w kwocie 4.405,70 zł. Ta ostatnia decyzja została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej (decyzja nr [...] z dnia 10 grudnia 2009r.). Niezależnie od powyższych decyzji, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie Nr [...], którym odmówił wszczęcia postępowania w stosunku do wniosku o rozszerzenie wniosku o umorzenie zobowiązań podatkowych o kwestię umorzenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od 1 sierpnia 1999r. do 30 września 2000r. Postanowienie to utrzymane zostało w mocy ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 grudnia 2009r. nr [...]. Końcowo organ podniósł, że z informacji uzyskanej w Urzędzie Skarbowym wynika, że wszystkie nieumorzone zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług i odsetek za zwłokę za lata 1999r. i 2000r., zostały zlikwidowane poprzez zapłatę (zaliczenie nadwyżek podatku naliczonego nad należnym podlegającym zwrotowi) przed dniem ich przedawnienia. W skardze skierowanej do WSA w Krakowie pełnomocnik spółki powtórzył zarzuty przedstawione w zażaleniu z dnia 8 stycznia 2010r. i wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 maja 2010r. nr [...]. W uzasadnieniu podkreślił, że organ wbrew swej powinności nie sformułował uzasadnienia faktycznego i prawnego zawierającego omówienie poszczególnych okoliczności i twierdzeń podnoszonych przez spółkę, czym naruszył art. 217 Ordynacji podatkowej. Zarzucił, że organ rozpatrujący zażalenie w treści swojego postanowienia nie ustosunkował się do twierdzeń strony zawartych w zażaleniu, w szczególności do treści wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2008r., sygn. akt I SA/Kr 651/09. Sformułowano również zarzut, że brak jest w treści uzasadnienia omówienia i ustosunkowania się do podniesionej okoliczności przedawnienia, uzasadniającego umorzenie postępowania podatkowego w zakresie zaległości podatkowych oraz sankcji wynikających z ostatecznej decyzji Izby Skarbowej, a dotyczących podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od 1 sierpnia 1999r. do 30 września 2000r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji (postanowień) z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Żądanie skargi może być więc uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji bądź postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sądowej kontroli zostało poddane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 maja 2010r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 grudnia 2009r. wydane na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w stosunku do wniosku skarżącej spółki z dnia 16 października 2009r. o umorzenie postępowania podatkowego w zakresie zaległości podatkowych oraz sankcji wynikających z ostatecznych decyzji Izby Skarbowej dotyczących podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od 1 sierpnia 1999r. do 30 września 2000r. z uwagi na przedawnienie. Stosownie do art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Ponadto organ podatkowy może umorzyć każde postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się inne strony oraz nie zagraża to interesowi publicznemu (art. 208 § 2 Ordynacji podatkowej). Z treści przytoczonych regulacji jednoznacznie wynika, że umorzyć (z urzędu lub na wniosek) można postępowanie podatkowe, które zostało wszczęte i które nie zostało zakończone ostateczną decyzją. Mając zatem na uwadze regulację prawną zawartą w art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej należy pamiętać, że nie stanowi on podstawy prawnej do wydawania decyzji w każdym przypadku, gdy zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. Jest to przepis, który znajdzie zastosowanie jedynie w trakcie już prowadzonego postępowania podatkowego. Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności należało ustalić, czy w stosunku do skarżącej spółki toczyły się jakieś postępowania podatkowe, które należałoby z urzędu umorzyć z powodu przedawnienia bądź na wniosek spółki. W piśmie z dnia 16 października 2009r. pełnomocnik zawarł żądanie "umorzenia postępowania podatkowego w zakresie zaległości podatkowych oraz sankcji wynikających z ostatecznych decyzji Izby Skarbowej a dotyczących podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od 1.08.1999r. do dnia 30.09.2000r. z uwagi na przedawnienie". Niewątpliwie tak sformułowany wniosek w swojej treści był niejasny, albowiem nie wskazywał konkretnego postępowania podatkowego, którego umorzenia domagał się wnioskodawca. Dlatego też trzykrotnie wzywano pełnomocnika skarżącej spółki do wyjaśnienia, do jakiego postępowania podatkowego odnosi się wniosek z dnia 16 października 2009r. (pisma: z dnia 25 lutego 2010r. nr [...], z dnia 19 marca 2010r. nr [...], z dnia 23 kwietnia 2010r. nr [...]). Pełnomocnik spółki odpowiadając na wezwania nie wskazał konkretnego postępowania podatkowego, przytoczył jedynie treść pierwotnego wniosku i podniósł, że informacje co do nr, daty dokumentu wszczynającego postępowanie oraz o jakie wznowienie postępowania chodzi wynikają z treści uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 15 maja 2007r. sygn. akt I SA/Kr 487/04. Z ustaleń dokonanych przez organ podatkowy i instancji wynika, że nie toczyło się przed nim żadne postępowanie podatkowe wszczęte z urzędu bądź na wniosek spółki, które nie byłoby zakończone ostateczną decyzją, które "kwalifikowałyby się" do umorzenia z powodu upływu terminu przedawnienia. Sąd uznaje poczynione w tym zakresie ustalenia faktyczne za prawidłowe i kompletne. Pełnomocnik skarżącej spółki w żaden sposób powyższych ustaleń nie podważył, albowiem jak opisano wyżej pomimo trzykrotnego wezwania nie wskazał konkretnego postępowania podatkowego, które w tym czasie było w toku i ewentualnie mogło zostać na wniosek spółki bądź z urzędu umorzone. Odwołanie się w uzasadnieniu wniosku z dnia 16 października 2009r. do wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2009r., sygn. akt I SA/Kr 651/09, a w zażaleniu oraz w pismach wyjaśniających, oraz w skardze także do wyroku WSA z dnia 15 maja 2007r., sygn. akt I SA/Kr 487/04, pośrednio mogłoby wskazywać, że żądanie umorzenia postępowania podatkowego dotyczyć miałoby postępowania w sprawie umorzenia odsetek od zaległości w podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 1999r. w kwocie 4.405,70 zł. Jednakże postępowanie w tej sprawie zakończone zostało decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 grudnia 2009r. nr [...] odmawiającą umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do września 1999r. (skarga spółki wniesiona na tę decyzję została oddalona wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2010r., sygn. akt I SA/Kr 240/10). Jak z powyższego wynika, Naczelnik Urzędu Skarbowego odmawiając w dniu 17 grudnia 2010r. wszczęcia wnioskowanego postępowania, dysponował wiedzą o wydaniu ostatecznej w toku instancji decyzji z dnia 10 grudnia 2009r. Wniosek o umorzenie postępowania podatkowego z powodu przedawnienie nie mógł dotyczyć również postępowania prowadzonego z wniosku z dnia 19 lipca 2002r. o rozszerzenie zakresu żądania wniosku o umorzenie odsetek za zwłokę o kwestię umorzenia zaległości podatkowych, jak również tzw. sankcji w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia 1999r. do września 2000r. wynikających z ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W tej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej ostatecznym postanowieniem z dnia 4 września 2009r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 19 maja 2009r., którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie objętej wnioskiem z dnia 19 lipca 2002r. Skarga spółki na to postanowienie, wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 2 marca 2010r. sygn. akt I SA/Kr 1661/09 została oddalona. Jak z powyższego wynika, w dacie złożenia wniosku o umorzenie postępowania podatkowego, istniało w obrocie prawnym ostateczne postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania o umorzenie zaległości podatkowych i sankcji w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia 1999r. do września 2000r. Skoro postępowanie w opisanym wyżej zakresie nie zostało w ogóle wszczęte, to należy uznać, ze wniosek o umorzenie postępowania z dnia 16 października 2009r. nie mógł dotyczyć tegoż postępowania. W wyroku z dnia 5 grudnia 2006r., sygn. akt II FSK 1517/05 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "prowadzenie postępowania w danej sprawie wymaga jego wcześniejszego wszczęcia. Z istoty rzeczy postępowanie, które nie zostało wszczęte, nie podlega umorzeniu. Nie można bowiem umorzyć postępowania, zakończyć biegu sprawy i czynności w niej prowadzonych, gdy postępowanie w tej sprawie nie zostało rozpoczęte". Sąd orzekający w sprawie powyższy pogląd podziela i stwierdza, że w pełnym zakresie znajduje od zastosowanie w niniejszej sprawie. Organy podatkowe właściwe w przedmiotowej sprawie nie miały zatem podstaw do wszczynania i prowadzenia postępowania z wniosku skarżącej spółki o umorzenie postępowania podatkowego, w sytuacji, gdy w stosunku do niej nie toczyło się żadne postępowanie podatkowe. Dlatego też na podstawie art. 165a Ordynacji podatkowej zasadnie odmówiły wszczęcia postępowania we wnioskowanym przedmiocie. W tym kontekście musiał zostać odrzucony jako bezpodstawny zarzut skargi, co do braku omówienia i ustosunkowania się przez organy podatkowe do okoliczności przedawnienia, w sytuacji, gdy bezspornym jest, że nie stwierdzono istnienia przedmiotu (sprawy podatkowej) i prowadzonego w tym przedmiocie postępowania podatkowego, które podlegałoby umorzeniu z uwagi na przedawnienie. Dokonując kontroli przeprowadzonego postępowania i wydanych rozstrzygnięć, należy stwierdzić, że organy podatkowe dokonały szczegółowych i prawidłowych ustaleń faktycznych, co do toczących się postępowań podatkowych z wniosków skarżącej spółki, a dotyczących umorzenia zaległości podatkowych odsetek za zwłokę, tzw. sankcji podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od 1 sierpnia 1999r. do 30 września 2000r., co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach postanowień organów obydwu instancji. W swoich rozstrzygnięciach organy dokonały również analizy wskazanych przez pełnomocnika orzeczeń WSA w Krakowie pod kątem ich wpływu na prowadzone przed tymi organami postępowania podatkowe w kontekście złożonego wniosku z dnia 16 października 2009r.. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, sformułowane w skardze zarzuty tj. niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, sprzeczności ustaleń organu z zebranym materiałem dowodowym, a w szczególności błędna ocena wyroku WSA z dnia 15 maja 2007r., sygn. akt 487/04 oraz naruszenia art. 217 Ordynacji podatkowej nie zasługują na akceptację. Końcowo należy zauważyć, że organy podatkowe wykazały, a pełnomocnik strony skarżącej temu nie zaprzeczył, że wszystkie zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za lata 1999 - 2000, jak i odsetki za zwłokę od tych zaległości (poza umorzonymi), zostały uregulowane przez zapłatę (zaliczenie na poczet zaległości nadwyżek podatku naliczonego nad należnym podlegających zwrotowi) przed upływem terminu ich przedawnienia. W świetle art. 59 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej zaliczenie nadpłaty lub zaliczenie zwrotu podatku powoduje, że zobowiązanie podatkowe wygasa. Skoro więc zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek zapłaty podatku, to nie biegnie dalej termin przedawnienia. Nie może bowiem ponownie wygasnąć zobowiązanie podatkowe, które już nie istnieje (por. uchwała NSA z dnia 6 października 2003r., sygn. akt FPS 8/03, wyrok WSA z dnia 27 lutego 2008r., sygn. akt III SA/Wa 2208/07, wyrok NSA z dnia z dnia 12 kwietnia 2006r., sygn. akt FSK 2365/04). W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił jako bezzasadną, za podstawę przyjmując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U . Nr 153, poz. 1270 ze zm.).