II SA/Po 486/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2010r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej kwotę 500,- zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/T. Świstak /-/B. Drzazga /-/J. Zieliński Decyzją nr [...] z dnia [...] 2010 r. Starosta [...] odmówił A. B. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego [...] oraz zbiornika bezodpływowego na ścieki sanitarne na terenie położonym w [...] gm. [...], nr ewidencyjny gruntów [...]. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 kpa. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w dniu [...] grudnia 2009 r. inwestor wystąpił z wnioskiem dotyczącym przedmiotowej budowy. Wobec stwierdzenia nieprawidłowości w projekcie budowlanym organ wydał postanowienie nakazujące ich usunięcie w terminie do dnia [...] stycznia 2010 r., który to termin "pozostał bezskuteczny w zakresie całości postanowienia". Wobec powyższego organ na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wydal decyzję odmowną. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła inwestor A. B., działając za pomocą pełnomocnika. W odwołaniu podano, iż zostały spełnione punkty 1 i 2 postanowienia Starosty [...] z dnia [...] 2010 r. Stąd odwołanie zasadniczo dotyczy punktu 3 tego postanowienia, konkretnie lokalizacji budynku na działce w odległości 30 m od granicy z drogą - ul. [...]. Zdaniem strony skarżącej z informacji o terenie inwestycji, wydanej przez Burmistrza Gminy K. w dniu [...] 2009 r. nie wynika bezpośrednio, że budynek należy lokalizować w takiej odległości od drogi. Zdaniem strony, można jedynie takiej odległości domyślać się z załącznika graficznego, a w informacji Burmistrz nie podaje przyczyn uzasadniających przyjęcie takiej odległości. W ocenie strony odległość tę precyzyjnie określa "punkt 2 ppkt 8), który mówi, że dla dróg 2K-D, 3K-D, i 4K-D odległość zabudowy powinna wynieść nie mniej niż 5,0 m od frontowej granicy działki." Zapis ten "był podstawą do zlokalizowania budynku w odległości zgodnej z planem zagospodarowania działki." Ponadto również odpowiedź gminy na zapytanie w tej sprawie, udzielona jeszcze przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę, potwierdza zapisy analityczne planu. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. (znak [...]) Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia [...] 2010 r. organ I instancji zobowiązał wnioskodawczynię, reprezentowaną przez pełnomocnika, do usunięcia w terminie do dnia [...] stycznia 2010 r. określonych nieprawidłowości w zakresie przedłożenia uzgodnienia wszelkich prac [...] związanych z zagospodarowaniem lub zabudowaniem terenu z Wielkopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków; uzupełnienia metryki projektu na poszczególnych rysunkach, doprowadzenia lokalizacji budynku do zgodności z rysunkiem planu zagospodarowania przestrzennego [lokalizacja budynku w odległości 6 m od granicy z drogą ul. [...] (dz. nr [...] i [...]) jest niezgodna z rysunkiem planu stanowiącym załącznik do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 30 m od granicy z wyżej wymienioną drogą]. Wojewoda Wielkopolski wobec twierdzeń odwołującej ustalił, że Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał uzgodnienie dotyczące prac [...] przy budowie przedmiotowego budynku. Dalej organ II instancji wskazał, iż organy administracji architektoniczno - budowlanej działają w oparciu o ustawę Prawo budowlane, a zatem zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Teren planowanej inwestycji objęty jest miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Kórnik dla terenu [...] - działki nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...], zatwierdzonym uchwałą Nr XVI/160/99 Rady Miejskiej w Kórniku z dnia 28 października 1999 r. (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 1999 r. Nr 82, poz. 1571). Działka nr [...] oznaczona jest na rysunku planu symbolem "MN" jako teren zabudowy mieszkaniowej [...]. Odnosząc się do zapisów planu w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy na działce nr [...] organ odwoławczy wskazał na rozbieżność pomiędzy pismem Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] listopada 2009 r., z którego wynika, że zgodnie z zapisami § 11 ust. 2 pkt 8 planu miejscowego nieprzekraczalna linia zabudowy na działce nr [...] winna wynosić minimum 6 m od granicy z ul. [...], a stanowiskiem Starosty [...], zgodnie z którym z rysunku planu, stanowiącego załącznik do przedmiotowego planu, wynika że nieprzekraczalna linia zabudowy przebiega w odległości ok. 30 m od granicy z drogą. Następnie organ podał, iż pismem z dnia [...] maja 2010 r. Urząd Miejski w K. wyjaśnił rozbieżności co do numeracji działek wskazując, iż powstały one w wyniku podziału nieruchomości nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...]. Organ odwoławczy nie zgodził się z zawartym w tym piśmie stwierdzeniem, iż załącznik graficzny nie wymiaruje linii zabudowy od ulicy [...], zatem przedstawiona linia zabudowy stanowi wskazanie graficzne - orientacyjne (brak wymiaru) i w związku z powyższym należy odnosić się do zapisów § 11 ust. 2 pkt. 8 przedmiotowego planu, gdzie nieprzekraczalna linia zabudowy na działce o nr [...] ob. [...] została określona na 6,0 m od granicy z ulica [...]. Organ zaznaczył, iż w § 7 ust. 1 planu miejscowego określono, iż oznaczenia graficzne, to jest nieprzekraczalne linie zabudowy na rysunku planu są obowiązującymi ustaleniami planu. Dalej organ podkreślił, iż integralną częścią planu jest jego cześć graficzna, która określa przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie przedmiotowej działki w odległości ok. 30 m od granicy tejże działki z terenami publicznymi, w tym przypadku z terenem drogi oznaczonej symbolem [...]. W ocenie organu, wskutek błędnej interpretacji Urzędu Miasta K. omawianych ustaleń planu miejscowego, nie zostały spełnione warunki dotyczące usytuowania budynku względem nieprzekraczalnej linii zabudowy, zatem organ I instancji odmawiając udzielenia pozwolenia na budowę dokonał właściwej oceny faktycznej i prawnej planowanego przedsięwzięcia. Ponadto organ odwoławczy wskazał na to, że plan miejscowy, ustalający między innymi przeznaczenie terenu, jest obowiązującym aktem prawa miejscowego (art. 3 ust. 1 i art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i realizacja budynku mieszkalnego na działce nr [...] w odległościach wskazanych we wniosku inwestora byłaby możliwa pod warunkiem wprowadzenia zmian w planie miejscowym, co należy do zadań własnych gminy. W skardze na decyzję Wojewody Wielkopolskiego A. B. podała, iż podstawę lokalizacji planowanego budynku na działce nr [...] stanowi konkretny zapis planu - § 11 ust. 2 pkt 8, który stanowi, iż dla dróg wewnętrznych odległość zabudowy powinna wynosić nie mniej niż 6 m od frontowej granicy działki, zgodnie z informacją Burmistrza Gminy K. z dnia 26 października 2009 r. Gmina K. dwukrotnie pismami z dnia 17 listopada 2009 r. i z dnia 5 maja 2010 r. potwierdziła interpretacje zapisów planu, wskazując nieprzekraczalną linię zabudowy 6 m od granicy ul. [...]. Wskazując na powyższe skarżąca uznała, iż sugerowanie się oznaczeniem graficznym planu dla tej działki jest mylne, gdyż może to być zwykły błąd popełniony przy opracowywaniu planu, zaś odległość 30 m nie znajduje odzwierciedlenia w zapisach analitycznych uchwały, jak i też jej uzasadnienia merytorycznego. Skarżąca wskazała między innymi, iż w toku postępowania nie wskazano jej przyczyn, dla których budynek mieszkalny należałoby lokalizować w głębi działki, a na terenie objętym planem są zlokalizowane dwa budynki w odległościach znacznie mniejszych. Nadto strona podniosła, że przed wystąpieniem o udzielnie pozwolenia na budowę uzyskała opinię Gminy, otrzymała zgodę na odległość od drogi min. 6 metrów", nie ma też "innej możliwości zlokalizowania budynku na działce, gdyż istniejący już budynek (garażowo-gospodarczy) uniemożliwia budowę w miejscu wyznaczonym przez Starostwo". W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Ponadto podniósł, że powoływany przez stronę zapis "§ 11 ust. 2 pkt 8 ppkt a ww. uchwały" jest przepisem szczegółowym w ramach ustaleń w zakresie podstawowych parametrów technicznych dla poszczególnych dróg i ulic, zaś w stosunku do drogi 3 K-D należałoby mieć na uwadze zapis "§ 11 ust. 2 pkt 8 ppkt b", który stanowi, iż odległość zabudowy między innymi od tej drogi powinna wynieść nie mniej niż 5 m od frotowej granicy działki. Jednocześnie jednak planowana inwestycja powinna spełniać wymogi określone w załączniku graficznym do planu, w którym nieprzekraczalną linię zabudowy określono w odległości ok. 30 m od granicy z droga 3 K-D. Na rozprawie skarżąca podtrzymała wnioski skargi oraz podniosła, że chciałby aby rozbieżności w planie miejscowym zostały rozstrzygnięte na jej korzyść, jak również domagała się zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl zaś przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszym postępowaniu, zdaniem Sądu, doszło do naruszenia przepisów art. 7 i art. 8, art. 77 oraz art. 80 i art. 107 § 3 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 kpa organ administracji ma obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje procesowe zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Według art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena czy dana okoliczność została udowodniona następuje na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 kpa). Obowiązkiem organu orzekającego jest zebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, to znaczy w taki sposób, by wykorzystać wszelkie możliwości dowodowe. Organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów (art. 8 kpa). Organ odwoławczy rozpatrując możliwość udzielenia stronie pozwolenia na budowę w odniesieniu do przedsięwzięcia opisanego we wniosku z dnia 15 grudnia 2009 r. w zakresie spełnienia warunków wymienionych w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), z istotnym naruszeniem w/w przepisów proceduralnych ocenił zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1). W rozpoznawanej sprawie jest okolicznością niesporną, że działka nr ew. [...], na której planowana jest zmierzona inwestycja, stanowi teren zabudowy mieszkaniowej [...], oznaczonej w tekście i na rysunku części graficznej planu miejscowego Miasta i Gminy Kórnik dla terenu [...] - działki nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...] (zatwierdzonego uchwałą Nr XVI/160/99 Rady Miejskiej w Kórniku z dnia 28 października 1999 r., następnie zmienionego uchwałą Nr LIII/570/2006 Rady Miejskiej w Kórniku z dnia 29 marca 2006 r., Dz.Urz. Woj. Wlkp. z dnia 13 października 2006 r. Nr 159, poz. 3742) symbolem MN. Nie budzi również wątpliwości, iż zgodnie z § 7 ust. 1 planu, znajdującym się w rozdziale I zatytułowanym "Przepisy ogólne", oznaczenia graficzne między innymi dotyczące nieprzekraczalnej linii zabudowy (pkt 6) - według legendy na rysunku planu - są obowiązującymi ustaleniami planu. Z kolei zapisy w rozdziale II zatytułowanym "Przepisy szczegółowe" w § 11 ust. 2 przewidują: - w pkt 6 wyznaczenie dróg wewnętrznych obsługujących teren osiedla, który stanowią ulice 2 K-D, 3 K-D i 4 K-D, - w pkt 8 dla dróg wewnętrznych ustala się odległość zabudowy wynoszącą: odległość zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni minimum 8 m i nie mnie niż 6 m od frontowej granicy działki (lit. a) oraz dla dróg 2 K-D, 3 K-D i 4 K-D odległość zabudowy wynoszącą nie mniej niż 5 m od frontowej granicy działki (lit. b). Bezsporną okolicznością jest fakt przylegania działki nr [...], położonej na terenach oznaczonych symbolem "MN" do drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem [...], to jest do ul. [...]. Na rysunku planu (mapa zasadnicza w skali 1 : 1000) na terenach przylegających do dróg oznaczonych symbolami 2 K-D, 3 K-D i 5 K-D, w tym dla terenów oznaczonych symbolami "MN" i "MNn", naniesiono oznaczenie graficzne opisane w legendzie załącznika graficznego jako "Nieprzekraczalna frontowa linia zabudowy". Biorąc pod uwagę skalę mapy oraz zaznaczenie powyższej linii zabudowy na działkach przylegających od sąsiedniej ul. [...], oznaczenie graficzne przedmiotowej linii zabudowy w odniesieniu do ul. [...] wskazuje na odległość ok. 30 m od frontowych granic działek położonych przy drogach wewnętrznych oznaczonych symbolami 2 K-D, 3 K-D i 5 K-D. Stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie z art. 15 powołanej ustawy projekt planu miejscowego zawiera część tekstową i graficzną (ust. 1), a art. 20 ust. 1 stanowi, że część tekstowa planu stanowi treść uchwały, a część graficzna stanowi załącznik do uchwały. W planie miejscowym określa się obowiązkowo między innymi przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (ust. 2 pkt 1) i linie zabudowy (ust. 2 pkt 6). Ocenie legalności podlega zarówno treść uchwały przyjmującej plan miejscowy, jak i załączniki, czyli min. część graficzna. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że ewidentna sprzeczność pomiędzy treścią uchwały a jej częścią graficzną narusza zasady sporządzenia planu miejscowego i w konsekwencji powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części, zgodnie z art. 28 w/w ustawy. Ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, oznacza to między innymi, że do wykładni planu należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych, co powoduje, że zapisy szczegółowe obowiązującego planu mają znaczenie pierwszorzędne i to one winny decydować o wykładni i kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (vide: wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 28 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1916/08, LEX nr 574407, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na wprawdzie literalnie dotyczącą parametrów drogi, ale w pełni odnoszącą się do oznaczania innych parametrów, w tym linii zabudowy, trafną wypowiedź Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w wyroku z dnia 2 lipca 2008 r., II SA/Gl 99/08, utrzymanym w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1560/08 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń jw.): plan w części tekstowej musi określać parametry drogi i nie wystarczy odesłanie do rysunku planu. Rysunek planu jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Rysunek planu w procesie stosowania prawa może być uwzględniony tylko w takim zakresie, w jakim jest "opisany" w tekście planu. Należy także pamiętać, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, to jest bardziej ograniczając prawo własności niż wynika to z literalnego ich brzmienia. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia planu miejscowego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, jak też nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 490/05, LEX nr 196696 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1666/08, LEX nr 569171; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń jw.). Trzeba również mieć na względzie, że wojewoda stosownie do art. 86 i 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) jest organem nadzoru nad działalnością gminną i do jego kompetencji należy orzekanie o nieważności uchwał rady gminy sprzecznych z prawem, w tym uchwał będących aktami prawa miejscowego. Jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia wojewodzie uchwały zatwierdzającej plan miejscowy nie dopatrzy się on sprzeczności z prawem takiej uchwały, to winien on na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zaskarżyć uchwałę sprzeczną z prawem do wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli dopatrzy się jej sprzeczności z prawem w terminie późniejszym. Wojewoda Wielkopolski nie dopatrzył się podstaw do unieważnienia uchwały Rady Miejskiej w Kórniku z dnia 28.10.1999 r. w toku swoich działań kontrolnych, jak i po otrzymaniu do rozpatrzenia odwołania w niniejszej sprawie, a kwestię rozbieżności między tekstem planu miejscowego i jego częścią graficzną rozstrzygnął na niekorzyść skarżącej. Takie działanie organu odwoławczego nie może zasługiwać na aprobatę. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1200/08 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl), iż konsekwencji uchybień w działalności organów administracji publicznej, niezależnie od tego czy występują one w charakterze organów prowadzących postępowanie administracyjne, czy też występują jako ograny nadzoru nad działalnością komunalną (gminną), nie można przerzucać na stronę postępowania. Zaprezentowana przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji interpretacja planu miejscowego w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy abstrahuje od wyżej wymienionych zasad wykładni przepisów prawa miejscowego, kształtującego zagospodarowanie przestrzenne gminy. Organ, pomimo przeciwnego stanowiska organu Gminy K., dał pierwszeństwo załącznikowi graficznemu (rysunkowi planu) do uchwały i oparł się na treści ogólnych postanowień planu (§ 7 ust. 1). Odniósł się zaś do wskazywanych w pismach nadesłanych przez Urząd Miejski w K. przepisów szczegółowych - § 11 ust. 2 pkt 8 planu dopiero w odpowiedzi na skargę, kwitując tak ważne zagadnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzeniem, iż nie zgadza się z tym stanowiskiem. Nawiasem mówiąc, celem zgromadzenia materiału pozwalającego na wyjaśnienie kwestii zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym i prawidłowej interpretacji rysunku planu, organ winien był obok tekstu i załącznika graficznego planu pozyskać stanowisko organu Gminy K., nie zaś tylko Urzędu Miejskiego (wydziału). Reasumując, powyższy sposób załatwienia sprawy przez organ II instancji w istotny sposób narusza zasady prowadzenia postępowania administracyjnego wyrażone w wyżej przywołanych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. To z kolei mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy będzie miał na uwadze wyżej przedstawione rozważania i wszechstronnie rozpatrzy sprawę zgodności przedstawionego projektu budowlanego z przepisami prawa, w tym w zakresie zgodności z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Będzie przy tym baczył, aby nie obciążać strony postępowania konsekwencjami ewentualnych uchybień w działalności organów administracji publicznej. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w pkt II sentencji na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy, mając na uwadze poniesione przez stronę koszty sądowe. Co do wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł jak w pkt III sentencji na podstawie art. 152 przywołanej ustawy. /-/ T.Świstak /-/ B.Drzazga /-/ J.Zieliński MK