II SA/Wa 1099/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Janusz Walawski Protokolant Asystent sędziego Bartosz Piwoński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 listopada 2010 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę. K.P. w dniu 8 czerwca 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] dotyczący zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Do wydania powyższych orzeczeń doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: K.P. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku [...] pododdziału w [...] Batalionie [...] w B. . Dowódca [...] [...]w dniu [...] sierpnia 2009 r. skierował K.P. do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w celu określenia jego zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, co wynikało z przebywania zainteresowanego na zwolnieniu lekarskim L-4 w dniach od [...] października 2008 r. do dnia [...] maja 2010 r. W skierowaniu wyznaczono termin zgłoszenia się do wymienionej powyżej komisji lekarskiej na dzień do[...] września 2009 r. Organ, w związku z przebywaniem zainteresowanego na kolejnym zwolnieniu lekarskim L-4 i brakiem z nim kontaktu, przesłał skierowanie na badanie wraz z poleceniem wyjazdu zainteresowanemu w dniu [...] sierpnia 2009 r. listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Po dwukrotnym awizowaniu przesyłka pocztowa ze skierowaniem została zwrócona w dniu 4 września 2009 r. do jednostki wojskowej, jako niepodjęta przez adresata. Następnie, w związku z powyższym, Dowódca [...] [...] w dniu 25 września 2009 r. ponownie skierował K.P. do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. . Skierowanie to, jak wynika z wystawionego przez Pocztę Polską duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru, zostało doręczone zainteresowanemu w dniu 1 października 2009 r. W dniu 20 października 2009 r. Dowódca [...] [...] zwrócił się do Przewodniczącego TWKL we W. o udzielenie informacji, czy zainteresowany stawił się przed komisją lekarską w wyznaczonym terminie. Zgodnie z informacją zwrotną, przesłaną w dniu 21 października 2009 r., Przewodniczący TWKL we W. poinformował, że do dnia 20 października 2009 r. K.P. nie zgłosił się na komisję lekarską. W związku z powyższym w dniu 27 listopada 2009 r. Dowódca [...] [...] wystąpił do Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z wnioskiem o zwolnienie K.P. z zawodowej służby wojskowej w związku z nieusprawiedliwionym niezgłoszeniem się do komisji lekarskiej w określonym miejscu i czasie. W dniu [...] lutego 2010 r. Dyrektor Departamentu Kadr MON wydał rozkaz personalny nr [...] w sprawie zwolnienia K.P. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] kwietnia 2010 r. wskutek niezgłoszenia się do wojskowej komisji lekarskiej w określonym miejscu i czasie. Rozkaz personalny doręczono zainteresowanemu w dniu 12 marca 2010 r. K.P., przy zachowaniu ustawowego terminu, złożył odwołanie, żądając w nim uchylenia rozkazu. Podniósł, że nie stawił się w wyznaczonym terminie przed TWKL we W., lecz niestawiennictwo to było usprawiedliwione przebywaniem w tym czasie na zwolnieniu lekarskim. Zainteresowany wskazał następnie, że stawienie się na komisji lekarskiej jest czynnością służbową wynikającą z ustawy i skuteczną tylko wtedy, kiedy nie ma żadnych przeciwwskazań natury prawnej, do których niewątpliwie należy zwolnienie lekarskie. K.P. zarzucił ponadto skarżonej decyzji naruszenie szeregu przepisów, w tym art. 111 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892); § 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2008 r. Nr 23, poz. 137), poprzez jego błędne i chybione zastosowanie w przedmiotowej sprawie; art. 7, 9, 10 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] , którą uchylił rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], w części dotyczącej daty zwolnienia chorążego z zawodowej służby wojskowej i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] maja 2010 r. W pozostałej części wymieniony rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] został utrzymany w mocy. Powyższa decyzja z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi K.P. do tutejszego Sądu. Skarżący zarzucił w niej: • naruszenie przepisów prawa materialnego administracyjnego, w tym art. 111 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.) w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2008 r. Nr 23, poz. 137); • naruszenie przepisów prawa materialnego administracyjnego, w tym art. 60b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267 z późn. zm.); • naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na przebieg sprawy, w tym naruszenie art. 7, 9, 10 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący w skardze wniósł o uwzględnienie skargi przez organ w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego organu I instancji oraz o przeprowadzenie rozprawy pod nieobecność skarżącego. Ponadto skarżący w skardze podniósł, że mimo, iż stawienie się żołnierza na komisję wojskową jest czynnością służbową, nie można egzekwować tego obowiązku od żołnierza, który jest na zwolnieniu lekarskim. Według skarżącego organy administracji wojskowej nie są władne do usprawiedliwiania bądź nie, nieobecności skarżącego przed komisjami wojskowymi, bowiem zwolnienia lekarskie, jakie w tym czasie realizował skarżący, same w sobie w pełni go usprawiedliwiają. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art. 111 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i oceny, czy przedłożenie przez skarżącego zwierzchnikowi zwolnienia lekarskiego, jest równoznaczne z usprawiedliwieniem niezgłoszenia się do komisji lekarskiej w wyznaczonym terminie. Powyższa wykładnia winna być dokonana przez pryzmat treści art. 60b omawianej ustawy, który to przepis zawiera określenie skutków posiadania zwolnienia lekarskiego wskazując, iż: "na podstawie zaświadczenia lekarskiego następuje zwolnienie żołnierza zawodowego od zajęć służbowych". Z przytoczonego przepisu wynika więc, iż zaświadczenie lekarskie usprawiedliwia wyłącznie nieuczestniczenie przez żołnierza w jego zajęciach służbowych. Zajęciami służbowymi są zaś zadania przypisane do zajmowanego stanowiska służbowego. W ocenie tut. Sądu pojęcia "zajęcia służbowe" nie sposób skutecznie rozszerzyć na obowiązek żołnierza do stawienia się na badanie przed komisją lekarską. Konieczność zbadania zdrowia żołnierza pod kątem jego przydatności do służby nie wynika bowiem z zajmowanego stanowiska służbowego. Każdy żołnierz, niezależnie od swojego stanowiska służbowego, winien legitymować się stanem zdrowia, który umożliwiać mu będzie pełnienie służby. Każdy więc żołnierz może zostać skierowany na badania lekarskie niezależnie od pełnionej funkcji. Powyższe konkluzje pozostają w zgodzie z treścią art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który to przepis formułuje obowiązek skierowania żołnierza na badanie przed komisją lekarską w celu ustalenia jego zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w razie, gdy żołnierz nie wykonuje zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy miesiące. Ustawodawca wyraźnie wyodrębnił więc pojęcie "pełnienia zajęć służbowych", od obowiązku stawienia się przed komisją lekarską. Powyższy obowiązek powstaje bowiem dopiero wtedy, gdy żołnierz nie wykonuje zajęć służbowych z powodu przebywania na zwolnieniu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie sposób więc skutecznie wywodzić, iż zgłoszenie się do komisji lekarskiej następuje w ramach wykonywanych zajęć służbowych. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1613/09 wskazując, iż w świetle brzmienia art. 60b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w którym jest mowa o zwolnieniu żołnierza zawodowego od zajęć służbowych, zwolnienie lekarskie nie usprawiedliwia niezgłoszenia się na badania przed komisją lekarską. NSA podniosło także, że w pojęciu zajęć służbowych nie mieści się obowiązek żołnierza do zgłoszenia się na badanie w celu ustalenia jego przydatności do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej. W świetle powyższych rozważań, stanowisko organu zajęte w skarżonej decyzji jawi się jako prawidłowe. Posiadanie przez skarżącego zwolnienia lekarskiego, obejmującego swym zakresem czas w jakim miał on się zgłosić na badania przed komisją lekarską, nie usprawiedliwia niezgłoszenia się do tej komisji. Po stronie organu powstał więc obowiązek zastosowania normy art. 111 omawianej ustawy i zwolnienia żołnierza ze służby wojskowej. Podkreślenia wymaga również fakt, iż organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie, dokonał poprawnej analizy stanu faktycznego. W sposób właściwy wyjaśnił czy stan zdrowia skarżącego nie uniemożliwiał mu zgłoszenia się do komisji lekarskiej. Wobec bowiem faktu, iż samo zwolnienie lekarskie nie usprawiedliwia takiego niestawiennictwa, zasadnym było odniesienie się do pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Analizując ten materiał organ nie naruszył przepisów procedury administracyjnej. Za takie naruszenie nie może bowiem zostać skutecznie uznane wyciąganie wniosków przez organ z adnotacji dokonanych przez lekarza na zwolnieniu skarżącego, a dotyczących kwestii możliwości poruszania się przez skarżącego. Organ właściwie też ocenił zdolność skarżącego do stawiennictwa się przed komisją lekarską z faktu, iż w celu uzyskania kolejnych zwolnień lekarskich skarżący musiał udawać się do lekarza, który prowadził praktykę w miejscowości odległej od miejsca zamieszkania skarżącego o blisko 30 kilometrów. Reasumując, sposób prowadzenia przedmiotowego postępowania był prawidłowy, wnikliwy i zmierzający do zrealizowania przesłanek wynikających z normy art. 7 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Stąd zarzuty skargi w tym zakresie jawią się jako bezpodstawne. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).