III SA/Wa 966/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wnioskiem z 6 października 2009 roku P. Sp. z o.o. (dalej powoływana jako "Skarżąca"), zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w kwestii dotyczącej możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na rzecz kontrahentów w związku z organizacją spotkań biznesowych. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Skarżąca organizuje okazjonalnie spotkania z kontrahentami, podczas których omawiane są różnego rodzaju sprawy biznesowe, np. ustalane są warunki sprzedaży towarów, przedstawia aktualną ofertę handlową, negocjuje się postanowienia umów zawieranych z kontrahentami organizuje szkolenia produktowe, itp. Zarząd i managerowie Spółki spotykają się często na rozmowach z kluczowymi klientami, w czasie których omawiane są działania strategiczne dla firmy. Każdy wydatek dotyczący spotkania z kontrahentem jest proporcjonalny do rangi spotkania i spotykających się osób. W przypadku gdy spotkania organizowane są w biurze Spółki, w czasie spotkań wnioskodawca zapewnia herbatę, kawę, cukier, śmietankę do kawy, soki oraz drobne słodycze. Zdarza się również, że spotkanie z kontrahentem ma miejsce poza biurem Spółki, np. kontrahent proponuje spotkanie w restauracji zamiast w biurze Spółki z uwagi na łatwiejszy dojazd, chęć odbycia spotkania na "neutralnym gruncie" itp. W takim wypadku wnioskodawca ponosi koszt posiłku (np. lunchu, obiadu, czy kolacji). Spotkania w restauracji nie mają charakteru wytwornej i okazałej kolacji (lunchu lub obiadu). Celem spotkania jest przede wszystkim omówienie bieżących spraw biznesowych, nie zaś chęć okazania przepychu. Spotkania mają również miejsce w sytuacji, gdy kontrahenci Spółki nie prowadzą działalności w miejscowości, w którym Spółka posiada biuro. Przedstawiciel Spółki odwiedzając danego kontrahenta proponuje mu spotkanie w restauracji. Handlowiec spotyka się z potencjalnym klientem na lunchu biznesowym, na którym prowadzone są negocjacje handlowe, czy omawiane warunki współpracy. Spółka organizując spotkanie nie działa w celu "wykreowania, czy utrwalenia pozytywnego wizerunku", ale w celu omówienia konkretnych spraw związanych ze współpracą z danym kontrahentem. Spotkania nie mają charakteru wystawnej imprezy. Nie są to okazałe posiłki, które miałyby na celu "uwypuklenie zasobności" Spółki. Ponadto podkreśliła, że wynajęcie sali konferencyjnej w celu spotkania się z potencjalnym klientem stanowiłoby wyższy koszt niż spotkanie się w restauracji – a wydatki za wynajem sali konferencyjnej stanowią koszt uzyskania przychodu. Powyższe działania są bezpośrednio związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, zatem mają na celu osiągnięcie przychodów. Wydatki są dokumentowane rachunkami lub fakturami VAT wystawionymi na Spółkę. W związku z powyższym Skarżąca zadała organowi następujące pytanie: Czy wydatki ponoszone w związku z organizacją spotkań biznesowych z kontrahentami (w tym wydatki na nabycie drobnego poczęstunku, napojów, zapłata za posiłek w restauracji) stanowią koszty uzyskania przychodów dla Spółki? Skarżąca stanęła na stanowisku, iż ponoszone wydatki nie mają charakteru reprezentacyjnego. Podniosła, że zaproponowanie kontrahentom kawy lub herbaty, poczęstowanie drobnymi słodyczami, czy też zaproszenie na obiad w restauracji nie jest działaniem o charakterze nadzwyczajnym. Jest to praktyka powszechnie spotykana. Organizacja spotkań biznesowych z kontrahentami nie wiąże się z chęcią zaimponowania kontrahentowi okazałością czy wystawnością. W trakcie spotkań omawiane są sprawy biznesowe, związane z działalnością Spółki. W konsekwencji Skarżąca uznała, że można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z organizacją spotkań z kontrahentami. na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 roku nr 54, poz. 654 ze zm., dalej: "u.p.d.o.p."). 2. Interpretacją indywidualną z [...] grudnia 2009 roku Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej w części dotyczącej spotkań z kontrahentami w siedzibie Spółki za prawidłowe, natomiast w części dotyczącej spotkań z kontrahentami w restauracji za nieprawidłowe. Organ podatkowy powołując się na art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. stwierdził, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Podkreślono, że do uznania określonego wydatku za koszt uzyskania przychodów wymaga się związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy kosztem a przychodem. Wyłączone z kosztów uzyskania przychodów są zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Przez reprezentację organ uznał każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika w celu ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. Wydatki na reprezentację zatem to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenia swojej zasobności, profesjonalizmu. Wydatki w sposób pośredni promują firmę. Pojęcie reprezentacji dotyczy kontaktów podatnika w stosunkach z innymi podmiotami i pozostaje w związku z zakresem prowadzonej przez podatnika działalności. Zdaniem organu wydatki na herbatę, kawę, cukier, śmietankę do kawy, soki oraz drobne słodycze podawane podczas spotkań z kontrahentami w siedzibie Skarżącej, jeśli nie noszą znamion wystawności, są zwyczajowo przyjęte i jako wydatki nie wymienione w art. 16 u.p.d.o.p. mogą stanowić, zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ww. ustawy koszty uzyskania przychodów. Natomiast ponoszone przez Skarżącą wydatki w trakcie spotkań z kontrahentami poza biurem Spółki w restauracjach, wiążą się z kreowaniem i utrwalaniem pozytywnego wizerunku firmy, zatem nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów. Dalej organ uznał, że spotkania biznesowe poza siedzibą Skarżącej zarówno, gdy stanowią autonomiczny wybór, bądź są konsekwencją sytuacji, gdy kontrahenci Spółki nie prowadzą działalności w miejscowości, w której Spółka posiada biuro, przy kawie, herbacie, ciastku, innym drobnym poczęstunku, obiedzie lub kolacji są "usługami gastronomicznymi", które odbywają się dla ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia w restauracjach, a zatem noszą znamiona reprezentacji. Wpływają również na stworzenie dobrego wizerunku firmy, wykazaniu zasobności i profesjonalizmu. Podsumowując organ stwierdził, iż wydatki na drobny poczęstunek podawany podczas spotkań z kontrahentami w siedzibie wnioskodawcy mogą stanowić koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Natomiast wydatki poniesione na usługi gastronomiczne w trakcie spotkań z kontrahentami w restauracjach, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. 3. Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Minister Finansów nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska. 4. Skarżąca w skardze do tutejszego Sądu zarzuciła zaskarżonej interpretacji naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwej interpretacji art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. wobec błędnego przyjęcia, iż wszelkie wydatki na usługi gastronomiczne w trakcie spotkań, które odbywają się poza siedzibą Skarżącej w restauracjach są wydatkami na cele reprezentacyjne oraz wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia przepisu art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej "O.p.") przez wydanie interpretacji indywidualnej nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach prawa oraz postępowanie przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Wniosła o zmianę interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem Skarżącej w przypadku, gdy dochodzi do spotkania w restauracji nie mają one charakteru lunchu (kolacji, obiadu), który mógłby być uznany za wytworny i okazały, tylko posiłku (lunchu, obiadu czy kolacji), którego wartość nie wskazuje na aspekt związany z okazaniem wystawności czy okazałości. Celem spotkania w powyższych okolicznościach jest przede wszystkim omówienie bieżących spraw biznesowych, nie zaś chęć okazania przepychu, albowiem koszt takiego spotkania jest proporcjonalny do jego rangi (rangi osób biorących w nim udział) i nie jest nacechowany na wskazanie okazałości czy wystawności Skarżącego, co można by rozumieć jako reprezentację. Podniosła, iż spotkania w restauracjach są alternatywą dla spotkań w siedzibie Skarżącego a koszty ich organizacji nie są sumami, które mogłyby wskazywać, iż Skarżący działa w celu "wykreowania, czy utrwalenia pozytywnego wizerunku" a nie w celu omówienia konkretnych spraw związanych ze współpracą z danym kontrahentem (prowadzenie bieżącej współpracy), tym bardziej, iż na tych spotkaniach są omawiane sprawy istotne dla prowadzenia wzajemnej współpracy. Skarżąca nie zgodziła się z tezą organu, iż o kwalifikacji danego wydatku jako wydatku na cele reprezentacji decyduje fakt, czy dany poczęstunek miał miejsce w siedzibie Skarżącego czy też poza nią. Zdaniem spółki taka ocena prowadzi do wniosków sprzecznych z orzecznictwem w tej kwestii. Ponadto stwierdziła, że ponosi koszty tego poczęstunku w restauracji co wynika z tzw. "dobrego tonu" a nie z chęci pokazania się kontrahentowi, gdyż to Skarżący jest podmiotem inicjującym spotkanie, co wyklucza okoliczność, iż mamy do czynienia w tym zakresie z reprezentacją. Uzasadniając zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych wskazała, iż postępowanie nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Dodatkowo podkreśliła, że organ nie odniósł się do przedstawionego przez skarżąca orzecznictwa. 5. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 §1 i 2 ustawy 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 256 poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zmianami, zwana dalej p.p.s.a.) podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem. Skarga analizowana według powyższych kryteriów okazała się uzasadniona. 7. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy podstawowe znaczenie ma ustalenie rozumienia pojęcia kosztów reprezentacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p., "kosztów reprezentacji". Te bowiem, na mocy art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r., zostały całkowicie wyeliminowane z kosztów uzyskania przychodów. Przepis ten stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. W zakresie tego pytania sporne pozostają poczynione przez Skarżącą wydatki na powyższe towary i usługi w związku z odbywaniem spotkań z klientami i kontrahentami poza siedzibą Spółki, np. w restauracji. W pozostałej bowiem części, a więc jeżeli chodzi możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tego rodzaju wydatków – pozostających w związku ze spotkaniami z klientami i kontrahentami w siedzibie Skarżącej – jej stanowisko przedstawione we wniosku uznane zostało za prawidłowe. Pojęcie "reprezentacja" nie zostało zdefiniowane w u.p.d.o.p. oraz w przepisach innych ustaw. W tej sytuacji w pierwszej kolejności zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego słowa w języku potocznym, posługując się definicją słownikową, w świetle której reprezentacji towarzyszą cechy takie jak wystawność, okazałość (por. Słownik Języka Polskiego pod red. M. Szymczaka, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1981, t. III; Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod red. S. Dubisza, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 2007). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym rozumienia pojęcia "reprezentacja" co do zasady wskazuje się właśnie na wystawność i okazałość jak również wyjaśnia się, że reprezentacja dotyczy działań mających na celu podniesienie prestiżu firmy u jej kontrahentów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2010 roku, sygn. akt. II FSK 1472/08, wyrok tutejszego sądu z 13 września 2010 roku, sygn. akt. III SA/Wa 752/10 i przywołane tam orzecznictwo). Próby stworzenia definicji pojęcia "reprezentacja" przy wykorzystaniu znaczenia potocznego tego słowa, są w istocie próbami dostosowania do rzeczywistości gospodarczej przepisu u.p.d.o.p., który w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wyłącza wydatki na reprezentację z kosztów uzyskania przychodów. W piśmiennictwie do wydatków na reprezentację zalicza się koszty poczęstunku uczestników konferencji, przyjęć i posiedzeń, koszty poczęstunków z okazji świąt branżowych, państwowych, wręczania nagród i odznaczeń; koszty imprez artystycznych organizowanych z okazji uroczystości, zakupy kwiatów do dekoracji pomieszczeń oraz przeznaczonych do wręczania określonym osobom; koszty uczestnictwa na zewnątrz firmy w przyjęciach, spotkaniach, posiedzeniach, konferencjach, zjazdach i innych imprezach organizowanych okazjonalnie lub na okoliczność świąt, rocznic i celowych przedsięwzięć reprezentacyjnych, również w imprezach towarzyszących, w tym także koszty wyjazdów zagranicznych związanych z reprezentowaniem firmy w tych imprezach (Podatek dochodowy od osób prawnych; pod red. J. Marciniuka; Warszawa 2008, Wydawnictwo C.H. Beck). Zgodnie z podejściem funkcjonalnym, przez reprezentację należy rozumieć działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi, w szczególności z przyjmowaniem i utrzymywaniem delegacji lub kontrahentów, uczestnictwem w przyjęciach związanych z pobytem tych podmiotów (zob. B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz; Warszawa 1997; powoływany w S. Babiarz, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz 2009, Wrocław 2009). Na gruncie przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, "reprezentację" należy zatem postrzegać jako wszelkie działania związane z tworzeniem wizerunku przedsiębiorcy, utrzymywaniem dobrych relacji z kontrahentami, które wprawdzie nie są konieczne dla osiągania przychodu lub zabezpieczenia jego źródła, ale sprzyjają temu celowi, są z nim w sposób pośredni powiązane. Przede wszystkim zaś jest to właśnie dążenie do stworzenia skierowanego na zewnątrz, pozytywnego wizerunku przedsiębiorcy, takiego jaki - wiedziony doświadczeniem i specyfiką działalności - chciałby wykreować na użytek kontrahentów (klientów). 8. Przy przyjęciu przedstawionego powyżej rozumienia określenia reprezentacja, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. powstaje pytanie, czy zasadnie Minister Finansów uznał, że w stanie faktycznym przedstawionym przez Skarżącą wszystkie wydatki związane ze spotkaniami z klientami w lokalach gastronomicznych poza siedzibą Spółki wyłączone są z kosztów uzyskania przychodu. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko Ministra Finansów należy uznać za prawidłowe w dotyczącej braku możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów spotkań w lokalach gastronomicznych odbywających się w miejscowościach, w których Skarżąca ma swoje biura. W sytuacji, w której Skarżąca dysponuje lokalem w danej miejscowości, brak jest podstaw do przyjmowania, że spotkanie w lokalu gastronomicznym nie nosi cech budowania prestiżu firmy. W tym zakresie Sąd w pełni podziela argumentację przedstawioną w wyrokach przytoczonych w wyroku tutejszego sądu z 13 września 2010 roku, sygn. akt. III SA/Wa 752/10, w którym wskazano, że na gruncie przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, "reprezentację" należy postrzegać jako wszelkie działania związane z tworzeniem wizerunku przedsiębiorcy, utrzymywaniem dobrych relacji z kontrahentami, które wprawdzie nie są konieczne dla osiągania przychodu lub zabezpieczenia jego źródła, ale sprzyjają temu celowi, są z nim w sposób pośredni powiązane. Przede wszystkim zaś jest to właśnie dążenie do stworzenia skierowanego na zewnątrz, pozytywnego wizerunku przedsiębiorcy, takiego jaki - wiedziony doświadczeniem i specyfiką działalności - chciałby wykreować na użytek kontrahentów (klientów). Wizerunek ten, postrzegany i określany jako pozytywny, wcale nie musi odzwierciedlać dostatku, okazałości, zamożności, itp. W niektórych sytuacjach wizerunkiem pozytywnym będzie taki, który wykaże cechy przedsiębiorcy takie, jak prostota, zapobiegliwość, oszczędność, itp. Na taki wizerunek podmiotu również należy "zapracować" i ponieść stosowne do niego wydatki na reprezentację. Być może będą one miały inny charakter, niż wydatki zmierzające do wykazania zamożności, ekskluzywności i okazałości, ale wciąż będą to wydatki na reprezentację. Najkrócej rzecz ujmując wizerunek pozytywny to taki, jaki dany podmiot chciałby prezentować, jaki uznaje on za właściwy dla siebie. Dążenie do stworzenia tego wizerunku, nawet gdy w powszechnym odczuciu nie budzi on pozytywnych skojarzeń, i ponoszenie w tym celu określonych wydatków, będzie oznaczało, że podatnik ponosi wydatki na reprezentację. Przypisywanie reprezentacji cech takich, jak wystawność, okazałość, wytworność, ekskluzywność, wynika w gruncie rzeczy z faktu, iż te właśnie cechy powszechnie postrzegane są jako pozytywnie charakteryzujące wizerunek określonego podmiotu, kojarzące się z wysokim statusem i pozycją społeczną. Jednakże nie oznacza to, że budowanie wizerunku może odbywać się wyłącznie poprzez działania nadzwyczajne, wykraczające poza przyjęte standardy. Podkreślić należy, że wskazywane przez Spółkę wystawność i okazałość są cechami reprezentacji, ale nie są to jedyne cechy kwalifikujące określony wydatek do kosztów reprezentacji. Oznacza to, że ich wystąpienie nie jest konieczne, aby tak właśnie konkretny wydatek zakwalifikować. 9. Inaczej natomiast potraktować należy spotkania w lokalach gastronomicznych w sytuacji w której potencjalni klienci nie prowadzą działalności miejscowości, w której Skarżąca posiada biuro. W tym zakresie Minister Finansów pominął tę część przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego, z której wynika, że spotkanie takie nie mają na celu wykreowania czy utrwalenia pozytywnego wizerunku, ale odbywają się w celu omówienia konkretnych spraw związanych ze współpracą z danym kontrahentem. Jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2009 roku, sygn. akt. II FSK 755/08, wyrok tutejszego sądu z 30 kwietnia 2009 roku, sygn. akt. III SA/Wa 2022/08 ), organ podatkowy wydając interpretację związany jest stanem faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Uwzględniając sposób rozumienia pojęcia "reprezentacja" przedstawiony w punkcie 7 niniejszego uzasadnienia, nie można uznać za prawidłowe wykładni art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p., dokonanej przez Ministra Finansów, zgodnie z którą wydatki poczynione w celu omówienia konkretnych spraw związanych z danym klientem, w sytuacji w której przedstawiciele Skarżąca nie ma mają możliwości zorganizowania takiego spotkania w biurze Spółki, gdyż biuro takie nie istnieje w danej miejscowości, winny zostać uznane za wydatki mające o charakterze reprezentacyjnym. W ocenie Sądu wydatki poniesione w związku z koniecznością odbycia spotkania z kontrahentem w miejscowości, w której Skarżąca nie posiada swojego biura nie mogą być uznane za wydatki o charterze reprezentacyjnym – ich celem nie jest bowiem budowanie korzystnego wizerunku firmy, czy też podniesienie prestiżu firmy, ale odbycie spotkania związanego z prowadzoną współpracą. 10. Sąd wskazuje również w tym miejscu, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztem uzyskania przychodu są koszty poniesione przez podatnika w celu uzyskania lub zabezpieczenia źródła przychodu. W art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. wymienione są natomiast wyjątki od powyższej zasady. Wyjątki te nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Idąc tokiem rozumowania Ministra Finansów należałoby np. rozważyć czy zorganizowanie siedziby firmy w najdroższej dzielnicy danego miasta, w luksusowym lokalu nie jest działaniem mieszczącym się w pojęciu "reprezentacji", o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p, czyli podlegającym wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodu. Wynajęcie siedziby w luksusowym biurowcu, eleganckie jej wyposażenie, drukowanie pism firmowych na papierze lepszej jakości niż papier dostępny po najniższej cenie w pobliskiej hurtowni – wszystkie te czynności przy zastosowaniu wykładni rozszerzającej mogą być poczytane za czynności mające na celu podniesienie prestiżu firmy i skutkować w praktyce wyłączeniem wszelkich kosztów działalności podatnika z kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. 11. Sąd nie podziela podniesionego przez Skarżącą zarzutu naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 14h o.p. przez wydanie interpretacji indywidualnej nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach prawa oraz postępowanie przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Organ podatkowy wydając zaskarżoną interpretację działał na podstawie przepisów prawa, okoliczność, że Skarżąca (jak również częściowo sąd) nie podzieliła wykładni dokonanej przez Ministra Finansów nie może skutkować uznaniem zarzutu naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania za uzasadniony. 12. W konsekwencji, podzielając stanowisko Skarżącej co do naruszenia przez Ministra Finansów przepisów prawa materialnego to jest art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. , sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację. Wydając ponownie interpretację organ uwzględni stanowisko wyrażone w niniejszym wyroku co do wykładni art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. a w konsekwencji co do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów poniesionych przez Skarżącą w związku z odbywaniem spotkań w lokalach gastronomicznych w tych miejscowościach, w których Skarżąca nie ma swoich lokali. W pozostałej części, to jest w części dotyczącej spotkań w lokalach gastronomicznych w miejscowościach, w których Skarżąca ma swoje biuro jak również co do wydatków na zakup drobnych poczęstunków w siedzibie Spółki Minister Finansów podtrzyma dotychczasowe stanowisko. O zakresie, w jakim zaskarżona interpretacja nie może być wykonana orzeczono stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. Podstawą orzeczenia o kosztach postępowania był art. 200 p.p.s.a.