II OSK 2203/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie NSA Maria Czapska-Górnikiewicz del. NSA Anna Żak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 1029/10 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. II SA/Bd 1029/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu (dalej jako SKO) z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wyrok wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wójt Gminy Osiek na wniosek K. C., decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. na podstawie art. 155 k.p.a. zmienił decyzję ostateczną z dnia [...] listopada 2008 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej stacji paliw na działce nr [...] w miejscowości O. Dokonując zmiany decyzji ostatecznej organ wskazał, że została ona wydana za zgodą stron postępowania. Następnie Wójt Gminy Osiek postanowieniem z dnia [...] września 2009r. r. znak: [...] na wniosek M. M., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2009 r. z uwagi na to, że M. M. bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu i nie została także powiadomiona o zmianie decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2008r., zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., wskazując, że pominięcie strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie miało wpływu na jej treść, dlatego decyzja w swej istocie byłaby identyczna co do treści, nawet wówczas gdyby strona uczestniczyła we wszystkich postępowaniach związanych z ustaleniem warunków zabudowy dla inwestycji. Wnioskiem z dnia 30.11.2009 r. M. i S. M. wystąpili do SKO o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., zarzucając naruszenie art. 155 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podkreślili, że jedną z przesłanek zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie art. 155 k.p.a. jest zgoda stron, a oni zgody takiej nigdy nie wyrazili i nadal jej nie wyrażają. SKO decyzją z dnia [...] maja 2010r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdziło nieważność decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., wskazując że M. i S. M. będący stronami postępowania, nie wyrazili zgody na zmianę ostatecznej z dnia [...] listopada 2008 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. C., zarzucił naruszenie: art. 7 k.p.a. poprzez unieważnienie decyzji uwzględniającej słuszny interes strony, któremu nie sprzeciwiały się żadne racje interesu społecznego; art. 28 k.p.a. poprzez arbitralne przyjęcie, że M. i S. M. są stronami uprawnionymi do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności w sprawie, art. 155 k.p.a. poprzez ustalenie, że stroną legitymowaną do wyrażenia zgody na uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej jest strona występująca w poprzednim postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy pomimo, że nie nabyła ona żadnego prawa, a jej sfera prawna nie została naruszona, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a, przez zignorowanie przesłanki negatywnej w postaci nieodwracalnych skutków prawnych – co wyłącza możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji administracyjnej. Ponadto we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucono organowi naruszenie przepisów prawa na skutek jednoczesnego rozpatrywania przez SKO wniosku o stwierdzenie nieważności i odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wznowieniowym, co doprowadziło do prowadzenia dwóch konkurencyjnych postępowań kontrolnych, a w konsekwencji dwutorowości postępowania w tej samej sprawie. Zdaniem wnioskodawcy organ powinien zawiesić postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wznowieniowego, gdyż zadaniem obu postępowań była kontrola tej samej decyzji, a już wznowienie postępowania mogło spowodować jej sanowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko. Przedstawiając konstrukcję prawną instytucji uchylenia decyzji ostatecznej w trybie 155 k.p.a. organ podniósł, że w doktrynie pojęcie nabycia prawa z decyzji jest rozumiane szeroko. Prawa z decyzji Wójta Gminy Osiek z dnia [...] listopada 2008r. nabył nie tylko wnioskodawca, lecz także nabyli je M. i S. M., m.in. w tym zakresie, że decyzja ta gwarantowała im określony w niej sposób realizacji planowanej inwestycji – to znaczy na skutek wydania tej decyzji M. i S. M. nabyli prawo w postaci zapewniania, że planowana inwestycja zostanie zrealizowana w takim kształcie, w jakim została ona określona w tej decyzji, a co za tym idzie uzyskali na jej podstawie możliwość żądania działania, zaniechania, bądź nie podejmowania określonych czynności przez podmiot realizujący inwestycję. Tym samym, w ocenie organu, byli oni stroną postępowania w sprawie zmiany ww. decyzji, a tym samym podmiotem legitymowanym do wyrażenia zgody na jej zmianę. SKO wyjaśniło, że zrealizowanie inwestycji nie jest okolicznością prowadzącą do zastosowania przepisu art. 156 § 2 k.p.a. Ponadto wskazało, że nie jest zasadny zarzut dotyczący prowadzenia równocześnie dwóch konkurencyjnych postępowań. Zastosowanie trybu nieważności decyzji powoduje bowiem następstwa prawne dalej idące, niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania i dlatego należy dać priorytet pierwszemu z nich, ponieważ następstwem prawnym ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie o wznowienie postępowania, które podlega wówczas umorzeniu, na podstawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Brak zawieszenia postępowania, w ocenie organu nie miał wpływu na wynik rozstrzygnięcia, gdyż jak wskazano, pierwszeństwo w takim przypadku ma postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy K. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2010r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2010r., podnosząc te same zarzuty, które przedstawił we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając skargę K. C. wyjaśnił, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej. Sąd I instancji powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. wymaga zgody wszystkich stron postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a nie tylko tych stron, które na mocy decyzji nabyły prawo. Zgoda strony musi zostać wyrażona przez złożenie oświadczenia woli przez stronę w sposób nie budzący wątpliwości. Zgoda strony na wzruszenie decyzji nie może być ani dorozumiana, ani domniemana. Uchylenie przez organ administracji decyzji ostatecznej, bez zgody wszystkich stron postępowania stanowi rażące naruszenie prawa i skutkuje stwierdzeniem nieważności takiej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem Sądu użycie w art. 155 k.p.a. liczby pojedynczej "strona" nie może być rozumiane w ten sposób, że przepis ten dotyczy tylko takich decyzji, w których jedna strona nabywa prawo. Oznacza to, że jeżeli decyzja jest źródłem nabycia prawa, to zmiana takiej decyzji ostatecznej, w trybie art. 155 k.p.a., wymaga zgody osób, które były stronami w sprawie zakończonej tą decyzją, bez względu na to, jakie prawa nabyła każda z tych stron. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana w sprawie, w której stronami byli właściciele nieruchomości sąsiednich, dotyczy także praw tych osób, gdyż określenie warunków planowanej zabudowy oddziaływuje na możliwość zabudowy i korzystania z ich nieruchomości. Także okres ważności takiej decyzji wyznacza w czasie możliwość zabudowy i korzystania z ich nieruchomości. W kwestii interesu prawnego M. M. w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej w trybie 155 k.p.a. decyzję ustalającą warunki zabudowy, Sąd wyjaśnił, że interes ten wynika z przysługującego stronie tytułu własności do nieruchomości sąsiedniej, stanowiącej działkę oznaczoną numerem [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestora nr [...]. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wynikający z art. 28 k.p.a. interes prawny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy posiadają, oprócz wnioskodawcy (inwestora) także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek stanowiących teren inwestycji lub też nieruchomości sąsiednich . Odnośnie zarzutu wywołania nieodwracalnych skutków prawnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny powołując się na orzecznictwo NSA, stwierdził, że wybudowanie obiektu objętego warunkami zabudowy nie daje podstaw do przyjęcia, że decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. Nieodwracalność skutków prawnych nie dotyczy bowiem faktów, lecz oznacza sytuację, w której poprzedni stan prawny nie może zostać przywrócony, gdyż przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło, lub też podmiot, któremu prawo przysługiwało, utracił zdolność do zachowania tego prawa albo wygasła instytucja stanowiąca źródło prawa. Nieodwracalności skutków prawnych w świetle powyższego przepisu nie należy utożsamiać z niemożliwością przywrócenia stanu faktycznego. Zdarzenia faktyczne zaistniałe po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym stanowiące bezpośredni skutek decyzji o pozwoleniu na budowę, w postaci zrealizowania przedmiotowej inwestycji, kwalifikują się wyłącznie do sfery faktów, a nie prawa, i w konsekwencji nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do zastosowania art. 156 § 2 k.p.a. Ustosunkowując się do zarzutu prowadzenia dwóch konkurencyjnych postępowań kontrolnych Sąd I instancji powołał się na wyrok NSA w sprawie sygn.akt IV SA 543/90, w którym przyjęto, że nie ma przeszkód do stwierdzenia nieważności w sprawie, w której zostało wszczęte i toczy się postępowanie o wznowienie postępowania. Tryb wznowienia postępowania powoduje bowiem nie tylko wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego przez jej uchylenie, ale zapewnia również możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, o której rozstrzygała weryfikowana decyzja. Natomiast tryb stwierdzenia nieważności decyzji nie tylko ogranicza się do eliminowania decyzji z obrotu prawnego, ale powoduje uznanie, iż decyzja od samego początku nie była zdolna do wywołania skutków prawnych. Następstwem prawnym stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie o wznowienie postępowania, skutkująca umorzeniem na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. Sąd wyjaśnił, że organ administracji publicznej jest zobowiązany do stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą, przy czym rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie są oparte na uznaniu, stąd ustalenie przesłanek z art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł K. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Kwestionowanemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na prowadzenie dwóch konkurencyjnych postępowań administracyjnych oraz sądowoadministracyjnych; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy doszło do naruszenia art. 31 Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych przez przyznanie priorytetu postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, mimo że skarga ta została wniesiona później do sądu administracyjnego niż skarga w postępowaniu wznowieniowym; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi K. C. mimo niezastosowania art. 7 k.p.a. w przedmiotowym postępowaniu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarga w sprawie stwierdzenia nieważności została wysłana do Sądu w dniu 24.08.2010r., natomiast skarga w sprawie postępowania wznowieniowego w dniu 22.06.2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał obie skargi w listopadzie 2010r., przy czym jako pierwsza rozpoznana została sprawa o stwierdzenie nieważności. Tymczasem w toczącym się równolegle postępowaniu wznowieniowym Wójt Gminy Osiek wydał decyzję, w której stwierdził, że błąd proceduralny do którego doszło, nie miałby wpływu na treść decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Przyznanie pierwszeństwa postępowaniu wznowieniowemu mogłoby zatem istotnie wpłynąć na wynik sprawy. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej skoncentrowano się na wyjaśnianiu treści art. 7 k.p.a. nakazującego organom uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli, zarówno w przypadku decyzji uznaniowych, jak i decyzji związanych. Niezastosowanie tej zasady w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym zdaniem autora skargi kasacyjnej powinno zostać dostrzeżone przez Sąd I instancji. Powyższe uchybienie procesowe oznacza, że zaskarżonego wyroku nie można uznać za zgodny z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się w istocie wokół tego, że Sąd pierwszej instancji błędnie oddalił skargę K. C., w sytuacji gdy toczyły się równocześnie dwa konkurencyjne nadzwyczajne postępowania dotyczące decyzji z dnia [...] kwietnia 2009r. Zdaniem skarżącego, Sąd pierwszej instancji nie powinien rozpoznawać niniejszej sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności w/w decyzji przed zakończeniem postępowania sądowego dotyczącego wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 6 kwietnia 2009r. toczącego się przed WSA w Bydgoszczy pod sygn. II SA/Bd 730/10. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem. Ustosunkowując się do zarzutów skargi kasacyjnej należy wyjaśnić kwestię dopuszczalności równoczesnego prowadzenia postępowania o wznowienie postępowania oraz postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej. W Kodeksie postępowania administracyjnego nie ma przepisów, które regulowałyby skutki prawne zbiegu tych dwóch trybów weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej. Nie ma także przepisu, który zabraniałby wszcząć postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy wcześniej zostało wznowione postępowanie zakończone tą decyzją. W orzecznictwie i doktrynie prezentowany jest zgodny pogląd o niekonkurencyjności tych trybów. System weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej oparty jest zatem na zasadzie niekonkurencyjności, tzn. poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. II OSK 406/05). Uruchomienie trybu wznowieniowego i trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje odmienne następstwa dla weryfikowanej decyzji. Wznowienie postępowania umożliwia ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności jest z kolei instytucją umożliwiającą eliminację z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, tj. wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, że weryfikowana decyzja jest dotknięta wadliwością od chwili jej wydania (tj. ze skutkiem ex tunc). Skoro więc pomiędzy dwoma ww. trybami postępowania nadzwyczajnego nie zachodzi konkurencyjność, rozumiana jako możliwość wyboru drogi weryfikacji decyzji przez stronę, albo przez działający z urzędu organ administracyjny, to tym samym wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania nie wyłącza możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jednakże z uwagi na to, że stwierdzenie nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż wznowienie postępowania, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy dać priorytet pierwszemu z nich. Z tego względu to postępowanie w sprawie wznowienia powinno być zawieszone, do czasu rozstrzygnięcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Następstwem prawnym stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Stwierdzenie nieważności oznacza bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego. Z powyższych względów nie jest trafny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi K. C., z uwagi na naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ani też zarzut naruszenia art. 31 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 18 września 2003 r Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 169, poz. 1646) poprzez przyznanie priorytetu postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, mimo że skarga ta została wniesiona później do sądu administracyjnego niż skarga w postępowaniu wznowieniowym. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej wynik postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji nie był w żaden sposób uzależniony od rozstrzygnięcia sprawy o wznowienie postępowania. Przepis § 31 ust. 1 w/w rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 18 września 2003r., stanowi że sprawy wniesione do sądu rozpoznaje się według kolejności ich wpływu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepis ten ma charakter porządkowy. Jak wynika z akt sprawy Sądu pierwszej instancji sygn. II SA/Bd 1029/10, skarga na decyzję dotyczącą stwierdzenia nieważności wniesiona w dniu 24.08.2010r. wpłynęła do WSA w Bydgoszczy w dniu 23.09.2010r.tj. później niż skarga w sprawie wznowieniowej (sygn.akt II SA/Bd 730/10), która wpłynęła do WSA w Bydgoszczy w dniu 28.07.2010r.(dane te dostępne są w internecie). Istotnie skarga w sprawie o sygn. II SA/Bd 730/10 dot. wznowienia postępowania została rozpoznana później - na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r.- niż skarga wniesiona w niniejszej sprawie o stwierdzenie nieważności, w której objęty niniejszą skargą kasacyjną wyrok został wydany 10 listopada 2010r. Taka kolejność rozpoznania sprawy nie tylko nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w tej sprawie a była wręcz uzasadniona z uwagi na skutki prawne jakie niesie ze sobą stwierdzenie nieważności decyzji, co wyżej już wyjaśniono. Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia przez Sąd I instancji faktu niezastosowania przez organ art. 7 k.p.a. wyjaśnić należy, że przepis ten w pierwszym rzędzie zobowiązuje organy do stania na straży praworządności. W granicach wyznaczonych przepisami prawa organ podejmuje więc czynności wyjaśniające i załatwia sprawę, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej nie może wbrew przepisom prawa rozstrzygać sprawy pozytywnie dla strony na podstawie art. 7 k.p.a. Przepis ten nie stanowi samoistnej podstawy prawnej i musi być stosowany w związku z przepisami prawa materialnego bądź procesowego. Uchylenie przez organ administracji decyzji ostatecznej na podstawie art. 155k.p.a. bez zgody wszystkich stron postępowania stanowi, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, rażące naruszenie prawa i skutkuje stwierdzeniem nieważności takiej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z uwagi na powyższe, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę.