I SA/Sz 661/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Anna Świątek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi N. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S, decyzją z dnia 25 czerwca 2010 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w S, w wyniku rozpatrzenia odwołania Spółki z o.o.[...] , utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S z dnia 11 lutego 2010 r., wydaną po wznowieniu postępowania, odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 9 października 2009 r. określającej Spółce zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wspomnianą decyzją z dnia 9 października 2009 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w S określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w kwocie [...] zł Spółce[...] , stwierdzając nieprawidłowości w prowadzonej przez wymienioną Spółkę działalności, polegające między innymi na zaniżeniu przychodów o wartość nieodpłatnych świadczeń z tytułu użytkowania w okresie od 1 lutego do 31 grudnia 2003 r. dwóch ciągników siodłowych (o numerach rejestracyjnych[....] ) należących do firmy [...] , zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów, wynikające z wystawionych faktur przez ww. firmę [...] na rzecz podatnika za niewykonane usługi transportowe wyżej wymienionymi ciągnikami, zawyżenie przychodów poprzez zaliczanie do nich wartości z faktur wystawionych przez podatnika na rzecz [...] z tytułu zakupu paliwa i innych usług, dotyczących ww. pojazdów. Wnioskiem z dnia 4 grudnia 2009 r. (uzupełnionym w dniu 4 stycznia 2010 r.) Spółka reprezentowana przez Prezesa zarządu [....] złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. We wniosku za podstawy wznowienia zostały podane art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że nie ze swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, gdyż decyzja organu podatkowego kończąca postępowanie w sprawie nie została doręczona stronie. Wskazano, że przedmiotowa decyzja z dnia 9 października 2009 r. została wysłana na adres pełnomocnika [...] , pod którym nie została odebrana, a Spółka nie została poinformowana o wydaniu decyzji. Ponadto Spółka wskazała, że zaistniały w sprawie nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, które nie były organowi znane przed wydaniem decyzji z dnia 9 października 2009 r. Powołując się na współpracę firmy[...] . z o.o. w pierwszym półroczu 2003 r., Spółka opisała mechanizm związany z wykorzystywaniem ciągników należących do [...] w jej działalności, wyjaśniając, że kierowcy tych pojazdów wykonujący usługi transportowe byli zatrudnieni przez firmę [...] , a ze względu na zaniedbanie właściciela firmy nie wystawili faktur z tytułu kierowania tymi pojazdami we wszystkich miesiącach kiedy wykonywali pracę. Zdaniem Spółki, powyższe potwierdza oświadczenie [...] z dnia 1 października 2009 r. We wniosku [...] zakwestionował także dokonane przez organ podatkowy szacowanie nieodpłatnych świadczeń z tytułu użytkowania pojazdów uzyskanych przez [...] przedstawiając własną wycenę w tym zakresie w oparciu o wartość rynkową pojazdów ustaloną według polisy ubezpieczenia na kwoty odpowiednio [...][...] zł. Do wniosku załączono dokumenty mające potwierdzać przedstawione okoliczności. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2010 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w S wznowił postępowanie podatkowe w sprawie określenia [...] wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r., a następnie, w wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia 11 lutego 2010 r., z uwagi na brak przesłanek wznowienia postępowania, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 9 października 2010 r. W uzasadnieniu decyzji, organ podatkowy, powołując się na przepisy art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5 Ordynacji podatkowej przedstawił szczegółową analizę każdej powołanej we wniosku okoliczności, w odniesieniu do nadesłanych a także znajdujących się w aktach sprawy dokumentów. Stwierdzono, że Spółka nie została pozbawiona udziału w postępowaniu, bowiem decyzja została prawidłowo doręczona na adres jej pełnomocnika. Wskazano także, odnosząc się do poszczególnych kwestii dotyczących ustalenia wartości nieodpłatnych świadczeń, że wszystkie powoływane we wniosku okoliczności i dokumentny były znane organowi w chwili wydania decyzji. Odnosząc się do pozostałych argumentów zawartych we wniosku o wznowienie postępowania, organ podatkowy stwierdził, że nie są one istotne dla istoty sprawy. Końcowo, niezależnie od powyższego, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego stwierdził też, że podnoszone we wniosku o wznowienie okoliczności i dowody stanowią de facto przesłanki odwoławcze, jako takie nie mogą zmierzać do wzruszenia decyzji ostatecznych, nie mogą bowiem być stosowane przez podatników w zastępstwie normalnej kontroli instancyjnej, gdyż tylko przyczyny stanowiące o najdalej idącej wadliwości decyzji mogą prowadzić do wznowienia postępowania. W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia 11 lutego 2010 r. Spółka [...] wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji z dnia 9 października 2009 r. zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 4 i 5 Ordynacji podatkowej, poprzez: - zaistnienie okoliczności, w której Spółka nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, - nieuwzględnienie przez organ podatkowy ujawnionych istotnych dla sprawy nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi, który wydal decyzję. Pośród zarzutów odwołania znalazły się również naruszenie: art. 12 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, polegające na błędnej ocenie wartości rynkowych miesięcznych rat leasingowych pojazdów [...] i w konsekwencji błędnej ocenie nieodpłatnych świadczeń z tytułu użytkowania pojazdów oraz naruszenie art. 122, art. 187, art. 191 oraz art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie z w sposób wyczerpujący i nierozważenie w sposób wszechstronny materiału dowodowego. W uzasadnieniu stanowiska Spółka argumentowała, odnośnie nieodebrania przesyłki zawierającej decyzję z dnia 9 października 2009 r., że w związku z zamieszaniem związanym z przeprowadzką firmy, awizo dotyczące przesyłki zagubiło się, co w ocenie Spółki, stanowiło przeszkodę niemożliwą do przewidzenia. Ponadto wskazano, że adres Spółki nie uległ zmianie, a organ pominął przy doręczeniu znany mu adres drugiego pełnomocnika [...] upoważnionej w dniu 20 lutego 2006 r. do odbioru korespondencji. Wyjaśnił także, że adres [...] został wskazany jedynie jako miejsce przechowywania dokumentacji księgowej firmy, oraz że nie był on nigdy pełnomocnikiem Spółki w pełnym zakresie sprawy a pełnomocnikiem Spółki w pełnym zakresie był Prezes zarządu[...] , o czym organ wiedział (powołano się na wezwania organu kierowane do Spółki). Przedstawiając w odwołaniu nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące według strony w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi podatkowemu, Spółka ponownie powołała się na fakt współpracy z firmą [...] oraz wykonywania przez tę firmę na zlecenie [....] usług transportowych (w ramach posiadanej koncesji) a przez Spółkę [...] z kolei usług spedycyjnych na rzecz[....] , co miało wynikać z wystawionych faktur. Zarzucono nieuwzględnienie przedstawionej we wniosku o wznowienie wyceny pojazdów oraz faktur, z których wynika podział wykonywanych przez obie firmy usług na spedycyjne i transportowe, a także oświadczeń kierowcy [...] w sprawie zatrudnienia w firmie [...] od stycznia do lipca 2003 r. i faktur z 2003 r., w których kierowcy [...] i [...] mając świadomość kierowania pojazdami w firmie [...] podali dane dotyczące właśnie tej firmy. Dyrektor Izby Skarbowej w S decyzją z dnia 25 czerwca 2010 r., w wyniku rozpoznania odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, na wstępie wyszedł od omówienia zasady trwałości decyzji podatkowych, o której mowa w art. 128 Ordynacji podatkowej, wskazał na stanowiące wyjątki od tej zasady tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznej. Następnie przedstawił instytucję wznowienia postępowania z art. 240 Ordynacji podatkowej, podkreślając, iż postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Odnosząc się do twierdzenia strony, że decyzja z dnia 9 października 2010 r. nie została skutecznie doręczona co spowodowało, że strona nie brała udziału bez własnej winy w postępowaniu, organ II instancji stwierdził, w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy, sporządzone w dniu 8 kwietnia 2008 r. pisemne pełnomocnictwo dla [...] do reprezentowania Spółki w postępowaniu w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r., że skierowanie przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego decyzji na adres tego pełnomocnika było prawidłowe, a nieodebranie przesyłki pod wskazanym adresem zostało zawinione przez stronę i zaskutkowało zastosowaniem regulacji z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Wskazano, także, że ustalono, iż adres Spółki uległ zmianie dopiero od dnia 1 grudnia 2009 r. Organ uznał za chybioną również próbę dowodzenia nieskuteczności doręczenia decyzji okoliczność, iż wyznaczony był drugi pełnomocnik w osobie[...] , z uwagi na włączoną przez Prezesa zarządu informację, iż ww. nie jest uprawniona do reprezentowania Spółki w sprawie. Ponadto, badaniu poddano, podnoszoną w odwołaniu kwestię wezwań, w których organ podatkowy informował podatnika, że osobą uprawnioną do jego reprezentowania jest Prezes zarządu[...] . Przedstawił w tym celu chronologiczny przebieg zdarzeń związanych z udzielaniem i wypowiedzeniami pełnomocnictw poszczególnym osobom przez Spółkę [...] i stwierdził, że przedmiotowe wezwania organu dotyczyły okresu kiedy [...] nie był osobą uprawnioną do reprezentacji Spółki, a był nią Prezes zarządu –[...] . W związku z tym uznano również za prawidłowe doręczanie pism w toku postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej, odniósł się także do drugiej powoływanej przez Spółkę przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, polegającej na istnieniu nowych dowodów i okoliczności, wyjaśnił znaczenie pojęcia "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody". Następnie, odwołując się do poszczególnych twierdzeń i dowodów powołanych przez stronę w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że nie zostały przedstawione żadne nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane organowi, które by podnoszone okoliczności potwierdzały. Nie uznał zatem za zmieniające skutki podatkowe przedmiotowej sprawy: oświadczenia [...] z dnia 23 lutego 2010 r. (dotyczącego współpracy między firmami, kwestii koncesji i zezwoleń na usługi oferowane przez obie firmy, podziału usług na spedycyjne i transportowe), faktur dotyczących użytkowania pojazdów przez kierowców [...] i[...] , przedstawionej w postępowaniu wznowieniowym dokumentacji dotyczącej wyceny użytkowanych pojazdów i nieodpłatnych świadczeń. Podważono także wiarygodność przedłożonego oświadczenia [...] z dnia 1 października 2009 r. zwracając uwagę na sprzeczność z wcześniejszymi wyjaśnieniami wyżej wymienionego oraz fakt jego przedłożenia dopiero do wniosku o wznowienia postępowania. Organ nie uwzględnił także pozostałych uwag Spółki w zakresie właściwej oceny faktów dotyczących zatrudniania kierowców w firmie [...] czasu udostępniania rzeczy, ustalania wartości nieodpłatnych świadczeń, stwierdzając, że zmierzają one do podważenia merytorycznej zasadności decyzji i jako takie wykraczają poza procedurę wznowienia postępowania. Wskazał także, że postępowanie wznowieniowe nie może zastępować postępowania odwoławczego. Powyższe okoliczności i dowody uznano za odmienną od dotychczasowej ocenę stanu faktycznego i nieznajdującą potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 12 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, organ wyjaśnił, że nie mieści się on w przesłance wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jest efektem procesu stosowania prawa materialnego w postępowaniu podatkowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S, pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S z dnia 25 czerwca 2010 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organy podatkowe. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez błędną interpretację, - naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania i art. 122 Ordynacji poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik, wyrażając opinię o zasadności wznowienia postępowania oraz uchylenia decyzji z dnia 9 października 2009 r. wskazał, na fakt nieudolnego przeprowadzenia postępowania i luki w materiale dowodowym. Pełnomocnik odniósł się w szczególności do zawartych w tej decyzji ustaleń faktycznych i oceny organów dotyczącej liczby zatrudnionych kierowców wykonujących usługi transportowe na rzecz skarżącej. Zarzucił w tej kwestii nieprzeprowadzenie dokładnej analizy zatrudnienia przez organy podatkowe w Spółce [...] a tylko u jej kontrahentów (w tym w firmie[...] ), wskazując na posiadanie stosownej dokumentacji w tym zakresie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, które to dowody, zdaniem skarżącej, niewątpliwie istniały w czasie wydawania zaskarżonej decyzji i były możliwe do uzyskania przez organy podatkowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 z późn. zm - oznaczana dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Na wstępie, ze względu na zarzuty stawiane przez skarżącą organom podatkowym zawarte w skardze, ale i na wcześniejszym etapie postępowania instancyjnego, przypomnienia wymaga w skrócie na czym polega istota postępowania prowadzonego w trybie wznowienia postępowania, uwypuklając różnice pomiędzy postępowaniem zwykłym, a merytorycznym. Jak zatem zostało już szczegółowo wyjaśnione przez organy podatkowe, postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest odrębnym od postępowania zwykłego postępowaniem nadzwyczajnym, które nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności rozstrzygnięć merytorycznych zapadłych w postępowaniu zwykłym. Nie stanowi bowiem żadnej kontynuacji postępowania podatkowego, a zupełnie inne postępowanie szczególne, którego granice zostały wyznaczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych i oczywistym jest, że na jego podstawie nie można czynić rozważań materialnoprawnych (por. np. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 278/06, LEX nr 307527; wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt II FSK 47/05, LEX nr 187631; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 170/04, LEX nr 143703). Do uchylenia decyzji w wyniku takiego postępowania może dojść tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie po spełnieniu koniecznych warunków. Tak wytoczone granice omawianego postępowania wiążą się niewątpliwie z treścią art. 128 Ordynacji podatkowej, statuującego zasadę trwałości decyzji ostatecznych w postępowaniu podatkowym. Skarżąca swoje żądanie wznowienia postępowania oparła o podstawy wynikające z art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wprawdzie w skardze do Sądu, sformułowała zarzuty dotyczące naruszenia już tylko art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jednak zważywszy na wyżej opisane granice orzekania, Sąd ma obowiązek z urzędu zbadać sprawę w całym jej zakresie. Poddając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji takiej właśnie kontroli Sąd nie dopatrzył się żadnych naruszeń w zakresie badania wystąpienia obu przesłanek wznowienia postępowania. Odnośnie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, należy stwierdzić, że w uzasadnieniach decyzji obu instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący zostały ocenione okoliczności dotyczące doręczenia decyzji z dnia 9 października 2009 r., będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania, odnoszący się do wszystkich powoływanych uwag i dowodów. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, że wszystkie zgromadzone dowody wskazują, że doszło do prawidłowego doręczenia ww. decyzji na adres reprezentującego Spółkę pełnomocnika. Nie zaistniała zatem podstawa aby przyjąć, że Spółka nie ze swojej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w zatem sposób dostateczny wyjaśnił przyczyny, które wziął pod uwagę podtrzymując w tym zakresie stanowisko organu I instancji, odniósł się też do wszystkich zarzutów odwołania. Skarżąca po zapoznaniu się z treścią obu decyzji wydanych w przedmiocie wznowienia postępowania miała pełny obraz stanowiska organu podatkowego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja w tym zakresie nie narusza prawa w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podziela zarzutu skargi naruszenia przez organy podatkowe przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego interpretację. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w chwili wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z przepisu tego wynika, że aby wymieniona podstawa prawna mogła mieć zastosowanie muszą zostać spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody: 2) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) istniały w dniu wydania decyzji. Przez nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Ponadto aby uznać, iż nowe dowody lub okoliczności mogły stanowić przesłankę uchylenia decyzji, po wznowieniu postępowania podatkowego, konieczne było stwierdzenie, iż mają one istotne znaczenie dla sprawy. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl.). Nowe dowody muszą więc dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne konieczne dla jej rozstrzygnięcia, a więc wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Istotą rozstrzygnięcia jest ocena czy w sprawie wystąpiły istotne i ważne nowe okoliczności i dowody. Poczynione w postępowaniu podatkowym zwykłym ustalenia i ich ocena faktyczna i prawna nie mogą być uwzględnione w postępowaniu wznowieniowym. Ponadto inna ocena okoliczności faktycznych nie jest tym samym , co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje, tylko jedna z nich – ta druga – stanowi przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Oceniając sprawę z tego więc punktu widzenia należało stwierdzić, że dokonana przez organy podatkowe wykładnia omawianego przepisu nie odbiega od wyżej przedstawionej. Nie sposób też zarzucić zarówno Dyrektorowi Izby Skarbowej jak i organowi I instancji nieprzeprowadzenie prawidłowego postępowania w zakresie wykazania wystąpienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej czy jakąkolwiek wadliwość i braki wydanych w sprawie decyzji. Uzasadnienia decyzji są bowiem wyczerpujące i nie wynika z nich aby nie zebrano i nie rozważono całokształtu materiału dowodowego. Skarżąca do wniosku o wznowienie postępowania i do odwołania załączyła szereg dokumentów, mających potwierdzać istnienie nowych okoliczności. Wszystkie te dokumenty zostały poddane ocenie przez organy podatkowe, a każda z okoliczności szczegółowo omówiona poprzez wskazanie dlaczego według organów nie jest istotna i nowa w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sąd nie będzie już przytaczał tych okoliczności i dowodów w swoim wyroku, uznając to za zbyteczne ze względu na obszerne rozważania organów w tym zakresie. Stwierdzić jedynie należy, że żadne z przytoczonych okoliczności i dowodów nie mogły mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Nie uwzględnione zostały te dokumenty, które znane były organowi, który wydał decyzję (wchodziły w zakres materiału dowodowego przy wydawaniu decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania), nieistotne dla sprawy oraz nieistniejące w dniu wydania decyzji. Z treści wniosku o wznowienie postępowania, odwołania od decyzji organu I instancji, jak również skargi wyprowadzić należy wniosek, że skarżącej w istocie nie chodzi o wznowienie postępowania w sprawie, lecz przeprowadzenie powtórnego postępowania instancyjnego w sprawie określenia jej zobowiązania w podatku dochodowym, co nie jest dopuszczalne we wnioskowanym przez stronę trybie postępowania nadzwyczajnego. Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 - wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części. W sytuacji więc, gdy w ustalonym stanie faktycznym i na podstawie powołanych wyżej przepisów organ podatkowy zobligowany był do odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego Spółki, nie można zarzucić Dyrektorowi Izby Skarbowej, iż wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do jej uchylenia przez Sąd. Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynika sprawy, zaś zarzuty skargi są nietrafne, bądź nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad postępowania wyrażonych w art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej i uznał, że organ podatkowy II instancji działał w granicach przydzielonych mu ustawą kompetencji, a także podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Mając powyższe na względzie, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ppsa.