II SA/Ke 642/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 roku sprawy ze skargi J.K. i K.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia J. i K. K. na postanowienie Pełniącego Funkcję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] dotyczące zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw z myjnią, stacją transformatorową oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, wjazdem i wyjazdem, przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, energetycznym i telefonicznym, przewidzianej do realizacji na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: 2864/10, 2864/11, 2864/12, 2864/13, 36711 i 2864/29 we W. - na podstawie art.138 § 1 pkt 2 w związku z art.144 kpa uchyliło w/w postanowienie organu I instancji w całości i w to miejsce orzekło o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw z myjnią, stacją transformatorową oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, wjazdem i wyjazdem, przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, energetycznym i telefonicznym, przewidzianej do realizacji na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: 2864/10, 2864/11, 2864/12, 2864/13, 367/1 i 2864/29, położonych we W., do czasu dołączenia do wniosku o ustalenie warunków zabudowy ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że w dniu 15 stycznia 2008 r. J. i K.K. złożyli wniosek o ustalenie warunków zabudowy, który do daty rozpoznawania sprawy przez SKO nie został załatwiony decyzją ostateczną, ponieważ zapadłe decyzje zostały uchylone wyrokiem NSA z dnia 17 marca 2010 r. Z dniem 15 listopada 2008r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227), która w art. 59 ust. 1 pkt 2 przewidziała, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. SKO wyjaśniło dalej, że do czasu wydania przepisów wykonawczych, o których mowa w art.60 ustawy z dnia 3 października 2008r., za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone w art.59 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony (art. 173 ust.2 pkt 2 omawianej ustawy). Jednym z takich przedsięwzięć jest budowa instalacji do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz.2573 ze zm.), z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny, o czym stanowi § 3 ust. 1 pkt 35 tego rozporządzenia. Wynika stąd, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem, dla którego raport o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany, czego konsekwencją jest, że dla planowanego przedsięwzięcia, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 71 ust 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Organ II instancji wyjaśnił dalej, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ostatnio wymienionej ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzję taką dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust.1 pkt 1-13 (art. 72 ust.3 tej ustawy). W przepisach przejściowych ustawy z dnia 3 października 2008r. nie określono, iż do spraw dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy t.j. przed 15 listopada 2008r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. mają zastosowanie przy rozpatrywaniu spraw dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy i nie zakończonych decyzją ostateczną, co zachodzi w przypadku postępowania z wniosku skarżących, które zostało wszczęte przed 15 listopada 2008 r. i nie zostało zakończone decyzją ostateczną. Organ I instancji więc, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy winien dokonać oceny, czy złożony przez skarżących wniosek o ustalenie warunków zabudowy odpowiada wymaganiom z art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Ponieważ przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zaliczane jest do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to do wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor zobowiązany jest dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, która stosownie do treści art. 86 przytoczonej ustawy, wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art.72 ust.1 pkt 1-13, a więc m.in. decyzję o warunkach zabudowy. W związku z tym, SKO zaakceptowało rozstrzygnięcie organu I instancji, iż J. i K. K. do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji paliw zobowiązani są dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Z uwagi tylko na to, że wstęp kwestionowanego postanowienia został sformułowany w sposób niekompletny, Kolegium Odwoławcze stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art.144 k.p.a. uchyliło wstęp postanowienie organu I instancji i w tym zakresie orzekło określając, iż zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy następuje do czasu dołączenia do wniosku o ustalenie warunków zabudowy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W skardze na to postanowienie J. i K. K. wnieśli o jego uchylenie oraz o uchylenie postanowienia organu I instancji zawieszającego z urzędu postępowanie w sprawie warunków zabudowy, zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 77 § 1 kpa, przez "bezpodstawne zawieszenie postępowania wynikające z nieuwzględnienia przy wydawaniu postanowienia, załącznika do wniosku skarżących z dnia 15 stycznia 2008 r. "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Informacja o planowanym przedsięwzięciu sporządzona zgodnie z art. 49 ust. 3 Ustawy Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. Nr 129/06 poz. 902)", co spowodowało wadliwe przyjęcie, że do sprawy nie znajduje zastosowania art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W uzasadnieniu skargi jej autor wywiódł, że J. i K. K. złożyli łącznie z wnioskiem o ustalenie przedmiotowych warunków zabudowy wniosek w trybie art. 49 Prawa ochrony środowiska pod nazwą: "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Informacja o planowanym przedsięwzięciu sporządzona zgonie z art. 49 ust. 3 Ustawy Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. Nr 129/06 poz. 902)". W świetle art. 61 § 3 kpa, złożenie takiego wniosku wszczęło w dniu 15 stycznia 2008 r. stosowne postępowanie na podstawie przepisów ustawy – prawo ochrony środowiska. Ze sformułowania zawartego w art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku "Do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy...(prawo ochrony środowiska), a niezakończonych decyzją ostateczną" nie wynika bowiem, że chodzi tylko i wyłącznie o postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, ale ten przepis dotyczy wszystkich spraw, które można było wszcząć na podstawie ustawy – prawo ochrony środowiska. W związku z tym wniosek stron złożony równocześnie z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy powinien stanowić podstawę do wydania przez Burmistrza Gminy postanowienia w sprawie ewentualnego wymogu i zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wynika stąd, że wniosek złożony przed wejściem w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w trybie art. 49 ustawy – prawo ochrony środowiska, wszczął postępowanie administracyjne toczące się na podstawie przepisów tej ustawy, które kończyło się wydaniem postanowienia merytorycznego (art. 49 ust. 5 prawa ochrony środowiska), którym również może kończyć się postępowanie administracyjne. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutu skargi SKO wyraziło pogląd, że załączona do wniosku o warunki zabudowy Informacja o planowanym przedsięwzięciu, nie wszczęła postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż informacja ta wymagana była przepisem art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c prawa ochrony środowiska. Na podstawie art. 49 ust. 5 Prawa ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 listopada 2008 r. wydawano postanowienia ustalające zakres raportu w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postępowanie takie wszczynane natomiast było na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia, a nie na podstawie załącznika do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, sporządzonego w ramach określenia danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności aktów administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując tak rozumianej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w postępowaniu organów obu instancji takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności wydanego postanowienia. Stan faktyczny sprawy ustalony w toku postępowania administracyjnego nie był kwestionowany i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Podstawą zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie był przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z jego treścią organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, między innymi gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia wstępnego, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Jest to poza tym zagadnienie otwarte, tzn. nie było przedtem prawomocnie przesądzone na właściwej drodze (B. Graczyk, O niektórych zagadnieniach prejudycjalności w orzecznictwie administracyjnym. Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego. Seria I 1965, Nr 38 s. 91 i 92). Za zagadnienie wstępne, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, organy administracji obu instancji uznały kwestię uzyskania przez wnioskodawców toczącego się w niniejszej sprawie postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw z myjnią, stacją transformatorową, niezbędną infrastrukturą techniczną, wjazdem, wyjazdem i przyłączami - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia. W celu więc oceny zasadności zaskarżonego postanowienia, konieczne było wyjaśnienie, czy rzeczywiście w stanie faktycznym i prawnym sprawy administracyjnej, w której to postanowienie wydano, konieczne było uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Odpowiedź na to pytanie winna przy tym wynikać z odpowiednich przepisów prawa materialnego. Odpowiadając twierdząco na tak postawione pytanie i podzielając wywody uzasadniające zaskarżone postanowienie, należy przede wszystkim wyjaśnić, jaki stan prawny miał zastosowanie w sprawie. Rozbieżności w tym zakresie bowiem, były jedyną podstawą zarzutów skargi, a ich rozstrzygnięcie przesądzało o wyniku sprawy również w ocenie Sądu. Znaczenie tej kwestii wynikło ze zmiany stanu prawnego w zakresie przepisów o ochronie środowiska, jaka nastąpiła w toku postępowania toczącego się z wniosku K. Kozy i J. K. z dnia 15 stycznia 2008 r. W dniu 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przytaczana dalej jako ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Przepis art. 144 tej ustawy wprowadził szereg istotnych zmian w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo o ochronie środowiska, zwanej dalej Prawem ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), m.in. postanowieniem art. 144 pkt 9 ustawy uchylono dział V i VI Prawa ochrony środowiska, wprowadzając w ich miejsce nowe uregulowania. W miejsce uchylonych przepisów działu V (udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska) oraz działu VI (postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko) Prawa ochrony środowiska, weszły w życie uregulowania ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku dotyczące m.in. oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000 (dział V ustawy); w rozdziale 3 działu V unormowano reguły wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71-87 ustawy o udostępnianiu informacji). Co do zasad wydawania tych decyzji wprowadzono istotną - dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia - zmianę polegającą na tym, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji). Wymóg posiadania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy nie obowiązywał w dacie złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji w niniejszej sprawie (15 stycznia 2008 r.). W przypadku zmiany stanu prawnego w toku prowadzonego postępowania, przepisy przejściowe określają, w oparciu o jaki stan prawny powinno być prowadzone i zakończone postępowanie wszczęte przed zmianą stanu prawnego. Przepis art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku stanowi, że do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienionej w art. 144 (czyli na podstawie prawa ochrony środowiska), przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie jest prowadzone na podstawie prawa ochrony środowiska, stąd reguła ustanowiona przepisem art. 153 nie znajduje tu zastosowania. Nie można też przyjąć, aby wnioskodawcy wszczęli w niniejszej sprawie inne postępowanie na podstawie przepisów Prawa ochrony środowiska, ze skutkiem polegającym na konieczności stosowania do przedmiotowej sprawy, na podstawie art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, przepisów dotychczasowych. W szczególności nie można przyjąć, aby J. K. i K. K. wszczęli postępowanie, o jakim mowa w art. 49 Prawa ochrony środowiska, zmierzające do ustalenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska, tj. przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. O wszczęciu takiego postępowania miało, zdaniem skarżących świadczyć dołączenie do ich wniosku z dnia 15 stycznia 2008 r. o ustalenie warunków zabudowy, "Danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko. Informacja o planowanym przedsięwzięciu sporządzona zgodnie z art. 49 ust. 3 Ustawy Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. Nr 129/06 poz. 902)". Odnosząc się do takich twierdzeń nie sposób nie zauważyć, że ani w treści swojego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, ani też w treści wspomnianych "Danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko", nie zostało wyartykułowane żądanie określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Charakter i cel dołączenia tych danych został natomiast jednoznacznie określony w nagłówku obejmującego je pisma dołączonego do wniosku stron z dnia 15 stycznia 2008 r. Wyjaśniono tam bowiem, że jest to "załącznik tekstowy do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji stacji paliw we W., ul. Partyzantów". Takie określenie koresponduje z treścią ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, opisującą w art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c). w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy konieczne elementy wniosku o warunki zabudowy. Zgodnie z tym przepisem bowiem, wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać między innymi właśnie dane charakteryzujące wpływ planowanej inwestycji na środowisko. Nie można więc temu załącznikowi do wniosku o warunki zabudowy nadawać innego znaczenia, które wcale z niego nie wynika. Należy też zauważyć, że przejściowy przepis art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wyraźnie odnosi zawartą w nim normę intertemporalną do spraw, które kończą się wydaniem decyzji administracyjnej. Tymczasem zgodnie z art. 49 ust. 5 Prawa ochrony środowiska, na który powołują się skarżący, ustalenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko następuje w drodze postanowienia. Nie ma przy tym znaczenia twierdzenie autora skargi, że postępowanie administracyjne może kończyć się nie tylko wydaniem samej decyzji, ale również postanowienia lub zaświadczenia, skoro art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wyraźnie odnosi się do spraw kończących się wydaniem decyzji, a ustawa ta nie zawiera przepisu pozwalającego do postępowań kończących się wydaniem postanowienia, stosować odpowiednio przepisów dotyczących spraw kończących się decyzją. W konsekwencji przedstawionych rozważań i zgodnie z niekwestionowaną zasadą bezpośredniego działania nowych przepisów nie może być wątpliwości, że do sprawy z wniosku K. i J. małż. K. z dnia 15 stycznia 2008 r. o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, jako sprawy nie wszczętej na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, nie stosuje się przepisów dotychczasowych, ale przepisy które obowiązywały w dacie rozpatrywania sprawy przez organy administracji, tj. przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Skoro natomiast zgodnie z nimi, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed, a nie po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), to powołany przepis prawa materialnego świadczy o istnieniu pomiędzy wskazanymi postępowaniami zależności, o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 25 lutego 2009 r., II SA/Lu 26/09, LEX 486215, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 stycznia 2010 r., II SA/Bk 498/09). Nie ma również wątpliwości, że kwestia czy inwestorzy mogą uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, nie została jeszcze rozstrzygnięta, a wiec jest kwestią otwartą. Decyzja Burmistrza Gminy W. z dnia 22 września 2009 r., znak: GKR.III.7624-22/08 odmawiająca J. i K. K. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia, została bowiem uchylona decyzją SKO z dnia 17 listopada 2009 r., a skarga H. i J. R. na tę decyzję została oddalona wyrokiem WSA dnia 14 kwietnia 2010 r. To, że postępowanie dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia planowanego przez K. i J. małż. K., w dacie wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia jeszcze się toczyło, jest dodatkowym argumentem przemawiającym za zawieszeniem postępowania w analizowanej sprawie, a więc i za zaakceptowaniem zaskarżonego postanowienia. Nie budzi też wątpliwości celowość i zakres uchylenia przez organ II instancji postanowienia wydanego przez organ pierwszoinstancyjny. Brak w decyzji z dnia 8 lipca 2010 r. informacji o przyczynie zawieszenia postępowania, a tym samym i warunku jego podjęcia, istotnie wymagał uzupełnienia, mającego podstawę w powołanym w zaskarżonej decyzji przepisie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.