I OSK 513/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 932/10 w sprawie ze skargi C.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby w charakterze obserwatora wojskowego ONZ w Demokratycznej Republice Konga oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 932/10 oddalił skargę C.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2010 r. nr 273 w przedmiocie należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby w charakterze obserwatora wojskowego ONZ w Demokratycznej Republice Konga. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 25 marca 2010 r. nr 273, na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej: K.p.a.), utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia 5 lutego 2010 r. nr 132, którą to decyzją stwierdził, że roszczenie C.S. o prawo do należności zagranicznej za okres od dnia 11 sierpnia 2005 r. do dnia 11 listopada 2006 r. uległo przedawnieniu. Jako podstawę materialnoprawną decyzji wskazał art. 102 ust. 3 i art. 75 ust. 1 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892). W uzasadnieniu decyzji podał, że decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 czerwca 2005 r. nr 608 C.S. został skierowany z jednoczesnym pozostawieniem na stanowisku służbowym ostatnio zajmowanym w kraju do wykonywania zadań na stanowisku obserwatora wojskowego misji ONZ w Demokratycznej Republice Konga. Służbę tę poza granicami państwa pełnił w okresie od dnia 11 sierpnia 2005 r. do dnia 11 listopada 2006 r. Wniosek o wypłatę należności zagranicznej (za okres pełnienia służby poza granicami państwa) wniósł w dniu 30 grudnia 2009 r., a zatem po upływie 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Stosownie do art. 75 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, roszczenie to uległo przedawnieniu. Wyjaśnił, że zgodnie z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1698 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w czasie pełnienia przez C.S. służby poza granicami państwa, należność zagraniczna była wypłacana na pisemny wniosek żołnierza. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi C.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, której zrzucił: obrazę art. 75 ust. 1 cyt. ustawy z o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 120 § 1 Kodeksu cywilnego, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że roszczenie uległo przedawnieniu w sytuacji, gdy bieg przedawnienia nie rozpoczął się, bowiem nie nastąpiła wymagalność roszczenia; obrazę § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa; obrazę art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6-9, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz naruszenie art. 107 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 2 K.p.a. Wskazując na powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności obu zaskarżonych decyzji, ewentualnie o ich uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ nie wydał decyzji w przedmiocie przyznania mu należności zagranicznej, a roszczenie o wypłatę tych należności powstaje dopiero od daty wydania decyzji. Skoro decyzja w tym przedmiocie nie została wydana, to nie można było uznać, że rozpoczął się bieg terminu przedawnienia roszczenia. Skarżący stwierdził, że roszczenie nie mogło stać się wymagalne, jeżeli jeszcze nie istniało. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2002 r., sygn. akt V CKN 932/00, publ. Lex 54360, wskazał, że bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się przed powstaniem roszczenia. Poza tym, zarzucił, że w tej sprawie organ nie dokonał analizy definicji wymagalności roszczenia. Ponadto zdaniem skarżącego organ obowiązany był do poinformowania go o konieczności złożenia wniosku o przyznanie należności zagranicznej, o której mowa w art. 102 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 12 ust. 4 cyt. rozporządzenia wykonawczego. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że w związku z upływem trzech lat od dnia zakończenia służby poza granicami państwa, roszczenie C.S. o należność zagraniczną z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego, uległo przedawnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, iż stosownie do treści art. 73 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 11 września 2003 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), wśród należności pieniężnych otrzymywanych przez żołnierza zawodowego, znajdują się należności związane z pełnieniem zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa. Zgodnie z art. 75 ust. 1 cyt. ustawy, roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Przepis art. 75 ust. 2 tej ustawy stanowi, że bieg przedawnienia roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, przerywa każda czynność przed organem właściwym do rozpatrzenia roszczenia, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie jest bezsporne, iż skarżący pełnił służbę wojskową w charakterze obserwatora wojskowego poza granicami państwa w okresie od dnia 11 sierpnia 2005 r. do dnia 11 listopada 2006 r., zaś wniosek o wypłatę należności zagranicznej za okres pełnienia służby poza granicami państwa wniósł w dniu 30 grudnia 2009 r., a zatem po upływie 3 lat od dnia zakończenia służby poza granicami państwa. Skarżący nie podjął również jakichkolwiek czynności przed Ministrem Obrony Narodowej, zmierzających do dochodzenia, ustalenia, zaspokojenia roszczeń z tytułu służby poza granicami kraju oraz organ nie wydał w tym przedmiocie decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie istota sporu sprowadza się zatem do ustalenia, w jakiej dacie rozpoczął się bieg terminu przedawnienia roszczenia o wypłatę należności zagranicznej, skoro organ zaniechał wydania decyzji w tym przedmiocie, a wniosek o wypłatę należności został złożony po upływie 3 lat od zakończenia misji przez żołnierza i jego powrotu do kraju. Sąd pierwszej instancji podał, że należność zagraniczna, o której mowa w art. 102 ust. 3 omawianej ustawy i § 10 cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 16 czerwca 2004 r. jest formą wynagrodzenia za służbę poza granicami kraju. Prawo do należności zagranicznej jako świadczenie okresowe przedawnia się za każdy miesiąc odrębnie. Należność za służbę zagraniczną wypłaca się na podstawie odpowiedniej decyzji administracyjnej (§ 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 16 czerwca 2004 r.). Przy czym, przepisy ww. rozporządzenia określają jedynie termin płatności należności i nie odnoszą się do wymagalności roszczenia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji roszczenie o wypłatę należności zagranicznej powstaje ex lege z chwilą spełnienia przez żołnierza warunków, uzasadniających otrzymanie takiej należności. Ponieważ jest to świadczenie okresowe, co miesiąc staje się wymagalne za każdy miesiąc odrębnie i za każdy miesiąc odrębnie się też przedawnia. A zatem za ostatni miesiąc służby pełnionej poza granicami kraju roszczenie z tytułu należności zagranicznej stało się wymagalne z upływem terminu jego płatności (14 dni). Oznacza to, że za ostatni miesiąc służby poza granicami kraju, tj. za listopad 2006 r. należność zagraniczna powinna zostać wypłacona w terminie 14 dni. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że należność zagraniczna skarżącego stała się wymagalna najpóźniej z upływem zakończenia służby poza granicami kraju (tj. dnia 11 listopada 2006 r.). A zatem od tej daty - 11 listopada 2006 r. - należało liczyć 3-letni termin przedawnienia. Skoro wniosek o wypłatę należności skarżący wniósł w dniu 30 grudnia 2009 r., to roszczenie (prawo do żądania tych należności pieniężnych) zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy pragmatycznej, uległo przedawnieniu (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1615/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł C.S. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 1 P.p.s.a., poprzez brak wnikliwego rozpoznania sprawy polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2010 r. nr 273, pomimo tego, że decyzja ta jest wadliwa, gdyż nie zawiera wszystkich prawem przewidzianych elementów, tj. organ nie wskazał podstawy prawno - materialnej rozstrzygnięcia, a jedynie podstawy formalno - prawne; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 9 K.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez nierozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji wszystkich istotnych okoliczności sprawy w świetle naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w tym poprzez nieprzeprowadzenie analizy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 czerwca 2005 r. nr 608 w zakresie braku pouczenia skarżącego o uprawnieniach związanych bezpośrednio z wykonywaniem obowiązków poza granicami kraju w ramach misji zagranicznych; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez nierozpoznanie sprawy w jej granicach, polegające na zaniechaniu przez Sąd pierwszej instancji rozpoznania zarzutów i argumentacji podniesionych w skardze na decyzję z dnia 25 marca 2010 r. nr 273, w tym poprzez brak odniesienia się przez Sąd do naruszenia przez Ministra Obrony Narodowej przepisów postępowania administracyjnego, co miało bezpośredni wpływ na sytuację prawną skarżącego, a w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej; 4) art. 133 § 1 P.p.s.a., poprzez wydanie wyroku, pomimo nierozpoznania sprawy na podstawie jej akt, w szczególności pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 czerwca 2005 r. nr 608, a tym samym nieodniesienie się do argumentów skargi dotyczących braku pouczenia skarżącego o przysługujących mu uprawnieniach dotyczących pełnienia służby poza granicami państwa; 5) art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż uzasadnienie wyroku niespełnia ustawowych wymagań, a Sąd pierwszej instancji zaniechał przedstawienia stanu sprawy oraz ograniczył się do wskazania przebiegu postępowania administracyjnego; 6) art. 151 P.p.s.a., polegające na jego zastosowaniu, w sytuacji braku podstaw do oddalenia skargi. Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oddalając skargę na decyzję, która została wydana z naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. tj. bez wskazania podstawy materialnoprawnej. Odwołując się do treści tego przepisu autor skargi kasacyjnej podniósł, że wskazanie podstawy prawnej stanowi odrębny od uzasadnienia element decyzji administracyjnej. Nie jest zatem wystarczające przytoczenie przepisów materialno - prawnych w uzasadnieniu decyzji. A zatem zaskarżona decyzja nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego skoro zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą formalną, a Sąd pierwszej instancji jej nie uchylił, to nie dokonał prawidłowej kontroli i dopuścił się naruszenia art. 1 P.p.s.a. Ponadto zarzucił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wbrew ustawowemu obowiązkowi nie rozpoznał sprawy w jej granicach oraz pominął część zarzutów podniesionych w skardze, a także nie zbadał sprawy wnikliwie tj. zgodności działań organu z przepisami postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, autor skargi kasacyjnej odwołując się do treści art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 K.p.a. wskazał, że Sąd pierwszej instancji ograniczył się jedynie do rozpoznania zarzutu skargi dotyczącego wymagalności roszczenia, co uczynił w oderwaniu od pozostałych zarzutów, które dotyczyły kwestii, mających istotny wpływ na sytuację prawną skarżącego, a także na wynik sprawy. Wskazał, że Sąd pierwszej instancji pominął brak wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez organ, a także uchybienie obowiązkowi udzielania stronom niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W tym zakresie podał, że w decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 czerwca 2005 r. nr 608 o skierowaniu skarżącego do wykonywania funkcji obserwatora ONZ w Demokratycznej Republice Konga nie poinformowano go o przysługujących mu uprawnieniach z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa. Podkreślił, że wymóg złożenia wniosku o świadczenie jest sytuacją wyjątkową w stosunkach służbowych. W związku powyższym stwierdził, że skoro zasadą jest wypłata należności bez wniosku żołnierza, to Minister Obrony Narodowej przy wydaniu decyzji o skierowaniu do pełnienia obowiązków poza granicami państwa powinien poinformować go o prawie do należności zagranicznej, która przysługuje na wniosek. Obowiązek ten wynika z art. 9 K.p.a. Zadaniem organu jest udzielanie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. W ocenie skarżącego zaniechanie poinformowania go o konieczności złożenia wniosku o przyznanie należności zagranicznej, stanowi naruszenie art. 9 K.p.a., które powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Poza tym, autor skargi kasacyjnej wskazał, że obecna regulacja § 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 roku w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa nie wymaga składania wniosku o przyznanie należności zagranicznej. Może to świadczyć o uznaniu poprzedniej regulacji za nieprawidłową i odbiegającą od ogólnie przyjętych norm. Ponadto, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że zaskarżona decyzja narusza również art. 107 § 3 K.p.a., gdyż nie zawiera wszystkich przewidzianych prawem elementów. Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę skoncentrował się tylko na kwestii wymagalności roszczenia. Pomijając rozważania dotyczące decyzji z dnia 23 czerwca 2005 r. nr 608 w tym zarzutu naruszenia art. 9 K.p.a. dopuścił się naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Zdaniem skarżącego uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku nie zawarł przyjętego przez siebie stanu faktycznego, lecz ograniczył się do przedstawienia przebiegu postępowania, zaś wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia jest niezrozumiałe. Z tych względów skarżący uznał, że Sąd pierwszej instancji oddalając skargę dopuścił się naruszenia art. 151 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie ich brak), to Sąd drugiej instancji związany jest granicami skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę C.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2010 r. nr 273 w przedmiocie należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby w charakterze obserwatora wojskowego ONZ w Demokratycznej Republice Konga. Zaaprobował stanowisko organu, który stwierdził, że skoro skarżący złożył wniosek o wypłatę należności zagranicznej w dniu 30 grudnia 2009 r., a jego służba poza granicami państwa trwała do dnia 11 listopada 2006 r., to stosownie do treści art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892) roszczenie o ww. należność uległo przedawnieniu. Złożona w tej sprawie skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania :art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 1 P.p.s.a., w zw. z art. 8 i art. 9 K.p.a. oraz art. 133 § 1, art. 141 § 1 oraz 151 P.p.s.a., a więc na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Przypomnieć należy, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. może być tylko naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ponadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 1 P.p.s.a. , uznać należy za nietrafny. Uzasadniając ten zarzut autor skargi kasacyjnej wskazał na pominięcie przez Sąd pierwszej instancji uchybień jakimi obarczona była zaskarżona decyzja (tj. niepowołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy). Tymczasem uszło uwadze skarżącego, że w zaskarżonej decyzji jako materialnoprawną podstawę jej wydania powołano art. 102 ust. 3 i art. 75 ust. 1 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892). Powodem nieuwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie należności pieniężnej z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa był upływ okresu przedawnienia. Poza tym, wbrew stanowisku skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazuje jakie podstawy faktyczne legły u podstaw rozstrzygnięcia. Zamierzono skutku nie mogły odnieść także postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 9 K.p.a. oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. Konstrukcja tych zarzutów opiera się na kwestionowaniu przez skarżącego braku w decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 czerwca 2005 r. nr 608 (tj. decyzji o skierowaniu do służby poza granicami państwa) pouczenia o prawie do wystąpienia z wnioskiem o wypłatę należności zagranicznej. Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, iż istota tej sprawy sprowadzała się do ustalenia, w jakiej dacie rozpoczął się bieg terminu przedawnienia o wypłatę skarżącemu należności pieniężnej z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, gdyż jak wyżej wskazano Minister Obrony Narodowej uznał, iż roszczenie to uległo przedawnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo zajął się wyłącznie tą kwestią. W niniejszej sprawie okoliczność, iż Minister Obrony Narodowej w decyzji z dnia 23 czerwca 2005 r. nr 608 o skierowaniu skarżącego do pełnienia służby w charakterze obserwatora wojskowego misji ONZ w Demokratycznej Republice Konga, nie zawarł pouczenia, że należność zagraniczna jest świadczeniem wypłacanym na wniosek, nie miała znaczenia, gdyż w niniejszej sprawie ta decyzja nie była przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Ponadto wskazać należy, iż brak pełnego odniesienia się przez organ do zarzutów strony stanowi wprawdzie naruszenie normy zawartej w art. 107 § 3 K.p.a., obligującej organ administracji publicznej do pełnego wyjaśnienia przyczyn faktycznych i prawnych podjętego rozstrzygnięcia, to jednak w realiach niniejszej sprawy przepis ten nie został naruszony. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję (lub postanowienie) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W realiach niniejszej sprawy uchybienia takiego nie sposób się dopatrzeć. Ponadto autor skargi kasacyjnej nie wykazał związku przyczynowego wskazującego na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego w sytuacji, gdy roszczenie uległo przedawnieniu. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010 Nr 3, poz. 39) wyraził pogląd, że art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast w sytuacji, gdy uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny został przez Sąd przyjęty za podstawę orzekania i dlaczego, to wówczas art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, bez odniesienia się do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, ze "stan sprawy", o którym mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a. należy rozumieć nie tylko jako zwięzłe przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji, ale także jako wyodrębniony element stanu faktycznego przyjętego przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się jednak z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana jest już w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, które obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawa oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w sposób jasny i zwięzły przedstawił stan faktyczny ustalony i przyjęty przez organ za podstawę rozstrzygnięcia, przedstawił stanowisko skarżącego zawarte w skardze oraz dokonał oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia wraz z powołaniem się na obowiązujący w tej sprawie stan prawny i wyjaśnił zarówno podstawy faktyczne, jak i prawne, które legły u podstaw oddalenia skargi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji poddał prawidłowej ocenie niezbędne aspekty sprawy. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi natomiast odnosić się szczegółowo do wszystkich argumentów powołanych w skardze, skoro argumentacja Sądu przesądza łącznie o ich bezzasadności (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2007 r., II GSK 326/06). Z powyższych względów, jak nietrafny ocenić należy również zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a., albowiem Sąd pierwszej instancji trafnie wywiódł, iż wniesiona w tej sprawie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna, jako niemająca usprawiedliwionych podstaw, w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.