II SA/Bk 595/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 02 listopada 2010 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności faktycznych. Decyzją z dnia [...] stycznia 1998 r. nr [...] Komendant Rejonowy Policji w S., na podstawie art. 91 ust. 2 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. nr 30, poz. 179 ze zm.) oraz § 12 ust. 2 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (MP nr 76, poz. 708), przyznał R. D. równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego od dnia 1 stycznia 1998 r. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w S., na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa, art. 97 ust. 5 ustawy o Policji w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu (Dz. U. nr 266, poz. 2246), stwierdził wygaśnięcie z dniem 31 grudnia 2005 r. decyzji o przyznaniu R. D. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji podano, że § 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia zmieniającego uchylono § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. nr 100, poz. 919). Jest to równoznaczne z brakiem uprawnień emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin (Dz. U nr 8, poz. 67) do przyznania przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Na skutek wniosku R. D. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2006 r., Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności. Komendant Główny Policji utrzymała w mocy to rozstrzygnięcie – decyzja z dnia [...] maja 2009 r. nr 104/2009. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie [...] uchylił decyzje obu instancji. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że decyzja z dnia [...] lutego 2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 162 § 1 pkt 1 kpa. Wskazano, że zgodnie z tą regulacją przesłanką wygaśnięcia decyzji jest jej bezprzedmiotowość, rozumiana jako ustanie bytu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie. Uregulowanie to ma charakter odesłania do przepisów szczególnych. Gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, uznanie bezprzedmiotowości decyzji nie jest wystarczające do stwierdzenia jej wygaśnięcia, gdyż należy dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony. Zgodnie z tym przepisem stwierdzenia wygaśnięcia decyzji musi nakazywać konkretny przepis prawa. Tymczasem rozporządzenie z dnia 28 grudnia 2005 r. nie zawiera takich uregulowań. Ponadto w poddanej postępowaniu nadzorczemu decyzji wygaszającej z dnia [...] lutego 2006 r. nie wskazano interesu społecznego lub interesu strony, jako dodatkowej przesłanki wymienionej w art. 162 kpa. Rozpoznając sprawę ponownie Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr 217/10, stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Od decyzji tej nie wniesiono odwołania. Kolejnym rozstrzygnięciem w sprawie była decyzja Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] wydana na podstawie art. 6a ust. 1 i art. 91 ustawy o Policji oraz § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. nr 100, poz. 919 ze zm.), o cofnięciu od dnia 1 stycznia 2006 r. R. D. uprawnienia do przedmiotowego równoważnika. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na skutek uchylenia § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., rozporządzeniem zmieniającym które weszło w życie w dniu 1 stycznia 2006 r., brak jest przepisu który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, traktować emerytów i rencistów w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej. Podano przy tym, że podstawy takiej nie stanowią przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) która w art. 29 i 30 przyznaje emerytom i rencistom policyjnym jedynie prawo do przydziału i zajmowania lokalu mieszkalnego oraz do pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. W związku z uchyleniem § 8 organ przyjął, że przejście na emeryturę lub rentę jest przesłanką pozwalającą na cofnięcie uprawnienia do przyznanego równoważnika zgodnie z § 6 rozporządzenia, z dniem uchylenia § 8. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. D. Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I – instancyjne. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że WSA w Warszawie w wyroku z dnia [...] grudnia 2009 r. odniósł się jedynie do naruszenia art. 162 § 1 kpa. Sąd ten nie rozstrzygnął o przyznaniu i wypłacie R. D. przedmiotowego równoważnika. W wyroku tym nie podejmowano również oceny § 6 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. gdyż decyzje dotyczące wygaśnięcia uprawnienia do równoważnika były wydane w oparciu o treść 1 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego z 28 grudnia 2005 r. Regulacja zawarta § 6 rozporządzenia dotyczy nabytych uprawnień, gdyż nie jest możliwe cofnięcie tych, które dopiero miałyby być przyznane w przyszłości. Przepis ten wprost przewiduje możliwość cofnięcia wcześniej przyznanych uprawnień. Zależy to od zaprzestania spełniania warunków wymienionych w § 1 pkt 1 rozporządzenia. R. D. jest emerytem policyjnym. W związku z uchyleniem § 8 rozporządzenia przestał funkcjonować przepis który przewidywał równoważnik emerytom. Tym samym emeryci od 2006 r. nie mają uprawnień na podstawie przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia do składania oświadczeń mieszkaniowych w przedmiocie przyznania równoważnika, jak również do samego świadczenia. Dlatego tez zasadnie w sprawie uznano, że od 1 stycznia 2006 r. nie może być realizowana decyzja z dnia 28 stycznia 1998 r. o przyznaniu równoważnika. Organ dodał, że ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) określa wyłącznie prawo emerytów i rencistów do lokalu mieszkalnego (art. 29) oraz do pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe (art. 30). Natomiast ustawa o Policji nie stanowiła i nadal nie stanowi podstawy prawnej do przyznawania równoważnika emerytowi lub renciście policyjnemu. Skargę od powyższej decyzji do sądu administracyjnego złożył R. D. i zarzucił: - naruszenie art. 110 kpa poprzez rozstrzygnięcie po raz drugi w tej samej materii w oparciu o identyczny stan faktyczny i prawny (uprzednia decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r.), - bezzasadne oparcie podstaw prawnych na § 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. a także brak wskazania pełnej publikacji owego rozporządzenia, podczas gdy dotyczy ono różnych okresów i ma zastosowanie tylko do policjantów. Stanowi to dowolną interpretację przywołanych w decyzji przepisów i stanowi o bezzasadnym wygaśnięciu uprawnień, albowiem żadne przepisy w tym zakresie nie przewidują takiego skutku w stosunku do uprawnień nabytych na podstawie decyzji wydanych w oparciu o istniejącą wówczas podstawę prawną, - naruszenie art. 6, 7, 8 i 9 kpa. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji bądź jej zmianę i orzeczenie co do istoty sprawy w zakresie uznania prawa do wypłaty równoważnika pieniężnego za lata 2006 – 2010. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że rozstrzygnięcie wydane w przedmiotowej sprawie nie dotyczy tej samej kwestii co decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. Zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie cofnięcia R. D. od dnia 1 stycznia 2006 r. uprawnienia do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Decyzja ta została wydana w oparciu o treść § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. nr 100, poz. 919 ze zm.). Natomiast decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. dotyczyła odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. wydanej na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu (Dz. U. nr 266, poz. 2246), rozstrzygającej o wygaśnięciu z dniem 31 grudnia 2005 r. decyzji o przyznaniu R. D. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Reasumując podać należy, że zaskarżona decyzja dotyczy cofnięcia uprawnienia do równoważnika natomiast decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. dotyczyła rozstrzygnięcia wydanego w przedmiocie wygaszenia decyzji przyznającej równoważnik. Ocena prawna wyrażona w wyroku WSA w Warszawie z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie [...] dotyczyła decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności wygaszenia decyzji przyznającej równoważnik. Oznacza to, że Sąd ten odniósł się tylko i wyłącznie do naruszenia art. 162 § 1 kpa stanowiącego podstawę prawną wygaszenia decyzji. Przedmiotem postępowania tego Sądu nie była ocena możliwości zastosowania w sprawie § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. Na datę wydania zaskarżonej decyzji stan faktyczny sprawy przedstawiał się w ten sposób, że decyzja rozstrzygająca sprawę wygaśnięcia z dniem 31 grudnia 2005 r. uprawnień do równoważnika nadanych decyzją z dnia [...] stycznia 1998 r. została ostatecznie unieważniona decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., co oznacza że została wyeliminowana z obrotu prawnego. W obrocie prawnym pozostawała nadal decyzja z dnia [...] stycznia 1998 r. przyznająca skarżącemu równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Wyeliminowanie decyzji wygaszającej pozwoliło organom poddać decyzję przyznającą równoważnik nowej ocenie prawnej. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że organy zasadnie cofnęły uprawnienie do przyznanego równoważnika pieniężnego w oparciu o treść § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. Z akt administracyjnych dołączonych do sprawy sądowej wynika, że uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego skarżący otrzymał na mocy decyzji Komendanta Rejonowego Policji w S. z dnia [...] stycznia 1998 r. nr [...] wydanej w oparciu o ówczesne brzmienie art. 91 ust. 2 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 12 ust. 2 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (MP nr 76, poz. 708). Na podstawie tej decyzji równoważnik pieniężny skarżącemu był płacony do 2005 r. (włącznie) tj. do momentu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 266, poz. 2246). Rozporządzenie zmieniające uchyliło między innymi § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., który "kontynuował" przewidziane przepisami wykonawczymi do ustawy o Policji, stosowanie także do emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście policyjnym, przepisów rozporządzenia w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Tym samym z dniem 1 stycznia 2006 r. przestała istnieć formalnie materialnoprawna podstawa przyznawania emerytom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu i wypłacania emerytom policyjnym wcześniej przyznanego równoważnika. Do tej daty, co zdecydowanie należy podkreślić, przyznawanie emerytom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu i jego wypłacanie, odbywało się wyłącznie w oparciu o regulację przewidzianą przepisami wykonawczymi do ustawy o Policji, "rozciągającymi" stosowanie zasad przyznawania w/w równoważnika policjantowi, także na emerytów i rencistów policyjnych. Począwszy od daty wydania decyzji przyznającej skarżącemu uprawnienie do równoważnika za remont lokalu tj. od [...] stycznia 1998 r. były to przepisy: § 12 ust. 1 zarządzenia MSWiA z 30 września 1997r. (obowiązującego do 23 grudnia 1999 r.), § 11 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z 20 grudnia 1999 r. (obowiązującego w okresie od 24 grudnia 1999r. do 19 lipca 2002r) i § 8 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002r., który to przepis obowiązywał od 20 lipca 2002 r. do 31 grudnia 2005 r. W żadnym z wyżej wymienionych okresów uprawnienie emerytów policyjnych i rencistów policyjnych do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, nie wynikało z przepisu rangi ustawy. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 listopada 2004 r. sygn. K 7/04 (OTK –A 2004/10/109), oceniającego między innymi zgodność z konstytucją (art. 92 ust. 1 Konstytucji RP) upoważnienia ustawowego z art. 91 ust. 2 ustawy o Policji, krąg podmiotów uprawnionych do świadczenia w postaci równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, jest oczywisty na poziomie ustawowym. Przepis art. 91 ust. 1 ustawy o Policji stanowi wyraźnie, iż "policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". Przepis ten wskazuje zarówno podmiot uprawniony do uzyskania świadczenia, jak i cel świadczenia, ograniczając krąg uprawnionych do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego wyłącznie do funkcjonariuszy policji w służbie czynnej. Uprawnienia emeryta policyjnego do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, nie da się także wyczytać z treści ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. nr 8, poz. 67). Wymieniona wyżej ustawa przewiduje dwa zasadnicze uprawnienia związane z zaspakajaniem potrzeb mieszkaniowych emerytów i rencistów policyjnych. Pierwsze z nich wynika z art. 29 ust. 1 ustawy i jest uprawnieniem do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. W uzasadnieniu wyroku z dnia 27 października 2008r. sygn. U 4/08 (OTK-A 2008/8/141) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż zawarte w tymże przepisie odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy, nie oznacza ogólnego nakazu stosowania do emerytów i rencistów policyjnych całokształtu przepisów o uprawnieniach mieszkaniowych funkcjonariuszy policji, ale jedynie nakaz odpowiedniego stosowania przepisów szczegółowych dotyczących przyznawania funkcjonariuszom policji mieszkań znajdujących się w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Chodzi tu o zasady określania powierzchni lokalu przysługującego uprawnionemu oraz procedury wydawania decyzji administracyjnych w sprawie przydziału. Drugie uprawnienie emerytów policyjnych i rencistów policyjnych wynika z art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji i jest nim prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Analizując ten przepis Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku o sygn. U 4/08, podkreślił, iż właśnie jego treść dowodzi, że poza uprawnieniem emeryta policyjnego (rencisty policyjnego) do lokalu i jego uprawnieniem do pomocy na uzyskanie lokalu, ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji, innych świadczeń tym podmiotom nie zapewniła. Jeżeli bowiem ustawowe prawo emerytów i rencistów do lokalu mieszkalnego miałoby obejmować także inne uprawnienia wymienione w rozdziale 8 ustawy o Policji, to zamieszczenie w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji art. 30 byłoby zbędne, gdyż uprawnienie, o którym mowa w tym przepisie wynikałoby z odesłania zawartego w art. 29 ustawy. Treść upoważnienia ustawowego zamieszczonego w art. 91 ust. 2 ustawy o Policji, dotyczącego uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu do dnia 7 listopada 2001 r., zawierała wyłącznie upoważnienie do określenia aktem wykonawczym szczegółowych zasad przyznawania, zwracania i wysokości równoważnika. Dopiero ustawą zmieniającą ustawę o Policji z dnia 6 lipca 2001 r. (z mocą od 8 listopada 2001 r.) nadane zostało upoważnieniu ustawowemu brzmienie szersze, obowiązujące do dziś, zawierające między innymi sformułowanie "uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania". Treść upoważnienia ustawowego w nadanym ustawą zmieniającą brzmieniu, była przedmiotem kontroli konstytucyjnej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 listopada 2004r. sygn. K 7/04 (OTK – A 2004/10/109). Mocą tego wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził zgodność przepisu art. 91 ust. 2 ustawy o Policji z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP (przepisem określającym konstytucyjne standardy upoważnienia ustawowego). W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny nie stwierdził, iż upoważnienie ustawowe dawało organowi wykonawczemu prawo do "wyjścia" poza oczywisty na poziomie ustawowym krąg podmiotów uprawnionych do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Biorąc pod uwagę treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzić zatem należy, iż zamieszczany w przepisach wykonawczych wydanych do art. 91 ustawy o Policji, zapis o odpowiednim stosowaniu w stosunku do emerytów policyjnych obowiązujących wobec policjantów zasad przyznawania równoważnika pieniężnego za remont lokalu, był normą wykraczającą poza upoważnienie ustawowe. W okolicznościach sprawy przy tym zauważyć należy, iż przyznanie skarżącemu równoważnika za remont nastąpiło decyzją wydaną w roku 1998, tj. w okresie, gdy treść upoważnienia ustawowego z art. 91 ust. 2 ustawy o Policji nie zawierała w ogóle zapisu pozwalającego na domniemanie umocowania do "poszerzenia" przepisem wykonawczym kręgu uprawnionych do równoważnika. Dlatego też rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 266, poz. 2246), które weszło w życie w dniu 1 stycznia 2006 r., uchylono między innymi § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. Stanowił on, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego. Zasadnie zatem organy uznały, że z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do kontynuacji wypłacania równoważnika pieniężnego dla skarżącego i cofnęły z tą datą uprawnienie do jego przyznawania. Powołanie jako formalnej podstawy decyzji § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. nie narusza prawa. Stosowanie do tego przepisu, decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika wydaje się jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa § 1 pkt 1 rozporządzenia lub uległy zmianie jego uprawnienia do liczby norm zaludnienia. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. VIII SA/Wa 621/09, a wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 listopada 2006 r. sygn. II SAWa 1689/06 (dostępnymi w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), a z którymi to stwierdzeniami zgadza się skład orzekający w sprawie niniejszej, uchylony § 8 rozporządzenia, stanowił podstawę pozwalającą stosować § 1 pkt 1 rozporządzenia do emerytów policyjnych. Skoro z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła ta podstawa, to emeryci policyjni nie spełniają warunków określonych w § 1 ust. 1 rozporządzenia, jako że w ogóle tego przepisu się do nich nie stosuje. Również w wyroku z 21 listopada 2006 r. wydanym w sprawie II SA/Wa 1335/06 (też dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opowiedział się za cofnięciem emerytom policyjnym uprawnień do równoważnika za remont lokalu jako drogą właściwą do dostosowania stanów faktycznych do obowiązującego prawa. Sąd ten stwierdził, iż § 6 rozporządzenia wykonawczego MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. uzasadnia wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego wobec utraty przez emeryta policyjnego danego uprawnienia. Decyzja taka miałaby charakter deklaratoryjny, a za jej wydaniem przemawia konieczność regulowania stanów faktycznych zgodnie z obowiązującym prawem. Prawidłowość powyższego stanowiska został potwierdzona wyrokiem NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 407/10 którym oddalono skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. VIII SA/Wa 621/09 Końcowo podać należy, że wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do przyznanego równoważnika od daty wejścia w życie przepisów uniemożliwiających przyznanie tego świadczenia emerytom policyjnym nie narusza zasady praw nabytych, albowiem norma przepisu wykonawczego wykraczająca poza upoważnienie ustawowe nie mogła stanowić ważnej podstawy do nabycia tego uprawnienia. Mając powyższe na uwadze skargę jako niezasadną sąd oddalił (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).