I OSK 407/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) Sędzia WSA del. Marian Wolanin Protokolant Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 621/09 w sprawie ze skargi A. A. na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia (...) kwietnia 2009 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 621/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. A. na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia (...) kwietnia 2009 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 20 stycznia 2009 r. emerytowany policjant A. A. wystąpił do Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z wnioskiem o naliczenie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2008. W swym piśmie podniósł, iż z nieznanych mu powodów wstrzymano mu wypłatę równoważnika. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia (...) stycznia 2009 r. nr (...) , Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu poinformował wnioskodawcę, że otrzymywane przez emerytów i rencistów policyjnych świadczenie miało swe umocowanie jedynie w przepisach wykonawczych do ustawy o Policji. Z ustawy o Policji wynika natomiast, że prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego może otrzymywać policjant w służbie stałej. Prawo do niniejszego świadczenia nie wynika również z ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin ( Dz. U. z 2004 Nr 8, poz. 67 ze zm., dalej jako ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji ), z której to wynika, że emerytowi ( renciście ) przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji, w rozmiarze przysługującym mu w dniu zwolnienia ze służby oraz, że do mieszkań tych stosuje się odpowiednie przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy ( art. 29 ust. 1 ustawy ). Emeryt lub rencista policyjny nie ma więc uprawnienia do domagania się innych świadczeń związanych z użytkowanym lokalem mieszkalnym, przysługujących policjantom. A. A. w dniu dnia 9 lutego 2009 r. wniósł do Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu pismo nazwane "wezwaniem do naprawienia prawa". Podniósł, że zamiast oczekiwanej decyzji administracyjnej otrzymał jedynie pismo informujące zawierające błędną interpretację prawa. W związku z powyższym wniósł o wydanie w tej sprawie decyzji administracyjnej. Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu pismem z dnia (...) lutego 2009 r. nr (...) skierowanym do wnioskodawcy powtórzył wcześniej prezentowaną argumentację, zaś pismem z dnia 12 marca 2009 r. przekazał sprawę według właściwości do Komendanta Głównego Policji. Komendant Główny Policji pismem z dnia (...) kwietnia 2009 r. nr (...) poinformował wnioskodawcę, że brak jest podstawy prawnej do załatwienia sprawy w formie decycji. Przepis art. 97 ust. 5 ustawy o Policji wskazuje sposób rozstrzygania spraw min. z zakresu równoważników pieniężnych za remont lokalu mieszkalnego w formie decyzji administracyjnej, jednakże ma wyłącznie zastosowanie do kręgu osób wskazanych przez ustawodawcę, czyli policjantów. Wydanie decyzji administracyjnej bez podstawy prawnej powodowałoby jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 5 czerwca 2009 r. A. A. (dalej: skarżący) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą nazwał "wnioskiem o uchylenie decyzji" Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie nieuwzględnienia wniosków o wypłacenie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2008. Nadto wniósł o uznanie, że po zwolnieniu ze służby w marcu 1994 r. i nabyciu praw emerytalnych nabył również prawo do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont mieszkania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że powoływanie się przez organy na rozporządzenie MSWiA z 28 grudnia 2005 r. jest nietrafne, gdyż dotyczy osób przyjętych do służby po 1 stycznia 2006 r. i jest działaniem wstecz odbierającym prawa nabyte. Organom zarzucił błędną wykładnię przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz niewłaściwe zastosowanie w/w rozporządzenia MSWiA z 28 grudnia 2005 r. wobec funkcjonariusza będącego na emeryturze i posiadającego uprawnienia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym piśmie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VIII WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2009 r. wezwano skarżącego terminie 7 dni, do sprecyzowania czy przedmiotem jego skargi są pisma Mazowieckiego Wojewódzkiego Komendanta Policji z siedzibą w Radomiu z dnia (...) stycznia 2009 r. i Komendanta Głównego Policji z dnia 9 kwietnia 2009 r. i jego wniosek "o uchylenie" dotyczy tych pism, czy też przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność w/w organów, pod rygorem uznania, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący podniósł, że w/w pisma są faktycznie "ukrytymi za wybiegami prawnymi decyzjami". Wyjaśnił, że jest dla niego zupełnie obojętne, czy pozbawia się go przysługującego mu prawa decyzją czy uprzejmie informującym pismem, bowiem pozbawienie prawa i tak ma miejsce. W związku z powyższym prosi Sąd o jednoznaczne ustalenie czy należy się mu równoważnik pieniężny za lata 2006 - 2008, czy też nie. Na rozprawie przed Sądem w dniu 9 grudnia 2009 r, popierając skargę, skarżący wniósł o uznanie pism Komendantów Policji za decyzje administracyjne i uchylenie tych decyzji na podstawie błędnej interpretacji. Dodał nadto, że postępowanie organów jest niemoralne. Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji podniósł, iż zarówno pismo Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji jak i Komendanta Głównego Policji posiadają cechy decyzji administracyjnej i jako takie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Przedmiotowe pisma zawierają bowiem oznaczenie organu, wskazują adresata, rozstrzygnięcie w sprawie, którym jest odmowa przyznania ( utrata, cofnięcie) przedmiotowego świadczenia z powołaniem podstawy prawnej oraz podpisy osób upoważnionych do wydania decyzji w imieniu organu. Ta minimalna liczba elementów zawartych w powyższych pismach, w połączeniu z uregulowaniem prawa materialnego odnoszącym się do sprawy, której pismo dotyczy, pozwala w samej rzeczy na ustalenie wszystkich, wcześniej wymienionych, składników materialnego pojęcia decyzji administracyjnej. Dalej Sąd pierwszej instancji wywodził, iż w przedmiotowej sprawie analiza postanowień prawa materialnego wskazuje, że mamy do czynienia ze sprawą administracyjną co oznacza, że równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznaje się (odmawia przyznania, cofa) w drodze decyzji administracyjnej konkretyzującej ustawowe uprawnienie do otrzymania świadczenia przez policjanta. Skoro ustawodawca zawarł w normie prawa materialnego minimum elementów wystarczających to tego, aby po połączeniu ich ze stanem faktycznym mogła powstać sprawa administracyjna, to wiadomo, że zastrzega dla załatwienia takiej sprawy formę decyzji. Ponadto należy zwrócić uwagę, że skarżący otrzymywał do 2005 r. równoważnik za remont mieszkania w formie decyzji. Należy zatem przyjąć, że indywidualna sprawa administracyjna rozstrzygnięta raz w formie decyzji zawsze w tej formie powinna być rozstrzygana (trwałość materialna decyzji administracyjnych). Uznając ww. pisma za decyzje administracyjne Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organy prawa materialnego w sposób który miał wpływ na wynik sprawy, ani też takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W dniu 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246). Uchyliło ono m.in. § 8 przywołanego w swoim tytule rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. Stanowił on, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego. Nie istnieje żaden inny przepis, który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego traktować osoby uprawnione do policyjnych świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej. Stosownie bowiem do art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, to policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jak wynika z literalnego brzmienia tego przepisu, prawo do tego równoważnika przysługuje policjantowi, a nie emerytom czy rencistom policyjnym. Także przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie pozwalają traktować emerytów czy rencistów w zakresie tego prawa w sposób tożsamy, jak policjantów w służbie czynnej. Jej art. 29 stanowi jedynie o prawie emeryta i rencisty do lokalu mieszkalnego, a art. 30 - o prawie do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Przepis art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie pozwala rozciągnąć wszystkich dobrodziejstw pomocy mieszkaniowej, wskazanych w ustawie o Policji na emerytów i rencistów policyjnych, lecz tylko tych, które wynikają z art. 88, 92 i 94 ustawy. Uprawnienie do równoważnika za remont lokalu nie wynika więc z przepisów rangi ustawy. Sąd pierwszej instancji uznał więc, że w zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy organy słusznie uznały, że z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do kontynuacji wypłacania równoważnika pieniężnego dla skarżącego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. A. zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 162 § 1 pkt 1 i art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. 1994 r. Nr 53, poz. 214). Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji w Warszawie nr (...) z (...) kwietnia 2009 i poprzedzającej Komendanta Wojewódzkiego Policji zs. w Radomiu nr (...) z dn. (...) stycznia 2009 r. odmawiających skarżącemu wypłaty równoważnika pieniężnego za remont mieszkania za lata 2006-2008 r W motywach skargi kasacyjnej kasator podniósł, iż otrzymuje emeryturę od maja 1994 r. Wraz z emeryturą, na podstawie kolejnych rozporządzeń ministrów spraw wewnętrznych, wykonujących delegację art. 91 ust. 2 Ustawy o Policji (Dz.U. 2002, nr 7, poz.58 ze zm.) otrzymywał równoważnik pieniężny za remont mieszkania. Ostatnim rozporządzeniem, na podstawie którego otrzymał równoważnik za remont zajmowanego lokalu było Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. 2002 nr 100 poz. 919). Przepis § 8 tegoż Rozporządzenia nakazywał stosowanie jego przepisów również do emerytów i rencistów. Z dniem obowiązywania od 1 stycznia 2006 r., weszło w życie kolejne Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. o tytule, jak poprzednie ( Dz.U. 2005, nr 266, poz.2246), którym uchylono § 8 poprzedniego Rozporządzenia z dn. 28 czerwca 2002 roku. Tym samym skarżącego pozbawiono, zdaniem organu administracyjnego, prawa do pobierania równoważnika pieniężnego za remont mieszkania. Uchylenie § 8 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn. 28 czerwca 2002 r., rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 roku, nie jest samoistną przesłanką do pozbawienia emerytów i rencistów prawa do dalszego pobierania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego i do wygaśnięcia poprzedniej decyzji. Zgodnie z treścią art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. przesłanką wygaśnięcia decyzji jest jej bezprzedmiotowość. W tym przypadku nie możemy mówić o bezprzedmiotowości, gdyż nie doszło do ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej. Nie doszło do zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, zmiany stanu faktycznego albo zmiany w stanie prawnym ale tylko w przypadku, gdy prze-przewiduje ona taki skutek. Uchylenie przepisu, który był podstawą do przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie z powodu bezprzedmiotowości, w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. Samo uchylenie podstawy prawnej wydanych decyzji powoduje, że z dniem wejścia w życie takiej zmiany prawa, przestaje istnieć podstawa prawna do wydawania w przyszłości takich decyzji. Nie powoduje to natomiast wygaśnięcia uprawnień nabytych na podstawie decyzji wydanych w oparciu o istniejącą wówczas podstawę prawną. W takim przypadku decyzje te stają się bezprzedmiotowe gdyż dotyczą one uprawnień wcześniej nabytych na przyszłość. Mając na uwadze, że uregulowania prawne zawarte w art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. mają charakter odesłania do przepisów szczegółowych, że żaden przepis szczegółowy nie nakazuje stwierdzenia wygaśnięcia wcześniejszych decyzji o przyznaniu emerytowi bądź renciście policyjnemu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, strona nie wnosi o wygaśnięcie decyzji, a organ administracji nie wykazał aby to leżało w ważnym interesie społecznym. W opinii autora skargi kasacyjnej wobec emeryta, rencisty policyjnego i osoby uprawnionej do renty rodzinnej winny być stosowane przepisy, jak w dniu uzyskania świadczenia. Art. 29 ust. 1 i 2, powołanej ustawy z 18 lutego 1994 roku wskazuje, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty a także osoby uprawnione do policyjnej renty rodzinnej mają prawo do lokalu mieszkalnego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby a osoby uprawnione do renty rodzinnej w dniu uzyskania świadczenia. Do mieszkań tych stosuje się przepisy "odpowiednio", jak dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Odpowiednie stosowanie tych przepisów oznacza, dostosowanie ich do sytuacji, kiedy funkcjonariusz zostaje emerytem lub rencistą policyjnym, tzn., że otrzymuje decyzję o prawie do tych świadczeń. W świetle art. 88 ust. 1 i art. 91 ust. 1 ustawy o Policji stwierdzić należy, że przepis art. 29 ust. 1 i 2 Ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, dotyczy uprawnień do lokalu mieszkalnego, w skład którego wchodzi zarówno prawo do lokalu, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji z 26 kwietnia 1990 r., jak również prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego na jego utrzymanie w należytym stanie technicznym, uregulowane w art. 91 ust. 1 tejże ustawy. Równoważnik pieniężny jest świadczeniem pochodnym prawa do lokalu. W związku z tym osoba uprawniona do emerytury nabywa również prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w rozmiarze przysługującym w dniu uzyskania świadczenia emerytalnego. Zdaniem kasatora prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego wynika więc wprost z przywołanych przepisów i nie ma podstaw prawnych do pozbawiania go emeryta policyjnego, gdyż jest to niezgodne z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy emerytowanemu funkcjonariuszowi policji przysługuje prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Rozporządzeniem z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, korzystając z tej samej delegacji ustawowej, czyli art. 91 ust. 2 ustawy o Policji zmienił rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. w ten sposób, że: - uchylił § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. z 2002 nr 100 poz. 919) - uchylił ust. 2 § 9 rozporządzenia wymienionego wyżej, przy czym rozporządzenie zmieniające weszło w życie z dniem 1 stycznia 2006 r. (Dz. U. z 2005 nr 266 poz. 2246). W kontrolowanej sprawie Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż uchylenie § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., rozporządzeniem zmieniającym z dnia 28 grudnia 2005 r. pozbawiło emerytów i rencistów policyjnych prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, gdyż odpadła podstawa prawna pozwalająca na traktowanie tej kategorii policjantów analogicznie do funkcjonariuszy znajdujących się w służbie czynnej. Skarżący kasacyjnie zarzuca zaś, iż brak powołanej podstawy prawnej nie oznacza wygaśnięcia decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 §1 pkt 1 K.p.a. ponieważ w przepisach zmieniających sytuację prawną emerytów i rencistów policyjnych nie został przewidziany taki skutek. Przystępując do oceny zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 162 §1 pkt 1 K.p.a. należy podnieść, iż zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością o charakterze podmiotowym. Bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym zachodzi nie tylko wtedy, gdy przestaje istnieć podmiot stosunku prawnego np. śmierć osoby, zmiana, przekształcenie, likwidacja określonego podmiotu, ale również wtedy, gdy następuje utrata przez stronę określonych kwalifikacji, statusu prawnego. W rozpoznawanej sprawie podmiot stosunku prawnego, skarżący, utracił status funkcjonariusza policyjnego w służbie stałej w związku z nabyciem statusu emeryta policyjnego. Decyzja o przyznaniu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego adresowana jest do skarżącego jako funkcjonariusza Policji w służbie stałej. Utrata tego statusu (kwalifikacji) przez skarżącego spowodowała, że przestał istnieć podmiot tego stosunku prawnego. Okoliczności te powodują, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka bezprzedmiotowości decyzji została spełniona. Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. przesłanką wygaśnięcia decyzji jest jej bezprzedmiotowość rozumiana jako ustanie prawnego bytu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie. Bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło (przestał istnieć lub utracił kwalifikację) (wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 4/07). Pozostawienie w obrocie prawnym decyzji przyznającej funkcjonariuszowi Policji prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy utracił on status funkcjonariusza uzyskując status emeryta policyjnego powodowałoby z jednej strony niejasność i brak pewności co do obwiązującego stanu prawnego. Art. 91 ust. 1 ustawy o Policji w żadnym swym brzmieniu nie przyznawał uprawnienia do równoważnika za remont lokalu emerytom bądź rencistom policyjnym, Skoro zatem z dniem 31 grudnia 2005 r. odpadła jedyna normatywna podstawa uprawnień dla emerytów bądź rencistów policyjnych do równoważnika za remont lokalu, zawarta w rozporządzeniu z 28 grudnia 2005 r., a uprawnienie to nigdy nie zostało przyznane ustawą (ani ustawą o Policji, ani ustawą z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji), przeto nie nabyli oni z tego tytułu słusznie nabytych praw, to bezprzedmiotowość uprzednio wydanych decyzji o przyznaniu uprawnień do równoważnika za remont lokalu wynika z całokształtu nowego unormowania w tej materii Z powyższych względów podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 156 §1 pkt. 2 K.p.a. jest nieuzasadniony. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. W art. 29 tej ustawy nie ma mowy, inaczej niż w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji o ogólnym prawie do lokalu mieszkalnego, ale o prawie do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiedniego ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Nakaz odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy do mieszkań objętych przepisem art. 29 ust. 1 zd. 1 wskazuje, że art. 29 ust. 1 zd. 2 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie formułuje ogólnego nakazu stosowania do emerytów i rencistów policyjnych całokształtu przepisów o uprawnieniach mieszkaniowych funkcjonariuszy policji, a jedynie nakaz odpowiedniego stosowania przepisów szczegółowych dotyczących przyznawania funkcjonariuszom Policji mieszkań pozostających w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Istotne znaczenie ma treść art. 30 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, który gwarantuje emerytom i rencistom policyjnym prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Gdyby ustawowe prawo emerytów i rencistów policyjnych do lokalu mieszkalnego miało obejmować także inne uprawnienia, wymienione w rozdziale 8 ustawy o Policji, to zamieszczanie art. 30 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji byłoby zbędne, gdyż uprawnienie o którym mowa w art. 30, wynikałoby z samego art. 29 tej ustawy. Z art. 30 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji wynika - a contrario - uprawnienia związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych przysługujące funkcjonariuszom, które nie zostały wymienione wyraźnie w ustawie, nie przysługują emerytom i rencistom policyjnym (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 grudnia 2009 r., IV SA/Po 525/09). Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.