I SA/Gd 880/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M.P i B.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 757(siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. ZASKARŻONĄ DO SĄDU DECYZJĄ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE: • 233 § 1 PKT 1 W ZWIĄZKU Z ART. 220 § 2 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. ORDYNACJA PODATKOWA (DZ. U. Z 2005 R. NR 8, POZ. 60 Z PÓŹN. ZM.), • ART. 1 UST. 1 I UST. 2, ART. 2 PKT 1, ART. 3 UST. 1, PKT 2, ART. 4, ART. 8, ART. 12 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2008 R., O SZCZEGÓLNYCH ROZWIĄZANIACH DLA PODATNIKÓW UZYSKUJĄCYCH NIEKTÓRE PRZYCHODY POZA TERYTORIUM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ (DZ. U. NR 143, POZ. 894) ZWANEJ DALEJ USTAWĄ ABOLICYJNĄ PO ROZPATRZENIU ODWOŁANIA PANA M. P. OD DECYZJI NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO Z DNIA 12 SIERPNIA 2009 R., ODMAWIAJĄCEJ PAŃSTWU M. I B. P. ZWROTU PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2005 ROK, UTRZYMAŁ MOCY DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. PODSTAWĄ POWYŻSZEGO ROZSTRZYGNIĘCIA BYŁ NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY: PAŃSTWO M. I B. P. W DNIU 6 LUTEGO 2009 R. ZŁOŻYLI WNIOSEK, O ZWROT PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2005 ROK NA FORMULARZU PIT-AZ W ZWIĄZKU Z UZYSKANIEM PRZEZ PANA M. P. PRZYCHODÓW Z PRACY WYKONYWANEJ U ARMATORA MAJĄCEGO SIEDZIBĘ W IRANIE. WEDŁUG WNIOSKU PIT-AZ PRZYCHODY ZE STOSUNKU PRACY WYKAZANO W KWOCIE 63.054,27 ZŁ, DOCHÓD W KWOCIE 61.827,27 ZŁ, PODATKU ZA GRANICĄ NIE ZAPŁACONO. DO WNIOSKU DOŁĄCZONO OŚWIADCZENIE AZ-O ZŁOŻONE POD RYGOREM ODPOWIEDZIALNOŚCI KARNEJ ZA SKŁADANIE FAŁSZYWYCH ZEZNAŃ POTWIERDZAJĄCE WYSOKOŚĆ UZYSKANYCH PRZYCHODÓW Z PRACY ZA GRANICĄ. ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI UZNAJĄC ZA BEZSPORNE, ŻE PAN M. P. W 2005 ROKU OSIĄGNĄŁ DOCHODY Z PRACY WYKONYWANEJ U ARMATORA MAJĄCEGO SIEDZIBĘ NA TERYTORIUM IRANU, Z KTÓRYM TO PAŃSTWEM RZECZYPOSPOLITA POLSKA NIE ZAWARŁA UMOWY O UNIKANIU PODWÓJNEGO OPODATKOWANIA (STAN BEZUMOWNY), MAJĄC JEDNAKŻE NA UWADZE TO, ŻE MATERIAŁ DOWODOWY ZGROMADZONY W NINIEJSZEJ SPRAWIE NIE POTWIERDZA ZAPŁATY PODATKU OD UZYSKANYCH PRZEZ PANA P. W IRANIE DOCHODÓW Z PRACY, BĄDŹ BRAKU OBOWIĄZKU JEGO ZAPŁATY ZGODNIE Z WEWNĘTRZNYM PRAWEM PODATKOWYM TEGO PAŃSTWA, UZNAŁ, ŻE DO DOCHODÓW Z PRACY OSIĄGNIĘTYCH W 2005 ROKU PRZEZ PANA M. P. NA TERYTORIUM ISLAMSKIEJ REPUBLIKI IRANU NIE MAJĄ ZASTOSOWANIA PRZEPISY USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2008 R., O SZCZEGÓLNYCH ROZWIĄZANIACH DLA PODATNIKÓW UZYSKUJĄCYCH NIEKTÓRE PRZYCHODY POZA TERYTORIUM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. W ZWIĄZKU Z POWYŻSZYM DECYZJĄ Z DNIA 12 SIERPNIA 2009 R., ODMÓWIŁ PAŃSTWU M. I B. P. ZWROTU PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2005 ROK. W ODWOŁANIU OD POWYŻSZEJ DECYZJI PODATNICY ZARZUCAJĄC RAŻĄCE NARUSZENIE: 1. PRZEPISÓW PRAWA PROCESOWEGO TJ. ART. 122 W ZWIĄZKU Z ART. 187 § 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, 2. PRAWA MATERIALNEGO TJ. ART. 32 W ZW. Z ART. 217 KONSTYTUCJI RP POPRZEZ NARUSZENIE ZASADY RÓWNOŚCI OBYWATELI RP, 3. PRAWA MATERIALNEGO POPRZEZ UZNANIE, IŻ DO DOCHODÓW UZYSKANYCH PRZEZ PODATNIKA W ROKU PODATKOWYM 2005 NIE ZNALAZŁ ZASTOSOWANIA ART. 27 UST. 9 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH, 4. PRAWA MATERIALNEGO POPRZEZ PRZYJĘCIE, IŻ PRZEPISY USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2008 R., O SZCZEGÓLNYCH ROZWIĄZANIACH DLA PODATNIKÓW UZYSKUJĄCYCH NIEKTÓRE PRZYCHODY POZA TERYTORIUM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, NIE ZNAJDUJĄ ZASTOSOWANIA DO STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY, 5. PRAWA MATERIALNEGO POPRZEZ BŁĘDNĄ INTERPRETACJĘ TREŚCI NORMATYWNEJ ART. 4 UST. 1 PKT 1 PPKT. B) WYM. USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2008 R., WNIEŚLI UCHYLENIE PRZEDMIOTOWEJ DECYZJI W CAŁOŚCI I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA. W UZASADNIENIU ODWOŁANIA PAN M. P. PODNOSI, ŻE ZŁOŻONO WNIOSKI O ZWROT PODATKU DOCHODOWEGO ZAPŁACONEGO PRZEZ PODATNIKA W ROKU PODATKOWYM 2005 NIE WYKAZUJĄC PODATKU ZAPŁACONEGO W IRANIE (W ZWIĄZKU Z WYKONYWANIEM PRACY NAJEMNEJ NA STATKACH ZARZĄDZANYCH W TRANSPORCIE MIĘDZYNARODOWYM Z FAKTYCZNYM ZARZĄDEM W IRANIE), CO Z UWAGI NA INTERPRETACJĘ GRAMATYCZNĄ USTAWY ABOLICYJNEJ NIE NALEŻY DO PRZESŁANEK KONSTYTUTYWNYCH ZASTOSOWANIA ABOLICJI PODATKOWEJ, GDYŻ OBOWIĄZEK PRZEDSTAWIENIA DOKUMENTÓW WYKAZUJĄCYCH OPŁACONY PODATEK ZAGRANICĄ POWSTAJE "JEŻELI" OBOWIĄZEK OPŁACENIA PODATKU ZAGRANICĄ POWSTAŁ (ART. 4 UST. 1 PKT 1 PPKT. B). OCZYWISTYM ZDANIEM ODWOŁUJĄCEGO SIĘ JEST, IŻ POWYŻSZY ZAPIS USTAWOWY MA CHARAKTER FAKULTATYWNY, CO W ZNACZĄCY SPOSÓB MODYFIKUJE ZAKRES OBOWIĄZKÓW WYNIKAJĄCYCH Z ART. 8 WW. USTAWY, KTÓRE SPOCZYWAJĄ NA PODATNIKU. ZATEM W OCENIE ODWOŁUJĄCEGO NACZELNIK URZĘDU SKARBOWEGO ODMAWIAJĄC PODATNIKOM ZWROTU PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA ROK 2005 UZASADNIAJĄC TO FAKTEM, IŻ W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE BRAK JAKICHKOLWIEK DOKUMENTÓW POTWIERDZAJĄCYCH ZAPŁATĘ PODATKU W IRANIE OD UZYSKANYCH W 2005 R., PRZEZ PODATNIKA DOCHODÓW, RAŻĄCO NARUSZYŁ PRZEPISY USTAWY ABOLICYJNEJ - LEX SPECIALIS, KTÓRA W PRZEDMIOTOWYM STANIE FAKTYCZNYM POWINNA BYĆ BEZWZGLĘDNIE ZASTOSOWANA. PONADTO FAKT, IŻ PRAKTYKA ORZECZNICZA ORGANÓW PIERWSZEJ INSTANCJI W SPRAWACH, W KTÓRYCH PODATNICY KORZYSTAJĄCY Z DOBRODZIEJSTWA USTAWY ABOLICYJNEJ NIE DOKUMENTOWALI ZAPŁATY PODATKU POZA GRANICAMI POLSKI I ICH NALEŻNOŚCI PODATKOWE BYŁY UMARZANE PRZEZ ORGANY PODATKOWE (...) UZASADNIA TWIERDZENIE PODATNIKA, IŻ DOSZŁO DO RAŻĄCEGO NARUSZENIA TREŚCI NORMATYWNEJ ART. 32 W ZW. Z ART. 217 KONSTYTUCJI RP POPRZEZ NARUSZENIE PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI ZASADY RÓWNOŚCI OBYWATELI RP WOBEC PRAWA PRZEJAWIAJĄCE SIĘ W BEZZASADNYM NIEZASTOSOWANIU PRZEPISÓW W/W USTAWY ABOLICYJNEJ ZWŁASZCZA JEŚLI SIĘ ZWAŻY, ŻE W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE Z WNIOSKIEM WYSTĄPIŁ PODATNIK, KTÓRY UIŚCIŁ ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE NA RZECZ SKARBU PAŃSTWA, CO MOŻE BUDZI TYM WIĘKSZE NIEZROZUMIENIE DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI PO STRONIE PODATNIKA. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ UTRZYMUJĄC ZASKARŻONĄ DECYZJĘ W MOCY PRZYWOŁUJĄC NA WSTĘPIE TREŚĆ ART. 1 UST. 1, ART. 3 UST. 1, ART. 4 UST. 1 WYM. USTAWY ABOLICYJNEJ A TAKŻE TREŚĆ ART. 27 UST. 9 USTAWY Z DNIA 26 LIPCA 1991 R., O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH (DZ. U. Z 2000 R. NR 14, POZ. 176) STWIERDZA, IŻ WYM. USTAWA ABOLICYJNA MA ZASTOSOWANIE WYŁĄCZNIE DO PODATNIKÓW, KTÓRZY PODLEGAJĄ W POLSCE NIEOGRANICZONEMU OBOWIĄZKOWI PODATKOWEMU, UZYSKUJĄCYCH PRZYCHODY Z PRACY POZA TERYTORIUM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, W KRAJACH Z KTÓRYMI POLSKA ZAWARŁA UMOWĘ O UNIKANIU PODWÓJNEGO OPODATKOWANIA I PRZEWIDUJE JAKO METODĘ UNIKANIA PODWÓJNEGO OPODATKOWANIA TZW. PROPORCJONALNE ODLICZENIE BĄDŹ UZYSKUJĄCYCH PRZYCHODY Z PRACY W PAŃSTWACH, Z KTÓRYMI POLSKA NIE ZAWARŁA UMÓW O UNIKANIU PODWÓJNEGO OPODATKOWANIA A PODATNIK BYŁ ZOBOWIĄZANY DO ZAPŁATY PODATKU W TAMTYCH PAŃSTWACH. W ROZWAŻANEJ SPRAWIE W ROKU PODATKOWYM 2005 PAN M. P. UZYSKIWAŁ DOCHODY Z PRACY NAJEMNEJ WYKONYWANEJ NA TERYTORIUM ISLAMSKIEJ REPUBLIKI IRANU, Z KTÓRYM TO PAŃSTWEM RZECZYPOSPOLITA POLSKA NIE ZAWARŁA UMOWY O UNIKANIU PODWÓJNEGO OPODATKOWANIA. JEDNAKŻE ZDANIEM ORGANU ODWOŁAWCZEGO SKORO W NINIEJSZEJ SPRAWIE BRAK JEST JAKICHKOLWIEK DOKUMENTÓW POTWIERDZAJĄCYCH ZAPŁATĘ PODATKU W IRANIE JAK RÓWNIEŻ BRAK DOWODÓW STWIERDZAJĄCYCH, IŻ ZGODNIE Z WEWNĘTRZNYM PRAWEM PODATKOWYM TEGO PAŃSTWA DOCHODY TE PODLEGAŁY TAM OPODATKOWANIU BĄDŹ Z UWAGI NA ICH WYSOKOŚĆ PODATNIK NIE MIAŁ OBOWIĄZKU ZAPŁATY PODATKU DOCHODOWEGO ZA GRANICĄ, CO WIĘCEJ SKŁADAJĄC STOSOWNE FORMULARZE PIT-AZ W RUBRYCE NR 6 ZAZNACZYŁ PODATEK ZAPŁACONY ZA GRANICĄ W KWOCIE ZERO, ZATEM WW. DOCHODY NIE PODLEGAJĄ OPODATKOWANIU ZGODNIE Z ZASADĄ WYRAŻONĄ W TREŚCI ART. 27 UST. 9 (METODA PROPORCJONALNEGO ODLICZENIA) USTAWY Z DNIA 26 LIPCA 1991 R., O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH, A TYM SAMYM W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE NIE MA ZASTOSOWANIA USTAWA Z DNIA 25 LIPCA 2008 R., O SZCZEGÓLNYCH ROZWIĄZANIACH DLA PODATNIKÓW UZYSKUJĄCYCH NIEKTÓRE PRZYCHODY POZA TERYTORIUM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. ZDANIEM ORGANU ODWOŁAWCZEGO SŁUSZNOŚĆ POGLĄDU PRAWNEGO WYRAŻONEGO POWYŻEJ POTWIERDZA M.IN. WYROK WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W KRAKOWIE Z DNIA 14 SIERPNIA 2009 R., SYGN. AKT I SA/KR 1227/09. ZATEM W STANIE FAKTYCZNYM I PRAWNYM PRZEDMIOTOWEJ SPRAWY W OCENIE DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ ORGAN PODATKOWY PIERWSZEJ INSTANCJI ZASADNIE ODMÓWIŁ STRONIE ZWROTU PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2005 ROK. ZDANIEM DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ NIE ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE ZARZUT ODWOŁUJĄCEGO DOTYCZĄCY NARUSZENIA ART. 32 A W ZW. Z ART. 217 KONSTYTUCJI RP POPRZEZ NARUSZENIE ZASADY RÓWNOŚCI OBYWATELI RP WOBEC PRAWA PRZEJAWIAJĄCEGO SIĘ W BEZZASADNYM NIEZASTOSOWANIU PRZEPISÓW USTAWY ABOLICYJNEJ POMIMO, IŻ PRZEPISY WW. USTAWY BYŁY STOSOWANE PRZEZ ORGANY PODATKOWE W POLSCE W TOŻSAMYCH LUB ZBLIŻONYCH STANACH FAKTYCZNYCH. ORGAN ODWOŁAWCZY PODKREŚLA, ŻE IDEĘ SPRAWIEDLIWOŚCI PODATKOWEJ REALIZUJE ZASADA POWSZECHNOŚCI I RÓWNOŚCI OPODATKOWANIA WYRAŻONA W ART. 84 KONSTYTUCJI RP. PONADTO ZGODNIE ZE STANOWISKIEM UTRWALONYM ZARÓWNO W ORZECZNICTWIE, JAK I W DOKTRYNIE PRAWA, WSZELKIE ZWOLNIENIA CZY ULGI PODATKOWE DAWANE TYLKO NIEKTÓRYM PODATNIKOM SĄ ISTOTNYM WYJĄTKIEM OD ZASADY RÓWNOŚCI PRAWA I KONSTYTUCYJNEJ ZASADY SPRAWIEDLIWOŚCI PODATKOWEJ A ZATEM ICH UDZIELANIE MUSI WYNIKAĆ Z WYKŁADNI GRAMATYCZNEJ (JĘZYKOWEJ). ANALIZOWANA USTAWA Z DNIA 25 LIPCA 2008 R. JEST USTAWĄ NORMUJĄCĄ ODSTĘPSTWO OD ZASADY POWSZECHNOŚCI OPODATKOWANIA I DLATEGO JEJ PRZEPISÓW NIE MOŻNA INTERPRETOWAĆ ROZSZERZAJĄCO. NIE ZNAJDUJE RÓWNIEŻ ZDANIEM ORGANU ODWOŁAWCZEGO UZASADNIENIA ZARZUT NARUSZENIA ART. 122, ART. 187 ORDYNACJI PODATKOWEJ, TJ. OBOWIĄZKU PODJĘCIA WSZELKICH NIEZBĘDNYCH DZIAŁAŃ W CELU DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO, A W KONSEKWENCJI ZEBRANIA I ROZPATRZENIA, W SPOSÓB WYCZERPUJĄCY, CAŁEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO. FAKT, IŻ MATERIAŁ DOWODOWY ZEBRANY W SPRAWIE ZOSTAŁ ODMIENNIE OD WOLI PODATNIKA OCENIONY PRZEZ ORGAN PODATKOWY PIERWSZEJ INSTANCJI NIE ŚWIADCZY O NARUSZENIU ZASAD POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO ZAWARTYCH W ORDYNACJI PODATKOWEJ. KOŃCOWO, W KWESTII POWOŁANYCH ROZSTRZYGNIĘĆ INNYCH ORGANÓW PODATKOWYCH ORGAN STWIERDZA, ŻE WIĄŻĄ ONE W INDYWIDUALNYCH SPRAWACH I POZOSTAJĄ BEZ WPŁYWU NA MERYTORYCZNE ROZSTRZYGNIĘCIE W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE. W SKARDZE NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU SKARŻĄCY WNOSZĄC O JEJ UCHYLENIE, ZARZUCILI ORGANOM: 1. NARUSZENIE ART. 120 ORDYNACJI PODATKOWEJ POPRZEZ PODJĘCIE PRZEZ ORGANY PODATKOWE OBU INSTANCJI DZIAŁAŃ NIEZGODNYCH Z PRZEPISAMI PRAWA, TJ. DZIAŁAJĄC W OPARCIU O USTAWĘ ABOLICYJNĄ USTALENIE, ŻE ZWROT PODATKU W PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA ROK 2005 ZALEŻNY JEST OD UDOKUMENTOWANIA PRZEZ PODATNIKA, ŻE UIŚCIŁ PODATEK ZA GRANICĄ (IRAN) W WW. ROKU. 2. NARUSZENIE ART. 125 ORDYNACJI PODATKOWEJ POPRZEZ PODJĘCIE PRZEZ ORGANY PODATKOWE OBU INSTANCJI DZIAŁAŃ, KTÓRE NIE ZMIERZAŁY DO WNIKLIWEGO I SZYBKIEGO ZAŁATWIENIA SPRAWY. ORGANY OBU INSTANCJI NIE PODJĘŁY DZIAŁAŃ NIEZWŁOCZNYCH W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE, KTÓRĄ PRZEZ WZGLĄD NA ZAISTNIAŁY STAN FAKTYCZNY SPRAWY I PRZEPISY PRAWA MATERIALNEGO UZNAĆ NALEŻY ZA SPRAWĘ NIE WYMAGAJĄCĄ ZBIERANIA DOWODÓW, INFORMACJI LUB WYJAŚNIEŃ. 3. NARUSZENIE ART. 180 ORDYNACJI PODATKOWEJ POPRZEZ NIEZNANIE PRZEZ ORGANY PODATKOWE OŚWIADCZENIA PODATNIKA ZŁOŻONEGO W ODNIESIENIU DO OBJĘCIA JEGO DOCHODÓW STAWKĄ 0% PIT W IRANIE ZA WYSTARCZAJĄCE DO WYJAŚNIENIA SPRAWY, SKORO PODATNIK NIE BYŁ OBOWIĄZANY, W OPARCIU O OBOWIĄZUJĄCE PRZEPISY PRAWA, DO WYKAZYWANIA TEJ OKOLICZNOŚCI ZAŚWIADCZENIEM LUB INNYM DOKUMENTEM WYDANYM PRZEZ IRAŃSKIE ORGANY PODATKOWE. 4. NARUSZENIE ART. 191 ORDYNACJI PODATKOWEJ POPRZEZ PRZEKROCZENIE SWOBODNEJ OCENY DOWODÓW Z UWAGI NA JEDNOSTRONNĄ OCENĘ MATERIAŁU DOWODOWEGO ZEBRANEGO W SPRAWIE. 5. RAŻĄCE NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO POPRZEZ NARUSZENIE ART. 32 W ZW. Z ART. 217 W ZW. Z ART. 87 KONSTYTUCJI RP; UZNANIE PRZEZ ORGAN PODATKOWY DRUGIEJ INSTANCJI PRYMATU ORZECZNICTWA NAD WYKŁADNIĄ GRAMATYCZNĄ POWSZECHNIE OBOWIĄZUJĄCYCH PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO. 6. RAŻĄCE NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO POPRZEZ PRZYJĘCIE, IŻ PRZEPISY USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2008 R. O SZCZEGÓLNYCH ROZWIĄZANIACH DLA PODATNIKÓW UZYSKUJĄCYCH NIEKTÓRE PRZYCHODY POZA TERYTORIUM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ NIE ZNAJDUJĄ ZASTOSOWANIA DO STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY DOT. ZWROTU PODATKU W PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA ROK 2005 "UZNAJĄC WNIOSEK PODATNIKA". 7. RAŻĄCE NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO POPRZEZ BŁĘDNĄ INTERPRETACJĘ ART. 27 UST. 9 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH. 8. RAŻĄCE NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO POPRZEZ BŁĘDNĄ INTERPRETACJĘ TREŚCI NORMATYWNEJ ART. 4 UST. 1 PKT 1 LIT. B USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2008 R., O SZCZEGÓLNYCH ROZWIĄZANIACH DLA PODATNIKÓW UZYSKUJĄCYCH NIEKTÓRE PRZYCHODY POZA TERYTORIUM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. W UZASADNIENIU PRZEDMIOTOWEJ SKARGI PAN M. P. PODNOSI, ŻE ORGANY PODATKOWE OBU INSTANCJI BADAJĄC PRZEDMIOTOWĄ SPRAWĘ NIE ZBADAŁY MATERIAŁU DOWODOWEGO W SPOSÓB WNIKLIWY, ZMIERZAJĄCY DO SZYBKIEGO ZAŁATWIENIA SPRAWY. POMIMO UPŁYWU PONAD 7 MIESIĘCY OD WNIESIENIA ODWOŁANIA ORGAN ODWOŁAWCZY NIE ZEBRAŁ DE FACTO ŻADNEGO DODATKOWEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO W SPRAWIE. SKARŻĄCY SPEŁNIŁ NATOMIAST WSZELKIE WYMOGI PRZEWIDZIANE PRAWEM, ABY UZNAĆ JEGO WNIOSEK ABOLICYJNY ZA ZASADNY I WYDAĆ DECYZJĘ O ZWROCIE PODATKU ZAPŁACONEGO ZA ROK 2005. ORGAN PODATKOWY DRUGIEJ INSTANCJI DOPROWADZIŁ DO BEZZASADNEGO PRZEWLECZENIA SPRAWY NIE WYMAGAJĄCEJ ZEBRANIA DODATKOWYCH DOWODÓW LUB WYJAŚNIEŃ PODEJMUJĄC TYM SAMYM DZIAŁANIA NIEZGODNE Z ART. 125 ORDYNACJI PODATKOWEJ. PAN M. P. ZARZUCA PONADTO, ŻE OCENA MATERIAŁU DOWODOWEGO PRZEZ ORGANY PODATKOWE OBU INSTANCJI ZOSTAŁA PRZEPROWADZONA W SPOSÓB SWOBODNY I JEDNOSTRONNY. UZNANO BOWIEM, ŻE SKORO PODATNIK WSKAZAŁ, IŻ UREGULOWAŁ W IRANIE PODATEK W KWOCIE 0,00 ZŁ TO UNIEMOŻLIWIA TO ZASTOSOWANIE ART. 27 UST. 9 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH. NIE WSKAZANO NATOMIAST NA JAKIEJ PODSTAWIE DOCHODY TE ZOSTAŁY OPODATKOWANE W POLSCE. ZDANIEM SKARŻĄCEGO PRZESŁANKĄ ZASTOSOWANIA ART. 27 UST. 9 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH JEST FAKT, ŻE DOCHODY ZAGRANICZNE PODLEGAJĄ W OBCYM PAŃSTWIE OPODATKOWANIU PODATKIEM DOCHODOWYM, A NIE FAKT, ŻE PODATEK TEN ZOSTAŁ ZAPŁACONY. WSKAZUJE, IŻ W ZAISTNIAŁYM STANIE FAKTYCZNYM BYŁ OBJĘTY STAWKĄ 0% PIT W IRANIE, CO STANOWI PODSTAWĘ DO ZASTOSOWANIA ART. 27 UST. 9 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH. PRZEPIS TEN BOWIEM WSKAZUJE JAKO PRZESŁANKĘ JEGO ZASTOSOWANIA POWSTANIE OBOWIĄZKU PODATKOWEGO W OBCYM PAŃSTWIE, A NIE FAKTYCZNE UREGULOWANIE ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO W OBCYM PAŃSTWIE. W TEJ SYTUACJI ORGANY PODATKOWE OBU INSTANCJI W ŻADNYM ZAKRESIE NIE ODNIOSŁY SIĘ DO TEGO ZAGADNIENIA BŁĘDNIE UZNAJĄC, ŻE STAWKA 0% PIT ZA GRANICĄ WYNIKA Z BRAKU POWSTANIA OBOWIĄZKU PODATKOWEGO W PODATKU DOCHODOWYM W IRANIE W ZWIĄZKU Z UZYSKANIEM PRZEZ PODATNIKA DOCHODÓW W 2005 R., Z PRACY NAJEMNEJ NA RZECZ IRAŃSKIEGO ARMATORA, CO NIE ZOSTAŁO POPARTE PRZEZ ORGAN ŻADNYMI DOWODAMI. SKARŻĄCY WSKAZUJE RÓWNIEŻ, ŻE SPECYFIKACJA ZAWODU PRZEZ NIEGO WYKONYWANEGO (MARYNARZ) POWODUJE, ŻE W WIĘKSZOŚCI PAŃSTW NA ŚWIECIE UZYSKIWANE DOCHODY OBJĘTE SĄ STAWKĄ PODATKU 0% W SYTUACJI, GDY MARYNARZ NIE JEST REZYDENTEM PAŃSTWA SIEDZIBY FAKTYCZNEGO ZARZĄDU ARMATORA. W WIĘKSZOŚCI PRZYPADKÓW PODATNIK NIE MA MOŻLIWOŚCI UZYSKANIA DOKUMENTÓW OD ZAGRANICZNYCH ORGANÓW PODATKOWYCH POŚWIADCZAJĄCYCH TĘ OKOLICZNOŚĆ. SKARŻĄCY RÓWNIEŻ NIE MA ŚRODKÓW PRAWNYCH DO UZYSKANIA TAKIEGO ZAŚWIADCZENIA Z IRANU, DO CZEGO ZRESZTĄ NIE JEST ZOBOWIĄZANY NA GRUNCIE USTAWY ABOLICYJNEJ ANI INNEGO PRZEPISU PRAWA. ZDANIEM SKARŻĄCEGO ORGAN PODATKOWY W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE POWINIEN WE WŁASNYM ZAKRESIE POCZYNIĆ WSZELKIE STARANIA, ABY ZWERYFIKOWAĆ TEN STAN FAKTYCZNY. SKARŻĄCY PODNOSI TAKŻE, ŻE ZGODNIE Z ART. 180 ORDYNACJI PODATKOWEJ JAKO DOWÓD NALEŻY DOPUŚCIĆ WSZYSTKO, CO MOŻE PRZYCZYNIĆ SIĘ DO WYJAŚNIENIA SPRAWY, A NIE JEST SPRZECZNE Z PRAWEM. JEŻELI ZAŚ PRZEPIS PRAWA WYMAGA URZĘDOWEGO POTWIERDZENIA OKREŚLONYCH FAKTÓW LUB STANU PRAWNEGO W DRODZE ZAŚWIADCZENIA, ORGAN PODATKOWY ODBIERA OD STRONY, NA JEJ WNIOSEK, OŚWIADCZENIE ZŁOŻONE POD RYGOREM ODPOWIEDZIALNOŚCI KARNEJ ZA FAŁSZYWE ZEZNANIA. ZDANIEM SKARŻĄCEGO ORGANY PODATKOWE OBU INSTANCJI NIE MIAŁY PODSTAW PRAWNYCH DO ŻĄDANIA OD NIEGO DOKUMENTU WYKAZUJĄCEGO CZY ZOSTAŁ ON OBJĘTY STAWKĄ PODATKU 0% W IRANIE. ZATEM UZNAĆ NALEŻAŁO ZA WYSTARCZAJĄCE OŚWIADCZENIE ZŁOŻONE PRZEZ NIEGO W ZWIĄZKU Z WNIOSKIEM ABOLICYJNYM. PAN M. P. WSKAZUJE RÓWNIEŻ, ŻE USTAWA ABOLICYJNA DOPUSZCZA MOŻLIWOŚĆ WYKAZANIA 0,00 ZŁ PODATKU ZAPŁACONEGO ZA GRANICĄ PRZEZ PODATNIKA WNIOSKUJĄCEGO O UMORZENIE LUB ZWROT PODATKU W OPARCIU O WW. USTAWĘ. W OPARCIU O PRZEPISY TEJ USTAWY ZŁOŻONO WNIOSKI O ZWROT PODATKU DOCHODOWEGO ZAPŁACONEGO PRZEZ SKARŻĄCEGO W ROKU PODATKOWYM 2005 NIE WYKAZUJĄC PODATKU ZAPŁACONEGO W IRANIE, CO Z UWAGI NA INTERPRETACJĘ GRAMATYCZNĄ USTAWY ABOLICYJNEJ NIE NALEŻY DO PRZESŁANEK KONSTYTUTYWNYCH ZASTOSOWANIA ABOLICJI PODATKOWEJ, GDYŻ OBOWIĄZEK PRZEDSTAWIENIA DOKUMENTÓW WYKAZUJĄCYCH OPŁACONY PODATEK ZA GRANICĄ POWSTAJE "JEŻELI" OBOWIĄZEK OPŁACENIA PODATKU ZA GRANICĄ POWSTAŁ (ART. 4 UST. 1 PKT 1 LIT. B USTAWY). ZDANIEM SKARŻĄCEGO POWYŻSZY ZAPIS MA CHARAKTER FAKULTATYWNY, CO W ZNACZĄCY SPOSÓB MODYFIKUJE RÓWNIEŻ ZAKRES OBOWIĄZKÓW WYNIKAJĄCYCH Z ART. 8 USTAWY, KTÓRE SPOCZYWAJĄ NA PODATNIKU. SKARŻĄCY PODNOSI NADTO, IŻ ORGANY PODATKOWE OBU INSTANCJI RAŻĄCO NARUSZYŁY PRAWO POPRZEZ WSKAZANIE, ŻE W ROKU PODATKOWYM 2005 NA PODATNIKU NIE CIĄŻYŁ OBOWIĄZEK PODATKOWY W POLSCE WYNIKAJĄCY Z ART. 3 UST. 1 W ZW. Z ART. 27 UST. 9 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH. KOŃCOWO PAN M. P. PODNOSI, IŻ ODWOŁANIE SIĘ PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY DO ORZECZNICTWA WSA BEZ UPRZEDNIEJ DOGŁĘBNEJ INTERPRETACJI GRAMATYCZNEJ (JĘZYKOWEJ) PRZEPISÓW ZNAJDUJĄCYCH ZASTOSOWANIE W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE UZNAĆ NALEŻY ZA RAŻĄCE NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO POPRZEZ NARUSZENIE ART. 32 W ZW. Z ART. 217 W ZW. Z ART. 87 KONSTYTUCJI RP, BOWIEM W POLSKIM SYSTEMIE PRAWNYM ŹRÓDŁA PRAWA SĄ OKREŚLONE W SPOSÓB WYCZERPUJĄCY I ZAMKNIĘTY. W TYM KATALOGU NIE MIEŚCI SIĘ PRAWO STANOWIONE PRZEZ SĄDY, ZATEM TRUDNO UZNAĆ PRZYTOCZONE ROZSTRZYGNIĘCIA W INDYWIDUALNYCH SPRAWACH INNYCH PODATNIKÓW ZA WIĄŻĄCE W NINIEJSZEJ SPRAWIE. INTERPRETACJA PRZEPISÓW PRAWA DOTYCZĄCYCH ABOLICJI PODATKOWEJ W PRZYTOCZONYM ORZECZENIU PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY DOTYCZYŁA ZUPEŁNIE INNEGO STANU FAKTYCZNEGO I NIE ZNAJDUJE ZASTOSOWANIA W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ WNOSZĄC O JEJ ODDALENIE, PODTRZYMAŁ DOTYCHCZASOWE STANOWISKO W SPRAWIE. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: SKARGA ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE, ALBOWIEM ZASKARŻONA DECYZJA NARUSZA PRZEPISY PRAWA W STOPNIU SKUTKUJĄCYM WYELIMINOWANIE Z OBROTU PRAWNEGO. Z NIESPORNYCH USTALEŃ WYNIKA, ŻE PAŃSTWO M. I B. P. ZŁOŻYLI W DNIU 27 KWIETNIA 2006 R., ZEZNANIE O WYSOKOŚCI OSIĄGNIĘTEGO DOCHODU (PONIESIONEJ STRATY) W ROKU PODATKOWYM 2005 NA FORMULARZU PIT-36, W KTÓRYM ZADEKLAROWALI DO PODATKOWANIA DOCHODY UZYSKANE PRZEZ PANA M. P. ZE STOSUNKU PRACY W KWOCIE 31.531,51 ZŁ ORAZ DOCHODY Z INNYCH ŹRÓDEŁ W KWOCIE 61.827,27 ZŁ ORAZ DOCHODY UZYSKANE PRZEZ PANIĄ B. P. ZE STOSUNKU PRACY W WYSOKOŚCI 38.532,25 ZŁ I Z EMERYTURY -RENTY W KWOCIE 8.512,43 ZŁ. OD DOCHODU PRZED OPODATKOWANIEM PODATNICY ODLICZYLI SKŁADKI NA POWSZECHNE UBEZPIECZENIE SPOŁECZNE W ŁĄCZNEJ WYSOKOŚCI 12.609,52 ZŁ ORAZ KWOTĘ 540,80 ZŁ Z TYTUŁU UŻYWANIA SIECI INTERNET. PODATEK OBLICZONY NA IMIĘ OBOJGA MAŁŻONKÓW WG SKALI PODATKOWEJ W KWOCIE 28.970,76 ZŁ PODATNICY POMNIEJSZYLI O KWOTĘ SKŁADEK NA POWSZECHNE UBEZPIECZENIE ZDROWOTNE W ŁĄCZNEJ WYSOKOŚCI 4.989,12 ZŁ I O WYDATKI MIESZKANIOWE W KWOCIE 3.868,78 ZŁ. NALEŻNY PODATEK DOCHODOWY OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA DANY ROK PODATKOWY PO ZMNIEJSZENIU O 1% Z TYTUŁU WPŁATY NA RZECZ ORGANIZACJI POŻYTKU PUBLICZNEGO (201,10ZŁ) PAŃSTWO M. I B. P. ZADEKLAROWALI W KWOCIE 19.911,90 ZŁ KTÓRY W CAŁOŚCI UISZCZONO. NASTĘPNIE PAŃSTWO M. I B. P. W DNIU 6 GRUDNIA 2009 R., MAJĄC NA UWADZE TREŚĆ USTAWY ABOLICYJNEJ ZŁOŻYLI WNIOSEK, O ZWROT PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2005 ROK NA FORMULARZU PIT-AZ W ZWIĄZKU Z UZYSKANIEM PRZEZ PANA M. P. PRZYCHODU Z PRACY WYKONYWANEJ W IRANIE. PAN M. P. WSKAZUJĄC WYSOKOŚĆ UZYSKANEGO W IRANIE PRZYCHODU JEDNOCZEŚNIE WSKAZAŁ, ŻE PODATEK ZAPŁACONY ZA GRANICĄ WYNIÓSŁ 0,00 ZŁ. STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 1 UST. 1 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2008 R. O SZCZEGÓLNYCH ROZWIĄZANIACH DLA PODATNIKÓW UZYSKUJĄCYCH NIEKTÓRE PRZYCHODY POZA TERYTORIUM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ (DZ. U. NR 143, POZ. 894 ZWANEJ DALEJ USTAWĄ ABOLICYJNĄ) USTAWĘ STOSUJE SIĘ DO PODATNIKA, KTÓRY PRZYNAJMNIEJ W JEDNYM ROKU PODATKOWYM, W OKRESIE OD 2002 ROKU DO 2007 ROKU, PODLEGAŁ OBOWIĄZKOWI PODATKOWEMU OKREŚLONEMU W ART. 3 UST. 1 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM I UZYSKIWAŁ W TYM ROKU PRZYCHODY Z PRACY, DO KTÓRYCH MIAŁ ZASTOSOWANIE ART. 27 UST. 9 ALBO 9A USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM. USTĘP 2 TEGO ARTYKUŁU STANOWI NATOMIAST, ŻE USTAWY NIE STOSUJE SIĘ DO PRZYCHODÓW UZYSKIWANYCH W KRAJACH I NA TERYTORIACH WYMIENIONYCH W ROZPORZĄDZENIU WYDANYM NA PODSTAWIE ART. 25A UST. 6 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM. ZGODNIE Z ART. 3 UST. 1 PKT 2 WYM. USTAWY ORGAN PODATKOWY NA WNIOSEK PODATNIKA SPORZĄDZONY WEDŁUG USTALONEGO WZORU ZWRACA KWOTĘ STANOWIĄCĄ RÓŻNICĘ MIĘDZY PODATKIEM NALEŻNYM WYNIKAJĄCYM Z ZEZNANIA PODATKOWEGO ALBO Z DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO, A KWOTĄ ODPOWIADAJĄCA PODATKOWI OBLICZONEMU ZA DANY ROK PODATKOWY, KTÓREGO DOTYCZY WNIOSEK PRZY ZASTOSOWANIU DO PRZYCHODÓW Z PRACY ZASAD OKREŚLONYCH W ART. 27 UST. 8 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM - W PRZYPADKU DOKONANIA WPŁATY PODATKU DOCHODOWEGO NALEŻNEGO ZA TEN ROK PODATKOWY WYNIKAJĄCEGO ZE ZŁOŻONEGO ZEZNANIA PODATKOWEGO ALBO Z DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO (ZWROT). W MYŚL ART. 4 UST. 1 WYM. USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2008 R. PODATNIK JEST OBOWIĄZANY DOŁĄCZYĆ DO WNIOSKU, O KTÓRYM MOWA W ART. 3 UST. 1: 1) OŚWIADCZENIE, SPORZĄDZONE WEDŁUG USTALONEGO WZORU, ZŁOŻONE POD RYGOREM ODPOWIEDZIALNOŚCI KARNEJ ZA SKŁADANIE FAŁSZYWYCH ZEZNAŃ, POTWIERDZAJĄCE WYSOKOŚĆ: A) UZYSKANYCH PRZYCHODÓW Z PRACY, B) ZAPŁACONEGO ZA GRANICĄ PODATKU, JEŻELI PODATNIK BYŁ OBOWIĄZANY DO JEGO ZAPŁATY - WYKAZANYCH WE WNIOSKU, O KTÓRYM MOWA W ART. 3 UST. 1. W ROZWAŻANEJ SPRAWIE KWESTIA SPORNA SPROWADZA SIĘ DO UDZIELENIA ODPOWIEDZI NA PYTANIE, CZY SKARŻĄCY SPEŁNIŁ WARUNKI OKREŚLONE WYM. USTAWĄ ABOLICYJNĄ CZY TEŻ NIE ABY UZYSKAĆ ZWROT PODATKU DOCHODOWEGO. ORGANY PODATKOWE REPREZENTUJĄ POGLĄD, ŻE TYLKO ZAPŁATA PODATKU PRZEZ SKARŻĄCEGO (BĄDŹ PRZEZ PŁATNIKA) W IRANIE UPRAWNIAŁABY SKARŻĄCEGO DO SKORZYSTANIA Z DOBRODZIEJSTWA USTAWY ABOLICYJNEJ, ALBOWIEM TYLKO W TAKIEJ SYTUACJI PRZYCHODY SKARŻĄCEGO ROZLICZANE BYŁYBY WG ZASAD PRZEWIDZIANYCH W ART. 27 UST. 9 USTAWY Z DNIA 26 LIPCA 1991 R., O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH (DZ. U. Z 2000 R. NR 14, POZ. 176 ZE ZM.), A JEST TO JEDEN Z WARUNKÓW OKREŚLONYCH W ART. 1 UST. 1 USTAWY ABOLICYJNEJ. NA WSTĘPIE NALEŻY ZAUWAŻYĆ, IŻ PRZEDMIOTOWA USTAWA ABOLICYJNA WPROWADZIŁA MOŻLIWOŚĆ SKORZYSTANIA PRZEZ PODATNIKÓW OBJĘTYCH DYSPOZYCJĄ ART. 27 UST. 9 CYT./W. USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM DO ROZLICZENIA PODATKU DOCHODOWEGO ZA DANY ROK PODATKOWY WG ZASAD OKREŚLONYCH W ART. 27 UST. 8 CYT./W. USTAWY, NIEWĄTPLIWIE KORZYSTNIEJSZYCH. WYPADA PRZYPOMNIEĆ, ŻE OKREŚLONA W/W ART. 27 UST. 9 METODA UNIKANIA PODWÓJNEGO OPODATKOWANIA (TZW. ZALICZENIA PROPORCJONALNEGO) POLEGA NA TYM, ŻE (...) W PRZYPADKU GDY PODATNIK OSIĄGA RÓWNIEŻ DOCHODY Z DZIAŁALNOŚCI WYKONYWANEJ POZA TERYTORIUM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W PAŃSTWIE Z KTÓRYM RP NIE PODPISAŁA UMOWY O UNIKANIU PODWÓJNEGO OPODATKOWANIA OD PODATKU OBLICZONEGO OD ŁĄCZNEJ SUMY DOCHODÓW ODLICZA SIĘ KWOTĘ RÓWNĄ PODATKOWI DOCHODOWEMU ZAPŁACONEMU W OBCYM PAŃSTWIE. ODLICZANIE TO NIE MOŻE JEDNAK PRZEKROCZYĆ TEJ CZĘŚCI PODATKU OBLICZONEGO PRZED DOKONANIEM ODLICZENIA, KTÓRA PROPORCJONALNIE PRZYPADA NA DOCHÓD UZYSKANY W PAŃSTWIE OBCYM. NATOMIAST PRZEWIDZIANA W ART. 27 UST. 8 WYM. USTAWY METODA WYŁĄCZENIA Z PROGRESJĄ POLEGA NA TYM, ŻE DOCHÓD UZYSKANY ZA GRANICĄ JEST ZWOLNIONY OD PODATKU W KRAJU MIEJSCA ZAMIESZKANIA PODATNIKA, JEDNAK DOCHÓD TEN JEST BRANY POD UWAGĘ PRZY OBLICZANIU STAWKI PODATKOWEJ WEDŁUG KTÓREJ PODATNIK BĘDZIE ZOBOWIĄZANY ROZLICZYĆ PODATEK OD DOCHODÓW PODLEGAJĄCYCH OPODATKOWANIU W KRAJU MIEJSCA ZAMIESZKANIA. PODSTAWOWA RÓŻNICA POMIĘDZY TYMI METODAMI POLEGA NA TYM, ŻE W METODZIE WYŁĄCZENIA Z PROGRESJĄ (ART. 27 UST. 8) DECYDUJĄCĄ PRZESŁANKĄ JEST DOCHÓD, PODCZAS GDY W METODZIE ZALICZENIA PROPORCJONALNEGO (ART. 27 UST. 9), DECYDUJĄCĄ PRZESŁANKĄ JEST PODATEK. W ROZWAŻANEJ SPRAWIE NIESPORNE JEST, ŻE SKARŻĄCY PODLEGALI NIEOGRANICZONEMU OBOWIĄZKOWI PODATKOWEMU W (ART. 3 UST. 1 U.P.D.O.F.), JAK I TO, ŻE OBOK DOCHODÓW UZYSKIWANYCH W KRAJU, UZYSKIWALI RÓWNIEŻ DOCHODY ZE ŹRÓDEŁ POŁOŻONYCH POZA RZECZYPOSPOLITĄ POLSKĄ - W IRANIE, Z KTÓRYM TO PAŃSTWEM RZECZYPOSPOLITA POLSKA NIE PODPISAŁA UMOWY O UNIKANIU PODWÓJNEGO OPODATKOWANIA. W SPRAWIE NIESPORNE JEST I TO, ŻE ZA 2005 R., OD CAŁOŚCI DOCHODÓW SKARŻĄCY ZAPŁACILI PODATEK DOCHODOWY WG SKALI PODATKOWEJ NIE ODLICZAJĄC PODATKU ZAPŁACONEGO W IRANIE, GDYŻ PODATEK TEN W IRANIE WYNOSIŁ 0%. TA OKOLICZNOŚĆ ZDANIEM ORGANÓW MA PRZESĄDZAJĄCE ZNACZENIE, SKORO USTAWA ABOLICYJNA MA ZASTOSOWANIE TYLKO DO TYCH PODATNIKÓW KTÓRZY ZAPŁACILI PODATEK DOCHODOWY ZA GRANICĄ STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 27 UST. 9 U.P.D.O.F. Z POWYŻSZYM POGLĄDEM NIE SPOSÓB SIĘ ZGODZIĆ. ZDANIEM SĄDU TO, ŻE SKARŻĄCY FAKTYCZNIE NIE ZAPŁACILI PODATKU DOCHODOWEGO W IRANIE MA TYLKO TEN SKUTEK, ŻE ZGODNIE Z ART. 27 UST. 9 U.P.D.O.F., DOCHÓD UZYSKANY W IRANIE BĘDZIE OPODATKOWANY W POLSCE BEZ ODLICZENIA PODATKU. W KONSEKWENCJI STWIERDZIĆ NALEŻY, ŻE CO DO ZASADY SKARŻĄCY SPEŁNILI WARUNKI DO OBJĘCIA ICH USTAWĄ ABOLICYJNĄ (ART. 1 UST. 1 WYM. USTAWY). DRUGĄ KWESTIĄ DO ROZSTRZYGNIĘCIA JEST, CZY WNIOSEK SKARŻĄCYCH O ZWROT PODATKU DOCHODOWEGO SPEŁNIAŁ WYMOGI FORMALNE SPRECYZOWANE W ART. 4 UST. 1 USTAWY ABOLICYJNEJ. ORGANY PODATKOWE REPREZENTUJĄ POGLĄD, ŻE ANALIZOWANA USTAWA ABOLICYJNA MA ZASTOSOWANIE TYLKO DO TYCH PODATNIKÓW, KTÓRZY BYLI ZOBOWIĄZANI DO ZAPŁATY PODATKU W TAMTYCH PAŃSTWACH. TYMCZASEM Z TREŚCI ART. 4 UST. 1 PKT 1 LIT. "B" USTAWY ABOLICYJNEJ WYNIKA TYLKO TYLE, ŻE DO WNIOSKU O KTÓRYM MOWA W ART. 3 UST. 1 PODATNIK OBOWIĄZANY JEST DOŁĄCZYĆ OŚWIADCZENIE POTWIERDZAJĄCE WYSOKOŚĆ ZAPŁACONEGO PODATKU JEŻELI (PODKR. SĄDU) PODATNIK BYŁ OBOWIĄZANY DO JEGO ZAPŁATY. W IRANIE SKARŻĄCY NIE BYŁ OBOWIĄZANY DO ZAPŁATY PODATKU A ZATEM PRAWIDŁOWO ZŁOŻYŁ OŚWIADCZENIE, ŻE PODATEK TEN WYNIÓSŁ 0 ZŁ. REASUMUJĄC STWIERDZIĆ NALEŻY, ŻE W OKOLICZNOŚCIACH ROZPOZNAWANEJ SPRAWY DOCHODY SKARŻĄCEGO UZYSKANE W 2005 ROKU W IRANIE ORAZ W POLSCE PODLEGAŁY OPODATKOWANIU WG ZASAD OKREŚLONYCH W TREŚCI ART. 27 UST. 9 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH, TYM SAMYM W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE MA ZASTOSOWANIE USTAWA Z DNIA 25 LIPCA 2008 R., O SZCZEGÓLNYCH ROZWIĄZANIACH DLA PODATNIKÓW UZYSKUJĄCYCH NIEKTÓRE PRZYCHODY POZA TERYTORIUM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, NATOMIAST OKREŚLONY W ART. 4 UST. 1 PKT 1 LIT. "B" WYM. USTAWY OBOWIĄZEK ZŁOŻENIA OŚWIADCZENIA O WYSOKOŚCI ZAPŁACONEGO PODATKU DOTYCZY TYLKO TYCH PODATNIKÓW KTÓRZY BĘDĄC OBOWIĄZANI DO JEGO ZAPŁATY W PAŃSTWIE UZYSKANIA DOCHODU - PODATEK TEN FAKTYCZNIE ZAPŁACILI. JEŻELI PODATNIK PODATKU DOCHODOWEGO ZA GRANICĄ NIE ZAPŁACIŁ BO NIE CIĄŻYŁ NA NIM TAKI OBOWIĄZEK, TO WCALE NIE OZNACZA, ŻE TRACI ON UPRAWNIENIA Z USTAWY ABOLICYJNEJ, SKORO TAKIEGO SKUTKU USTAWA TA NIE PRZEWIDZIAŁA. ZATEM PONOWNIE ROZPOZNAJĄC SPRAWĘ ORGANU OBOWIĄZANE BĘDĄ UWZGLĘDNIĆ POWYŻSZY WYWÓD PRAWNY. Z TYCH PRZYCZYN NA MOCY ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. "A", ART. 152, ART. 200 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270) ORZECZONO JAK W WYROKU.