II OSK 364/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski /spr./ Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1267/10 w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. N. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II OSK 364/11 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 19 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu [...] listopada 2007 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne wobec D. N. w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, z uwagi na zakończenie wobec niego postępowania karnego o czyn z art. 178a § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w P., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął wyżej wymienionemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Od powyższej decyzji D. N. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których takie postępowanie się toczy. Do przesłanek nakazujących cofnięcie pozwolenia należy zaliczyć m.in. popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza w stanie nietrzeźwości. Są to przestępstwa umyślne, o wysokim stopniu społecznej szkodliwości oraz pośrednio godzą w życie, zdrowie i mienie nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Popełniając je sprawca godzi się świadomie na takie ewentualne skutki, jak śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie czy zniszczenie mienia. Komendant Główny Policji podał, że w przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wynika w szczególności z faktu skazania D. N. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] listopada 2009 r., za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości. W chwili popełnienia czynu strona miała ponad trzykrotnie przekroczony stan nietrzeźwości – około 1,7 promila alkoholu we krwi. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył D. N., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1/ art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego zastosowanie, pomimo braku wykazania, że zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, 2/ art. 7 i 77 k.p.a., poprzez brak wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym czynem, a cechami charakteru skarżącego oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwoliłyby na uznanie, że zachodzi obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że posiadanie broni jest w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji. Ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Sąd wskazał, że stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zatem ustawodawca co do zasady wykluczył możliwość posiadania prawa do broni przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń był fakt skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] listopada 2009 r., za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości. W rozpoznawanej sprawie nie wchodziło w grę automatyczne cofnięcie pozwolenia na broń, bowiem przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., za popełnienie którego skarżący został prawomocnie skazany, nie należy do przestępstw wskazanych expressis verbis w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Do organów Policji należała zatem ocena, czy popełniony czyn wyczerpuje treść przesłanki z części pierwszej tego przepisu. Zdaniem Sądu organy oceny takiej dokonały, stwierdzając, że skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za czyn polegający na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości stanowi rodzaj bezpośredniego narażenia zdrowia lub życia osób trzecich. Fakt ten nie tylko oznacza, że skarżący, będąc w chwili zdarzenia funkcjonariuszem Policji, a więc osobą, która w sposób szczególny powinna przestrzegać obowiązującego porządku prawnego i zdawać sobie sprawę z następstw własnego postępowania, dopuścił się zachowania niezgodnego z prawem, ale świadczy także o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni sprawcy takiego czynu. Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości stwarza bowiem realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i naraża na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego, a także osoby trzecie. Osobie, która wprowadza się w stan nietrzeźwości, a następnie decyduje się na prowadzenie pojazdu, niewątpliwie przypisana powinna być cecha wyjątkowej nieodpowiedzialności. Uzasadnione jest zatem przyjęcie, że osoba taka nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Skoro ma ona trudność z powstrzymaniem się od spożywania alkoholu przed użyciem pojazdu mechanicznego, domniemywać należy, że również w odniesieniu do broni palnej może postąpić w podobny sposób, powodując tym samym zagrożenie dla zdrowia, życia lub mienia innych osób. Fakt, że osoba posiadająca broń na tyle nie kontroluje swego postępowania, że prowadzi pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, powoduje uzasadnioną obawę użycia w takim stanie broni. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2010 r. skargę kasacyjną złożył D. N. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w stosunku do skarżącego, wobec którego zastosowano instytucję warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej kary pozbawienia wolności za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości, zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tymczasem fakt jednorazowego nieodpowiedzialnego zachowania osoby posiadającej pozwolenie na broń, co do której sąd karny warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary uznając, że jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do (jakiegokolwiek) przestępstwa, przy jednoczesnym braku jakichkolwiek innych ujemnie wpływających na ocenę postawy skarżącego okoliczności, zaprzecza możliwości istnienia takiej obawy. Automatyczne powiązanie czynu wypełniającego znamiona przestępstwa innego aniżeli przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, tj. w szczególności przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, z istnieniem uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, skutkuje oczywiście nieprawidłowym aktem subsumcji nieudowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną; 2/ naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 76 § 1 i 3 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., poprzez poczynienie przez organy Policji niczym niepopartych wywodów w odniesieniu do wystąpienia uzasadnionej obawy użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wywody te pozostają w oczywistej sprzeczności z wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] lipca 2008 r., warunkowo zawieszającym wykonanie wobec skarżącego wymierzonej kary pozbawienia wolności oraz z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, tj. pozytywnymi opiniami o skarżącym sporządzonymi przez jednostkę terenową policji oraz stowarzyszenie łowieckie, z których wynika, że skarżący nie posiada skłonności do nadużywania alkoholu lub innych podobnie działających środków, nie utrzymuje kontaktów z elementem przestępczym, lecz należycie wywiązuje się z podstawowych obowiązków myśliwego. Stanowi to uchybienie przepisom art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 11 i 141 § 4 p.p.s.a, zobowiązującymi organ administracji publicznej do wnikliwej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczność istnienia uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, została udowodniona. Wskazane uchybienia (w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.) w sposób oczywisty miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem już sama tylko treść art. 76 § 3 k.p.a., w powiązaniu z pozytywną prognozą wynikającą z wyroku sądu karnego, obarczała organy Policji ciężarem wykazania przeciwieństwa w drodze przeprowadzenia dowodu, a nie zaś za pomocą jedynie swobodnych zabiegów logicznych, sprowadzających się do ogólnych stwierdzeń o braku odpowiedzialności osoby decydującej się na prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwym, w dodatku oderwanych od konkretnej osoby. Wskazując na powyższe naruszenia autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a w przypadku uznania, że nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego – o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w sprawie niniejszej zarzuty naruszenia przepisów postępowania rozpatrzone zostaną łącznie z zarzutem naruszenia prawa materialnego. Te pierwsze pozostają bowiem w tym przypadku w ścisłym związku z wykładnią i zastosowaniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Autor skargi kasacyjnej, stawiając zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. i p.p.s.a., zakwestionował bowiem ustalenie Sądu, że skarżący jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji organy Policji uprawnione są do podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w sytuacji zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że wyraża on potrzebę wyeliminowania sytuacji, w których pozwolenie na broń może być przyznane osobom mogącym jej użyć niezgodnie z celem, któremu jej posiadanie ma służyć. Głównym celem takiej regulacji jest zapewnienie kontroli organów administracji nad przyznawaniem pozwoleń na broń. Z tego względu organy Policji posiadają uprawnienia w zakresie odmowy przyznawania pozwoleń na posiadanie broni oraz cofania pozwoleń wcześniej wydanych w sytuacji, gdy posiadanie przez konkretną osobę broni mogłoby przynieść negatywny skutek w postaci wystąpienia zagrożenia interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Za nadrzędny cel przyświecający ustawodawcy przy wprowadzeniu do systemu prawnego takiego unormowania należy uznać zatem ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do wolności i praw obywatelskich. Jest to uprawnienie ściśle reglamentowane, również w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej ostateczną decyzją administracyjną. Warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, a możliwość cofnięcia pozwolenia nie może być postrzegana jako zamach na swobody obywatela lecz jako działanie prewencyjne, prowadzące do zapewniania szeroko rozumianego bezpieczeństwa. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., II OPS 4/09, podkreślono, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, określający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, oznacza, że cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Zastosowanie przez organy Policji powołanych przepisów jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa art. 15 ust. 1 pkt 6, czyli co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanych prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie tych przestępstw. Tak więc przepis ten ma zastosowanie przede wszystkim do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw w nim wskazanych. W rozpoznawanej sprawie skarżący skazany został prawomocnym wyrokiem za przestępstwo określone w art. 178a k.k., a więc nie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W takiej sytuacji, rozpoznając sprawę cofnięcia pozwolenia na broń, nie można powołać się jedynie na fakt skazania prawomocnym wyrokiem. Warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest bowiem wykazanie przez organy administracji w toku postępowania, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego określonego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a uzasadnioną obawą użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy czym chodzi tutaj o tzw. adekwatny związek przyczynowy, tzn. taki, który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych są typowe, a na odrzuceniu takich, które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe. Dlatego też dla oceny wystąpienia przesłanki cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przez skarżącego przestępstwa, ale także innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie. Okolicznością taką jest fakt, że skarżący popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Nie ulega wątpliwości, że czyn ten pośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka. Nie sposób bowiem zakwestionować oceny, że jazda samochodem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwym stanowi naruszenie bezpieczeństwa na tej drodze i stwarza potencjalne zagrożenie dla życia i zdrowia wszystkich jej użytkowników. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., II OSK 2026/09, że skoro posiadacz pozwolenia na broń prowadzi w stanie nietrzeźwym pojazd po drodze publicznej, to narusza porządek prawny w sposób szczególny, podważając tym samym domniemanie, że osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. Logiczne zatem i w pełni uzasadnione jest rozumowanie, że skoro skarżący wsiadł nietrzeźwy za kierownicę i prowadził pojazd po drodze publicznej, to nie można wykluczyć sytuacji, że w takim stanie mógłby także użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym stanie rzeczy za trafne należy uznać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że pozytywna opinia skarżącego, zarówno w środowisku łowieckim, jak i społecznym, nie stanowi dowodu mogącego uzasadnić odmienne przekonanie, co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości. Oceny tej nie podważa również fakt, że sąd karny, skazując skarżącego za popełniony czyn, warunkowo zawiesił wykonanie kary, a trzyletni okres próby przebiega bez zakłóceń. Warunkowe zawieszenie skarżącemu kary pozbawienia wolności nie niweczy bowiem zdecydowanie negatywnej oceny zachowania skarżącego, które spowodowało, że istnieje wobec niego prawdopodobieństwo użycia broni w sposób sprzeczny z publicznym porządkiem. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem pogląd Sądu I instancji, że skarżący może w przyszłości użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Aprobata Sądu I instancji dla tak dokonanego przez organy orzekające wywodu wynikała z tego, że w toku postępowania administracyjnego wykazano istnienie związku przyczynowego pomiędzy popełnieniem przez skarżącego przestępstwa, a uzasadnioną obawą użycia broni w sposób sprzeczny z porządkiem publicznym. Nie doszło zatem do naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o broni i amunicji, jak i przepisów postępowania. Dodatkowo jedynie Sąd wskazuje, że w myśl aktualnie obowiązującego art. 15 ust. 1 pkt 6 b ustawy o broni i amunicji, zmienionego przez art. 1 pkt 10 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 195), nowelizującej z dniem 10 marca 2011 r. ustawę o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom skazanym prawomocnie za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnionym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Niewątpliwie wzmacnia to argumentację, że skarżący, skazany prawomocnie za czyn polegający właśnie na kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości, nie daje gwarancji należytego i bezpiecznego posługiwania się bronią palną w przyszłości. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.