II SA/Wa 1267/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2010 r. sprawy ze skargi D.N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] cofającą D.N. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 5 listopada 2007 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne wobec D.N. w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, z uwagi na prowadzenie wobec niego postępowania karnego o czyn z art. 178a § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji). Postępowanie administracyjne zostało następnie postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] zawieszone do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania karnego prowadzonego przeciwko stronie. Po wpłynięciu do organu wydającego pozwolenia na broń prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] lipca 2009 r., sygn. akt [...] organ postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] podjął zawieszone postępowanie. Z otrzymanego uzasadnienia Sądu wynikało, iż D.N. kierował samochodem będąc w stanie nietrzeźwości (zawartość alkoholu we krwi wynosiła około [...] promila), w wyniku czego doszło do wypadku, w którym ranny został pasażer tegoż samochodu. W toku prowadzonego postępowania organ uzyskał także pozytywne opinie o stronie sporządzone przez jednostkę terenową Policji oraz stowarzyszenie łowieckie, z których wynikało, iż nie posiada ona skłonności do nadużywania alkoholu lub innych podobnie działających środków, nie utrzymuje kontaktów z elementem przestępczym, wywiązuje się w sposób należyty z podstawowych obowiązków myśliwego, rzadko uczestnicząc w polowaniach indywidualnych i zbiorowych, a do dnia 31 stycznia 2010 r. pełniła służbę w organach Policji. Biorąc powyższe pod uwagę Komendant Wojewódzki Policji w P. uznał, iż fakt skazania D.N. prawomocnym wyrokiem za czyn z art. 178a § 1 k.k. jest wystarczającym powodem do cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, bowiem wynika z niego obawa użycia przez stronę broni w sposób niezgodny z prawem, kwalifikując go do grupy osób ujętych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 powołanej ustawy, cofnął wyżej wymienionemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jednocześnie wskazał, że bez znaczenia pozostają przy tym pozytywne opinie o stronie z miejsca zamieszkania i macierzystego koła łowieckiego, jak też informacja o prawidłowych warunkach przechowywania przez nią broni, gdyż nie eliminują z obrotu prawnego skazującego ją wyroku Sądu. Od powyższej decyzji D.N. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego. Zarzucił organowi I instancji naruszenie: • przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy polegającego na niewykazaniu bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez stronę czynem, za który została skazana, a jej cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, niewskazaniu w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione i na których się oparł, a także przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, • przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędne jego zastosowanie, ponieważ organ nie wykazał istnienia w stosunku do strony uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń, w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. takich co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których takie postępowanie się toczy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, w związku z czym organ Policji po ujawnieniu okoliczności z powyższego artykułu ma obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Katalog ten ma charakter otwarty, stanowi wytyczną interpretacyjną dla organu, daje możliwość oceny postępowania posiadacza broni także w wypadku popełnienia przez niego innych rodzajów przestępstw, a zatem pozwala na rozszerzenie kręgu przesłanek wzbudzających obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W stosunku do osób posiadających pozwolenie na broń należy wymagać bezwzględnego przestrzegania prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, których to dóbr ochrona została powierzona. Obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Podkreślił, że ustawodawca cedując na te organy kompetencje w tym zakresie uznał, iż nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego winien być przez nie realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej, kształtowaną przez pryzmat interesu społecznego. Nadając zatem art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji charakter obligatoryjny odrzucił możliwość uwzględnienia interesu osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub je posiadającej także w tych przypadkach, gdy to organy właściwe w tych sprawach kierując się swoją wiedzą i doświadczeniem zawodowym oraz korzystając z ustawowej kompetencji przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia sprawy okoliczność spoza przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Zdaniem organów Policji do przesłanek nakazujących cofnięcie pozwolenia należy zaliczyć, m.in. popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza w stanie nietrzeźwości. Są to przestępstwa umyślne, o wysokim stopniu społecznej szkodliwości (w ich wyniku traci życie lub staje się inwalidami tysiące osób) oraz pośrednio godzą w życie, zdrowie i mienie nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Popełniając je sprawca godzi się świadomie na takie ewentualne skutki, jak śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie czy zniszczenie mienia. Komendant Główny Policji podał, iż w przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika w szczególności z faktu skazania D.N. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] listopada 2009 r., za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości - w chwili popełnienia czynu strona miała ponad trzykrotnie przekroczony, wyznaczony dyspozycją art. 115 § 16 k.k., stan nietrzeźwości – około [...] promila alkoholu we krwi. W związku z powyższymi okolicznościami, w ocenie organu, D.N. nie daje wystarczającej gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Ustalenia Sądu świadczą o jego nieodpowiedzialności, ale także braku wyobraźni oraz kontroli postępowania po spożyciu alkoholu. Co więcej, strona będąc wtedy funkcjonariuszem Policji, powinien zdawać sobie sprawę, w stopniu wyższym niż przeciętny obywatel, z naganności takiego zachowania, z jego bezprawności i ewentualnych następstw. Organ podniósł, iż prawo do posiadania broni jest swoistym przywilejem, nie każdy może je otrzymać w świetle reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji. Ma ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, z tego względu winny je posiadać osoby dające rękojmię, iż nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia. W świetle poczynionych ustaleń strona jednak takiej rękojmi nie daje. Zdaniem Komendanta Głównego Policji nietrafne są zarzuty naruszenia przez organ I instancji art. 80 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem dokonana swobodna ocena dowodów znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., gdyż, w ocenie organu odwoławczego, decyzja zawierała tak uzasadnienie faktyczne, jak i prawne, a także wszystkie ustanowione prawem elementy. Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy, organ zauważył, iż przedmiotem postępowania administracyjnego nie jest weryfikacja prawidłowości postępowania karnego i zasadności zapadłego w nim wyroku. Organ Policji nie jest więc zobowiązany do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy treść wyroku znajduje oparcie w stanie faktycznym sprawy karnej. Organ II instancji stwierdził, iż zawieszenie postępowania administracyjnego z urzędu przez organ I instancji było błędne, jednak na skutek braku zażalenia przez stronę tego postanowienia, nie posiadał o powyższym błędzie wiedzy, zatem nie miał możliwości uchylenia wadliwego postanowienia. Jednocześnie podkreślił, iż nawet jednorazowe popełnienie przestępstwa niweczy dotychczasowy pozytywny wizerunek strony i jej dotychczasowe zasługi. W takim wypadku, jako że zastosowane przepisy prawa materialnego mają obligatoryjny charakter, zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie mógł podjąć innej decyzji niż cofnięcie D.N. pozwolenia na broń. Sam bowiem ustawodawca odrzucił możliwość uwzględnienia słusznego interesu strony, przyznając pierwszeństwo interesowi społecznemu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D.N. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego zastosowanie pomimo braku wykazania, że zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez brak wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym czynem a cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwoliłyby na uznanie, że zachodzi obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący zwrócił uwagę, iż obligatoryjny obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń powstaje z mocy samego prawa tylko w razie skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (także w razie prowadzenia takiego postępowania). Skazanie zaś za jakiekolwiek inne przestępstwo wiązać się może z cofnięciem pozwolenia na broń, tylko wówczas, gdy właściwy do tego organ Policji dowiedzie, iż co do konkretnej osoby zachodzi uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podniósł, iż w przypadku, gdy decyzja taka wydana zostanie z przekroczeniem granic zakreślonych przez ustawodawcę można mieć do czynienia z niedopuszczalną sytuacją, w której osoba zostanie ukarana dwa razy za to samo. Dzieje się tak, gdy jedyną przyczyną cofnięcia pozwolenia na broń będzie czyn, który był już przedmiotem rozpoznania przez sąd karny i nie jest przy tym zaliczony do katalogu przestępstw, z którym wiąże się obowiązek obligatoryjnego cofnięcia takiego uprawnienia. Wnoszący skargę podał, iż nie popełnił przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] lipca 2009 r., którym skazano go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres trzech lat za popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k. był i jest okolicznością incydentalną w jego życiorysie, natomiast trzyletni okres próby, na który został poddany przebiega pomyślnie. Zdaniem skarżącego organ administracji nie uzasadnił obawy dotyczącej użycia przez niego broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie przytoczył bowiem dowodów, ustaleń i faktów, które zezwalają na uznanie, iż pozwolenie na broń winno być mu cofnięte. Nie przeanalizował również należycie jego wyjaśnień oraz nie zbadał jakimi cechami się on charakteryzuje. Nie wskazał także, czy jego postępowanie było jednorazowe, czy też zdarzało mu się nieprawidłowe zachowanie, chociażby na polowaniach. Uważa, iż w niniejszej sprawie nie jest jego zadaniem wykazywanie, że jest osobą przestrzegającą porządku prawnego i w związku z tym nie istnieje uzasadniona obawa możliwości użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Wskazał jedynie na nieprawidłowości i przekroczenie ustawowo określonych granic uznania przez organ administracji publicznej, podejmujący decyzję cofającą pozwolenie na broń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2010 r., nie naruszają prawa. W ocenie Sądu przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w P. nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną. Podkreślić należy, że posiadanie broni jest w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Świadczyć może o tym zmiana brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, dokonana przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 52, poz. 451), rozszerzająca krąg osób, którym posiadanie broni powinno być ograniczone także na takie osoby, które naruszając obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, działając przeciwko szczególnie chronionym dobrom takim jak życie, zdrowie lub mienie, nie posługiwały się przemocą lub groźbą bezprawną. W tym aspekcie zauważenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05, Lex nr 190907). Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, iż w przypadku skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, zachodzi uzasadniona obawa, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a organ zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09). Należy jednak zwrócić uwagę, iż cytowany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie stanowi zamkniętego katalogu sytuacji, które mogą skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Organ administracji dokonując więc oceny istnienia uzasadnionej obawy, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt popełnienia innych przestępstw, nieznajdujących się w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi. Uznanie takie z kolei, jako element ocenny, wymaga rzetelnego wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stwarzać obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 67/07, Lex nr 453431). Ustawodawca co do zasady wykluczył możliwość posiadania prawa do broni przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pojęcie uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jest pojęciem niedookreślonym, które opiera się na prognozie przewidywanych zachowań posiadacza broni. Uznał bowiem, że choć prognoza jest pewnym wybiegiem w przyszłość i nie zawiera w sobie elementu pewności, to z uwagi na zagrożenia, jakie niesie ze sobą posiadanie broni i konieczność ochrony społeczeństwa przed tymi zagrożeniami, można i należy brać ją pod uwagę. Może ona wynikać z dotychczasowego postępowania danej osoby, jak np. skłonności do nadużywania alkoholu, cech jego charakteru, okoliczności popełnienia czynu zabronionego, a nadto innych okoliczności mających związek z osobą posiadacza broni. W niniejszej sprawie przesłanką cofnięcia D.N. pozwolenia na broń był fakt skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] listopada 2009 r., za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości (w chwili popełnienia czynu skarżący ponad trzykrotnie przekroczył dopuszczalny próg stanu trzeźwości wynoszący 0,5 promila alkoholu we krwi). W rozpoznawanej sprawie nie wchodziło zatem w grę automatyczne cofnięcie pozwolenia na broń, bowiem przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., za popełnienie którego skarżący został prawomocnie skazany, nie należy do przestępstw wskazanych expressis verbis w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Do organów Policji należała zatem ocena, czy popełniony czyn wyczerpuje treść przesłanki z części pierwszej tego przepisu. Zdaniem Sądu organy oceny takiej dokonały stwierdzając, że skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za czyn polegający na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości stanowi rodzaj bezpośredniego narażenia zdrowia lub życia osób trzecich. Wskazać należy, iż powyższy fakt nie tylko oznacza, że skarżący, będąc w chwili zdarzenia funkcjonariuszem Policji, a więc osobą, która w sposób szczególny powinna przestrzegać obowiązującego porządku prawnego i zdawać sobie sprawę z następstw własnego postępowania, dopuścił się zachowania niezgodnego z prawem, ale świadczy także o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni sprawcy takiego czynu. Prowadzenie bowiem pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości stwarza realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i naraża na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego, a także osoby trzecie. Sąd w pełni podziela poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którymi "prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący siadając za kierownicą w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet utracić życie" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 938/07), czy dalej idące stwierdzenie, iż "popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, z racji charakteru tego przestępstwa jako stwarzającego realne zagrożenie życia i zdrowia, powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co w świetle wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dokonanej przez skład siedmiu sędziów w powołanej wyżej uchwale, uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1885/08). Osobie, która wprowadza się w stan nietrzeźwości, a następnie decyduje się na prowadzenie pojazdu, niewątpliwie przypisana powinna być cecha wyjątkowej nieodpowiedzialności. Uzasadnione jest zatem przyjęcie, że osoba taka, która nie potrafi pokierować swoim postępowaniem, nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Skoro ma ona trudność z powstrzymaniem się od spożywania alkoholu przed użyciem pojazdu mechanicznego, domniemywać należy, że również w odniesieniu do broni palnej może postąpić w podobny sposób, powodując tym samym zagrożenie dla zdrowia, życia lub mienia innych osób. Innymi słowy nie można w takim stanie faktycznym wykluczyć wykorzystania broni w sposób niekontrolowany, wynikający właśnie z wprowadzenia się w stan nietrzeźwości. Fakt, że osoba posiadająca broń na tyle nie kontroluje swego postępowania, że prowadzi pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, powoduje uzasadnioną obawę użycia w takim stanie broni. A to wystarcza, aby organ administracji, związał wystąpienie uzasadnionej obawy z powyższymi zależnościami pomiędzy doprowadzeniem się do stanu nietrzeźwości, a możliwością użycia broni. Nienaganna opinia skarżącego zarówno w środowisku społecznym, jak i wśród myśliwych, czy też prawidłowe przechowywanie broni, nie stanowi w świetle powyższych ustaleń dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie, co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości. Ponadto podkreślić należy, że jednorazowe zachowanie, ale świadczące o lekceważeniu normy zakazującej prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu, niweczy całokształt dotychczasowych dobrych opinii środowiska, ponieważ okoliczności tego zdarzenia potwierdzają istnienie obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że nienaganna opinia posiadacza broni w środowisku zawodowym, jak i społecznym, nie stanowi dowodu mogącego "równoważyć" skutki skazania za popełnienie przestępstwa komunikacyjnego w stanie nietrzeźwości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1160/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 324/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2017/09). W świetle popełnionego przez skarżącego czynu, badanie jego charakteru i dotychczasowej postawy życiowej nie może bowiem zmienić oceny co do tego, że jest on osobą nieodpowiedzialną. Fakt popełnienia przestępstwa z art. 178a k.k. i skazania daje zatem podstawę do przyjęcia, że skarżący nie spełnia "najwyższych standardów zachowania", wymaganych od posiadacza broni (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1172/06, Lex nr 368211). Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.