II OSK 1773/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz /spr./ sędzia del. NSA Grażyna Radzicka Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki komandytowo - akcyjnej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 355/09 w sprawie ze skargi E. S. i E. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę, 2. zasądza od E. S. i E. S. solidarnie na rzecz [...] Spółki komandytowo - akcyjnej w W. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu części kosztów postępowania kasacyjnego, w pozostałym zakresie odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. II OSK 1773 / 09 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 8 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez E. S. i E. S. decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2006 r., którą to decyzją zatwierdzono zamienny projekt budowlany. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Prezydent m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., działając na wniosek "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W., na podstawie art. 36a ust. 1, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016- zwanej dalej Prawem budowlanym) i art. 104 k.p.a., art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.), zmienił decyzję Burmistrza Gminy Warszawa Targówek z dnia [...] marca 2001 r., udzielającą pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych oznaczonych w projekcie symbolami: [...]"" na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (obręb [...]) w rejonie ulic [...] i proj. ul. [...] w W., zmienionej decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. w zakresie zatwierdzenia projektu zamiennego dla części oznaczonej symbolem [...]* cd i [...]** i pozwolił na budowę według tego projektu. Decyzja z dnia [...] marca 2001 r., udzielająca pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, została zmieniona decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. w części oznaczonej symbolem [...]* cd [...]**. W stosunku do projektu zatwierdzonego ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. zmiany polegały na: rezygnacji z zadaszonego parkingu na parterze w części północnej budynku i zaprojektowaniu w to miejsce 3 mieszkań, zmianie struktury mieszkań, lokalizacji miejsc postojowych na terenie, zmianie lokalizacji placu zabaw. Pozostałe warunki decyzji z [...] marca 2001 r. oraz decyzji z [...] grudnia 2004 r. pozostały bez zmian. Organ uznał, że projekt zamienny jest zgodny z ustaleniami decyzji z dnia [...] lipca 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zmienionej decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. W wyniku wniesionego przez E. S. i E. S. odwołania, Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał na złożone przez inwestora pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i odmówił oceny aktu notarialnego złożonego przez stronę odwołującą się. Nadto organ II instancji podkreślił, iż zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany przewiduje 51,7 % powierzchni biologicznie czynnej, co odpowiada decyzji z dnia [...] września 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast lokalizacja placu zabaw nie wymaga zgody skarżących jako stron postępowania i jest zgodna z § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Skargę na powyższą decyzję wniosły E. S. i E. S., zarzucając jej naruszenie art. 36a oraz art. 83 Prawa budowlanego, a ponadto wskazały na naruszenie przez organ przepisów dotyczących oświadczenia o prawie do terenu, gdyż inwestor nie dysponował całym gruntem na cele budowlane, a także wymogów dotyczących zagwarantowania powierzchni biologicznie czynnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. O oddalenie skargi wniósł również uczestnik postępowania- inwestor "[...]" Sp. z o.o. w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniesionej skargi wyrokiem z dnia 11 lipca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1851/06 uchylił zaskarżoną decyzję. W wyniku rozpoznania wniesionej od powyższego orzeczenia skargi kasacyjnej inwestora "[...]" Sp. z o.o., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1897/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji pozbawiono pełnomocnika uczestnika postępowania możliwości obrony jego praw, przez co zaistniała nieważność postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.). Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny skarżonym wyrokiem z dnia 8 lipca 2009 r. uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2006 r. Wskazując na swoje związanie wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2009 r. zgodnie z art. 190 p.p.s.a., Sąd stwierdził, iż nastąpiło prawidłowe zawiadomienie pełnomocnika Spółki z o.o. "[...]" o terminie rozprawy, Zdaniem Sądu zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Jak wynika z zatwierdzonego kwestionowaną decyzją projektu zamiennego planowane przez inwestora zmiany dotyczą również działki o nr ew. [...]. Zgodnie z zapisami aktu notarialnego z dnia 18 stycznia 2008 r. (Rep. [...]) skarżące są właścicielkami lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] oraz udziałów w gruncie położonym na działkach nr [...],[...],[...],[...]. Działka nr ew. [...] jest nieruchomością niezabudowaną. Mając na uwadze, iż działka ta stanowi odrębny przedmiot własności, nie można uznać jej, w ocenie Sądu pierwszej instancji za część wspólną nieruchomości nr [...],[...] i [...], a zatem nie mają do niej zastosowania przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.- zwanej dalej ustawą o własności lokali), a jedynie przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące współwłasności. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż wymienione w projekcie zamiennym roboty budowlane są niewątpliwie czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu, a zgodnie z art. 199 k.c. do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Zgoda skarżących, jako współwłaścicielek tejże nieruchomości, była zatem niezbędna do złożenia przez inwestora oświadczenia o dysponowaniu przedmiotową działką na cele budowlane. Zdaniem Sądu zgoda taka nie wynika z zapisów aktu notarialnego z dnia 18 stycznia 2008 r., bowiem w § 9 pkt f tego aktu nabywcy lokali udzielili jedynie zgody Sp. z o.o. "[...]" na korzystanie z terenu osiedla, w tym działki [...] z prawem faktycznego dysponowania terenem i kontynuowania budowy kolejnych etapów osiedla (w szczególności etapu III i IV). Natomiast z odpisu z księgi wieczystej Kw. Nr [...] dział [...] wynika tylko służebność m.in. przechodu i przejazdu przez działkę nr ew. [...]. Zdaniem Sądu nie można było zgodzić się z zarzutami uczestnika postępowania o braku przymiotu strony skarżącej w warunkach przedmiotowego postępowania. Odnosząc się do dalszych zarzutów przedstawionych w rozpatrywanej skardze Sąd pierwszej instancji wskazał, iż do wydania decyzji, o której mowa w art. 36a Prawa budowlanego, uprawniony jest organ architektoniczno - budowlany (art. 83 ust 1 Prawa budowlanego). Zasadnie również zdaniem Sądu organ odwoławczy ustalił, że zatwierdzona w projekcie zamiennym powierzchnia biologicznie czynna (51,7%) odpowiada decyzji Burmistrza Gminy Warszawa Targówek z dnia [...] września 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a planowana przez inwestora zmiana lokalizacji placu zabaw nie narusza przepisów prawa materialnego, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazując na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły "[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka komandytowo- akcyjna w W., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) naruszenie art. 24 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w jednej księdze wieczystej może być uregulowanych więcej niż jedna nieruchomość, podczas gdy z przepisu tego wynika, że jedna księga wieczysta może być prowadzona tylko dla jednej nieruchomości, a w konsekwencji błędne zastosowanie przedmiotowego przepisu polegające na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że działka nr [...], jako działka niezabudowana, może stanowić odrębny przedmiot własności, niezależny od pozostałych działek uregulowanych w księdze wieczystej KW Nr [...] tj. nr [...],[...] i [...], podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu nakazuje traktować kilka działek ewidencyjnych ujętych w jednej księdze wieczystej jako jedną nieruchomość, bez względu na fakt, czy jedna z działek jest zabudowana bądź niezabudowana. Zatem w konsekwencji działka nr [...] nie stanowi odrębnej nieruchomości, lecz wraz z działkami nr [...],[...],[...] tworzy jedną i jednorodną pod względem prawnym nieruchomość; b) naruszenie art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że jedna z działek objętych księgą wieczystą, na której wzniesiono budynek, o ile działka ta po zrealizowaniu inwestycji pozostaje niezabudowana, może nie wchodzić w skład nieruchomości wspólnej i mieć odmienny "status prawny" niż działki zabudowane, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzi do wniosku, iż jako nieruchomość wspólną traktować należy łącznie cały gruntu i wszystkie działki objęte księgą wieczystą prowadzoną dla nieruchomości, na której wzniesiono budynek, niezależnie od tego, czy działki te zostały zabudowane, czy też nie; c) naruszenie art. 199 k.c. poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że skoro roboty budowlane ujęte w pozwoleniu na budowę stanowią czynności przekraczające zwykły zarząd, to dla ich wykonania niezbędne jest uzyskanie zgody wszystkich współwłaścicieli działki nr [...], w tym więc również E. i E. S., podczas gdy działka nr [...] stanowi nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali w związku z czym nie stosuje się tu przepisów Kodeksu cywilnego o współwłasności (w tym art. 199 k.c.), lecz stosuje się przepisy ustawy o własności lokali, a w szczególności jej art. 19, który dopuszcza stosowanie przepisów Kodeksu cywilnego o współwłasności tylko w odniesieniu do zarządu nieruchomością wspólną w przypadku tzw. "małych wspólnot", czego nie dotyczy niniejsza sprawa; d) naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że E. i E. S. przysługuje interes prawny wynikający z przepisów Kodeksu cywilnego o współwłasności, podczas gdy: - interes prawny E. i E. S. nie może wynikać z przepisów Kodeksu cywilnego o współwłasności, ponieważ ustawa ta nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, lecz - zastosowanie znajduje tu ustawa o własności lokali, zatem stroną postępowania mogłaby być wspólnota mieszkaniowa, a E. i E. S. tylko wówczas, gdyby wykazały, czego jednak nie uczyniły w toku postępowania, swój indywidualny interes prawny, - E. i E. S. nie mogły wykazać swojego indywidualnego interesu prawnego, ponieważ projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nie przewidywał żadnych robót budowlanych w odniesieniu do działki nr [...], w której w prawie własności E. i E. S. posiadały udział, nadto decyzja ta w żaden sposób nie oddziaływała na prawa i obowiązki E. i E. S., e) naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dla złożenia przez inwestora oświadczenia o dysponowaniu działką nr [...] na cele budowlane była niezbędna zgoda E. i E. S., podczas gdy: - nie mają one statusu strony, w związku z czym nie mają legitymacji do kwestionowania prawdziwości oświadczenia inwestora o prawie dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, - jeżeli przyjąć, że E. i E. S. mają status strony, dla złożenia przez inwestora oświadczenia o prawie dysponowania działką nr [...] na cele budowlane nie była wymagana zgoda E. i E. S., ponieważ w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności rzeczy, - jeżeli przyjąć, że E. i E. S. mają status strony i że ich zgoda była wymagana dla złożenia przez inwestora oświadczenia o prawie dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, to E. i E. S. udzieliły inwestorowi takiej zgody w akcie notarialnym z dnia 18 stycznia 2006 r.- umowie ustanowienia odrębnej własności lokalu nr [...] i jego sprzedaży, nadto do złożenia takiego oświadczenia uprawniała ustanowiona na działce nr [...] na rzecz skarżącej Spółki służebność gruntowa; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez wynikające z błędów w logicznym rozumowaniu oraz wbrew poglądom doktrynalnym i orzeczniczym na stosowanie prawa- uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na uznanie, iż E. i E. S. przysługiwała legitymacja procesowa, podczas gdy projekt zamienny przewiduje roboty budowlane, które w żadnym stopniu nie oddziałują na prawa i obowiązki E. i E. S., co przesądza o braku po ich stronie interesu prawnego i przymiotu strony; b) naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez wynikające z błędów w logicznym rozumowaniu przyjęcie, że z § 9 lit. f aktu notarialnego z dnia 18 stycznia 2006 r.- umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży nie wynika, aby E. i E. S. udzieliły skarżącej Spółce prawa dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, podczas gdy treść § 9 lit. f umowy, w której widnieje oświadczenie E. i E. S. o udzieleniu zgody na korzystanie z nieruchomości i kontynuowanie budowy etapu III i IV osiedla, stanowi ich zgodę na dysponowanie przez Spółkę nieruchomością na cele budowlane w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia robót wskazanych w projekcie zamiennym, c) naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez wynikające z błędów w logicznym rozumowaniu przyjęcie, że wpisana w księdze wieczystej nr [...] służebność przechodu i przejazdu, ustanowiona na rzecz skarżącej Spółki na działce nr 2/55 nie oznacza, aby E. i E. S. udzieliły skarżącej Spółce prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, podczas gdy treść tej służebności stanowi zgodę E. i E. S. na dysponowanie przez skarżącą Spółkę nieruchomością na cele budowlane w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia robót wskazanych w projekcie zamiennym, d) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: - wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. bez wyjaśnienia tej podstawy prawnej, podczas gdy z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika obowiązek sądu wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej wyroku, - nie odniesienie się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska skarżącej Spółki prezentowanego w toku postępowania sądowoadministracyjnego, w szczególności w zakresie negacji przez Spółkę interesu prawnego E. i E. S. oraz w zakresie odmowy skarżącej Spółce legitymacji do złożenia oświadczenia o dysponowaniu działką nr [...] na cele budowlane. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej Spółka wniosła o "wydanie postanowienia o uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości oraz umorzeniu postępowania, albowiem w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie istniały podstawy do umorzenia postępowania ze względu na brak przymiotu strony" E. i E. S., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a nadto o zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki kosztów wywołanych wniesieniem niniejszej skargi kasacyjnej. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła E. S., wnosząc o jej oddalenie i wskazując na bezzasadność podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek większość zarzutów w niej podniesionych należało uznać za chybione. Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a., a także art. 233 § 1 k.p.a. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a. w powiązaniu z § 9 lit. f aktu notarialnego z dnia 18 stycznia 2006 r. Przede wszystkim wskazać należało, iż przepis art. 233 § 1 k.p.c., jako regulujący zasady oceny prowadzonych dowodów, jest wtórny w stosunku do regulacji ustanawiającej kompetencję sądu administracyjnego do przeprowadzenia takich dowodów. Odpowiednie odesłanie do § 3 w art. 106 § 5 p.p.s.a. oznacza zatem, iż o naruszeniu tego przepisu można mówić jedynie wówczas, gdy sąd administracyjny przeprowadził postępowanie dowodowe niezgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Tym samym bezzasadne jest stawianie zarzutów w takim kształcie jak to ma miejsce w niniejszej skardze kasacyjnej. Nie można było również podzielić zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia została zarówno wyjaśniona jego podstawa prawna, jak i Sąd pierwszej instancji odniósł się do stanowiska prezentowanego w toku postępowania sądowoadministracyjnego przez Spółkę. Przechodząc do rozpoznania zarzutów naruszenia prawa materialnego, przede wszystkim stwierdzić należało, iż Sąd pierwszej instancji nie dokonywał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładni ani przepisu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.), ani art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali. Okoliczność ta czyni, zatem zarzuty błędnej wykładni tych norm prawnych chybionymi. Za pozbawiony zasadności uznać też trzeba zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jak też zarzutu naruszenia art. 32 ust. 4 i art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego w zakresie, w jakim podważona została legitymacja E. S. i E. S. do kwestionowania prawdziwości oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania działką na cele budowlane. Skoro, bowiem stronom wnoszącym skargę do Sądu pierwszej, poza tytułem własności do lokalu, przysługiwało też prawo współwłasności do terenu objętego przedmiotową inwestycją, to należy przyjąć, iż z tego tytułu przysługiwał im też przymiot strony w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Natomiast za trafny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego w zakresie, w jakim Sąd pierwszej instancji uznał, iż z zapisów aktu notarialnego z dnia z 18 stycznia 2006 r. (Repetytorium A nr [...])- błędnie oznaczonego w zaskarżonym wyroku jako "z dnia 18 stycznia 2008 r. (Rep. A [...])" nie wynika prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z treścią § 9 pkt f powyżej powołanego aktu notarialnego, nabywcy lokalu stanowiącego przedmiot zawartej w nim umowy tj. E. S. i E. S. wyraziły zgodę na to, aby Spółka pod firmą "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. oraz Spółka pod firmą "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., a więc inwestor w niniejszej sprawie, "mają do czasu zakończenia budowy osiedla "[...]" prawo korzystania z terenu osiedla (w szczególności terenu opisanych działek o numerach [...],[...],[...] i [...]) oraz mają prawo faktycznego dysponowania terenem i kontynuowania budowy kolejnych etapów osiedla (w szczególności etapu III i IV)". Z treści powyższego zapisu, przytoczonego zresztą w skarżonym wyroku wynika, więc wprost, iż inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawo powyższe wynikało ze stosunku zobowiązaniowego (umowy o ustanowieniu odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży), przewidującego uprawnienia do wykonania przedmiotowych robót budowlanych (art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego). Niezasadnie, zatem Sąd pierwszej instancji poddał w wątpliwość prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadaniu tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i to w sytuacji, gdy złożone, zgodnie z wymogiem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenie, potwierdzone zostało treścią aktu notarialnego. Naczelny Sąd Administracyjny wobec braku naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a stwierdzając zaistnienie jedynie naruszenie prawa materialnego w zakresie wyżej omówionym uchylił zaskarżony wyrok na mocy art. 188 p.p.s.a. i rozpoznał skargę. Z uwagi na dopełnienie przez inwestora wymogu zawartego w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego skarga podlegała stsownei do art. 151 p.p.s.a. oddaleniu, o czym też orzeczono. Rozstrzygnięcie w sprawie kosztów podjęto na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w części dotyczącej zwrotu uiszczonej opłaty z tytułu złożonej skargi kasacyjnej, w odniesieniu do pozostałych kosztów postępowania, uwzględniając przy tym zakres zasadności przedstawionych podstaw kasacji, odstąpiono od zasądzenia ich zwrotu na mocy art. 207§ 2 p.p.s.a.