II GSK 1495/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "C.PL" Spółki z o.o. z siedzibą w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 831/10 w sprawie ze skargi "C.PL" Spółki z o.o. z siedzibą w S. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. postanowieniem z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 831/10, odrzucił skargę "C." Spółki z o.o. z siedzibą w Sz. na informację Zarządu Województwa Z. z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. Sąd I instancji podał, że spółka "C." (dalej: Spółka) w dniu 25 sierpnia 2009 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "[...]" w ramach konkursu [...] ogłoszonego w dniu [...] czerwca 2009 r. przez Zarząd Województwa Z., działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Z. na lata 2007-2013. Uchwałą Zarządu Województwa Z. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., Spółka otrzymała dofinansowanie na realizację zgłoszonego projektu w wysokości 170 005,00 zł. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r., Spółka została poinformowana, że Zarząd Województwa Z., uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., odmówił podpisania umowy o dofinansowanie, z uwagi na utracenie przez Spółkę statusu mikroprzedsiębiorstwa. Zgodnie bowiem z Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 88 i 87 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.Urz.UE L 214 z 09.08.2008, str. 3), dofinansowanie jest udzielane tylko i wyłącznie mikroprzedsiębiorstwom. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r., Spółka wniosła protest na ww. uchwałę Zarządu Województwa Z. W odpowiedzi na złożony protest skarżąca uzyskała pisemną informację z dnia [...] października 2010 r., z której wynikało, że protest ten nie podlega rozpatrzeniu, bowiem odmowa podpisania umowy o dofinansowanie nie stanowi informacji o negatywnej ocenie projektu w rozumieniu art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712, dalej: u.z.p.p.r.), co wyklucza możliwość wniesienia środków odwoławczych przewidzianych tym przepisem. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r., art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. odrzucając skargę wskazał na art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r., zgodnie z którym po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zdaniem WSA sądy administracyjne mogą orzekać jedynie w sprawach skarg w przedmiocie negatywnej oceny projektu. Kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje zaś orzekania w sprawach na inne, kierowane do strony, informacje (np. informacje: o pozytywnej ocenie projektu, w przedmiocie zawarcia umowy o dofinansowanie, o negatywnym wyniku procedury odwoławczej). W tej sytuacji, jakkolwiek uchwała o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie w istocie jest informacją negatywną dla Spółki, to jednak nie można uznać, jak tego chce skarżąca, że stanowi ona informację o negatywnej ocenie projektu w rozumieniu art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r. W skardze kasacyjnej Spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a. art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez błędne przyjęcie, iż sprawa wszczęta przez skarżącą protestem z dnia [...] września 2010 r. a następnie skargą do WSA w Sz. nie należy do właściwości sądu administracyjnego: b. art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez błędne przyjęcie, iż uchwała Zarządu Województwa Z. z dnia [...] lipca 2010 r. nie jest negatywną oceną projektu w rozumieniu art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r. i tym samym skarżącej nie przysługują od tej uchwały środki odwoławcze ani skarga do sądu administracyjnego; 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: a. art. 30 b ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez mylne przyjęcie, iż podjęcie uchwały Zarządu Województwa Z. z dnia [...] lipca 2010 r. nie stanowi negatywnej oceny projektu; b. art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozbawienie skarżącej prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jej sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd; c. art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozbawienie skarżącej prawa do zaskarżenia orzeczenia wydanego w powyższej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przesłanki te zostały w niniejszej sprawie spełnione. Wprawdzie pismem z dnia [...] października 2010 r. organ pozostawił protest bez rozpatrzenia, powołując się na art. 30b ustawy, protest ten został jednak wniesiony, czyli strona wypełniła ciążący na niej obowiązek wyczerpania procedury odwoławczej w administracyjnym toku instancji. Należy zauważyć, iż pozostawienie protestu bez rozpatrzenia (art. 30b ust. 5 ustawy) jest formalnym rozstrzygnięciem w sprawie pisma złożonego przez stronę postępowania. Wobec tego może być potraktowane jako negatywny wynik procedury odwoławczej i jako taki być zaskarżony do sądu (art. 30c ust. 1 ustawy). Czym innym jest bowiem negatywna ocena projektu, która jest przedmiotem środka odwoławczego, a czym innym negatywny wynik postępowania odwoławczego, który podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie definiuje wprost pozytywnej ani negatywnej oceny projektu. Posiłkując się jednak wykładnią gramatyczną oraz systemową NSA uznał, że przez "pozytywną ocenę projektu", uniemożliwiającą stronie wniesienie środków odwoławczych, należy rozumieć takie zakończenie procedury wyboru projektu, które jest równoznaczne ze skierowaniem projektu do dofinansowania. Ocena pozytywna będzie zatem przeciwieństwem negatywnej oceny, którą jest taka ocena (lub dany jej etap), której wyniki nie pozwalają na skierowanie do dalszego etapu oceny bądź do dofinansowania. Chodzi bowiem o negatywny charakter wyniku konkursu dla danego wnioskodawcy. Celem złożenia wniosku jest uzyskanie przez wnioskodawcę środków pieniężnych, a zatem w sytuacji, gdy wnioskodawca środków pieniężnych nie otrzymał, trudno jest oceniać końcowe rozstrzygnięcie jako pozytywne załatwienie sprawy. Za taką interpretacją pojęcia oceny pozytywnej przemawia treść art. 30a ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, z którego wynika wprost, że umowa o dofinansowanie projektu zawierana jest w odniesieniu do projektu, który pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania oraz którego dofinansowanie jest możliwe w ramach dostępnej alokacji na realizację poszczególnych działań i priorytetów w ramach programu operacyjnego. Dopiero tak zweryfikowany wniosek daje stronie podstawy do ubiegania się o zawarcie umowy o dofinansowanie projektu, na podstawie której może następnie żądać wydania jej przydzielonych środków. Należy podkreślić, iż przyjęcie innej wykładni art. 30a ust. 1 ustawy pozbawiałoby wnioskodawcę możliwości kwestionowania w postępowaniu odwoławczym prawidłowości dokonanych ocen. Taka interpretacja byłaby dokonywana z naruszeniem przepisu z art. 30b ust. 2 ustawy stanowiącego, iż system realizacji programu musi uwzględnić co najmniej jeden środek odwoławczy (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 248/10). Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.