II FSK 1710/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA (del.) Beata Cieloch (sprawozdawca), Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 720/10 w sprawie ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 720/10, oddalił skargę Z. Sp. z o.o. w W., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 kwietnia 2010 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. I.2. Sąd przedstawił następujący stan faktyczny, który przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego (t,j. Dz.U. z 2000 r.,Nr 98,poz.1071 ze zm. dalej: k.p.a.) oraz art. 17, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1, art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. , Nr 229, poz.1954 z późn. zm dalej: u.p.e.a.), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 31 grudnia 2009 r., określające spółce z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej: Spółką lub Skarżącą) koszty postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 24 kwietnia 2009 r., Nr SM [...] w łącznej wysokości 241.963,60 zł. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., działając jako organ egzekucyjny, prowadził wobec Spółki egzekucję administracyjną na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 24 kwietnia 2009 r., obejmującego zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. Zawiadomieniami z dnia 28 kwietnia 2009 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych odpowiednio w ING Banku Śląskim S.A. w K. i BRE Banku S.A. w K.. Odpis tytułu wykonawczego został stronie doręczony w dniu 28 kwietnia 2009 r., wraz z ww. zawiadomieniami. Pismem z dnia 29 kwietnia 2009 r. Spółka wystąpiła do organu egzekucyjnego o zmianę formy egzekucji poprzez zmianę zajęcia prawa majątkowego z rachunków bankowych na zajęcie nieodwołalnych i wymagalnych wierzytelności, należnych jej od K. S.A., K. S.A. – K. w B. oraz "P." S.A. na łączną kwotę 4.466.016,00 zł. Organ egzekucyjny uwzględnił powyższy wniosek i postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2009 r. dokonał zajęcia wyżej wskazanych wierzytelności Spółki oraz uchylił zajęcia jej rachunków w BRE Banku S.A. oraz ING Banku Śląskim S.A.W tym samym dniu tj. 29 kwietnia 2009 r. Spółka dokonała zapłaty kwoty 4.033.885,80 zł na rzecz zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. Następnie pismem z dnia 5 maja 2009 r. Spółka wniosła środek zaskarżenia zatytułowany "wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z wnioskiem o wydanie postanowienia o uchyleniu dokonanych czynności egzekucyjnych". Wymienione pismo, uzupełnione w dniu 30 lipca 2009 r. przez pełnomocnika Spółki pisemnymi wyjaśnieniami, zostało zakwalifikowane przez organ jako skarga na czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że organ egzekucyjny dokonując czynności po dniu 29 kwietnia 2009 r. działał w sposób niezgodny z przepisami u.p.e.a. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2009 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. skutecznie bowiem uchylił czynności egzekucyjne, tj. zajęcia rachunków bankowych Spółki, natomiast kolejne czynności w postaci zajęcia wierzytelności przysługujących spółce zostały dokonane dopiero w dniach 5 i 6 maja 2009 r. Wskazuje na to doręczenie w tych dniach trzech zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego inną wierzytelność dłużnikom zajętych wierzytelności. Zdaniem Spółki podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego zostały dokonane po dacie, w jakiej zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym wygasło wskutek dokonanej przez Spółki zapłaty. Strona wskazała, że wskutek czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjnych po ww. dacie doznała uszczerbku majątkowego w kwocie 241 963, 60 zł, przekazanej przez jej dłużników na rzecz organu tytułem kosztów egzekucyjnych. Pismami z dnia 12 maja 2009 r. organ egzekucyjny zawiadomił dłużników zajętych wierzytelność Spółki (K. , K. S.A. i "P.") o ograniczeniu zajęcia do wysokości nieuiszczonych kosztów egzekucyjnych. Przedmiotowe koszty postępowania zostały wyegzekwowane w dniach 15 i 26 maja 2009 r. Wobec tego organ egzekucyjny pismem z dnia 27 maja 2009 r. poinformował dłużników zajętych wierzytelności o uchyleniu zajęć dokonanych zawiadomieniami z dnia 29 kwietnia 2009 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. postanowieniami z dnia 19 sierpnia 2009 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego i odmówił uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. Po rozpatrzeniu zażaleń Spółki Dyrektor Izby Skarbowej w K., postanowieniem z dnia 19 listopada 2009 r. uchylił postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 19 sierpnia 2009 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego i orzekł o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, wskazując jako podstawę prawną tego umorzenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Natomiast postanowieniem z dnia 20 listopada 2009 r. uchylił postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z 19.08.2009r. o odmowie uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych i orzekł o uchyleniu czynności egzekucyjnych wskutek umorzenia postępowania egzekucyjnego. Po rozpoznaniu skargi na czynności egzekucyjne, Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 7 września 2009 r. orzekł o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne tj. zajęcia rachunków bankowych Spółki w ING Banku Śląskim S.A. w K. i w BRE Banku S.A. w K. oraz dokonanego zawiadomieniami z dnia 29 kwietnia 2009r. zajęcia wierzytelności Spółki. Następnie po rozpatrzeniu zażalenia Spółki na to postanowienie, Minister Finansów postanowieniem z dnia 26 lutego 2010r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Skarbowej w K. z dnia 07.09.2009r. Pismem z dnia 30 listopada 2009 r. Spółka wniosła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w niniejszej sprawie poprzez orzeczenie, że koszty te nie mogą obciążać Spółki i podlegają zwrotowi na jej rachunek. Po rozpatrzeniu tego wniosku Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia z dnia 31 grudnia 2009 r. określił koszty przedmiotowego postępowania egzekucyjnego egzekucyjne w łącznej wysokości 241.963,60 zł. Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie, zarzucając mu naruszenie przepisów art. 64c § 1 w zw. z art. 64c § 3 i art. 64 § 8, § 9 i § 10 u.p.e.a oraz art. 67 § 1 w zw. z § 2 u.p.e.a. i w zw. z § 1 ust. 1 pkt 8 i § 39 pkt 3 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o orzeczenie co do istoty sprawy tj. stwierdzenie, że koszty egzekucyjne nie obciążają Spółki, a Naczelnik ma obowiązek zwrotu wyegzekwowanych kwot wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca podnosiła, że w jej ocenie w rozpatrywanym przypadku zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 64c § 3 u.p.e.a. Skarżąca stwierdziła, że w świetle postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 listopada 2009r. orzekającego o umorzeniu przedmiotowego postępowania egzekucyjnego z uwagi na dobrowolne wykonanie przez nią egzekwowanego obowiązku, nastąpiła sytuacja, w której organ egzekucyjny nie tylko nie miał podstaw do określenia kosztów egzekucyjnych, lecz miał obowiązek dokonania zwrotu kosztów wraz z odsetkami od daty ich pobrania. Uzasadniając postanowienie z dnia 26 kwietnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że zgodnie z art. 64 § 9 pkt. 2 u.p.e.a obowiązek uiszczenia opłaty za zajęcie wierzytelności pieniężnej (w przedmiotowej sprawie - rachunku bankowego), powstaje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Natomiast z art. 64 § 10 u.p.e.a. wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej powstaje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Jeżeli pierwszą czynnością egzekucyjną jest zajęcie wierzytelności pieniężnej lub innego prawa majątkowego u dłużnika zajętej wierzytelności, obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej powstaje równocześnie z obowiązkiem uiszczenia opłaty za zajęcie. Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zarówno zobowiązanej jak i dłużnikom zajętych wierzytelności w tym samym dniu, czyli 28 kwietnia 2009 r. Wobec tego w tym dniu powstał obowiązek uiszczenia zarówno opłaty manipulacyjnej jak i opłaty za dokonanie czynności egzekucyjnych. Obowiązek ten, zgodnie z art. 64c § 1 u.p.e.a. spoczywa na zobowiązanym. W konsekwencji uznał, że prawidłowo określono wysokość kosztów egzekucyjnych. I.3. Pismem z dnia 27 maja 2010r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 kwietnia 2010 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie art. 64 § 1 oraz art. 64 § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 7 § 1, art. 67 § 1, art. 67 § 2 u.p.e.a., § 39 pkt 3 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oraz art. 6 i art. 9 k.p.a., poprzez uznanie, iż koszty egzekucyjne powstałe w wyniku niezgodnego z prawem działania organu egzekucyjnego obciążają zobowiązanego, 2. naruszenie art. 64 § 8, art. 64 § 9 oraz art. 64 § 10 u.p.e.a. poprzez uznanie, iż mimo faktu, że w przedmiotowym postępowaniu nie dokonano przed dobrowolnym uiszczeniem dochodzonej należności, z zachowaniem wymogów formalnych, czynności egzekucyjnych, które nie zostały uchylone, to na zobowiązanym spoczywa obowiązek zapłaty opłaty manipulacyjnej oraz opłat za czynności egzekucyjne, 3. naruszenie art. 64 § 1 w zw. z art. 64 § 3 u.p.e.a. poprzez uznanie, iż mimo że postępowanie egzekucyjne było obarczone naruszeniami prawa, to zobowiązanemu nie przysługuje zwrot należności z tytułu kosztów egzekucyjnych, 4. naruszenie art. 8, art. 11 oraz art. 15 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1, art. 18 i art. 64c § 7 u.p.e.a. poprzez uznanie, iż nie odniesienie się w postanowieniu do części zarzutów podniesionych przez Skarżącą jest zgodne z prawem, 5. naruszenie art. 138 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 17, art. 18, art. 23 oraz art. 54 u.p.e.a., poprzez uznanie, iż w zakresie, w jakim organ drugiej instancji w postępowaniu administracyjnym, mimo stwierdzenia naruszenia prawa przez organ pierwszej instancji polegającego na niezastosowaniu bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jest zgodne z prawem. I.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. I.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że istota sporu sprowadzała się do kwestii zasadności określenia Skarżącej kosztów egzekucyjnych z tytułu prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 24 kwietnia 2009 r. Nr SM [...] Dokonując analizy art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a i art. 80 § 2 u.p.e.a. Sąd stwierdził, że w przypadku dokonania zapłaty przez zobowiązanego istotne dla kwestii zasadności obciążenia zobowiązanego kosztami czynności egzekucyjnych jest ustalenie chwili, w której czynności tych dokonano oraz chwili zapłaty. Skoro ta chwila decyduje o istnieniu obowiązku uiszczenia przez zobowiązanego kosztów postępowania, to przed wydaniem na podstawie art. 17 § 1 u.p.e.a. postanowienia określającego wysokość tych kosztów organ rozstrzygający tę kwestię ma obowiązek ustalić, czy zapłata egzekwowanej należności nie nastąpiła przed dokonaniem czynności egzekucyjnych. W świetle przepisu art. 64 § 8 u.p.e.a podstawa prawna do obciążenia zobowiązanego kosztami w świetle przytoczonego przepisu istnieje tylko wówczas, jeśli zapłata nie nastąpiła w ogóle lub miała miejsce dopiero "po dokonaniu czynności egzekucyjnych". Dalej Sąd stwierdził, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego nr SM [...] zostało wszczęte w dniu 28 kwietnia 2009 r. Również w tym dniu zostały dokonane przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego w ING Banku Śląskim S.A. w K. oraz BRE Banku S.A. w K.. W dniu 28 kwietnia 2009 r. tym bankom organ egzekucyjny doręczył zawiadomienia o zajęciu. Dokonanie przez Skarżącą zapłaty kwoty 4.033.885,80 zł na rzecz wierzyciela nastąpiło więc już po dokonaniu czynności egzekucyjnej jaką jest zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. W związku z powyższym Sąd uznał, że zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznano za bezzasadne. Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organy podatkowe innych przepisów prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn.zm – dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę. II. Powyższy wyrok zaskarżyła skargą kasacyjną w całości Spółka, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj: I. art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 3 § 1 p.p.s.a., w zakresie w jakim Sąd nie odniósł się do wskazanych przez Skarżącą naruszeń prawa dokonanych przez organ, chociaż miały one istotny wpływ na wynik sprawy, II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 7 § 1, art. 64 § 1, 64 § 6, 64c § 1, 64c § 3, art. 67 § 1 u.p.e.a., art. 67 § 2 u, p. e. a. w zw. z § 39 pkt 3 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: Rozporządzenie), art. 6 i art. 9 k.p.a., art. 64 ust 3 Konstytucji RP, art. 1 protokołu nr 1 do konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego w Paryżu, w dniu 20 marca 1952 r. (Dz. U. z dnia 4 kwietnia 1995 r.- dalej: Protokół poprzez: uznanie, iż koszty egzekucyjne powstałe w wyniku niezgodnego z prawem działania organu egzekucyjnego obciążają Skarżącą, III. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 64 § 8, art. 64 § 9 oraz art. 64 § 10 u.p.e.a. poprzez uznanie, iż mimo faktu, że w przedmiotowym postępowaniu nie dokonano przed dobrowolnym uiszczeniem dochodzonej należności, z zachowaniem wymogów formalnych, czynności egzekucyjnych, które nie zostałyby uchylone, to na Skarżącej spoczywa obowiązek zapłaty opłaty manipulacyjnej oraz opłat za czynności, IV. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 64c § 1, art. 64c § 3 u.p.e.a. poprzez uznanie, iż mimo, że postępowanie egzekucyjne było obarczone naruszeniami prawa, to Skarżącej nie przysługuje zwrot należności z tytułu kosztów egzekucyjnych, V. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 8, art. 11, art. 15 k.p.a., art. 17 § 1, art. 18 i art. 64c § 7 u.p.e.a. poprzez uznanie, iż nieodniesienie się przez organ w postanowieniu do części zarzutów podniesionych przez Skarżącą jest zgodne z prawem, VI. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 138 § 2, art. 156 § 1 pkt 2, art. 144 k.p.a. oraz z art. 17, art. 18, art. 23 oraz art. 54 u.p.e.a. poprzez uznanie, iż w zakresie, w jakim organ drugiej instancji w postępowaniu administracyjnym, mimo stwierdzenia bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa, utrzymał w mocy zaskarżane rozstrzygnięcie, jest zgodne z prawem. W oparciu o te zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. III. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie znajduje ona usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim zastrzeżenia budzi sposób konstruowania zarzutów przez autora skargi kasacyjnej oraz wady i braki w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia przepisów postępowania pogrupowanych przez autora skargi kasacyjnej w pkt I petitum, to zauważyć trzeba, że Sąd wojewódzki nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., na który wskazuje skarżący. Podstawą prawną rozstrzygnięcia Sądu jest bowiem art. 151 p.p.s.a., w oparciu o który Sąd oddalił skargę. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych z pkt I nie zawiera z kolei prawidłowego uzasadnienia wskazującego jaki wpływ na wynik niniejszej sprawy miała kwestia nieodniesienia się przez Sąd do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów, w szczególności dotyczących wadliwości zawiadomień o zajęciu (art.141 § 4 p.p.s.a.). Skarżący wskazuje co prawda na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., który wyraża zasadę orzekania na podstawie akt sprawy, ale z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, w jaki sposób miałoby dojść do jej naruszenia i jaki mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. Brak sformułowania zarzutów wobec Sądu pierwszej instancji w istocie uniemożliwia ich ocenę i sprawia, że są one nieskuteczne. Jak wynika natomiast z treści uzasadnienia orzeczenia ( str.14 usadanienia ) Sąd pierwszej instancji stwierdził, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego nr SM [...] zostało wszczęte w dniu 28 kwietnia 2009 r. Również w tym dniu zostały dokonane przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego w ING Banku Śląskim S.A. w K. oraz BRE Banku S.A. w K.. Natomiast dopiero w dniu 29 kwietnia 2009 r. skarżąca Spółka dokonała zapłaty kwoty 4.033.885,80 zł na rzecz wierzyciela , a więc już po dokonaniu czynności egzekucyjnej. Ponadto nieprawidłowości związane z wadliwością zawiadomień o zajęciu ( druki o zajęciu nie zawierały bowiem pouczenia zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia ) były przedmiotem kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1209/10, dotyczącej skargi na czynności egzekucyjne. W orzeczeniu tym Sąd zauważył, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotnym jest, że znaczenie pouczenia przekłada się przede wszystkim na materię proceduralną (w kontekście zachowania prawa do wniesienia środka zaskarżenia, którego pouczenie to miało dotyczyć). Zdaniem Sądu brak informacji stanowiącej pouczenie może jedynie wpłynąć na terminowość wniesienia przez stronę środka zaskarżenia i stanowić przesłankę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi na tę czynność egzekucyjną na podstawie stosowanego w związku z art. 18 u.p.e.a. art. 58 k.p.a. W związku z tym postrzeganie prawidłowości czynności egzekucyjnej przez pryzmat wystosowania pouczenia nie jest uprawnione. Prowadziłoby do prawnej dyskwalifikacji tej czynności, a w konsekwencji uchylenia zaskarżonego postanowienia przez Sąd jedynie z powodu braku pouczenia. Wskazane przez spółkę uchybienie w zakresie braku pouczenia o możliwości wniesienia skargi na czynności egzekucyjne na druku zajęcia, z formalnego punktu widzenia, niewątpliwe stanowi o wadliwości zawiadomienia, lecz nie powoduje nieskuteczności czy wadliwości dokonanej czynności egzekucyjnej. Ponadto wyrokiem z dnia 29 stycznia 2013 r. ,sygn. akt II FSK 1191/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Skarżący, na stronach 12 -20 skargi kasacyjnej, cytuje przepisy ustawy egzekucyjnej, Konstytucji oraz Protokołu do Konwencji o ochronie praw człowieka i w tym miejscu snuje obszerne wywody dotyczące ochrony prawa własności oraz zasady legalizmu. Nie wskazuje natomiast jakie konkretnie przepisy naruszył WSA w Gliwicach i jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Skarżący wytyka wadliwe, w jego ocenie, działanie organów, nie podaje jednak w jaki sposób Sąd pierwszej instancji uchybił przepisom postępowania. Co istotne, argumentacja skargi kasacyjnej koncentruje się wokół braku pouczenia w zawiadomieniu o zajęciu. Tymczasem, w ocenie Sądu kasacyjnego, przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania egzekucyjnego, czego autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje. Brak pouczenia o możliwości wniesienia skargi na czynności egzekucyjne stanowi rzeczywiście o wadliwości zawiadomienia. Pozostaje to jednak bez wpływu na skuteczność dokonanej czynności egzekucyjnej. W konsekwencji prawidłowe było wbrew zarzutom skargi kasacyjnej stwierdzenie Sądu pierwszej instancji o prawidłowym ustaleniu przez organ egzekucyjny kosztów egzekucyjnych na podstawie art.64 § 9 pkt 2 w zw. z art. 64 § 1 i 6 w zw. z art.64 § 8 u.p.e.a. Podobnie należy ocenić dalsze zarzuty naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej, w tym przepisów k.p.a. dotyczących zasad postępowania administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej nie sformułował tu również żadnych rzeczowych uwag pod adresem Sądu wojewódzkiego. Cały wywód w tym zakresie odnosi się natomiast do wadliwego, zdaniem strony skarżącej, działania organu. Mając na względzie powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).