III SA/Wa 1209/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] oddalające skargę Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca" lub "Spółka") na czynności egzekucyjne z dnia 5 maja 2009 r., doprecyzowaną pismem z dnia 30 lipca 2009 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano na stan faktyczny, z którego wynikało, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., działając jako organ egzekucyjny, prowadził egzekucję administracyjną wobec Spółki na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 24 kwietnia 2009 r., nr SM [...] obejmującego zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. Zawiadomieniami z dnia 28 kwietnia 2009 r. nr [...] i [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych odpowiednio w I. Banku [...] S.A. w K. i B. Banku S.A. w K.. Odpis tytułu wykonawczego został Stronie doręczony w dniu 28 kwietnia 2009 r., wraz z ww. zawiadomieniami. Następnie w dniu 29 kwietnia 2009 r. zostały dokonane kolejne czynności egzekucyjne w postaci zajęcia innych wierzytelności pieniężnych w K. "Z." S.A. zawiadomieniem nr PSUS/EA-P/721-01/67/2009/EZP, w K. S.A. zawiadomieniem nr PSUS/EA-P/721-01/68/2009/EZP oraz Prochem S.A. zawiadomieniem nr PSUS/EA-P/721-01/69/2009/EZP. Pismem z dnia 5 maja 2009 r. Spółka wniosła środek zaskarżenia zatytułowany "wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z wnioskiem o wydanie postanowienia o uchyleniu dokonanych czynności egzekucyjnych". Wymienione pismo, uzupełnione w dniu 30 lipca 2009 r. zostało zakwalifikowane przez organ jako skarga na czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że organ egzekucyjny dokonując czynności po dniu 29 kwietnia 2009 r. działał w sposób niezgodny z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, powoływanej dalej jako "ustawa"), ponieważ postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. skutecznie uchylił czynności egzekucyjne, tj. zajęcia rachunków bankowych Spółki, zaś kolejne czynności w postaci zajęcia wierzytelności przysługujących Spółce zostały dokonane dopiero w dniach 5 i 6 maja 2009 r., wskutek doręczenia w tych dniach trzech zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego inną wierzytelność dłużnikom zajętych wierzytelności. Zdaniem Spółki podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego zostały dokonane po dacie, w jakiej zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym wygasło wskutek dokonanej przez Spółki zapłaty. Wskazała, że wskutek czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjnych po ww. dacie, Spółka doznała uszczerbku majątkowego w kwocie 241 963, 60 zł, przekazanej przez dłużników na rzecz organu tytułem kosztów egzekucyjnych. Wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne Dyrektor Izby Skarbowej w K. wyjaśnił, że zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem i druk zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm. dalej "rozporządzenie"). Przywołany przez Spółkę fakt, iż zawiadomienia o zajęciu wierzytelności u dłużników kontraktowych Spółki zostały doręczone w dniach 5 i 6 maja 2009 r. zdaniem organu nie czynią tych czynności wadliwymi. Organ wskazał, że wadliwa może być wyłącznie czynność dokonana niezgodnie z prawem lub w sytuacji, gdy zawiadomienia o zajęciu wierzytelności nie spełniały wymogów formalnych, czego nie stwierdzono w rozpatrywanej sprawie. Organ nie podzielił argumentu Spółki, że realizowane przez organ egzekucyjny działania podjęte zostały po dacie, w jakiej zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym wygasło wskutek zapłaty. Organ wyjaśnił, że zawiadomienia o zajęciu wierzytelności u dłużników kontraktowych Spółki zostały wystawione i wysłane w dniu 29 kwietnia 2009 r., tj. w tym samym dniu, w którym Spółka dokonała wpłaty, przy czym organy nie posiadały wiedzy w tym zakresie. W konsekwencji przedmiotowych zajęć dokonano nie po dacie dokonanej przez Spółkę wpłaty, a w tej samej dacie, jako że organ dowiedział się o tej wpłacie dopiero 5 maja 2009 r. Zobowiązana Spółka nie godząc się z rozstrzygnięciem organu nadzoru, złożyła do Ministra Finansów za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. zażalenie z dnia 17 września 2009 r., żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia "organowi egzekucyjnemu". Skarżąca Spółka zarzuciła w nim naruszenie przepisu art. 67 § 1 ustawy, w związku z § 2 oraz z § 1 ust. 1 pkt 8 i § 39 pkt 3 i 5 rozporządzenia poprzez oddalenie skargi pomimo nie zachowania przy dokonywaniu czynności egzekucyjnych wymogów formalnych. Skarżąca wywodziła, że środki egzekucyjne zastosowane przez organ egzekucyjny naruszają zasady określone w art. 67 § 2 ustawy. Zdaniem Spółki zajęcia nie zostały dokonane w ramach postępowania egzekucyjnego. Według Skarżącej druk zawiadomienia o zajęciu nie zawierał wszystkich wymaganych prawem elementów, tj. pouczenia zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia, a zatem zawiadomienia z dnia 29 kwietnia 2009 r. nie mogą być uznane za prawidłowe. Następnie przywołała kolejne zawiadomienia dokonane w dniach 28 i 29 kwietnia 2009 r. wskazując na braki formalne w zakresie braku pouczenia. Powyższa wada, w ocenie Spółki spowodowała nieskuteczność dokonanych zajęć ww. zawiadomieniami. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy objęte zażaleniem postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W ocenie organu nadzoru środki egzekucyjne będące przedmiotem badania zostały dokonane zgodnie z obowiązującą procedurą, a nadto nie dopatrzono się uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego. Organ podkreślił, że druk zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem i druk zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu. Zdaniem Ministra Finansów zajęcia zostały podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i dostarczone do dłużnika zajętej wierzytelności oraz zobowiązanego. W dalszej kolejności Minister Finansów stwierdził, że wskazane przez Spółkę uchybienie w zakresie braku pouczenia na druku zajęcia niewątpliwe z formalnego punktu widzenia stanowi o wadliwości zawiadomienia, nie powoduje jednak nieskuteczności dokonanej czynności. Wyjaśnił, że świetle obowiązujących przepisów prawa ocena prawidłowości czynności egzekucyjnej polegała na zbadaniu zastosowanego przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego, określonego w art. 1a pkt 12 lit a zgodnie z procedurą wskazaną w tym przypadku w art. 80 i 89 ustawy, a także użytego druku pod względem zgodności ze wzorem określonym w rozporządzeniu. Powołanie się Spółki w zażaleniu jedynie na brak informacji stanowiącej pouczenie nie mogło zdaniem Ministra Finansów stanowić o nieskuteczności dokonanych czynności. Fakt ten może jedynie wpłynąć na terminowość wniesienia przez stronę środka zaskarżenia i stanowić przesłankę do przywrócenia terminu w trybie art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), powoływanej dalej w skrócie jako kpa, do wniesienia skargi na tę czynność egzekucyjną. Organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych na poparcie tej argumentacji. Odnosząc się do zarzutu dokonania zajęć "nie w ramach postępowania egzekucyjnego" Minister Finansów wyjaśnił, że dokonanie wpłaty należnego zobowiązania przez Spółkę wprost na konto wierzyciela nie zwalnia z zapłaty powstałych w egzekucji kosztów egzekucyjnych. Uregulowanie więc przez Spółkę obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr SM [...] z dnia 24 kwietnia 2009 r., po uruchomieniu postępowania egzekucyjnego skutkuje koniecznością zapłaty w zakresie kosztów egzekucyjnych. W skardze z dnia 6 kwietnia 2010 r. na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka, wnosząc o jego uchylenie, zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego w szczególności w postaci art. 7 § 1, w związku z art. 67 § 2 ustawy i art. 6 kpa, poprzez uznanie za właściwe zawiadomień o zajęciu. W dalszej kolejności podniosła zarzut naruszenia art. 138 § 2 kpa, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 tej ustawy i z art. 17, 18 i 23 oraz art. 54 ustawy, w związku z utrzymaniem skarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. w mocy pomimo "stwierdzenia naruszenia prawa przez organ pierwszej instancji". Wskazała również naruszenie art. 11, w związku z art. 8 kpa ze względu na niewykazanie przesłanek jakimi organ się kierował oraz art. 67 § 2 ustawy, w związku z § 39 pkt 3 i 5 rozporządzenia, w związku z art. 9 kpa, wskutek przyjęcia przez organ, iż brak pouczenia w treści zawiadomienia o zajęciu nie jest przesłanką do uchylenia skargi. Spółka wywodziła, że pouczenie, którego brak było na druku zawiadomienia o zajęciu wywołuje inne skutki niż jego brak w decyzji, opisane w art. 112 kpa. Równocześnie odwołała się do wykładni art. 111 kpa wskazując, że tryb ten został przewidziany do likwidowania mało istotnych uchybień, a wolą ustawodawcy było niedopuszczenie stosowania tego trybu do innych uchybień w pouczeniach (czy raczej uchybień w innych rodzajach pouczeń). Strona odnosząc się do kwestii ograniczenia prawa własności wynikającego z braku pouczenia w zawiadomieniu o zajęciu ograniczeń dla strony wyjaśniła, że z tych powodów nowelizacja ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wprowadziła mechanizmy ochronne dla zobowiązanych, polegające m.in. upoważnieniu organów do przeprowadzenia kontroli prawidłowości zajęcia wierzytelności lub prawa majątkowego oraz na obowiązku naliczania odsetek za zwłokę przez dłużnika. Powyższe zdaniem Spółki świadczy o wadze pouczenia w treści w zawiadomienia. W ocenie Skarżącej przez brak pouczenia skrócony został termin do wniesienia środka zaskarżenia z 14 dni do 7, co spowodowało niewłaściwe zatytułowanie zażalenia oraz przygotowanie nieodpowiedniej argumentacji. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. wymienia przesłanki uwzględnienie przez sąd skargi na decyzję lub postanowienie. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto należy podkreślić, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art.134 § 1 p.p.s.a. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez tenże organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej, zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego. Skarga, o której mowa w art. 54 ustawy służy zatem zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym (zob. Dariusz Jankowiak w: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Komentarz 2005, wyd. Unimex, Wrocław 2005 r., s. 390; zob. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 139/08, niepubl.). W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora (por. wyroki WSA w Warszawie z 14 marca 2008 r., III SA/Wa 85/08, niepubl.; z 30 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1262/07, niepubl.; z 28 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1626/07, niepubl.). Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. W tym miejscu należy wskazać, że istotę i cel skargi na czynności egzekucyjne trafnie oddaje wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2007 r. (sygn. akt III SA/Wa 1433/07, LEX nr 495934), w którym stwierdzono: "Skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają więc działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 ustawy. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny" (por. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1580/07, dotyczący skargi na inne określenie odsetek w zawiadomieniu o zajęciu rachunku niż w tytule wykonawczym oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 33/08, LEX nr 485741, odnoszący się do błędnego zawiadomienia o zajęciu prawa). Skarga na czynności egzekucyjne nie będzie więc przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Oznacza to, że składana w trybie art. 54 ustawy skarga nie może stanowić konkurencyjnego - w stosunku do wskazanych wyżej - środka zaskarżenia, a jej - opisany wyżej - ograniczony zakres sprawia, że w ramach skargi nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego. W związku z tym zamierzonego przez Skarżącą skutku nie może odnieść wniosek o "umorzenie postępowania egzekucyjnego" zawarty w piśmie z 5 maja 2009 r., w uzasadnieniu którego wskazano, że organ egzekucyjny podjął działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego po dacie, w jakiej zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym wygasło wskutek dokonanej przez Spółki zapłaty, wobec czego zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego, w oparciu o art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Jednocześnie jednak z uwagi na okoliczność, że organ egzekucyjny powinien z urzędu brać pod uwagę przesłanki do umorzenia postępowania Minister Finansów, odnosząc się do zarzutu dokonania przedmiotowych zajęć poza ramami postępowania egzekucyjnego, słusznie zauważył, że dokonanie wpłaty należnego zobowiązania przez Spółkę wprost na konto wierzyciela nie zwalnia z zapłaty powstałych w egzekucji kosztów egzekucyjnych. Uregulowanie więc przez Spółkę obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr SM [...] z dnia 24 kwietnia 2009 r., po uruchomieniu postępowania egzekucyjnego, skutkuje koniecznością zapłaty również kosztów egzekucyjnych. Przechodząc do kwestii dotyczącej wskazywanego przez Skarżącą braku pouczenia w zawiadomieniu o zajęciu należy - abstrahując od oceny czy faktycznie doszło do otrzymania przez Skarżącą druku pouczenia, nie zawierającego pouczenia - podnieść, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotnym jest, iż znaczenie pouczenia przekłada się przede wszystkim na materię proceduralną (w kontekście zachowania prawa do wniesienia środka zaskarżenia, którego pouczenie to miało dotyczyć). Wskazać przy tym należy, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest zaliczana do procesowych aktów normatywnych, niemniej jednak zawiera ona zarówno przepisy postępowania (regulujące tryb postępowania egzekucyjnego), jak i przepisy prawa materialnego (stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięć zapadających w tym postępowaniu). Brak informacji stanowiącej pouczenie może jedynie wpłynąć na terminowość wniesienia przez stronę środka zaskarżenia i stanowić przesłankę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi na tę czynność egzekucyjną na podstawie stosowanego w związku z art. 18 ustawy art. 58 kpa. W związku z tym postrzeganie prawidłowości czynności egzekucyjnej przez pryzmat wystosowania pouczenia nie jest uprawnione, jeżeli miałoby prowadzić do prawnej dyskwalifikacji tej czynności, skutkującej uchyleniem zaskarżonego postanowienia przez Sąd jedynie z powodu braku pouczenia. Wskazane przez Spółkę uchybienie w zakresie braku pouczenia o możliwości wniesienia skargi na czynności egzkeucyjne na druku zajęcia z formalnego punktu widzenia niewątpliwe stanowi o wadliwości zawiadomienia, nie powoduje jednak nieskuteczności czy wadliwości dokonanej czynności egzekucyjnej. W ocenie samej Skarżącej skutki braku pouczenia o możliwości wniesienia środka zaskarżenia należy rozpatrywać ma płaszczyźnie procesowej, bowiem Skarżąca akcentowała, że wskutek braku pouczenia skrócony został termin do wniesienia środka zaskarżenia z 14 dni do 7, co spowodowało niewłaściwe zatytułowanie zażalenia oraz przygotowanie nieodpowiedniej argumentacji. Odnosząc się do tego argumentu w pierwszym rzędzie należy zaznaczyć, że treść art. 18 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którym w postępowaniu egzekucyjnym należy stosować przepisy kpa odpowiednio, należy rozumieć w ten sposób, że tylko niektóre zasady postępowania administracyjnego można przenieść na grunt postępowania egzekucyjnego nie zmieniając ich brzmienia, inne należy stosować odpowiednio, jeszcze innych nie stosuje się w ogóle. W oparciu o powyższe zarówno w piśmiennictwie, jak i orzecznictwie podnosi się, że w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio następujące zasady: wynikającą z art. 6 kpa zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 kpa zasadę prawdy obiektywnej, określoną w art. 8 kpa zasadę zaufania, zasadę udzielania informacji (art. 9 kpa), zasadę przekonywania (art. 11 kpa), zasadę szybkości i prostoty postępowania (art. 12. kpa) oraz zasadę pisemnego załatwienia sprawy (art. 14 § 1 kpa). W postępowaniu egzekucyjnym w administracji ograniczona jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu z uwagi na specyfikę tego postępowania, która polega przede wszystkim na przymusowym jego charakterze, a także szybkości i skuteczności wykonania określonych prawem obowiązków, postępowanie egzekucyjne toczy się bowiem w celu realizacji stwierdzonego już obowiązku i musi zmierzać do jak najszybszego zaspokojenia wierzyciela (por.: D. Jankowiak w Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Oficyna Wydawnicza "Unimex", Wrocław 2005, s. 184-185, M. Szubiakowski, Zasady ogólne administracyjnego postępowania egzekucyjnego, (System egzekucji administracyjnej, C.H. Beck 2004, s. 119 i nast.), R. Hauser, A. Skoczylas, Odpowiednie stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (System egzekucji administracyjnej, C.H. Beck 2004, s. 204 i nast.), wyrok NSA z dnia 13 października 2005 r., I FSK 157/05, LEX 173123, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005 r., III SA 3483/03, LEX 165982). Ograniczenie to jest przede wszystkim podmiotowe, bowiem dotyczy innych niż zobowiązany stron postępowania administracyjnego, natomiast zobowiązany posiada gwarancje procesowe na etapie postępowania egzekucyjnego w postaci środków zaskarżenia. Uwzględniając te zasady należy wskazać, że procesowe interesy Skarżącej zostały zabezpieczone, bowiem w terminie wniosła ona pismo kwestionujące czynności egzekucyjne (dnia 5 maja 2009 r.). Miała ona również możliwość szerokiego zaprezentowania dodatkowej argumentacji. Należy bowiem zwrócić uwagę, że pismem z dnia 3 lipca 2009 r. nr PSUS/EA-P/721-02/351/2009/SWE Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wezwał Spółkę reprezentowaną przez pełnomocnika do doprecyzowania pisma z dnia 5 maja 2009 r., poprzez wskazanie jaki środek zaskarżenia sanowi to pismo. W odpowiedzi na powyższe Skarżąca w piśmie z dnia 30 lipca 2009 r. wskazała, iż wystąpienie z dnia 5 maja 2009 r.) stanowi skargę na czynności egzekucyjne i przytoczyła zarzuty uzasadniające – w jej ocenie – uchylenie zabezpieczenia. Skarżąca skorzystała zatem z prawa do zakwestionowania czynności egzekucyjnej, mając następnie możliwość rozwinięcia swojej argumentacji, co skutkuje brakiem możliwości stwierdzenia, iż wskazywany przez Skarżącą brak pouczenia wywołał negatywne skutki w płaszczyźnie procesowej, czyniąc niezasadną argumentację Skarżącej (podobne stanowisko zajął również WSA w Krakowie w wyroku z dnia 8.04.2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1302/09). Skoro zatem brak pouczenia nie wywarł żadnego wpływu na przebieg postępowania i na wynik sprawy, albowiem Skarżąca złożyła skargę i miała świadomość i wiedzę odnośnie do przysługujących uprawnień w toku egzekucji, to zarzut skarżącej dotyczący braku pouczenia w doręczonym mu zawiadomieniu nie może zostać uwzględniony. Należy również nadmienić, że nie ma powodu, by twierdzić, że brak pouczenia w zawiadomieniu o zajęciu wywołuje inne skutki niż jego brak w decyzji, a zatem inne skutki niż opisane w art. 112 kpa. Nie doszło wobec tego do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co obligowałoby Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny, do zastosowania którego upoważniała go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 1a pkt 12 lit. a). W ocenie Sądu organ egzekucyjny, stosując środek zajęcia wierzytelności nie naruszył prawa. Warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonego postanowienia jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym w 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) możliwe jest uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Ponieważ Sąd nie stwierdził takich uchybień orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm).