II GSK 1061/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędziowie NSA Zofia Borowicz del. WSA Jacek Czaja Protokolant Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1166/10 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu D. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. D. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1166/10 oddalił skargę A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] września 2009 r., około godziny [...], w miejscowości L. T., Inspektor [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego – R. K. przeprowadził kontrolę należącego do Skarżącej busa marki [...] o nr rej. [...], prowadzonego przez kierowcę M. Z. W protokole kontroli nr [...] z dnia [...] września 2009 r. (k. 10 akt administracyjnych) stwierdzono, że w/w busem wykonywany jest w imieniu P. W. "L." A. D. regularny przewóz osób pomiędzy miejscowością D. a L. T. W trakcie kontroli kierujący pojazdem okazał zaświadczenie o zatrudnieniu kierowcy i spełnieniu przez niego wymogów ustawowych, wydane przez przedsiębiorcę, a ponadto wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób a także wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej O.-D., udzielonego spółce K. L. A. "L." sp. z o.o. z siedzibą w O. oraz wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej T.-L. T. przez Rz., K. T., udzielonego również spółce K. L. A. "L." sp. z o.o. W protokole kontroli stwierdzono, iż kierowca nie okazał i nie posiadał zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii D.-L. T. Do protokołu kontroli kierowca nie zgłosił uwag. Do protokołu kontroli załączono protokół przesłuchania świadka – K. S. z dnia [...] września 2009 r., która zeznała, że w dniu kontroli jechała jako pasażerka z O. do L. T., zakupując wcześniej stosowny bilet u kierowcy pojazdu . W świetle powyższych ustaleń dokonanych w trakcie kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] nałożył na A. D., dalej Skarżącą, w oparciu o art. 92 ust.1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej u.t.d. oraz przepisu Lp. 2.1 załącznika do ustawy karę pieniężną w wysokości 6.000,00 złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że Skarżąca wykonując transport drogowy osób w dniu [...] września 2009 r. na trasie pomiędzy miejscowością D. a L. T., naruszyła w art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdyż nie posiadała stosownego zezwolenia na realizowanie regularnego przewozu osób na wymienionej trasie. Skarżąca prowadziła regularny publiczny przewóz osób na wspomnianej trasie w oparciu o dwa różne zezwolenia nr [...] i nr [...] obejmujące dwa odrębne rodzaje transportu oraz różne trasy przejazdu. Wykonywany w dniu kontroli przewóz osób był zatem następstwem połączenia dwóch różnych zezwoleń. Organ I instancji zaznaczył, że zezwolenie obejmujące trasę T.-L. T. dotyczyło przewozów regularnych specjalnych, zaś zezwolenie na trasie O.-D. odnosiło się do przewozów regularnych. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania A. D. od decyzji organu I instancji utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy powołał się na art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe. Przewozem regularnym specjalnym jest niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (art. 4 pkt 9 u.t.d.). Biorąc pod uwagę powyższe definicje przewozu regularnego i przewozu regularnego specjalnego, organ odwoławczy uznał, że z uwagi na podmioty, do których kierowane są oba rodzaje przewozów, nie ma możliwości ich łączenia na długości jednej trasy. Zdaniem organu II instancji powierzenie w myśl art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. Nr 50, poz. 601 ze zm.) osobie trzeciej wykonania przewozu objętego zezwoleniem udzielonym innemu przewoźnikowi nie jest odstąpieniem uprawnienia do wykonywania tego rodzaju działalności innemu podmiotowi. Organ II instancji podniósł dodatkowo, że zgodnie z art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. i art. 5 Prawa przewozowego dopuszczalne jest wielokrotne powierzanie przewozu innemu przewoźnikowi, lecz nie jest to stałe powierzenie przewozów. Czym innym jest bowiem wykonywanie powierzonego przewozu w ramach danego zezwolenia na podstawie odrębnego zlecenia, a czym innym prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie regularnych przewozów. To ostatnie pojęcie jest szersze i obejmuje swym zakresem nie tylko wykonanie samego przewozu, lecz również wszelkie czynności z tym związane, takie jak organizacja przewozów regularnych, dystrybucja biletów czy też rozliczenia finansowe. Sąd I instancji po rozpoznaniu skargi A. D. podzielił stanowisko organów I i II instancji i uznał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu [...] września 2009 r. Skarżąca wykonywała kontrolowanym pojazdem marki [...] o nr rej. [...] regularny przewóz osób na trasie D.- L. T. Sąd I instancji podkreślił, że z definicji przewozu regularnego zawartej art. 4 pkt 7 u.t.d. i przewozu regularnego specjalnego określonej w art. 4 pkt 9 u.t.d. wynika, że przewóz regularny ma charakter publiczny i wykonywany jest w określonych odstępach czasu oraz określonymi trasami. Zaś przewóz regularny specjalny ma charakter niepubliczny i dotyczy określonej grupy osób. Zdaniem Sądu I instancji wymienione przewozy odróżnia charakter oraz krąg osób uprawnionych do korzystania z nich. Wobec tego w ramach zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego nie można wykonywać przewozu regularnego, gdyż ustawa o transporcie drogowym nie zezwala w żadnym przepisie na połączenie tych dwóch odrębnych zezwoleń, określających różne rodzaje przewozu drogowego osób. Sąd I instancji uznał, że w dniu [...] września 2009 r. Skarżąca, wykonywała przewóz osób w sposób niezgodny z przepisami ustawy o transporcie drogowym, gdyż nie posiadała wymaganego zezwolenia. W ocenie Sądu I instancji organy inspekcji drogowej dokonały ustaleń stanu faktycznego na podstawie prawidłowo zebranych w toku kontroli dowodów. Nie można również podzielić zarzutu Skarżącej dotyczącego braku możliwości zapoznania się protokołem kontroli przed wydaniem decyzji. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że Skarżąca została zawiadomiona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego pismem z dnia [...] września 2009 r. o wszczęciu postępowania oraz pouczona o przysługujących jej prawach, co umożliwiło Skarżącej zaznajomienie się z aktami sprawy i złożenie ewentualnych wyjaśnień oraz uwag dotyczących zarzutów postawionych w toku kontroli. Od powyższego wyroku Sądu I instancji A. D. prowadząca P. W. "L." złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie wyroku w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 22b w zw. z art. 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 874) polegające na wadliwym przyjęciu, że Skarżąca wykonywała przewóz drogowy osób bez wymaganego zezwolenia podczas, gdy należało zastosować wskazaną wyżej normę prawną, zgodnie z którą w sytuacji, kiedy zmienią się dane zawarte w zezwoleniu, przewoźnik obowiązany jest wystąpić o zmianę zezwolenia w terminie 14 dni od powstania tych zmian a do tego czasu wykonywanie przewozu w ramach posiadanego zezwolenia jest dopuszczalne a zatem w tym czasookresie nie musi posiadać zmodyfikowanego zezwolenia. 2) art. 92 ust.1 i ust. 2 u.t.d. oraz Lp. 2.1 załącznika do ustawy polegające na wadliwym przyjęciu, że Skarżąca wykonywała przewóz drogowy osób bez wymaganego zezwolenia naruszając obowiązki wynikające z przepisów ustawy wobec czego w ocenie WSA uzasadnione było nałożenie kary pieniężnej w kwocie 6000 zł, podczas gdy Skarżąca posiadała zezwolenie i naruszyła co najwyżej jego warunki, co uzasadniało wymierzenie innej kary administracyjnej na podstawie Lp 2.2.2 załącznika do ustawy oraz wadliwe przyjęcie, że nałożenie kary pieniężnej na podstawie Lp. 2.2.1. załącznika do ustawy za przedmiotowe zdarzenie nie stanowi naruszenia ustawy. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a polegające na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym 2) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy art. 22b w zw. z art. 22 u.t.d. poprzez dokonanie ich błędnej wykładni i niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust.1 i 4 oraz l.p. 2.1 załącznika do ustawy w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy; 3) art. 8 k.p.a. poprzez tolerowanie błędu organów I i II instancji polegające na prowadzeniu i zakończeniu postępowania w oparciu o wyniki jednej tylko kontroli, podczas gdy na tej samej trasie i linii w dniach [...] września 2009 r. w stosunku do tego samego kierowcy odbyło się kilka kontroli i nie zostały one zakończone wszczęciem postępowania i nałożeniem kary. 4) art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. wobec zaistnienia przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, z uwagi, że zostały one skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie, co miało na wynik sprawy albowiem, gdyby Sąd I instancji nie dopuścił się tych naruszeń to wyrok Sądu mógłby być inny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie wymienionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt.1 p.p.s.a. i pkt.2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. W ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. strona skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisu art.156 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na skierowanie decyzji obu organów do podmiotu nie będącego stroną tego postępowania. Stosownie do treści art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji w przypadku, jeżeli dotknięta jest ona jedną z wad wymienionych w pkt 1-7 tego przepisu. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Poza sporem pozostaje okoliczność, że w dniu kontroli, to jest [...] września 2009 r., regularny przewóz osób pomiędzy miejscowością D. a L. T. wykonywany był przez P. W. "L." A. D. Zresztą sama skarżąca nie kwestionuje faktu wykonywania w tym dniu regularnego przewozu osób na wskazanej wyżej trasie. Twierdzi jednak, iż nie stanowi naruszenia przepisu art. 18 ust. 1 u.t.d. wykonywanie przewozu regularnego osób w oparciu o zezwolenie udzielone innemu przewoźnikowi, w sytuacji zawarcia z takim przewoźnikiem umowy powierzenia wykonywania przewozu, w rozumieniu art.5 ustawy Prawo przewozowe. Stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną nie jest prawidłowe. Trafnie zauważa Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., odwołując się w tym miejscu do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że czym innym jest wykonywanie powierzonego przewozu w ramach danego zezwolenia na podstawie odrębnego zlecenia, a czym innym jest prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie regularnych przewozów (vide powołany przez WSA w W. wyrok NSA z 8.08.2007 r. I OSK 1237/06 niepublikowany czy wyrok NSA z 20.01.2010 r. II GSK 320/09 niepublikowany). W tym miejscu podkreślić należy, że niezależnie od przedstawionej wyżej argumentacji zasadnie wskazuje Sąd I instancji, że prowadzenie działalności gospodarczej w postaci regularnego przewozu osób może odbywać się w oparciu o konkretne zezwolenie przyznane konkretnemu przewoźnikowi. W sytuacji, w której przewoźnik, któremu przyznano określone zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób, powierza wykonywanie przewozu innemu przewoźnikowi, to taka działalność winna być wykonywana w ramach przyznanego zezwolenia. Z akt sprawy wynika, że kierowca kontrolowanego pojazdu okazał do kontroli wypis numer [...] z zezwolenia numer [...] na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym w ramach regularnej linii O.-D. udzielonego spółce K. L. A. "L." spółce z o.o. z siedzibą w O. oraz wypis z zezwolenia numer [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej T.-L. T., udzielonego także spółce K. L. A. "L." spółce z o.o. z siedzibą w O. Oznacza to, że trafnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów wskazujące na to, że spółka K. L. A. "L." spółka z o.o. z siedzibą w O. w dniu kontroli nie dysponowała zezwoleniem na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym na trasie D.-L. T. Tym samym skoro powierzenie wykonywania przewozu, o którym mowa w art. 5 ustawy - Prawo przewozowe, może swym zakresem obejmować tylko te uprawnienia, które wprost wynikają z treści zezwolenia, to fakt nieposiadania zezwolenia, o którym wyżej była mowa pozbawiał spółkę K. L. A. "L." spółka z o.o. z siedzibą w O. możliwości przekazania takich uprawnień na rzecz P. W. "L." A. D. W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd I instancji uznał, że strona wnosząca skargę kasacyjną w dniu kontroli wykonywała regularny przewóz osób pomiędzy miejscowościami D. –L. T. bez wymaganego zezwolenia, a to z kolei oznacza, iż mając na uwadze treść art.18 ust.1 ustawy o transporcie drogowym stroną postępowania było P. W. "L." A. D. Ponadto nie jest także zasadny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art.141 § 4 p.p.s.a. Naruszenia tego przepisu prawa strona skarżąca upatruje w tym, że w jej ocenie Sąd I instancji nie przedstawił stanu sprawy zgodnie ze stanem rzeczywistym, a w szczególności, iż błędnie uznał, że skarżąca w ogóle nie posiadała stosownego zezwolenia. W myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy zauważyć, iż art. 141 § 4 p.p.s.a. wymienia określone elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ podatkowy. W orzecznictwie NSA wskazuje się, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała NSA z 15.02. 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39, wyrok NSA z 20.08. 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08 niepublikowany). Przy czym podkreśla się, że naruszenie, o którym wyżej mowa, musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, zaś podstawę prawną rozstrzygnięcia - za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), ewentualnie poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego (vide powołana uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., wyrok NSA z 18.02. 2009 r., sygn. akt I GSK 450/08 niepublikowany). Z tych względów opisany wyżej zarzut kasacyjny nie może być uznany za usprawiedliwiony, ponieważ naruszenia powyższego przepisu skarżący upatrywał w zaakceptowaniu przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art.174 pkt 1 p.p.s.a., a opisanych w punkcie 1a i b petitum skargi kasacyjnej, to należy na wstępie podkreślić, że zarzuty te sprowadzają się do stwierdzenia, iż Sąd I instancji dopuścił się błędnej wykładni i niezastosowania przepisów art. 22b w związku z art. 22 ustawy o transporcie drogowym oraz błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 92 ust.1 i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz I.p.2.2.1 załącznika do tej ustawy. W związku z powyższym stwierdzić należy, że uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd błędnie określił podstawę orzekania lub stosując wybrany przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Jeżeli więc w sprawie nie był stosowany przepis art.22b i art.22 ustawy o transporcie drogowym, to tym samym Sąd I instancji nie mógł dopuścić się uchybienia w postaci błędnej wykładni wskazanych wyżej przepisów prawa. Przy czym strona skarżąca nie wskazała na czym miałaby polegać błędna wykładnia w/w przepisów prawa, jak również nie przedstawiła, jak w jej ocenie powinna być przeprowadzona prawidłowa wykładnia tych przepisów prawa. Jednocześnie biorąc pod uwagę fakt, że strona skarżąca nie zakwestionowała skutecznie stanu faktycznego przyjętego za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, uznać należy, iż brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzut dotyczący niezastosowania wskazanych wyżej przepisów prawa. W tym miejscu należy jedynie podkreślić, że zgłoszenie, o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, ma charakter czynności materialno-technicznej, której celem jest uaktualnienie akt sprawy znajdującej się w organie udzielającym zezwolenie. Odmienny charakter ma obowiązek zgłoszenia zmian danych, które zostały wymienione w treści zezwolenia. Wówczas przedsiębiorca zobowiązany jest wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia. Pamiętać jednak należy, że w rozpoznawanej sprawie zezwolenia, które okazał kierowca w dacie kontroli nie odnosiły się do przedsiębiorcy, który faktycznie wykonywał regularny przewóz osób na opisanej wyżej trasie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art.204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.