I SA/Wr 1139/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Dagmara Dominik, Protokolant Katarzyna Trzęsicka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dot. zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...]nr [...]Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G., który po rozpatrzeniu odwołania z dnia 31 maja 2010 r. uzupełnionego pismem z dnia 8 lipca 2010 r. wniesionego przez A. F. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] nr [...]odmawiającą uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...]nr [...]ustalającej za 1999 r. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie 285.263 zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. wszczął z urzędu postępowanie kontrolne wobec strony w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 1999 r. i źródeł pochodzenia majątku zgromadzonego w 1999 roku. W wyniku przeprowadzonej kontroli Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził, że podatnik w 1999 r. poniósł wydatki przekraczające wartości zgromadzonego w tym roku mienia, a wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...]nr [...]ustalił stronie za 1999 r. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 394.988,30 zł. W wyniku wniesienia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...]uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w przedmiotowej sprawi ustalając zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 285.263 zł. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 30 października 2007 r. sygn. akt l SA/ Wr 802/07 oddalił skargę strony skarżącej. Pismem z dnia 18 grudnia 2008 r. podatnik wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego, decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]Nr [...] uchylającą w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]ustalającą zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 285.263 zł. Wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania strona przedłożyła kserokopie umowy przechowania depozytu nieprawidłowego z dnia 31 grudnia 1998 r. zawartej pomiędzy stroną a M. R. na kwotę 290.000 zł i umowy przechowania depozytu nieprawidłowego z dnia 20 kwietnia 1999 r. zawartej pomiędzy stroną, a A. Z. na kwotę 190.000 USD. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił na wniosek postępowanie zakończone decyzją z dnia [...]. Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie ustalenia stronie za 1999 r. zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, albowiem stwierdził, że w dniu wydania decyzji odwoławczej organ odwoławczy nie dysponował dowodami przedłożonymi przez podatnika wraz z wnioskiem z dnia 18 grudnia 2008 r. Po wznowieniu postępowania oraz przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...]Nr [...] odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]nr [...]w przedmiocie ustalenia stronie za 1999 r. zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia [...], gdyż wskazane okoliczności dotyczące umowy przechowania z dnia 31 grudnia 1998 r. oraz umowy przechowania z dnia 20 kwietnia 1999 r. nie okazały się być istotne dla sprawy. W szczególności Dyrektor Izby Skarbowej nie stwierdził, aby w sprawie wyszły na jaw istotne, nowe okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), zwanej dalej O.p. z tego względu uznał, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]. W celu weryfikacji wyjaśnień podatnika organ podatkowy w dniu 9 czerwca 2009 r. wystąpił do Izby Skarbowej w P. Biuro Wymiany Informacji Podatkowych w K. z wnioskiem o uzyskanie informacji od niemieckich władz podatkowych. W odpowiedzi na powyższy wniosek w dniu 19 stycznia 2010 roku do tutejszego organu wpłynęła informacja od niemieckiej administracji podatkowej. Z informacji tej wynika, że M. R. w żaden sposób nie potwierdziła wyjaśnień strony dotyczących okoliczności otrzymania na przechowanie kwoty 290.000 zł. M. R. jednoznacznie stwierdziła, że nie przekazała na przechowanie swojemu bratu żadnej kwoty, również 290.000 zł. Ponadto M. R. oświadczyła, że jej podpis widniejący na umowie przechowania z dnia 31 grudnia 1998 r. jest sfałszowany, jak też nie posiada wiedzy skąd pochodziły i na jaki cel zostały przeznaczone środki finansowe wpłacane przez jej brata na konto bankowe. Jej zdaniem - to brat sam wpłacał pieniądze na to konto bankowe, jak również sam je wypłacał. Z tego też względu organ podatkowy uznał, że zeznania M. R. dotyczące okoliczności umowy przechowania z dnia 31 grudnia 1998 r. są sprzeczne z wyjaśnieniami w tej kwestii złożonymi przez stronę. W tej sytuacji organ l instancji nie miał podstaw do tego, aby dokument w postaci umowy przechowania z dnia 31 grudnia 1998 r. uznać za wiarygodny. Tym samym organ nie dał wiary okolicznościom wynikającym z tej umowy. Wobec tego organ uznał, że twierdzenia strony o tym, iż w 1999 roku dysponowała należącymi do siostry środkami finansowymi w kwocie 290.000 zł są nieprawdziwe. W ocenie organu l instancji i organu odwoławczego o wiarygodności oświadczeń podatnika w powyższej sprawie nie świadczą także przekazane w trakcie postępowania wznowieniowego dowody bankowe. Przedłożone dowody bankowe wskazują wprawdzie, że podatnik mógł dysponować znacznymi kwotami pieniężnymi, jednakże z akt sprawy nie wynika jednoznacznie czy pieniądze te pochodziły ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, a tylko takie (co wynika z przepisów prawa) mogą być uznane za źródło finansowania wydatków w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu lub nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach. Oświadczenie strony o tym, że właścicielem środków finansowych, które otrzymał na przechowanie i mógł nimi dysponować w 1999 r. była jego siostra M. R. zostało jednoznacznie obalone przez M. R.. Z powyższego względu organ stwierdza, że dostarczone dowody pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu lub nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach. Również organ nie uwzględnił przekazania stronie kwoty 190.000 USD przez A. Z. umową przechowania z dnia 20 kwietnia 1999 r., ponieważ wyjaśnienia dotyczące okoliczności przekazania stronie kwoty 190.000 USD w ocenie organów budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Z zeznań A. Z. wynika, że środki finansowe, o których mowa w ww. umowie nie należały do niego, ale do oficera KGB, który w 1999 r w niejasnych okolicznościach przewiózł je do Polski i przekazał je Z. na przechowanie na okres 10 lat (pieniądze te pochodziły z interesów w Rosji ale nie podano dokładnego źródła ich pochodzenia). Ponadto niezrozumiałym pozostaje dlaczego A. Z. nie wpłacił ww. środków do banku, ale przekazał je na przechowanie podatnikowi, który (biorąc pod uwagę jego zeznanie złożone w dniu 7 kwietnia 2007 roku:,,...Te pieniądze bardzo mi ciążyły, nie wiedziałem co z nimi zrobić...") wcale ich nie potrzebował. Mało prawdopodobne jest aby otrzymane na przechowanie pieniądze A. Z. przekazał dalej na przechowanie stronie. Strona pismem z dnia z dnia 31 maja 2010 r.. złożyła odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez odstąpienie od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcie na niekorzyść strony w oparciu o dowody przeprowadzone bez jej udziału. Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu decyzją z dnia [...]Nr [...]utrzymał w mocy ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]Nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, zarzucając naruszenie : - art. 191 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, - art. 121 § 1 i art. 122 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez odstąpienie od podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 210 § 4 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez odstąpienie od wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji przyczyn dla których odmówiono wiarygodności wskazanym przez stronę dowodom, 4) naruszenie art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 70 O.p. poprzez opodatkowanie jako dochodów z nieujawnionych źródeł dochodów co do których upłynął już okres przedawnienia obowiązku podatkowego. W uzasadnieniu strona przytoczyła argumentację podniesioną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej skrót upsa podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż stoi ono na straży podmiotowych praw podatnika, zapewniając stronie w procesie stosowania prawa podatkowego pozycję gwarantującą skuteczną obronę jej praw. Zasadność tych zarzutów należy ocenić w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b i c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko bowiem w przypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. b), lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c") - sąd uwzględnia skargę. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niespornym w sprawie jest, że nowym dowodem i istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p. była umowa przechowania depozytu nieprawidłowego z dnia 31 grudnia 1998 r. zawarta pomiędzy stroną a M. R. na kwotę 290.000 zł i umowa przechowania depozytu nieprawidłowego z dnia 20 kwietnia 1999 r. zawarta pomiędzy stroną a A. Z. na kwotę 190.000 USD. Należy na wstępie zauważyć, że wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło na wniosek strony, która wskazała na istnienie przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jako dających podstawę do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji wymiarowej. Zasadnie w postępowaniu wznowienieniowym ograniczono się do oceny nowych dowodów podatnika mających związek z przedstawionym przez niego wnioskiem o wznowienie postępowania. Zakres postępowania wznowieniowego wytyczają konkretne w danym postępowaniu podstawy wznowienia. W tym kontekście podnoszone przez podatnika zastrzeżenia co do umowy przechowania depozytu nieprawidłowego z dnia 31 grudnia 1998 r., oraz umowy przechowania depozytu nieprawidłowego z dnia 20 kwietnia 1999 r. Potwierdza to teza wyroku NSA w Warszawie z dnia 14.12.2005 r. sygn. akt II FSK 47/05, która stanowi, że "instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych i oczywistym jest, że na jego podstawie nie można czynić rozważań materialnoprawnych". Wznowienie postępowania jest bowiem instytucją szczególną, stanowiącą odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie wznowieniowe przeprowadzane jest w ściśle zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególnie uwagę, przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. W niniejszej sprawie podatnik przez przedstawione powyżej zarzuty także co do przedawnienia zobowiązania stara się podważyć ustalenia postępowania wymiarowego, co jest niedopuszczalne w trybie postępowania wszczętego w oparciu o jego wniosek w sprawie wznowienia postępowania. Kwestia przedawnienia zobowiązania powinna być przedmiotem oceny w postępowaniu zwykłym a nie w postępowaniu nadzwyczajnym. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania mają charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, która w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszcza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Stosownie do przepisów art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (ten przepis został wskazany jako podstawa wznowienia) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Uwzględniając przyjęte wyżej reguły interpretacyjne, należy dojść do wniosku, że przez pojęcie dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba wyłącznie tylko takie dowody, które nie stanowiły przedmiotu badania w postępowaniu zwyczajnym, oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Zgodnie zatem z treścią omawianego przepisu nie w każdym przypadku ujawnienie określonych faktów lub dowodów będzie stanowiło podstawę wznowienia postępowania. Przytoczony przepis pozwala bowiem na wznowienie postępowania tylko wtedy, gdy ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody posiadają łącznie następujące cechy: 1) są nowe, 2) istniały w dniu wydania decyzji, 3) są istotne dla sprawy oraz 4) nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska, Ordynacja podatkowa. Komentarz, TNOiK 2002, str. 779). Pierwszą z przesłanek warunkujących wznowienie postępowania jest to, że okoliczności faktyczne lub dowody ujawnione w danej sprawie są "nowe". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto jednoznacznie pogląd, że nowymi faktami lub dowodami będą te z nich, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element faktyczny rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85, ONSA 1985 r., nr 1, poz. 35). Natomiast okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne, to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Zatem by uznać, że nowe dowody mogły stanowić przesłankę uchylenia decyzji, po wznowieniu postępowania podatkowego, konieczne było stwierdzenie, iż mają one istotne znaczenie dla sprawy. Z tego więc punktu widzenia należało zbadać postępowanie organów podatkowych prowadzące do wydania zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu organy te słusznie kierowały się stanowiskiem, że nowe dowody są istotne dla sprawy wówczas, gdy można na ich podstawie stwierdzić, iż gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (patrz. wyrok NSA w Warszawie z dnia 4.11.2005 r. sygn. akt FSK 2470/04 cyt. "skoro nowe dowody prawidłowo ocenione nie dają podstaw do zmiany rozstrzygnięcia, to nie mogą być uznane za istotne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.. Kryterium "istotne" odnosi się zarówno do okoliczności, jak i dowodów, o których mowa w tym przepisie"). Prawidłowo w świetle poczynionych uwag organy podatkowe nie uznały zgłoszonych przez stronę (jako nowych) dowodów, tj. umowy przechowania depozytu nieprawidłowego z dnia 31 grudnia 1998 r. i umowy przechowania depozytu nieprawidłowego z dnia 20 kwietnia 1999 r. Również w ocenie Sądu przedłożone umowy nie są istotne dla sprawy w stopniu skutkującym uchylenie i zmianę decyzji ostatecznej z dnia [...]nr [...]ustalającej stronie za 1999 rok zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło wyjaśnień strony okoliczności otrzymania na przechowanie kwoty 290.000 zł od M. R., ponieważ otrzymana informacja od niemieckiej administracji podatkowej nie potwierdziła tego faktu. Przedstawiciel prawny M. R. jednoznacznie stwierdził, że nie przekazała ona na przechowanie swojemu bratu żadnej kwoty, również 290.000 zł. Ponadto M. R. oświadczyła, że jej podpis widniejący na umowie przechowania z dnia 31 grudnia 1998 r. jest sfalszowany, jak też nie posiada wiedzy skąd pochodziły i na jaki cel zostały przeznaczone środki finansowe wpłacane przez jej brata na konto bankowe. Jej zdaniem - to brat sam wpłacał pieniądze na to konto bankowe, jak również sam je wypłacał. Z tego też względu zasadnie organ podatkowy uznał, że zeznania M. R. dotyczące okoliczności umowy przechowania z dnia 31 grudnia 1998 r. są sprzeczne z wyjaśnieniami w tej kwestii złożonymi przez stronę. W tej sytuacji organ l instancji nie miał podstaw do tego, aby dokument w postaci umowy przechowania z dnia 31 grudnia 1998 r. uznać za wiarygodny. Również w ocenie Sądu zasadnie organ nie uwzględnił przekazania stronie kwoty 190.000 USD przez A. Z. umową przechowania z dnia 20 kwietnia 1999 r., ponieważ wyjaśnienia dotyczące okoliczności przekazania stronie kwoty 190.000 USD budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Z zeznań A. Z. wynika, że środki finansowe, o których mowa w ww. umowie nie należały do niego, ale do oficera KGB, który w 1999 r., w niejasnych okolicznościach przewiózł je do Polski i przekazał je Z. na przechowanie na okres 10 lat (pieniądze te pochodziły z interesów w Rosji ale nie podano dokładnego źródła ich pochodzenia). Ponadto niezrozumiałym pozostaje dlaczego A. Z. nie wpłacił ww. środków do banku, ale przekazał je na przechowanie podatnikowi, który (biorąc pod uwagę jego zeznanie złożone w dniu 7 kwietnia 2007 roku:,,...Te pieniądze bardzo mi ciążyły, nie wiedziałem co z nimi zrobić...") wcale ich nie potrzebował. Mało prawdopodobne jest aby otrzymane na przechowanie pieniądze A.Z. przekazał dalej na przechowanie stronie. Sąd podzielił wobec powyższego ustalenia stanu faktycznego i opartą na nich argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Reasumując poczynione rozważania i biorąc pod uwagę materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy i uzasadnienie zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o dogłębną analizę i ustalenie prawidłowego stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia w myśl zasad logicznego wnioskowania oraz w ramach swobodnej oceny dowodów bez naruszeń procedury mogących rzutować na wynik rozstrzygnięcia. Z tych względów Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organy podatkowe w toku postępowania art. 121 i 122, 187 § 1, 191 O.p. Organy w sposób wyczerpujący zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą i do trafnie ustalonego stanu faktycznego zastosowały obowiązujące normy prawne. Zatem Sąd w pełni podziela argumentację organu odwoławczego zawartą w zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze przedstawione powyżej powody skarga strony skarżącej podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.