I SA/Bk 462/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi K. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2006 r. oddala skargę. Decyzją z [...] czerwca 2010 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] marca 2010 r. nr [...] ustalającą Panu K. Ż. (zwanemu dalej jako Skarżący) wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2006 r. w kwocie 40.390,00 zł. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego łączna suma wydatków poniesionych przez Skarżącego i jego małżonkę w 2006 r. wyniosła 210.301,28 zł. W odniesieniu do uzyskanych przychodów organy ustalił, że małżonkowie dysponowali w 2006 r. kwotą 117.360,00 zł, pochodzącą z ujawnionych źródeł przychodów, na którą składały się: dochód ze sprzedaży samochodu oraz dochód z wynajmu domu. Organy nie dały wiary oświadczeniu małżonków, że w dniu 1 stycznia 2004 r. posiadali oni oszczędności w wysokości 1.000.000 zł, które mogły być źródłem pokrycia ponoszonych wydatków w 2004 r. i latach późniejszych, w tym w 2006 r. W tym zakresie K. Ż. oświadczył, iż w roku 1990 posiadane oszczędności jego i żony wynosiły ok. 400.000 USD. Źródłem ich pochodzenia miała być prowadzona przez małżonków Ż. działalność gospodarcza wykonywana przez podatnika w zakresie instalacji elektrycznych w okresie od 1 kwietnia 1980 r. do 1 września 1987 r., z której według oświadczenia podatnika przez 7 lat jej prowadzenia odłożył 100.000 USD. Pozostałe 300.000 USD miały pochodzić z działalności gospodarczej wykonywanej w latach 1983-1991 przez żonę podatnika H. Ż. w zakresie handlu. Zdaniem organów zgromadzony materiał dowodowy i jego analiza nie potwierdziły jednak deklarowanego stanu oszczędności. Podkreślono, że sama okoliczność prowadzenia przez małżonków Ż. w latach 1980-1991 działalności gospodarczej nie potwierdza uzyskania przez nich dochodów z tego źródła w wysokości ok. 400.000 USD, zaś małżonkowie nie przedstawili dowodów potwierdzających uzyskanie wskazywanych środków finansowych. Powyższe źródło finansowania wydatków w 2004 r. i latach późniejszych nie zostało też w żaden sposób uprawdopodobnione. Podkreślono przy tym, że faktu posiadania kwoty 1.000.000 zł małżonkowie nie ujawnili w oświadczeniu o stanie majątkowym. Organy za niewiarygodne uznały również twierdzenie podatnika o uzyskiwaniu przed 2004 r. z działalności gospodarczej w spółce A. dochodów umożliwiających zgromadzenie na dzień 1 stycznia 2004 r. kwoty 1 mln zł, pochodzących z zainwestowania w spółkę większości kwoty 400.000 USD, posiadanej w 1991 r. Twierdzenie podatnika o zaangażowaniu w 1996 lub 1997 roku przez Spółkę A. kwoty 300.000,00 USD na zakup jęczmienia z Kazachstanu nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji podatkowej Spółki. Organ odwoławczy podkreślił, iż niezależnie od powyższego, nawet gdyby hipotetycznie założyć, że podatnik wspólnie z żoną posiadał określone środki pieniężne, to sam fakt ich posiadania nie oznaczałby jeszcze, że posłużyły one na pokrycie wydatków w 2004 r. i latach późniejszych. Ponadto należałoby je w dalszym ciągu traktować jako przychód nieujawniony. Organ wskazał również, że w trakcie postępowania Skarżący powoływał się na dochody osiągane poza granicami RP, bez wskazania jednak ich konkretnych źródeł. O osiąganiu dochodów za granicą nie mogą świadczyć kserokopie paszportów przedłożone w postępowaniu. Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, które potwierdzałyby fakt osiągania dochodów za granicą. Na podstawie zeznań rocznych za lata 1992-2003 organy skarbowe ustaliły, iż w latach 1992-1998 suma wydatków mieszkaniowych i statystycznych kosztów utrzymania rodziny, z uwzględnieniem liczby osób będących na utrzymaniu małżonków Ż., przekracza o kwotę 181.059,69 zł osiągnięte w tym okresie dochody pozostające do ich dyspozycji. W ocenie organu odwoławczego zasadnie uznano, że środki pieniężne zgromadzone do 1991 r. na rachunkach bankowych w kwocie 52.845,42 USD musiały niewątpliwie posłużyć finansowaniu wydatków poniesionych przez małżonków w latach 1992-1998. Przeprowadzone postępowanie kontrolne za 2005 r. w zakresie przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. wykazało, iż małżonkom po zbilansowaniu dochodów i wydatków za ten okres na dzień 1 stycznia 2006 r. pozostały środki pieniężne w łącznej kwocie 16.130,51 zł Uwzględniając powyższe okoliczności w zakresie posiadanych środków i poniesionych w 2006 r. wydatków przez małżonków Ż., ustalono brak pokrycia poniesionych wydatków w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich w kwocie 107.705,08 zł. W związku z faktem, że w trakcie całego roku 2006 małżonkowie pozostawali w związku małżeńskim i istniała między nimi wspólność majątkowa, to kwota 107.705,08 zł została podzielona po 53.853 na każdego z małżonków. Od powyższej kwoty został wymierzony zryczałtowany podatek w wysokości 75%, tj. 40.390 zł. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, K. Ż. przez swojego Pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz podnosząc zarzuty naruszenia przepisów: - art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "o.p.", poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy oraz obciążenie Skarżącego negatywnymi konsekwencjami okoliczności niewyjaśnionych przez organ; - art. 187 § 1 o.p., poprzez pominięcie i zaniechanie przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez Skarżącego w toku postępowania; - art. 191 o.p., poprzez wadliwą i dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie skutkującą wadliwym ustaleniem podstawy opodatkowania; - art. 20 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej "u.p.d.o.f.", poprzez wadliwą interpretację, polegającą na przyjęciu jako podstawy opodatkowania dochodów Skarżącego z lat poprzednich. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że organy bezpodstawnie odmówiły przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącego, tj.: - przesłuchania świadka na okoliczność zakupu przez Spółkę A. zboża z Kazachstanu oraz uiszczenia zaliczki w kwocie 300.000 USD, pomimo, że transakcja na tak dużą kwotę ma istotne znaczenie w sprawie; - dowodu dotyczącego zakresu prowadzonej przez małżonkę Skarżącego działalności gospodarczej; - zwrócenia się do amerykańskich służb skarbowych celem ustalenia wysokości dochodów uzyskanych w USA. Ponadto autor skargi zarzucił organom: brak ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości kwoty wydatków, nieuwzględnienie okresu pobytu w Stanach Zjednoczonych (w związku z którym Skarżący nie ponosił kosztów utrzymania bieżącego w kraju), brak ustalenia dochodów z tytułu sprzedaży 13 samochodów oraz brak ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości wysokości środków finansowych zgromadzonych w latach poprzednich. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Stosownie zaś do art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. od dochodów (przychodów) z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodu pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 75%. Metoda określania podstawy opodatkowania w tym podatku, oparta o tak zwane znamiona zewnętrzne powoduje, że w dużej części ma ona charakter szacunkowy. Dochód ustalany jest nie na podstawie analizy źródła, z którego faktycznie pochodzi, gdyż źródło to pozostaje nieujawnione, lecz na podstawie poniesionych przez podatnika wydatków i wartości zgromadzonego przez niego mienia. Konsekwencją powyższego jest to, że w postępowaniu dotyczącym przychodów ze źródeł nieujawnionych organy skarbowe dowodzą istnienia i wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, zaś podatnik powinien wskazać dochody jako źródła pokrycia swoich wydatków i wartości zgromadzonego mienia. To na podatniku spoczywa zatem ciężar wykazania, że ustalona przez organ suma poniesionych w roku podatkowym wydatków i wartość zgromadzonych w tymże roku zasobów finansowych znajdują pokrycie w opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania źródłach przychodu oraz w posiadanych przedtem zasobach majątkowych (por. wyrok WSA z 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 127/10, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe nie zwalnia jednak organu skarbowego z obowiązku podjęcia wszelkich działań w kierunku zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie i dokonania jego wszechstronnej oceny. Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie obowiązek ten w pełni zrealizowały. Zasadniczą kwestią sporną w tej sprawie było ustalenie, czy Państwo Ż. dysponowali w dniu 1 kwietnia 2004 r. środkami w wysokości 1.000.000 zł, które według ich oświadczenia miały być źródłem pokrycia wydatków ponoszonych w kolejnych latach, w tym również w 2006 r. W ocenie Sądu przeprowadzone przez organy skarbowe postępowanie dowodowe nie potwierdziło deklarowanego stanu oszczędności. Jak podniósł Dyrektor Izby Skarbowej, na fakt posiadania na dzień 1 stycznia 2004 r. kwoty ok. 1.000.000 zł małżonkowie powołali się dopiero w zastrzeżeniach do protokołu kontroli podatkowej, kiedy znana już była wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Podatnicy nie przedstawili przy tym dowodów, które potwierdzałyby ich wyjaśnienia w tym zakresie. Mają natomiast rację organy skarbowe, iż sama okoliczność prowadzenia przez H. Ż. działalności w zakresie handlu warzywami i owocami w latach 1983-1991 i przez K. Ż. działalności w zakresie instalacji elektrycznych w latach 1980-1987 nie świadczy o uzyskaniu przez nich dochodów z tych źródeł w łącznej wysokości ok. 400.000 USD. Tymczasem według złożonego oświadczenia, zainwestowanie następnie większości tej sumy (która miała być przechowywana poza systemem bankowym) w Spółkę A. umożliwiło uzyskanie na dzień 1 kwietnia 2004 r. kwoty ok. 1.000.000 zł. Możliwości osiągnięcia takich dochodów w latach 1980-1991 nie potwierdziło również przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie wyjaśniające. Podjęte ustalenia odnośnie faktycznego rozmiaru prowadzonej przez małżonków działalności gospodarczej w kontekście danych statystycznych dotyczących wysokości dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej w okresie 1980-1991 (zob. uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji) podważają możliwość zgromadzenia z tego źródła na koniec 1991 r. środków w wysokości ok. 400.000 USD. W tym zakresie, wobec braku dokumentów źródłowych odnoszących się do działalności gospodarczej małżonków organ musiał uwzględnić do celów porównawczych także dane statystyczne. Zakres działalności prowadzonej przez H. Ż. został ustalony na podstawie dokumentów dotyczących wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W ocenie Sądu nie ma istotnego wpływu na ustalenia organów, przedłożone przez Skarżącego na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zezwolenie na prowadzenie przez H. Ż. handlu obwoźnego na terenie województwa suwalskiego, czy oświadczenia osób, które miały pracować u K. Ż. Podkreślenia wymaga, że organ skarbowy nie zaprzeczał możliwości uzyskiwania dochodów przekraczających średnie dochody statystyczne. Jednakże, jak wskazano, małżonkowie Ż. musieliby osiągać dochody, które przewyższałyby dochody średnie od około 5 do 78 razy w poszczególnych latach. Co istotne, w wyliczeniach tych nie uwzględniono kosztów ponoszonych na utrzymanie czteroosobowej rodziny, stąd dysproporcja ta byłaby jeszcze wyższa. W tych okolicznościach organ, biorąc pod uwagę podjęte ustalenia, zasadnie przyjął, że kwota zgromadzonych oszczędności nie mogła być wyższa, niż wynikająca ze stanu rachunków bankowych H. Ż. na dzień 31 grudnia 1991 r., tj. 52.845,42 USD. Rację ma strona skarżąca, iż podatnicy nie mieli obowiązku przechowywania środków pieniężnych na rachunkach bankowych. Jednak sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego jest twierdzenie Skarżącego, że przechowywał wspólnie z żoną poza systemem bankowym przez tak długi czas kwotę ok. 350.000 USD. W tym okresie H. Ż. posiadała rachunki bankowe, na których przechowywała środki pieniężne w wysokości 52.845,42 USD (na koniec 1991 r.). Fakt posiadania rachunków walutowych przez H. Ż., na których przeprowadzano operacje wpłat i wypłat w USD, przeczy twierdzeniom, iż przechowywanie posiadanej waluty poza bankiem wynikało z nabywania jej na czarnym rynku, jak też, że małżonkowie – jak sugeruje pełnomocnik strony – mogli nie mieć zaufania do systemu bankowego. Skoro zatem K. Ż. nie wskazał, aby posiadał w tym czasie inne konta bankowe, wobec istnienia pomiędzy małżonkami wspólności ustawowej, logicznym jest przyjęcie, że ewentualne oszczędności z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej trafiały na konto H. Ż. Zdaniem Sądu nie mogły zostać uwzględnione twierdzenia pełnomocnika strony skarżącej, że wszystkie operacje zwiększające stan rachunków bankowych H. Ż. potwierdzają uzyskanie przychodów w wysokości odpowiadającej tym zwiększeniom. Organy podatkowe dokonały analizy obrotów na tychże rachunkach, w latach 1986-1991 wyniosły one 148.490,05 USD. Jak wskazano część wpływów na rachunek dotyczy przeksięgowań pomiędzy rachunkami lub kapitalizacji odsetek, nadto dokonywane wpłaty gotówkowe na rachunek, poprzedzały najczęściej wypłaty gotówkowe. Nie sposób zatem uznać, że obracanie tymi samymi kwotami na rachunkach bankowych w sumie ma określać stan posiadania podatników. W tej sytuacji, jako środki pozostające w dyspozycji małżonków na 31 grudnia 1991 r. zasadnie uwzględniono saldo poszczególnych rachunków na ten dzień, a nie sumę wpływów na te konta bez uwzględnienia kwot z nich wypływających. Jak wskazano powyżej, według twierdzeń Skarżącego, większość rzeczonej kwoty ok. 400.000 USD miała być zainwestowana w Spółkę A.. O możliwości uzyskania w ramach tej Spółki dochodów umożliwiających zgromadzenie na dzień 1 stycznia 2004 r. kwoty 1.000.000 zł miała świadczyć transakcja zakupu zboża z Kazachstanu w 1996 lub 1997 r., na poczet której miała być uiszczona przedpłata w wysokości 300.000 USD. Niezależnie od podważenia przez organy skarbowe możliwości dysponowania przez małżonków kwotą ok. 400.000 USD, także wyjaśnienia dotyczące wskazywanej transakcji nie znajdują oparcia w zgromadzonych dowodach. W szczególności nie została ona uwzględniona w dokumentacji podatkowej Spółki. Jak zauważył Dyrektor Izby Skarbowej koszty uzyskania przychodów Spółki w 1996 r., jak też w 1997 r. były około 3 razy mniejsze, niż tylko ta jedna transakcja. Nadto nawet ewentualne dysponowanie przez Spółkę powyższą kwotą, nie oznacza, że jej właścicielem był K. Ż. będący tylko jednym ze wspólników. W tych okolicznościach nie miało znaczenia dla sprawy przesłuchanie w charakterze świadka "dyr. Ł. z P. B." na okoliczność zakupu zboża i potwierdzenia uiszczenia zaliczki. Jak ustalono, w latach 1995-2003 Spółka A. przyniosła małżonkom Ż. łącznie 193.393,66 zł dochodu do opodatkowania (lata 1995,1997, 2001-2003) oraz stratę w łącznej wysokości 41.780,14 zł (lata 1996 i 1998-2000). Niezasadne jest zatem twierdzenie, że przychody z tego tytułu miały świadczyć o możliwości zgromadzenia kwoty 1.000.000 zł. Bezpodstawny jest zarzut odnośnie pominięcia przez organy skarbowe dochodów osiąganych w trakcie pobytu K. Ż. z rodziną w USA. Niewątpliwie dowodem świadczącym o osiąganiu dochodów za granicą nie są kserokopie paszportów. Niecelowe byłoby też zwracanie się przez organy skarbowe do amerykańskich służb podatkowych w celu ustalenia ewentualnych dochodów podatnika w sytuacji, gdy sam podatnik twierdził, że dochody te były poniżej progu podatkowego. Podatnik nie przedstawił też jakichkolwiek dowodów potwierdzających przywiezienie do kraju środków, które miałby uzyskać z tytułu pracy za granicą. Nadto twierdzeniu o pobycie całej rodziny Skarżącego za granicą w okresie od 2000 do 2003 r. przeczą składane przez małżonków zeznania roczne, z których wynika, że w powoływanych latach osiągali oni dochody w kraju oraz ponosili wydatki mieszkaniowe. K. Ż. nie udowodnił ani faktu pobytu za granicą, ani też posiadania tam źródeł dochodów. W tych okolicznościach nie było także podstaw, aby w wyliczeniach organów nie uwzględniać wskazywanych w skardze kosztów utrzymania K. Ż. i jego rodziny. Odnośnie rozliczenia dokonanego za lata 1992-2003, w zakresie dochodów organy oparły się na pozostających w ich dyspozycji zeznaniach podatkowych, zaś w zakresie wydatków wzięto pod uwagę wynikające ze wskazanych zeznań wydatki mieszkaniowe, a ponadto statystyczne miesięczne rozchody. Nadto, jak wyjaśniono w wyliczeniach tych za 1992 r. uwzględniono dochód wynikający z wydruku zeznania podatkowego PIT-30 dotyczącego K. Ż. Skarżący nie przedstawił w tym zakresie dowodów przeciwnych. Dopiero na etapie skargi przedłożył zeznanie roczne PIT-31 oraz wynik kontroli za rok 1993, którymi to dokumentami organy skarbowe nie dysponowały na etapie postępowania podatkowego. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę przedstawił analizę dochodów i wydatków małżonków za lata 1992-2003 uwzględniającą nowe dokumenty. Z analizy tej wynika, że wprowadzone w wyliczeniach zmiany nie miały wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Otóż poniesione przez małżonków Ż. w latach 1992-1998 wydatki, przewyższały osiągnięte w tych latach dochody o kwotę 139.650,34 zł, co w przeliczeniu stanowiło kwotę 57.951,84 USD. Stąd w pełni aktualnym pozostaje stwierdzenie, że sfinansowaniu tychże wydatków musiały posłużyć środki pieniężne zgromadzone do 1991 r. na rachunkach bankowych w kwocie 52.845,42 USD. W ocenie Sądu, w dokonanym wyliczeniu prawidłowo ujęto osiągane przez małżonków Ż. dochody pomniejszone o zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz podatek dochodowy, bowiem dopiero takie dochody, jako pozostające w dyspozycji podatników mogły stanowić źródło pokrycia ponoszonych wydatków. Wobec braku danych odnośnie faktycznych wydatków ponoszonych na utrzymanie rodziny Ż. w latach 1992-2003, organy musiały oprzeć się na dostępnych danych statystycznych – Rocznik Statystyczny GUS (1992-1997) i Rocznik Statystyczny Województwa P. (1998-2003). Za przeciętne miesięczne rozchody na 1 osobę w gospodarstwach domowych przyjęto rozchody netto, którymi według stosowanej przez GUS metodologii są wszystkie wartości wypływające z gospodarstwa na zewnątrz, bez zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych płaconych przez płatnika w imieniu podatnika. Nie sposób przyjąć, że organ winien skorygować te dane o zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, jak też poniesione przez podatników wydatki mieszkaniowe. Twierdzenie to jest pozbawione logicznych podstaw, sama bowiem kwota poniesionych przez małżonków Ż. wydatków mieszkaniowych w latach 1992-2003 wynosiła 123.623,30 zł, co stanowiło ponad połowę wydatków na utrzymanie. Ustalenie spornych wydatków, ze względu na brak innych kryteriów, opierało się częściowo na danych statystycznych, stąd miało charakter szacunkowy. Zarzuty strony skarżącej ustaleń tych skutecznie nie podważają, w szczególności w kontekście wydatkowania środków zgromadzonych na koniec 1991 r. na rachunkach bankowych w kwocie 52.845,42 USD. Jeżeli chodzi natomiast o rok 2006, koszty utrzymania rodziny przyjęto na podstawie oświadczenia złożonego przez małżonków Ż. Skarżący nie wykazał też faktu uzyskania przed 2004 r. dochodów ze sprzedaży samochodów. Samo wskazanie posiadanych marek pojazdów, czy przedłożenie zaświadczeń o przebiegu ubezpieczeń komunikacyjnych nie oznacza, że sprzedaż tych pojazdów stanowiła źródło jakichkolwiek przychodów. Ze wskazanych zaświadczeń wynika, że w okresie 1995-2007 K. Ż. miał ubezpieczenia na 8 pojazdów, przy czym 3 z nich podatnik posiadał przez dłuższy okres, co już poddaje w wątpliwość uzyskania znacznych dochodów z ich sprzedaży. Podsumowując Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona w tej sprawie decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego i materialnego, w tym przywołanych w skardze przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. oraz art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tej sprawy. Zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i na jego podstawie wyciągnęły uzasadnione wnioski. Podjęta ocena dowodów nie miała charakteru dowolnego. W szczególności zbadano kwestię posiadania przez małżonków Ż. na początek 2004 r. kwoty 1.000.000 zł, dokonano analizy dochodów i wydatków w latach 1995-2003, jak też wydatków w 2006 r. W związku z tym wobec stwierdzenia, że poniesione przez podatników wydatki w 2006 r. i wartość zgromadzonego tym roku mienia nie znajdowały pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym i w latach poprzednich pochodzącym ze źródeł opodatkowanych i wolnych od opodatkowania, zasadnie ustalono wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, które podlegały opodatkowaniu według stawki 75%. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, w szczególności nie stwierdzając naruszenia prawa, które musiałoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.