I OSK 425/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 1133/10 w sprawie ze skargi Gminy M. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości zbywanej na rzecz Skarbu Państwa 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od Gminy M. na rzecz Wojewody Śląskiego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2010 roku (znak [...]) stwierdzające nieważność uchwały Rady Miasta w M. z dnia [...] czerwca 2010 r. (Nr [...]) w sprawie wyrażenie zgody na udzielenie bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości zbywanej na rzecz Skarbu Państwa i orzekł, że nie podlega ono wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu wyroku, Sąd pierwszej instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne: Rada Miasta w M. w dniu [...] czerwca 2010 r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie: wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości zbywanej na rzecz Skarbu Państwa. Uchwała ta została wydana w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) [dalej ustawa o samorządzie gminnym] oraz art. 68 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) [dalej ustawa o gospodarce nieruchomościami]. W § 1 uchwały Rada Miasta wyraziła zgodę na udzielenie przez Burmistrza Miasta M. bonifikaty w wysokości 50 % od ceny sprzedaży zabudowanej nieruchomości, stanowiącej własność Gminy M., położonej w M. przy ul. [...], ozn. nr geod. [...] i [...], o łącznej powierzchni 162 m², zbywanej na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w C. w związku z planowaną realizacją zadania inwestycyjnego – rozbudowy budynku Sądu Rejonowego w M. W § 2 Rada powierzyła wykonanie uchwały Burmistrzowi Miasta M. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] sierpnia 2010 r., wydanym w trybie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Wojewoda Śląski stwierdził nieważność opisanej uchwały uznając, że jest ona niezgodna z art. 68 ust. 1 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu organ nadzoru zwrócił uwagę na nowelizację art. 68 tej ustawy, która została dokonana ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1590). Jak w związku z tym wskazał organ, w związku z tą zmianą w aktualnym stanie prawnym właściwy organ może udzielić bonifikaty od ceny nieruchomości na podstawie odpowiednio zarządzenia wojewody albo uchwały rady lub sejmiku, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana m.in. na rzecz Skarbu Państwa (art. 68 ust. 1 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Stosownie zaś do treści art. 68 ust. 1b tej ustawy w zarządzeniu wojewody albo uchwale rady lub sejmiku, o których mowa w ust. 1, określa się w szczególności warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych. Obecnie zatem – zdaniem Wojewody – w przypadku zbywania przez gminę nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa to organ wykonawczy decyduje o przyznanych obniżkach cen sprzedawanych nieruchomości, z tym jednak zastrzeżeniem, że robi to w oparciu o zasady ustalone przez organ stanowiący oraz stosuje stawki procentowe ustalone przez ten organ. Tym samym - w opinii organu nadzoru - w stanie prawnym obowiązującym w dacie podejmowania spornej uchwały Rada Miasta w M. nie była uprawniona do wyrażenia zgody na udzielenie konkretnych bonifikat od ceny sprzedaży przedmiotowej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w C. Skargę na to rozstrzygnięcie nadzorcze wniosła Gmina M., reprezentowana przez Burmistrza Miasta M. W skardze zarzucono wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 68 ust. 1 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne uznanie, że Rada Miasta nie była uprawniona do wyrażenia zgody na udzielenie konkretnej bonifikaty od ceny sprzedaży oraz naruszenie art. 91 ustawy o samorządzie gminnym przez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała jest sprzeczna z prawem. W oparciu o te zarzuty Gmina domagała się uchylenia zaskarżonego aktu nadzoru oraz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powołano się na uzasadnienie projektu nowelizacji art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami dokonanej ustawą z dnia 5 listopada 2009 r., w którym wskazano, że zgodnie z orzecznictwem powstałym na gruncie stosowania dotychczas obowiązującego przepisu art. 68 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami zgoda na udzielenie bonifikaty powinna mieć charakter indywidualny i konkretny, a więc powinna być wyrażona w każdym przypadku zbycia nieruchomości na rzecz konkretnego nabywcy. Taka interpretacja przywołanego przepisu nie była zgodna z intencją ustawodawcy. W związku z odmienną interpretacją powołanego przepisu zaproponowano nowe brzmienie zdania wstępnego do art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób, który zapewni organowi stanowiącemu możliwość podejmowania uchwał o charakterze generalnym. W celu doprecyzowania tej intencji dodano ust. 1b do art. 68, w którym szczegółowo określa się treść tego rodzaju uchwał lub zarządzeń. Zdaniem Gminy M. powyższe nie oznacza, że Rada Miasta nie ma w ogóle możliwości podejmowania uchwał w sprawie bonifikaty od ceny sprzedaży w konkretnych sprawach. Stanowisko takie nie byłoby racjonalne, gdyż w każdym przypadku udzielania bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości organ stanowiący musiałby uchwalać warunki udzielania bonifikat i ich wysokość, nawet gdyby konieczność stosowania bonifikaty w sytuacjach określonych w art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami była jednostkowa i bardzo rzadka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 grudnia 2010 roku uchylił rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2010 roku (znak [...]) i orzekł, że nie podlega ono wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zasadniczy spór między stronami postępowania dotyczy różnic w wykładni art. 68 ust. 1 i ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak wskazał sąd meriti, zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego oparte zostało na dwóch zasadniczych zarzutach. W pierwszym Wojewoda uznał, że organ stanowiący gminy naruszył tryb, w jakim winny być określane warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych bonifikat. W ocenie organu nadzoru w aktualnym stanie prawnym zarządzenie wojewody albo uchwała rady lub sejmiku podejmowana w sprawie warunków udzielania bonifikat oraz stawek bonifikat od cen sprzedaży nieruchomości winna mieć postać aktu o charakterze generalnym. Tymczasem unieważniona uchwała Rady Miasta w M. była bez wątpienia aktem o charakterze indywidualnym. Formułując drugi zarzut organ nadzoru natomiast wskazał, że Rada Miasta w M. podejmując unieważnioną uchwałę wykroczyła także poza zakres swoich ustawowych kompetencji bowiem rozstrzygnęła sprawę wchodzącą w zakres uprawnień Burmistrza Miasta M. Oba te zarzuty Wojewoda Śląski oparł na stwierdzeniu, powtórzenia w zakwestionowanej uchwale Rady Miasta w M. sformułowania zawartego w art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym przed dniem 7 stycznia 2010 roku. Zdaniem Sądu meriti, nowelizacja ustawy o gospodarce nieruchomościami, która weszła w życie z dniem 7 stycznia 2010 r. w sposób istotny zmieniła unormowania dotyczące sposobu udzielania przez podmioty publicznoprawne bonifikat od cen sprzedaży nieruchomości wchodzących w skład zarządzanych przez nie zasobów nieruchomości. Aktualne brzmienie art. 68 ust. 1 i ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami nie pozostawia bowiem wątpliwości, że przepisy te upoważniają wojewodę albo odpowiednią radę lub sejmik do wydania aktów prawa miejscowego regulujących warunki udzielania i stawki procentowe bonifikat przy sprzedaży nieruchomości znajdujących się w zasobach Skarbu Państwa albo zasobach jednostek samorządu terytorialnego wszystkich szczebli. W przypadku zaś uchwał rad gmin regulujących w sposób generalny i abstrakcyjny materię udzielania przez wójta bonifikat od sprzedaży nieruchomości gminnych, uchwały te będą się mieściły w kategorii aktów prawa miejscowego określonych w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodzić się zatem należało, zdaniem Sądu pierwszej instancji, z organem nadzoru, że przepis art. 68 ust. 1 i ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami w jego aktualnym brzmieniu upoważnia radę gminy do stanowienia aktów prawa miejscowego. Odnosząc się do pierwszego zarzutu postawionego przez Wojewodę Śląskiego Sąd meriti wskazał na treść art. 18 ust. 2 pkt 9 lit a ustawy o samorządzie gminnym. Zdaniem Sądu, unormowanie to wskazuje na dwojaki tryb zajmowania przez radę gminy stanowiska w kwestii obrotu gminnymi nieruchomościami gruntowymi, a to poprzez uchwalanie aktów o charakterze generalnym i abstrakcyjnym stanowiących akty prawa miejscowego, bądź też poprzez każdorazowe wyrażanie zgody na dokonywanie takich czynności prawnych w drodze aktów indywidualnych dotyczących konkretnych nieruchomości. To ostatnie ma miejsce w sytuacjach, gdy nie został uchwalony i opublikowany akt prawa miejscowego regulujący te kwestie. Podobnego unormowania ustawodawca nie zamieścił wprost w przepisie art. 68 ust. 1 i ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie upoważnia to jednak do przyjęcia stanowiska, że w sytuacji, gdy akt prawa miejscowego regulujący warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych obowiązujących w przypadku zbywania nieruchomości gminnych nie został podjęty, rada gminy nie może rozstrzygnąć takiej kwestii w drodze uchwały o charakterze indywidualnym i konkretnym. Akceptacja odmiennego stanowiska naruszałaby jedną z podstawowych reguł wnioskowań prawniczych (argumentum a maior ad minus). W konsekwencji tego, w przypadku nieuchwalenia przez radę gminy stosownego aktu prawa miejscowego nie byłaby możliwa sprzedaż nieruchomości gminnych z bonifikatą od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami mimo, że nabywcami tych nieruchomości byłyby podmioty wskazane w art. 68 ust. 1 tej ustawy, bądź też ich sprzedaż byłaby dokonywana na cele określone w tym przepisie. Sąd meriti z urzędu ustalił, że w dacie podejmowania uchwały objętej kontrolowanym rozstrzygnięciem nadzorczym Rada Miasta w M. nie podjęła uchwały, która w sposób generalny i abstrakcyjny ustalałaby wysokość stawek procentowych i warunków udzielania bonifikat obowiązujących przy sprzedaży Skarbowi Państwa nieruchomości gminnych. Tym samym brak było przeszkód natury prawnej do ustalenia przez Radę w drodze aktu indywidualnego i konkretnego stawki bonifikaty od ceny sprzedaży określonej w tym akcie nieruchomości gminnej zbywanej na rzecz Skarbu Państwa, którą mógł zastosować Burmistrz sprzedając tę nieruchomość na cel wskazany w uchwale. W ocenie Sądu pierwszej instancji, nieprawidłowe było natomiast zamieszczenie w tekście uchwały sformułowania o "wyrażeniu zgody" na udzielenie przedmiotowej bonifikaty. Sformułowanie to nawiązuje bowiem wprost do poprzedniego brzmienia art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Uchybienie to, w ocenie Sądu meriti, jako mieszczące się w przypadkach określonych w art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, nie miało jednak wpływu na byt prawny podjętej uchwały, a zatem nie upoważniało organu nadzoru do stwierdzenia jej nieważności. Sąd pierwszej instancji wskazał przy tym, iż Rada Miasta w M. w dniu [...] czerwca 2010 r., a zatem na tej samej sesji na której została podjęta sporna uchwała, Rada przyjęła uchwałę w sprawie zasad przeznaczania do sprzedaży lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy M., wysokości stawek procentowych i warunków udzielania bonifikat. Uchwała ta została podjęta z powołaniem się na art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a, art. 40 ust. 2 pkt 3 oraz art. 42 ustawy o samorządzie gminnym, a także art. 68 ust. 1 pkt 7, ust. 1a oraz ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odnosząc się natomiast do drugiego zarzutu Sąd meriti nie podzielił stanowiska Wojewody Śląskiego o naruszeniu zakwestionowaną uchwałą ustawowych kompetencji organu wykonawczego gminy. Z treści spornej uchwały nie wynika bowiem, że organ wykonawczy gminy został nią zobowiązany do sprzedaży Skarbowi Państwa nieruchomości gminnej z 50% bonifikatą. W § 1 tej uchwały Rada Miasta wyraziła jedynie zgodę na udzielenie 50% bonifikaty od ceny sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, które to sformułowanie nie znajduje oparcia w art. 68 ust. 1 i ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie można jednak – zdaniem Sądu pierwszej instancji – stawiać znaku równości między zgodą dotyczącą treści czynności prawnej, a zobowiązaniem do zawarcia tej czynności. Inaczej mówiąc zgoda udzielona przez Radę Miasta w M. nie zobowiązywała Burmistrza Miasta M. gospodarującego gminnym zasobem nieruchomości do zawarcia umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości z bonifikatą, a jedynie zezwalała temu organowi na jej sprzedaż z 50% bonifikatą. Bezsporne jest jednocześnie, że w art. 68 ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami ustawodawca wyposażył organ stanowiący gminy w kompetencję ustalania stawek procentowych bonifikat od ceny sprzedaży nieruchomości oraz określania na jakich warunkach bonifikaty takie mogą być udzielane. W skardze kasacyjnej, pełnomocnik Wojewody Śląskiego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu: naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 68 ust. 1 i ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez uznanie, że uchwała podjęta na podstawie art. 68 ust. 1 tej ustawy, której przedmiotem jest wyrażenie zgody na udzielenie bonifikaty, w sposób nieistotny narusza obowiązujące prawo, co skutkowało uchyleniem rozstrzygnięcia nadzorczego. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, pełnomocnik Wojewody Śląskiego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że przepis art. 68 ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazuje na minimalne wymogi w zakresie treści uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego regulującej zasady sprzedaży z bonifikatą nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Przepis ten wyraźnie wskazuje elementy, które uchwała winna zawierać. Jak wskazał organ, za takie ustawodawca uznał przede wszystkim: określenie warunków udzielania bonifikaty i ustalenie stawek procentowych tej bonifikaty. Wskazał więc ustawowe minimum, bez którego uchwała ta nie może uchodzić za akt zgodny z prawem. Użyte w przepisie tym wyrażenie "w szczególności" zezwala na przyjmowanie przez organ stanowiący gminy także innych, nie wymienionych w tym przepisie elementów, niemniej jednak – zdaniem organu – niespełnienie któregokolwiek z tych dwóch skutkuje bezwzględną nieważnością uchwały. Tymczasem Rada Miejska w M. wyrażając zgodę na udzielenie przez Burmistrza a bonifikaty przedmiotową uchwałą ograniczyła się jedynie do określenia wysokości stawki procentowej udzielanej obniżki. Rada przyjmując unormowania w przedmiocie bonifikaty nie uwzględniła wymaganych powyższym przepisem warunków udzielanej bonifikaty. Dalej pełnomocnik organu podniósł, że w jego ocenie, istotne naruszenie obowiązującego prawa, które uzasadniało wydanie przez ten organ rozstrzygnięcia nadzorczego nie polegało na tym, że Rada Miasta w M. ujęła w treści uchwały postanowienia wyrażające wolę udzielenia przez organ wykonawczy tej bonifikaty, przez co, jak wywodzi Sąd można to uznać z nieistotne naruszenie prawa, lecz na tym, że wskazany przepis art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie daje organowi stanowiącemu gminy kompetencji do podejmowania uchwał w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie tej bonifikaty - a bez zaistnienia której udzielenie jej nie byłoby możliwe. Gdyby nawet uznać, że nie można stawiać znaku równości pomiędzy zgodą na dokonanie czynności prawnej a zobowiązaniem do dokonania takiej czynności, w przedmiotowej sprawie, wyrażenie zgody na udzielenie bonifikaty wykracza poza przyznaną przez ustawodawcę delegację ustawową, a więc stanowi istotne naruszenie obowiązującego prawa. Tym samym przyjmując kwestionowaną przez organ nadzoru uchwałę Rada Miejska w M. wkroczyła w kompetencje organu wykonawczego - Burmistrza Miasta M. Czynności objęte regulacją uchwały należą do sfery wykonawczej i podjęcie przez Radę uchwały w tej materii stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady podziału organów gminy na stanowiące i wykonawcze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i w pełni zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności należy wskazać, że do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U Nr 206, poz.1590) organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego był uprawniony do wyrażenia zgody na udzielenie bonifikat od ceny ustalone zgodnie z art.67 ust.3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jedn. Tekst: Dz.U z 2004 r., Nr 261, poz.2603 ze zm.), jeżeli nieruchomość była sprzedawana na cele określone w art.68 ust.1 tejże ustawy, w tym stosownie do pkt 5 wskazanego ustępu na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Art.68 ust.1 stanowił bowiem, że w przypadkach tych "Właściwy organ może udzielić za zgodą odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku od ceny ustalonej zgodnie z art.67 ust.3". W wyniku nowelizacji ustawy, tj. od 7 stycznia 2010 r., zmieniło się brzmienie art.68 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który obecnie stanowi, że właściwy organ może w razie sprzedaży nieruchomości na cele określone w tym przepisie (pkt 1-11), udzielić bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art.67 ust.3, na podstawie odpowiednio zarządzenia wojewody albo uchwały rady lub sejmiku. Jednocześnie dodano w art. 68 ustawy ust.1b, zgodnie z którym w zarządzeniu wojewody albo uchwale rady lub sejmiku, o których mowa w ust.1 określa się w szczególności "warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych". Obecnie zatem, w przypadku zbywania przez gminę nieruchomości, to organ wykonawczy gminy decyduje o przyznawanych obniżkach cen przy sprzedaży poszczególnych nieruchomości, z zastrzeżeniem, że robi to w oparciu o zasady ustalone przez organ stanowiący oraz stosuje stawki procentowe ustalone przez ten organ. W konsekwencji art.68 ustawy nie przewiduje już wyrażania zgody przez radę gminy na udzielenie konkretnych bonifikat, uprawnienia o charakterze decyzyjnym w indywidualnych sprawach przekazane zostały przez ustawodawcę organowi wykonawczemu. Przyjęty w art.68 ustawy podział kompetencji jest jednoznaczny, nie dopuszczający wyjątków. Oznacza to, że pozbawiony jest oparcia w przepisach pogląd Sądu I instancji, że rada gminy, w sytuacji gdy nie ma aktu prawa miejscowego regulującego warunki udzielania bonifikat i wysokości stawek procentowych obowiązujących przy zakupie nieruchomości, może rozstrzygnąć tej kwestii w drodze uchwały o charakterze indywidualnym, konkretnym. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem Sądu, że użycie sformułowania o "wyrażeniu zgody" nie miało wpływu na byt prawny uchwały z uwagi na nieistotne naruszenie prawa, skoro wbrew powołanym przepisom o gospodarce nieruchomościami przyjęła do swojej kompetencji wyrażenie zgody na udzielenie bonifikaty. Należy zwrócić też uwagę, że zgodnie z art.68 ust.16 w zarządzeniu wojewody albo uchwale rady lub sejmiku określa się "w szczególności warunki udzielania bonifikat w wysokości stawek procentowych". Tego w kwestionowanej uchwale brak. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny - wobec braku naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć stosiny wpływ na wynik postępowania, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego – uchylił zaskarżone orzeczenie i rozpoznał skargę na podstawie art.188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u Nr 153 , poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art.203 i 205 § 2 p.p.s.a.