III SA/Wa 587/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca) Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant sekr. sąd. Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi C. z siedzibą w Szwajcarii na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz C. z siedzibą w Szwajcarii kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. C (dalej: "Spółka") zwróciła się [...] sierpnia 2009r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów podatku akcyzowego w zakresie importu i dystrybucji na terytorium kraju dwóch rodzajów produktów, zawierających alkohol etylowy: antyperspirantów oznaczonych kodem CN 3307 20 00 i płynów do higieny jamy ustnej oznaczonych kodem CN 3306 90 00. W stanie faktycznym wyjaśniła, że ww. produkty wytwarzane są poza Wspólnotą, w związku z czym Spółka na terenie Polski dokonuje ich importu (dopuszczenia do obrotu). Zawartość alkoholu etylowego w tych produktach przekracza 1,2% objętości. Wyjaśniła w odniesieniu do: 1) antyperspirantów, że doszło do skażenia alkoholu etylowego, zgodnie z przepisami państwa trzeciego, przy czym środek do skażenia nie znajduje się na liście, o której mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009r. Nr 3 poz. 11, ze zm., dalej: "u.p.a."). W innych państwach członkowskich antyperspiranty nie podlegają podatkowi akcyzowemu, zaś alkohol w nich zawarty jest wolny od podatku na mocy art. 27 ust. 1 lit. b) Dyrektywy Rady 92/83/EWG z 19 października 1992r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (dalej: "Dyrektywa strukturalna") - (alkohol użyto do produkcji wyrobów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi); 2) preparatów do higieny jamy ustnej (odświeżacze, płyny), że alkohol etylowy nie może być skażony środkiem zazwyczaj stosowanym do skażenia alkoholu, z uwagi na kontakt z błoną śluzową oraz ryzyko przypadkowego połknięcia, ale pozostałe składniki płynu powoduję, że jest on niezdatny do spożycia, dzięki czemu w innych państwach członkowskich alkohol etylowy uznawany jest za skażony zgodnie z wymogami dotyczącymi zwalniania alkoholu etylowego używanego do wytwarzania produktów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (art. 27 ust. 1 lit. b) Dyrektywy strukturalnej.). W związku z tym Spółka zapytała "czy import i dystrybucja przez Spółkę na terenie kraju wskazanych wyżej produktów wiążą się z jakimikolwiek obowiązkami w zakresie podatku akcyzowego?" Zdaniem Spółki opisana wyżej działalność jest neutralna z punktu widzenia przepisów akcyzowych - nie powoduje powstania żadnych obowiązków wynikających z tych przepisów. Sprowadzane produkty nie są wyrobami akcyzowymi, a zawarty w nich alkohol etylowy jest wolny od podatku akcyzowego. Zgodnie z art. 2 pkt 1 u.p.a. katalog wyrobów akcyzowych jest zamknięty i obejmuje m.in. napoje alkoholowe określone w załączniku nr 1 do u.p.a., jeśli natomiast dany produkt nie został wymieniony w ww. załączniku, nie jest on wyrobem akcyzowym. Opisane we wniosku produkty nie zostały wymienione w ww. załączniku 1, więc alkohol etylowy w nich zawarty będzie wolny od akcyzy. Zdaniem Spółki alkohol etylowy zawarty w ww. produktach będzie także wolny od akcyzy na mocy art. 92 i art. 93 u.p.a., choć jego ilość w ww. wyrobach nie przekracza 1,2% objętości, klasyfikowany jest do innej pozycji Nomenklatury Scalonej. W tym zakresie Spółka powołała się na wyrok WSA w Łodzi z 29 sierpnia 2008r. sygn. akt I SA/Łd 489/08. Spółka uznała ponadto, że za wyrób akcyzowy powinien zostać uznany alkohol używany jako komponent w produkcji antyperspirantów oraz płynów do higieny jamy ustnej. Do momentu jego zużycia jest to odrębny produkt, a w efekcie jego zużycia w procesie produkcji powstaje nowy produkt – antyperspirant, płyn do higieny jamy ustnej. Z momentem zużycia przestajemy mieć do czynienia z alkoholem etylowym jako odrębnym produktem występującym w obrocie. Antyperspiranty i płyny do higieny jamy ustnej nie mogą więc być uznane za wyroby akcyzowe. Spółka wyjaśniła jednak, że z uwagi na brzmienie poz. 43 załącznika nr 1 u.p.a. rozważą uznanie alkoholu etylowego zawartego ww. produktach za wyrób akcyzowy. Wówczas alkohol ten będzie podlegał zwolnieniu z akcyzy, bo został zużyty do wytworzenia produktów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. W konsekwencji Spółka, w związku z importem ww. produktów na terenie kraju, nie będzie zobowiązana do dokonania rejestracji do celów podatku akcyzowego, składania deklaracji podatkowych, ani deklarowania podatku akcyzowego w zgłoszeniach celnych. Zwolnienie z podatku akcyzowego ustanowione w przepisach krajowych (art. 30 ust. 9 pkt 3 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a.) powinny być odczytywane w zgodzie z celem i zasadami opodatkowania napojów alkoholowych wynikającymi z prawa wspólnotowego, w tym z ww. Dyrektywy strukturalnej. Alkohol zawarty sprowadzanych przez Spółkę produktach powinien podlegać obligatoryjnemu zwolnieniu na mocy art. 27 ust. 1 lit. b) Dyrektywy strukturalnej. Zwolnienie to należało przetransponować do krajowego porządku prawnego w taki sposób aby umożliwić osiągnięcie celu Dyrektywy, którym co do zasady jest opodatkowanie alkoholu przeznaczonego wyłącznie do celów konsumpcyjnych. Wolny od akcyzy powinien być alkohol używany do celów innych niż konsumpcyjne, co ma potwierdzenie w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (dalej "ETS") z 19 kwietnia 2007r. C-63/06, w którym podkreślono obligatoryjny charakter zwolnień zawartych w art. 27 ust. 1 ww. Dyrektywy. Spółka wskazała również, że szerszy jest zakres zwolnienia wskazanego w art. 27 ust. 1 lit. b) ww. Dyrektywy od zwolnienia zawartego w art. 30 ust. 9 pkt 3 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a. Tym samym norma prawa krajowego winna być uzupełniona w procesie stosowania prawa o pozostałe przypadki objęte treścią art. 27 ust. 1 lit. b) ww. Dyrektywy strukturalnej. Tylko wówczas zwolnienie przewidziane w art. 30 ust. 9 pkt 3 u.p.a. będzie spójne z analogicznym zwolnieniem przewidzianym w art. 30 ust. 9 pkt 2 u.p.a. dotyczącego wyrobów nabywanych wewnątrzwspólnotowo. Art. 27 ust. 1 lit. b Dyrektywy strukturalnej nie różnicuje warunków zwolnienia alkoholu od rodzaju transakcji, sposobu w jaki alkohol etylowy wprowadzono na rynek wspólnotowy. W związku z tym Spółka uznała, że ani import ani dystrybucja na terenie kraju ww. produktów nie wiąże się z jakimikolwiek obowiązkami w zakresie podatku akcyzowego. 2. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z [...] listopada 2009r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy i odwołaniu się do treści art. 2 pkt 1, art. 92 i art. 93 ust. 1 u.p.a. oraz poz. 43 załącznika nr 1 do u.p.a. uznał za wyrób akcyzowy alkohol etylowy zawarty w antyperspirantach i płynach do higieny jamy ustnej. Wskazał również, że na mocy art. 8 ust. 1 pkt 3 u.p.a. przedmiotem opodatkowania jest import wyrobów akcyzowych wskazanych we wniosku o interpretację. Wyjaśnił przy tym, że ustawodawca przewidział zwolnienie z tego podatku w art. 30 ust. 9 pkt 3 u.p.a. w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a. Skoro w przedstawionym stanie faktycznym środek użyty do skażenia antyperspirantów nie znajduje się na liście środków, o których mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a., zwolnienie od akcyzy określone w art. 30 ust. 9 pkt 3 u.p.a. nie ma zastosowania. Skoro natomiast ustawodawca nie przewidział zwolnienia alkoholu etylowego nieskażonego w płynach do higieny jamy ustnej - niemożliwe jest też zastosowanie zwolnienia do tych produktów. Alkohol zawarty w antyperspirantach i w płynach do higieny jamy ustnej podlega opodatkowaniu akcyzą. Spółka, jako osoba wskazana w art. 13 ust. 1 u.p.a., dokonując importu ww. wyrobów będzie zobowiązana dopełnić m.in. obowiązków określonych w art. 16 ust. 1 i art. 27 ust. 1 u.p.a., zaś dalsza sprzedaż tych wyrobów na terytorium kraju (po uregulowaniu zobowiązań z tytułu importu) nie będzie objęta podatkiem. 3. Skarżąca w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wniosła o zmianę interpretacji zgodnie z jej wnioskiem. 4. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie ww. interpretacji, z uwagi na naruszenie: 1) art. 30 ust. 9 pkt 3 u.p.a. w związku z art. 27 ust. 1 lit. b) Dyrektywy strukturalnej - przez pominięcie przez Ministra Finansów w procesie wykładni celów i zasad opodatkowania alkoholu i napojów alkoholowych wynikających z ww. Dyrektywy oraz orzecznictwa ETS; 2) art. 14c § 2 w związku z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz. 60; dalej: "O.p.") – przez wydanie interpretacji wykraczającej poza stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku, przez przyjęcie, iż alkohol zawarty w sprowadzanych przez Skarżącą płynach do higieny jamy ustnej nie jest uznawany za skażony. W uzasadnieniu skargi Spółka w sposób zasadniczy podtrzymała stanowisko zaprezentowane we wniosku o interpretację, omówione wyżej, jak również w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Stwierdziła ponadto, powołując się ww. wyroki ETS: C-63/06 i C-482/98, że w sprawie nie występuje ryzyko wykorzystania alkoholu etylowego do celów, które powinny podlegać akcyzie. W związku z tym, warunki zwolnień przewidziane w prawie krajowym, w szczególności warunki z art. 30 ust. 9 u.p.a., nie mogą prowadzić do odmowy zastosowania zwolnienia z ww. przepisu Dyrektywy i czynić jej norm nieskutecznymi. Zaznaczyła także, że Minister Finansów zawężając zastosowanie normy prawnej wyłącznie do regulacji krajowych pominął, że organy administracyjne są w taki sam sposób, jak sądy krajowe, zobowiązane do stosowania przepisów wspólnotowych oraz do powstrzymywania się od stosowania przepisów prawa krajowego, które są z nimi sprzeczne. W tym zakresie odwołała się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 listopada 2009r. sygn. akt III SA/Wa 832/09. Skarżąca uzasadniając zarzut naruszenia art. 14c § 2 w związku z art. 14b § 3 O.p. Podniosła także, wskazując na wyrok NSA z 16 lutego 2007r. sygn. akt I FSK 97/06, iż Minister Finansów przekroczył swoje kompetencje w zakresie oceny stanu faktycznego zawartego we wniosku, w którym nie podała, że w płynach do higieny jamy ustnej zawarty jest alkohol etylowy nieskażony. W rzeczywistości wydano interpretację do odmiennego - niż podany we wniosku - stanu faktycznego. 6. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 2. Stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym Sąd uwzględniając skargę na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.) uchyla ten rodzaj aktu administracyjnego (art. 146 § 1 P.p.s.a.), uwzględniając naruszenia prawa, których dopuścił się organ administracyjny przy ich wydawaniu (naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności - art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 P.p.s.a.). 3. W rozpoznanej sprawie istota sporu sprowadza się do tego czy import produktów zawierających alkohol etylowy (antyprespiranty i preparaty do higieny jamy ustnej) zawierające alkohol etylowy podlegają zwolnieniu z opodatkowania na mocy przepisu art. 27 ust. 1 lit. b Dyrektywie strukturalnej, czy też należy zastosować przepis art. 30 ust. 9 pkt 3 u.p.a. w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a., które - zdaniem Ministra Finansów - uniemożliwiają zastosowanie zwolnienia z podatku akcyzowego. Z art. 30 ust. 9 pkt 3 u.p.a. wynika, że zwolnieniu podlega jedynie alkohol etylowy zawarty w importowanych wyrobach nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, skażony środkami skażającymi, o których mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a. Przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a. stanowi, że "zwalnia się od akcyzy ze względu na przeznaczenie również alkohol etylowy skażony środkami skażającymi, określonymi przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych spośród środków dopuszczonych do skażania alkoholu etylowego na podstawie przepisów wydanych na podstawie ustawy z dnia 2 marca 2001r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych (Dz. U. Nr 31, poz. 353, z 2002 r. Nr 166, poz. 1362 oraz z 2004 r. Nr 29, poz. 257 i Nr 173, poz. 1808) i wykorzystywany do produkcji produktów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi - wyłącznie w przypadkach, o których mowa w ust. 3 pkt 1 lub 8, jeżeli spełnione są warunki, o których mowa w ust. 5-13; Poza sporem pozostaje natomiast kwestia dystrybucji importowanych towarów. Strony bowiem zgodnie uznają, że nie będzie ona objęta podatkiem akcyzowym. Niesporna jest również kwestia uznania za wyrób akcyzowy alkoholu etylowego zawartego w produktach wskazanych we wniosku o interpretację. 4. Zdaniem Sądu interpretacja dokonana przez Ministra Finansów nie odpowiada prawu z dwóch powodów. 5. Sąd przyznaje rację skarżącej Spółce, że wydając zaskarżoną interpretację oraz w związku z tym dokonując wykładni art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 30 ust. 9 pkt 3 u.p.a. Minister Finansów całkowicie pominął przepisy prawa wspólnotowego – dyspozycję art. 27 ust. 1 lit. b Dyrektywy strukturalnej. Przy ponownym wydaniu interpretacji indywidualnej Minister Finansów zobowiązany będzie dokonać prowspólnotowej wykładni i art. 30 ust. 9 pkt 3 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a., z uwzględnieniem treści płynących z art. 27 ust. 1 lit. b Dyrektywy strukturalnej. Z art. 27 ust. 1 lit. b Dyrektywy strukturalnej wynika, że Państwa Członkowskie zwalniają produkty objęte niniejszą dyrektywą z ujednoliconego podatku akcyzowego na warunkach, które zostaną przez nie określone w celu zagwarantowania prawidłowego i uczciwego stosowania takich zwolnień oraz zapobiegania wszelkim ewentualnym wypadkom uchylania się, omijania lub naruszania tych przepisów, gdy produkty te są denaturowane zgodnie z wymogami jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego i używane do wytwarzania jakiegokolwiek produktu nieprzeznaczonego do spożycia przez ludzi. W procesie stosowania prawa organ podatkowy powinien uzupełnić ww. normę prawa krajowego – art. 30 ust. 9 pkt 3 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a. o przypadki objęte treścią art. 27 ust. 1 lit. b) ww. Dyrektywy strukturalnej. Tylko wówczas zwolnienie przewidziane w art. 30 ust. 9 pkt 3 u.p.a. będzie spójne z przewidzianym w prawie wspólnotowym - art. 27 ust. 1 lit. b Dyrektywy strukturalnej, która nie różnicuje warunków zwolnienia alkoholu od rodzaju transakcji, sposobu w jaki alkohol etylowy wprowadzono na rynek wspólnotowy. 6. Sąd stoi również na stanowisku, że z żadnego z obowiązujących przepisów prawa nie wynika uprawnienie Ministra Finansów do zmiany stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nakreślonego przez wnioskodawcę, stosownie do art. 14b § 3 O.p., we wniosku o interpretację. Jeśli wnioskujący przedstawi stan faktyczny w sposób wyczerpujący nie jest zatem możliwe jego modyfikowanie przez organ podatkowy w ten sposób, że pewne sformułowania ze stanu faktycznego zostaną pominięte, a inne wzięte pod uwagę. Spółka w stanie faktycznym opisała dwa rodzaje produktów: antyperspiranty i preparaty do higieny jamy ustnej, wskazując w sposób wyraźny w odniesieniu do preparatów do higieny jamy ustnej, że alkohol zawarty w tych produktach uznawany jest w innych państwach członkowskich UE za skażony zgodnie z wymogami dotyczącymi zwalniania alkoholu etylowego używanego do wytwarzania produktów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (art. 27 ust. 1 lit. b Dyrektywy strukturalnej). Stan faktyczny w części dotyczącej preparatów do higieny jamy ustnej zobowiązywał zatem Ministra Finansów do uwzględnienia w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej interpretacji treści ww. przepisu art. 27 ust. 1 lit. b Dyrektywy strukturalnej, na który powoływała się skarżąca we wniosku, uzasadniając własne stanowisko w sprawie. Tymczasem organ podatkowy skoncentrował się wyłącznie na interpretacji przepisów prawa krajowego – w szczególności art. 30 ust. 9 pkt 3 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a., co nie jest ani prawidłowe z punktu widzenia art. 14c § 1 i 2 O.p., ani wystarczające do udzielenia odpowiedzi na pytanie Spółki czy z ww. produktami wiążą się jakiekolwiek obowiązki w zakresie podatku akcyzowego, z uwagi szczególnie na szerszy zakres zwolnienia wskazany w art. 27 ust. 1 lit. b) Dyrektywy strukturalnej od zwolnienia przewidzianego w art. 30 ust. 9 pkt 3 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a., jak również cele stawiane w dyrektywie. Z preambuły do ww. Dyrektywy strukturalnej wynika, że konieczne jest stworzenie systemu wymiany informacji o obowiązujących w każdym Państwie Członkowskim wymogach dotyczących procesów denaturacji, odnośnie alkoholu całkowicie denaturowanego oraz akceptacji takich wymogów przez inne Państwa Członkowskie. Sąd zwraca również uwagę Ministra Finansów, że ETS w powoływanych przez Spółkę wyrokach z 7 grudnia 2000r. C-482/98 (teza 50) i z 19 kwietnia 2007r. C-63/06 (teza 18) wskazał, że zwolnienie produktów objętych art. 27 ust. 1 Dyrektywy strukturalnej stanowi zasadę, a odmowa jego przyznania wyjątek. Przyznane tym przepisem państwom członkowskim uprawnienie do określania warunków w celu zagwarantowania prawidłowego i uczciwego stosowania takich zwolnień oraz zapobiegania wszelkim ewentualnym wypadkom uchylania się, omijania lub naruszania przepisów, nie może podważać bezwarunkowego charakteru obowiązku zwolnienia przewidzianego w tym przepisie. 7. Sąd stwierdza, że jakkolwiek prawidłowe jest stwierdzenie Ministra Finansów zawarte w zaskarżonej interpretacji, że wymagania odnośnie sposobu skażania pozostawiono do dyspozycji każdego z Państw Członkowskich, niemniej jednak zarówno z treści art. 27 ust. 1 lit. b Dyrektywy strukturalnej, jak również wypracowanego na gruncie tego przepisu orzecznictwa ETS wynika, że metoda denaturacji powinna być uznawana bądź przez przepisy wspólnotowe, bądź przez prawo krajowe. Dopiero w sytuacji, gdy metoda denaturacji nie będzie zaakceptowana w przez Wspólnotę bądź prawo krajowe, produkt (alkohol zawarty w produkcie nieprzeznaczonym do spożycia przez ludzi) nie może zostać zwolniony (por. wyrok ETS z 7 grudnia 200r. C-482/98, LEX 43/2010). 8. Sąd stwierdza ponadto, że Spółka opisując stan faktyczny w odniesieniu do antyprespirantów wskazuje, że doszło do skarżenia alkoholu etylowego, zgodnie z przepisami państwa trzeciego (a nie Państwa Wspólnoty, o którym mowa w Dyrektywie strukturalnej). Spółka wyjaśnia przy tym, że środek do skażenia nie znajduje się na liście, o której mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a. Spółka stwierdza również, że w innych państwach członkowskich antyperspiranty nie podlegają podatkowi akcyzowemu, zaś alkohol w nich zawarty jest wolny od podatku na mocy art. 27 ust. 1 lit. b) Dyrektywy strukturalnej. Zdaniem Sądu stwierdzenie Spółki że w innych państwach członkowskich antyperspiranty nie podlegają podatkowi akcyzowemu, zaś alkohol w nich zawarty jest wolny od podatku na mocy art. 27 ust. 1 lit. b) Dyrektywy strukturalnej jest na tyle nieprecyzyjne, że Minister Finansów przed ponownym udzieleniem zaskarżonej interpretacji, aby uchronić się od nieprawidłowych ocen, powinien, na mocy art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 14b § 3 O.p., wezwać Spółkę do uzupełnienia ww. stwierdzenia przez wskazanie - czy ww. antyprespiranty były denaturowane zgodnie z wymogami któregokolwiek z Państw Członkowskich, a następnie zając w tym zakresie stanowisko przy jednoczesnym powiązaniu przepisów polskiej ustawy z dyspozycją art. 27 ust. 1 lit. b) Dyrektywy strukturalnej. 9. Od przystąpienia Polski do Unii Europejskiej organy podatkowe (w tym również Minister Finansów ponownie rozpatrujący sprawę z wniosku skarżącej Spółki) zobowiązane są do interpretacji przepisów prawa krajowego z uwzględnieniem norm prawa wspólnotowego, a w sytuacji wątpliwości co do zgodności prawa krajowego (art. 30 ust. 9 pkt 3 u.p.a.) z prawem wspólnotowym dać pierwszeństwo normom prawa unii – w rozpoznawanej sprawie art. 27 ust. 1 lit. b) Dyrektywy strukturalnej. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Minister Finansów zobowiązany jest przy wydawaniu interpretacji indywidualnej, w związku z wnioskiem skarżącej Spółki, uwzględnić wykładnię dokonaną przez ETS w wyżej wskazanych wyrokach. 10. Sąd, mając powyższe na uwadze, na mocy art. 146 § 1 P.p.s.a., doszedł do wniosku, że zasadne jest uwzględnienie skargi, z uwagi na zasadność podniesionych w niej zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego (punkt pierwszy sentencji). Orzeczenie z punktu drugiego ma uzasadnienie w dyspozycji art. 152 P.p.s.a., który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określi czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Sąd w odniesieniu do wniosku o zwrot kosztów sądowych zauważa, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także koszty zastępstwa procesowego, o czym stanowi art. 205 § 2 oraz art. 212 § 1 P.p.s.a. Wniosek o zwrot kosztów (punkt trzeci sentencji) Sąd rozstrzygnął zatem na mocy wyżej wskazanych przepisów, zasądzając na rzecz skarżącej Spółki 457 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (200 zł), wynagrodzenia ustanowionego w sprawie doradcy podatkowego (240 zł) oraz opłaty skarbowej za pełnomocnictwo (17 zł).