II OSK 447/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant Daniel Zdzieszyński po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 803/10 w sprawie ze skargi K. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 803/10 oddalił skargę K. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej przez niego inwestycji. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Burmistrz T. , działając z urzędu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 96 ust. 1, art. 96 ust. 2 pkt 1, art. 96 ust. 3 pkt 1 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199 poz. 1227 ze zm., dalej ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) zawiesił postępowanie prowadzone z wniosku D. P. i K. P. o wydanie decyzji określającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonów hodowlanych do hodowli norek, budynku socjalno-biurowego, budynku gospodarczego, chłodni, silosów na karmę, płyty obornikowej ze zbiornikiem na odcieki, szczelnego zbiornika bezodpływowego oraz budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej gospodarstwa rolnego. Uzasadniając Burmistrz wskazał, że uznając, iż planowana inwestycja może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, nałożył na wnioskodawców obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Poznaniu kopii uzupełnionego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, karty informacyjnej przedsięwzięcia, poświadczonej kopii mapy ewidencyjnej obejmującej teren przewidywanej inwestycji oraz teren na który inwestycja będzie oddziaływać, oraz informacji o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto Burmistrz uznał, że do czasu rozstrzygnięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu postępowanie należy zawiesić. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pełnomocnik wnioskodawcy powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że skarżący nie kwestionuje, że działki na których planowana jest inwestycja położone są w kilkukilometrowej odległości od granicy obszaru Natura 2000. Dla stwierdzenia, czy planowane przedsięwzięcie spełnia przesłanki zawarte w art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, konieczne jest więc ustalenie, czy może ono znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Ustalenie, czy zachodzi taka sytuacja odbywa się na zasadach określonych w rozdziale piątym zatytułowanym "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000" działu V "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000" ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zgodnie z przywoływanym przez organy administracji art. 96 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Stosownie do treści art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jeśli organ, o którym wyżej mowa uzna, że przedsięwzięcie, inne niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska dokumentów wymienionych w punktach 1-5 tego przepisu. W myśl art. 97 ust. 1-2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku regionalny dyrektor ochrony środowiska po otrzymaniu dokumentów, o których mowa w art. 96 ust. 3 tej ustawy, w przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 postanowieniem nakłada obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Stosownie do treści art. 97 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ustalenie, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 skutkuje wydaniem przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska postanowienia stwierdzającego, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Według art. 98 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000. Stosownie do treści art. 98 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku dopiero ustalenie w postępowaniu ocenowym, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie wpływać na obszar Natura 2000, może skutkować odmową uzgodnienia warunków jego realizacji. Ustalenie zaś, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 powoduje, że właściwy organ uzgadnia warunki jego realizacji (art. 98 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Postanowienie wydawane w oparciu o art. 97 ust. 1 i 2 wymienionej ustawy otwiera zatem drogę do przeprowadzenia postępowania ocenowego, które stanie się podstawą dla orzeczenia o uzgodnieniu lub odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000. Sąd podzielił stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1402/10, że przepisy rozdziału piątego działu V ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku pozwalają dostrzec gradację przesłanek warunkujących wydanie określonych rozstrzygnięć właściwych organów administracji oraz warunkujących - w wyniku wydanych rozstrzygnięć - możliwość przejścia do kolejnych etapów postępowania. Należy podkreślić, że dla wydania postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 nie jest niezbędne ustalenie, że przedsięwzięcie to będzie oddziaływać na obszar Natura 2000. Dla wydania takiego postanowienia wystarczające jest ustalenie stanu potencjalnego, tzn., że przedsięwzięcie może wpływać na taki obszar. Tym bardziej, nie jest w tym przypadku konieczne ustalenie, iż planowane przedsięwzięcie może znacząco i negatywnie wpływać na obszar Natura 2000. Ta bowiem kwestia jest przedmiotem ustalenia na etapie postępowania prowadzonego przez organy ochrony środowiska. Przedstawione wyżej uwarunkowania korespondują z zasadą przezorności (ostrożności), a także z zasadą prewencji (stosowania działań zapobiegawczych). Obie wskazane zasady są zasadami polityki Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony środowiska i znajdują swe źródło w art. 191 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C z dnia 30 marca 2010 r. nr 83/47 - wersja skonsolidowana). Stanowią więc one element krajowego porządku prawnego. Zasada przezorności zobowiązuje instytucję lub osobę, która zamierza podjąć określone działania do udowodnienia, że jej działalność nie spowoduje zagrożenia dla środowiska. W przypadku, gdy wykazanie braku zagrożenia dla środowiska nie jest możliwe, konieczne jest podjęcie działań chroniących środowisko. Z kolei zasada prewencji zakłada konieczność rozważenia potencjalnych skutków określonego działania i podjęcia na podstawie tej analizy działań zapobiegawczych. Obie wskazane zasady znajdują odzwierciedlenie w art. 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.Urz. UE L z dnia 22 lipca 1992 r. nr 206/7). W ustawodawstwie krajowym ich realizacja następuje m.in. przez zawarte w dziale V ustawy ocenowej uregulowanie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000. Obie zasady zostały wprost wyrażone w art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.), zgodnie z którym, kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu (ust. 1), oraz zgodnie z którym, kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze (ust. 2). Na tle stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, respektowanie zasady przezorności oznacza, że w sytuacji, gdy brak pewności, iż oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest nieznaczące, to należy przyjąć, że może ono znacząco wpływać na obszar Natura 2000,. Z kolei poszanowanie zasady prewencji będzie w takiej sytuacji oznaczać, iż zasadne jest stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, które da odpowiedź na pytanie, czy przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar, czy też może będzie znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar, co z kolei - z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - przesądzi o dopuszczalności lub niedopuszczalności uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Mając na względzie przedstawione rozumienie zasad przezorności i prewencji, a także powołane wyżej rozważania odnośnie do materialnoprawnego warunku wydania postanowienia o stwierdzeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 Sąd uznał, że w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy zaistniała nie tylko formalna, ale i materialnoprawna podstawa do wydania takiego postanowienia. Organ administracji miał zatem obowiązek stwierdzenia przedmiotowego obowiązku. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ponieważ organ I instancji uznał, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a dokonanie oceny tego oddziaływania należy do innego organu, w ocenie Sądu Burmistrz postąpił trafnie, zawieszając toczące się postępowanie dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy do czasu, aż inny organ zajmie stanowisko. Konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania okaże się, że ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi. Od powyższego wyroku K. P. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Jako podstawy kasacyjne skarżący wskazał art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4, art. 113 § 1 p.p.s.a. tj. naruszenie przez WSA w Poznaniu przepisów postępowania polegające na nie rozważeniu i wyjaśnieniu wszystkich zarzutów podniesionych w skardze - sporządzeniu uzasadnienia wyroku niezawierającego odniesienia się przez Sąd do wszystkich zarzutów skarżącego poza punktem 1 i 2, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkować nierozpoznaniem jej istoty. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że WSA w Poznaniu w ogóle nie rozważał podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia art. 6-12 k.p.a., art. 77 § 2 k.p.a., art. 124 k.p.a., a rozwiniętych w punktach 3-8 uzasadnienia skargi. WSA w Poznaniu wyjaśniając i uzasadniając swoje rozstrzygnięcie nie rozważył zarzutów opisanych w punkcie 3 (tj. kwestii wydostania się zwierząt - zasada prawdy obiektywnej), w punkcie 4 (tj. czynnego udziału strony w postępowaniu - zasada wysłuchania strony), w punkcie 5 (tj. sposobu zebrania dowodów, w szczególności dowodu z opinii Dyrektora Instytutu Ochrony Przyrody PAN z 17 grudnia 2009 r. - zbierania i oceny dowodów), w punkcie 6 (wyczerpującego informowania strony - zasady udzielania informacji), w punkcie 7 (zasada szybkości i prostoty postępowania) i w punkcie 8 (zasady pogłębiania zaufania) uzasadnienia w/w skargi. W uzasadnieniu do tego zarzutu wskazano, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to tym bardziej Sąd winien rozważyć wszystkie zarzuty podniesione w skardze. Jednocześnie należy podkreślić, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego powinno mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd I instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu. Brak odniesienia się do zarzutów nie daje możliwości kontroli instancyjnej orzeczenia. Nadto stwierdzono iż sąd administracyjny nie może ograniczyć się do ogólnikowych stwierdzeń czy też tylko do przytoczenia zarzutów bez odniesienia się do każdego z nich z osobna. Winien dokonać analizy ich zasadności (oceny prawnej) i wyjaśnić stronie, dlaczego w świetle przepisów prawa jej stanowisko jest prawidłowe bądź nieprawidłowe. To, że WSA w Poznaniu nie rozważył i nie wyjaśnił zarzutów związanych z: - kwestią wydostania się zwierząt - zasadą prawdy obiektywnej, - udziałem strony w postępowaniu - zasadą wysłuchania strony, - sposobem zebrania dowodów, w szczególności z dowodem z opinii Dyrektora Instytutu Ochrony Przyrody PAN z 17 grudnia 2009 r. - zbieraniem i ocena dowodów, - wyczerpującym informowaniem strony - zasadą udzielania informacji - zasadą szybkości i prostoty postępowania - zasadą pogłębiania zaufania miało niewątpliwie wpływ na rozstrzygnięcie. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 174 pkt 2 tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. polegające na nie uchyleniu zaskarżonych postanowień SKO w Pile i Burmistrza T. (tj. na nie uwzględnieniu skargi) pomimo tego, że orzeczenia te nie odpowiadają prawu oraz naruszenie art. 174 pkt 1 tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, polegające na jego zastosowaniu (błąd subsumcji) - tzn. na błędnym uznaniu, że planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 poprzez "ryzyko uwolnienia norki amerykańskiej do środowiska przyrodniczego". W uzasadnieniu do tego zarzutu podniesiono, że w ocenie skarżącego naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy. Nie przedstawiając wystarczających dowodów (zebranych zgodnie z prawem) dokonano błędnej oceny (wadliwie uznano), że planowana hodowla norek jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, usytuowany w znacznej odległości od miejsca inwestycji - 8 km. Stan potencjalnego oddziaływania bezzasadnie wyolbrzymiono nie przytaczając dowodów na takie oddziaływanie. W orzeczeniach nie wskazano w jaki sposób norka może pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych, wpłynąć negatywnie na inne gatunki oraz pogorszyć integralność obszaru Natura 2000. Subiektywna ocena o znacząco negatywnym oddziaływaniu hodowli nie została poparta żadnymi argumentami- brak uzasadnienia zarówno faktycznego, jaki prawnego. Skarżący niewątpliwie posiada zarówno wiedzę, możliwości techniczne i organizacyjne, które spowodują, że ryzyko wydostania się norki z terenu hodowli będzie zerowe. Niesłusznie zasada przezorności i prewencji wzięła górę nad zasadą swobody działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 141 § 4 i art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozważnie podniesionych w skardze zrzutów naruszenia art. 6 – 12, art. 77 § 2 i art. 124 k.p.a. są chybione z kilku powodów. Po pierwsze zarzuty te w olbrzymiej swojej większości były całkowicie gołosłowne i nie zawierały uzasadnienia. Po drugie w bardzo szerokiej analizie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1277 z późn. zm.) Sąd I instancji wykazał całkowitą zgodność z prawem i zasadność postanowienia wydanego na podstawie art. 96 ust. 3 tej ustawy nakładającego na skarżącego obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Poznaniu dokumentów określonych w tym przepisie. Były one niezbędne, aby ten właśnie organ zgodnie z art. 97 tej samej ustawy ocenił, czy zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Jeżeli z przedłożonych w oparciu o art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. dokumentów będzie wynikało, ze przedsięwzięcia takie może znacząco oddziaływać na ten obszar, obowiązek przeprowadzenie oceny oddziaływania na ten obszar zostanie nałożony w drodze postanowienia tego właśnie Dyrektora, w przeciwnym przypadku wyda on postanowienie w oparciu o art. 97 ust. 5 tej ustawy o braku potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. Szczegółowa analiza wskazanych przepisów dokonana przez Sąd I instancji, którą podziela Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną wskazuje, że podniesione w skardze do Sądu I instancji zarzuty naruszenia wymienionych przepisów k.p.a. były niezasadne. Organ administracji, co wykazał Sąd, działał na podstawie wskazanych przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz art. 97 § 4 k.p.a. – zarzut naruszenia art. 6 i 7 k.p.a. w zakresie zasady praworządności był chybiony. Organ administracji nie naruszył też zasady prawdy obiektywnej i zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu stron – art. 7 k.p.a. Działał także w zgodzie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasada udzielania informacji stronom – art. 8 i 9 k.p.a. Ne została też naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu – art. 10 k.p.a., bowiem zawiadomiono stronę o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym – art. 10 k.p.a. Dodać można, że strona reprezentowana zresztą przez profesjonalnego pełnomocnika, niezależnie od tego zawiadomienia, mogła zgodnie z przepisami art. 73 i 74 k.p.a. w każdym stadium postępowania przeglądać akta sprawy i czynić z nich notatki i odpisy, bądź też nawet zażądać wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, gdyby uzasadniła to swym ważnym interesem. Skorzystanie z tego uprawnienia usunęłoby wątpliwości składającego skargę kasacyjna związane ze znajdującą się w aktach sprawy opinia Dyrektora Instytutu Ochrony Przyrody PAN z dnia 17 grudnia 2009 r. Nie została też w sprawie naruszona ani zasada przekonywania, ani zasada szybkości i prostoty postępowania – art. 11 i 12 k.p.a. Przepis bowiem art. 97 § 4 k.p.a. zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do obligatoryjnego zawieszenia postępowania, gdy w sprawie istnieje konieczność rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej przez inny organ lub sąd. Jest rzeczą niewątpliwą, iż taką kwestię stanowi konieczność podjęcia rozstrzygnięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu czy istnieje potrzeba, czy też występuje jej brak – przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zamierzenia inwestycyjnego skarżącego i jego żony. Ani ze skargi, ani ze skargi kasacyjnej nie wynika, w czym organ administracji uchybił art. 77 § 2 k.p.a. – nie można więc precyzyjne do tej kwestii się odnieść. Zauważyć natomiast można. mimo, iż nie wynika to ani ze skargi ani ze skargi kasacyjnej, iż art. 124 k.p.a. nie został przez organ administracji naruszony, bowiem zaskarżone postanowienie spełniło wymogi przewidziane w tych przepisach. Powyższe rozważania wskazują, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej Sąd I instancji rozpoznał wszystkie sformułowane w skardze zarzuty, chociaż można odnotować, iż dla precyzji swych rozważań lepiej byłoby, aby w sposób wyraźny i niebudzący wątpliwości odniósł się do nich – powołując konkretne przepisy i stwierdzając niezasadność zarzutów ich naruszenia. Zupełnie nietrafny jest zarzut naruszenia art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Powołane bowiem w zaskarżonym wyroku zasady przezorności i prewencji – zasady polityki Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony środowiska wskazują, iż to nie organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne ma być zlokalizowane w odległości kilku kilometrów od obszaru Natura 2000 ma rozstrzygać, czy przedsięwzięcie takie może znacząco oddziaływać na ten obszar. Zamierzona hodowla zwierząt futerkowych w takiej odległości od tego obszaru mogła bowiem zasadnie wywołać u organów administracji obu instancji wątpliwości, co do potencjalnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000. Skoro wyżej wskazane zarzuty okazały się być nietrafne, to tym samym także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 151 p.p.s.a. polegający na nieuchyleniu zaskarżonego postanowienia i oddaleniu skargi okazał się niezasadny. Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.