I SA/Łd 1269/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. w sprawie określenia T. D. zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok w kwocie 67, 537,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organu II instancji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. W wyniku przeprowadzonej kontroli w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych z działalności spółki cywilnej PPHU "A." za 2006 rok Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wydał decyzję określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok w wysokości 67.537,00 zł. Organ pierwszej instancji zakwestionował zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów spółki cywilnej "A." wysokość dokonanych za cały 2006 rok odpisów amortyzacyjnych. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. uznał, iż koszty uzyskania przychodów zostały przez skarżącego zawyżone - odpowiednio do przysługującego 50% udziału w Spółce "A." - o kwotę 34.540,19 zł, wynikającą z zaliczenia do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych za okres I-III i XII 2006r., tj. gdy przedmiotowe środki trwałe nie były wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. Od decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie. Mając na uwadze zarzuty odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podniósł, iż w badanym roku skarżący posiadał wraz ze wspólnikiem J. S. udziały w dochodach i stratach działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki cywilnej pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowo - Usługowe "A." w wysokości po 50% każdy. Działalność w 2006 roku prowadzona była w zakresie: handlu maszynami do budowy dróg, zakupu maszyn do budowy dróg pod wynajem, naprawy (serwisu) maszyn własnych do budowy dróg oraz maszyn powierzonych (obcych); produkcji części do maszyn drogowych (wykorzystywanych do napraw własnych jak również ich sprzedaż). Wyjaśniono, że w wyniku przeprowadzonej kontroli organ pierwszej instancji ustalił, iż spółka "A." świadczyła usługi dzierżawy (najmu) maszyn do budowy dróg wyłącznie w miesiącach kwiecień - listopad 2006 roku, natomiast w pozostałych miesiącach, tj. styczeń-marzec i grudzień 2006 roku, przychód z tego tytułu nie został przez spółkę wykazany w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Na okoliczność wynajmu maszyn spółka nie sporządzała umów w formie pisemnej. Wskazano, że brak przychodów z tytułu dzierżawy maszyn do budowy dróg w miesiącach zimowych w piśmie z dnia 5 października 2009 r. skarżący uzasadnił niesprzyjającymi do budowy dróg warunkami atmosferycznymi. Dalej podniesiono, że kontrola przeprowadzona przez organ kontroli skarbowej doprowadziła do wniosku, iż spółka "A.", której skarżący był współwłaścicielem dokonała odpisów amortyzacyjnych od posiadanych środków trwałych (tj. maszyn do budowy dróg) za wszystkie miesiące 2006 roku, a następnie wykazała je w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jako koszty uzyskania przychodów w łącznej kwocie 194.815,55 zł, z czego odpisy amortyzacyjne za miesiące, w których usługi najmu maszyn nie były świadczone wynosiły 69.080,37 zł. Ponadto przeprowadzona kontrola skarbowa wykazała, iż spółka "A." nie zawierała z firmami zajmującymi się budową dróg pisemnych umów najmu maszyn drogowych, jak również nie prowadziła dokumentacji w postaci protokołów bądź pokwitowań przekazania maszyn najemcom. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., powołując się na art. 22 ust. 1, 22 ust. 8, art. 22a ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) wskazał iż podstawowym przedmiotem działalności Spółki "A." był w 2006 roku wynajem maszyn do budowy dróg. Zdaniem organu II instancji faktyczny wynajem maszyn miał miejsce w miesiącach kwiecień-listopad 2006 roku, natomiast w pozostałych (zimowych) miesiącach spółka nie świadczyła usług wynajmu, a tym samym nie osiągała przychodu z tego tytułu. Podkreślono, że w oparciu o zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy, tj. faktury sprzedaży, ewidencję środków trwałych oraz podatkową księgę przychodów i rozchodów za badany 2006 rok dokonano ustaleń, iż pomimo braku przychodu za miesiące I-III i XII 2006 r. (tj. w okresie nie wykorzystywania przedmiotowych środków trwałych w prowadzonej działalności gospodarczej) odpisy amortyzacyjne od maszyn przeznaczonych pod wynajem obciążały koszty uzyskania przychodu spółki, niezależnie od faktu czy maszyny te były faktycznie wynajmowane, czy też tylko "stały w gotowości". Organ podatkowy wyjaśnił, że w trakcie postępowania kontrolnego, jak również na etapie postępowania odwoławczego skarżący nie przedłożył żadnych umów najmu, dzierżawy zawartych formie pisemnej z firmami będącymi kontrahentami spółki. Natomiast w piśmie z dnia 5 października 2009 r. skarżący przyznał, że w 2006 roku oraz w latach następnych nie były sporządzane umowy najmu w formie pisemnej, a uzgodnień ustnych dokonywano zazwyczaj telefonicznie. Mając na uwadze powyższe, skoro przedmiotowe środki trwałe nie były w przez 4 miesiące wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem nie były w tym okresie wynajmowane, ani też przedmiot działalności spółki nie był związany z budową dróg, zatem, zdaniem organów podatkowych, spółka nie mogła "fizycznie" wykorzystywać przedmiotowych maszyn do prowadzonej przez siebie działalności. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. kolejną okolicznością powodującą nie uznanie za koszt podatkowy odpisów amortyzacyjnych od maszyn przeznaczonych na wynajem był brak tytułów prawnych uprawniających oddanie środków trwałych do używania. Stanowisko skarżącego zgodnie, z którym brak fizycznego wykorzystywania maszyn do budowy dróg nie stanowi przeszkody do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych od zużycia maszyn do budowy dróg do kosztów uzyskania przychodów zdaniem organu II instancji jest chybione. Również zarzut dokonania niewłaściwej interpretacji przez organ kontroli skarbowej przepisu art. 22 c pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uznano za pozbawiony podstaw. Podkreślono, że w swojej decyzji organ pierwszej instancji nie zarzucił naruszenia przez skarżącego tego przepisu, jak również nie kwestionował, iż zaprzestanie wykonywania określonej działalności gospodarczej lub zmiana rodzaju tej działalności powoduje konsekwencje podatkowe w stosunku do środków trwałych, które w związku z powyższym przestały być używane. Zdaniem organu II instancji, w niniejszej sprawie ma natomiast miejsce odmienny stan faktyczny, w którym zastosowanie ma art. 22a ustawy, w świetle którego warunkiem koniecznym dokonania amortyzacji jest faktyczne wykorzystywanie środków trwałych w działalności gospodarczej albo oddanie ich do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu finansowego. Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą charakteryzuje sezonowość, która wiąże się z przypadającym na sezon wykorzystywaniem środków trwałych. Zdaniem organu poza sporem jest, że w okresie czterech zimowych miesięcy w 2006 roku spółka nie zanotowała przychodów z tytułu wynajmu maszyn do budowy dróg, ze względu na niekorzystne czynniki zewnętrzne (pogoda, technologia produkcji) uniemożliwiające budowę dróg przez kontrahentów spółki. W związku z tym, iż przez część roku składniki majątku nie były faktycznie wykorzystywane do prowadzonej działalności, wysnuto wniosek, że amortyzacji podlegają jedynie środki trwałe używane w pozostałym okresie, tj. w miesiącach przypadających na sezon, w którym są wykorzystywane. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej ustawodawca przewidział specjalny tryb amortyzacji dla takich środków trwałych określony w art. 22h ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: • art. 22 ust.1 i art. 22a ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polegające na błędnej wykładni tych artykułów, a co za tym idzie zakwestionowanie poniesionych kosztów w postaci odpisów amortyzacyjnych od wynajętych maszyn do budowy dróg, • art. 659 §1 kodeksu cywilnego, poprzez nie uznanie przez urząd kontroli skarbowej ustnej umowy najmu dotyczącej najmu maszyn jako pełnoprawnej umowy, • art. 122, art. 180, art. 187 §1, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa polegające na tym, iż materiał dowodowy nie został zgromadzony i oceniony w sposób pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów podatkowych, iż brak pisemnych umów najmu maszyn do budowy dróg jest przesłanką wykluczającą możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych w okresie styczeń-marzec oraz grudzień 2006r. Zdaniem skarżącego fakt, iż w kwestionowanych miesiącach firma nie osiągała przychodu z najmu maszyn, nie oznacza, że spółka zaprzestała działalności w tym zakresie. Skarżący podniósł, iż brak przychodu w ww. okresie było wynikiem niekorzystnych warunków klimatycznych (np. mróz, silne opady deszczu bądź śniegu), które uniemożliwiały budowę dróg. Niemniej jednak maszyny pozostawały w "gotowości produkcyjnej". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Kontrolując zaskarżoną decyzję w tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia stanowiących podstawę prawną tej decyzji przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U. z 2000 r. nr 14 poz. 176 ze zm. ), zwanej dalej ustawą o "pdf" oraz prawa procesowego, tj. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej O.p., a także przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny ( Dz. U . nr 16 poz. 93 ze zm. ) dalej określanej jako "KC" . W ocenie sądu stan faktyczny został wyjaśniony w sposób wyczerpujący i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia . Strony postępowania w różny sposób dokonują interpretacji zgromadzonych dowodów, dochodząc do odmiennych stanowisk. Organ twierdzi , że wobec braku jednoznacznych umów najmu bądź dzierżawy ( zawartych w formie ustnej ) maszyn do budowy dróg w połączeniu z dokumentacją księgową prowadzoną przez spółkę podatnika i otrzymywanymi przychodami z tych kontraktów w postaci czynszu w okresach miesięcznych od kwietnia do listopada 2006 r. należy przyjąć , że w tym tylko okresie maszyny były wykorzystywane w działalności gospodarczej a zatem ,że odpisy amortyzacyjne w ciężar kosztów wbrew stanowisku strony winny odpowiadać tylko okresom kiedy uzyskiwano wpływy od kontrahentów spółki z ich wykorzystania. Natomiast strona forsuje stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że wiązała ją umowa najmu przedmiotowych maszyn ( w treści pisma z dnia 5.10.2009 r. wskazuje ,że była to dzierżawa ), które w okresach od stycznia do marca i w grudniu roku kontrolowanego nie były wykorzystywane do budowy dróg, co wynikało z warunków klimatycznych i technologii budowy dróg. Jednakże w okresie tym maszyny stały w tzw. gotowości produkcyjnej - równoznacznej z oczekiwaniem na wynajem w każdym sprzyjającym momencie , a okres przestoju , w którym nie obciążano kontrahentów opłatami ( czynszem ) wykorzystywano na prowadzenie bieżących remontów i konserwacji tychże maszyn. Strona podkreśla przy tym , że brak pisemnych umów najmu nie dowodzi ,że nie doszło do zawarcia umowy , a jedynie do odstąpienia od obciążenia klientów czynszem. Wobec tego strona uprawniona była do amortyzacji maszyn na przestrzeni całego 2006 r. Natomiast ograniczenie amortyzacji (jej nie podleganie) mogłoby mieć miejsce jedynie w sytuacji zaprzestania działalności ( art. 22 c pkt 5 pdf ), co jednakowoż w stanie sprawy nie wystąpiło. Na tym tle bezsporne pozostają następujące fakty , mające podstawowe znaczenie dla rozpoznania sprawy: - strona jako wspólnik A. s.c. przekazywała kontrahentom posiadane maszyny do budowy dróg w formie prawem przewidzianej, - w okresie od stycznia do marca oraz w grudniu 2006 r. wskazane maszyny nie pracowały ( nie były wykorzystywane ) z uwagi na warunki pogodowe, - w okresie od stycznia do marca i w grudniu 2006 r. spółka nie uzyskała przychodu ( nie wystawiała obciążeń ) z tytułu oddania rzeczonych maszyn na podstawie umowy najmu lub dzierżawy, - na przestrzeni całego 2006 roku spółka A. dokonywała odpisów amortyzacyjnych od wskazanych maszyn. W ocenie sądu spór w odniesieniu do kwestii cywilistycznych - czy strony łączyła umowa najmu czy też jak uważa organ umowa dzierżawy ( dano temu jednoznaczny wyraz dopiero w odpowiedzi na skargę – wcześniej brak klarownego stanowiska w tej kwestii ) nie jest istotny dla uznania zaskarżonej decyzji za odpowiadającą prawu. Wpadkowo podnieść wypada jedynie, iż rację ma skarżący kiedy twierdzi z powołaniem się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16.09.2004 r. sygn. akt I SA/Wr 969/03 , że dla zawarcia umowy najmu wystarczające jest oddanie rzeczy do używania a dla jej wykonywania nie jest niezbędne wykorzystywane faktyczne przez najemcę przedmiotu najmu lecz wystarczającym jest sam fakt jego posiadania. Poza tym stwierdzeniem o charakterze ogólnym stan faktyczny tam zaprezentowany jest nieadekwatny do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie albowiem traktuje o należnościach z tytułu najmu a nie o odpisach z tytułu amortyzacji. Nie to jednak stanowi o słuszności zapadłego rozstrzygnięcia. Rozwiązania zaistniałego sporu zadaniem sądu należy poszukiwać w uregulowaniach prawa podatkowego w szczególności przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzemieniu obowiązującym w roku 2006 r. , a nie uregulowaniach prawa prywatnego jakim jest prawo cywilne. Z treści art. 22 ust 1 pdf wynika ,że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów , z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 pdf . Z kolei w ust 8 tego przepisu wskazuje się ,że kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ( odpisy amortyzacyjne ) , natomiast art. 22 a ust 1 pkt 2 pdf opisuje przedmiot amortyzacji poprzez podanie m.in. ,że podlegają jej stanowiące własność lub współwłasność podatnika maszyny , urządzenia i środki transportu o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok , wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą lub oddane do używania między innymi na podstawie umowy najmu i umowy dzierżawy, określane przez ustawodawcę jako środki trwałe. W świetle tych uregulowań bez wątpienia racje przyznać należy organom, że podstawowym warunkiem dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest faktyczne wykorzystywanie przedmiotu amortyzacji na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą – czy to poprzez ich wykorzystywanie w ramach własnej działalności ( w przedmiotowym stanie faktycznym budowę dróg prowadzoną przez spółkę A. ) czy też oddanie na podstawie prawnie skutecznej umowy innemu podmiotowi z taki przeznaczeniem . Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela pogląd wyrażony w cytowanym przez organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z 17.12.2003 r. sygn. akt SA/Sz 833/03 , iż w świetle art. 22 ust 1 pdf zasadą jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kosztów powstałych w toku aktywnej działalności podatnika w obrębie danego źródła przychodów . W odniesieniu do amortyzacji i dokonywanych w jej ramach odpisów odzwierciedlających utratę wartości środka trwałego w trakcie używania, elementem warunkującym jej zaistnienie jest zużycie , które następuje w wyniku używania – wykorzystywania. Nie wystarczy posiadać środek trwały wprowadzony do ewidencji dla tego celu prowadzonej ażeby korzystać z możliwości dokonywania odpisów w ciężar kosztów podatkowych. Za takim de facto rozwiązaniem opowiada się w okolicznościach sprawy skarżący wywodząc ,że z samego faktu zawarcia z kontrahentem umowy najmu wynika uprawnienie do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od posiadanego środka trwałego – wyrazem czego ma być tzw. gotowość produkcyjna. Jest to pogląd nieuprawniony. Za słusznością tezy o faktycznym wykorzystywaniu środków trwałych stwarzających możliwość stosowania odpisów amortyzacyjnych przemawia także brzmienie art. 22 ust 8 pdf posługujące się sformułowaniem "... zużycia środków trwałych...". W podobny sposób ustawodawca w odniesieniu do środków trwałych oddanych w najem lub dzierżawę posłużył się w art. 22 a ust 1 pdf sformułowaniem "....oddane do używania ... " . Gdyby ustawodawca połączył amortyzację jedynie z faktem przekazania ( oddania ) środka trwałego na podstawie wskazanych umów z pewnością nie wskazałby na cel tego przekazania jakim jest "oddanie do używania", wyraźnie wyartykułowane w tym przepisie. Amortyzacja bowiem jest źródłem finansowania inwestycji restytucyjnych. Z jej pomocą nakłady na zakup czy wytworzenie środka trwałego ( który ulega zużyciu w procesie aktywności gospodarczej ) są stopniowo zaliczane w koszty poszczególnych okresów , co pozwala zgromadzić fundusze na zakup nowych środków trwałych po całkowitym zamortyzowaniu starych. Według Słownika Języka Polskiego pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka PWN Warszawa 1995 r. – "zużyć się – zużywać się" oznacza "zniszczyć się , zostać zniszczonym przez używanie , na skutek dłuższego działania, funkcjonowania ; Maszyny się zużywają". W świetle tych wywodów nie sposób zaakceptować pogląd strony wywiedziony w skardze , iż wystarczy utrzymywanie stanu tzw. gotowości produkcyjnej dla zastosowania instytucji amortyzacji jako kosztu uzyskania przychodów. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.09.1997 r. , sygn. SA/Sz 1835/96 sformułowano pogląd , iż "warunkiem amortyzacji środka trwałego jako kosztu uzyskania przychodów jest istnienie związku przyczynowo – skutkowego tego rodzaju ,że uzyskanie przez podatnika przychodu nastąpiło w wyniku gospodarczego wykorzystania danego środka trwałego" . Sąd podziela to stanowisko , z którego a contrario wynika, na potrzeby rozpoznawanej sprawy , że warunkiem odpisu amortyzacyjnego jest ażeby w następstwie wykorzystania środka trwałego - maszyn do budowy dróg - powstał u skarżącego przychód temu odpowiadający . Skoro w okresie 4 miesięcy spółka nie uzyskiwała przychodu z najmu bądź dzierżawy przedmiotowych maszyn , co było spowodowane brakiem ich używania zgodnie z przeznaczeniem ( budowa dróg ) przez kontrahenta, u którego maszyny te pozostawały ( okoliczność bezsporna), to tym samym nie znajdzie zastosowania możliwość uznania , iż miało miejsce jego zużycie jako warunek konieczny zastosowania jego amortyzacji. Pośrednio na powiązanie przychodu z wykorzystaniem środka trwałego dla zastosowania amortyzacji , wskazuje także treść art. 23 ust 1 pkt 45 a lit c pdf , który stanowi ,że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oddanych do nieodpłatnego używania. Skoro w okolicznościach sprawy podatnik w ramach s.c. A. nie uzyskał przychodu z przekazanego kontrahentowi środka trwałego w oznaczonym czasie to brak było podstaw do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do wskazanych miesięcy roku 2006 . W tym okresie składniki te nie służyły czynnościom mającym na celu osiągnięcie przychodu w kontrolowanej Spółce. Tym samym sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazanych przez autora skargi na skutek błędnej ich wykładni. W ocenie sądu nie sposób jednak podzielić poglądu organu zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do sezonowości prowadzonej działalności gospodarczej przez stronę a tym samym konieczność stosowania rozwiązań zawartych w art. 22h ust 1 pkt 3 pdf, zgodnie z którym - odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od używanych sezonowo środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w okresach ich wykorzystywania. W warunkach geograficznych i klimatycznych naszego kraju nie sposób uznać ,że roboty drogowe należy w sposób kategoryczny zaliczyć do prac sezonowych przyjmując ,że z całą pewnością można założyć występowanie okresu czasu uniemożliwiającego ich prowadzenie. Stanowisko to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy i jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji zostało przytoczone uzupełniająco , niejako informacyjnie - pouczająco. Sąd nie dostrzegł także naruszenia art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego albowiem jak wskazał organ de facto chodziło o zawieranie umów dzierżawy, na co wskazuje treść pisma z dnia 5.10.2009 r. ( k. 9 akt adm. ) oraz opis czynności prawnych wpisanych w wystawianych fakturach w poz. nazwa towaru lub usługi – " Dzierżawa". Nie sposób zgodzić się także z zarzutami skierowanymi pod adresem prawa procesowego . Decyzja jest merytorycznie poprawna i staranna. Rozstrzygniecie jest bezstronne i charakteryzuje się dbałością o wyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy. Sąd nie dopatrzył się w zachowaniu organu działania na niekorzyść skarżącego. Zdaniem sądu organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego a następnie jego pełne rozpatrzenie (art. 122 i 187 §1 Op. ). W ocenie sądu organy w sposób jednoznaczny , nie nasuwający żadnych wątpliwości w oparciu o zgromadzony w sposób kompleksowy materiał dowodowy wywiodły , po uprzedniej jego ocenie na podstawie zasad logiki , wiedzy oraz doświadczenia życiowego , realizując tym samym obowiązek wynikający z art. 191 OP. , iż doszło do naruszenia prawa poprzez zawyżenie w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od składników spółki A. przekazanych kontrahentom do wykorzystywania i używania z przeznaczeniem do budowy dróg w okresach kiedy faktycznie stały one bezczynnie. Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność , która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, spełniające kryteria o jakich mowa w art. 210 § 4 Op. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji. Sz.Ch.