I OSK 623/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędzia del. WSA Jacek Fronczyk Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 7 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 592/10 w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy na rzecz W. G. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r., IV SA/Wr 592/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji wskazał, że W. G. spełnia przesłanki określone w art. 17 § 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm., dalej, jako ustawa o świadczeniach rodzinnych) - nie pracuje, sprawuje opiekę nad synem M. G. Dziecko na mocy orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Legnicy z dnia [...] listopada 2008 r., orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2009 r. oraz wyroku Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 19 listopada 2009 r. ma orzeczoną niepełnosprawność ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Orzeczenie to wydano na okres do dnia 21 kwietnia 2010 r. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy świadczenie to przysługuje wnioskodawczyni w nowym okresie zasiłkowym począwszy od dnia 1 listopada 2009 r., do dnia 21 kwietnia 2010r. Niespornym jest, że przed 1 listopada 2009 r. wnioskodawczyni korzystała ze świadczenia pielęgnacyjnego. Jak również i to, że wniosek w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na nowy okres, objęty orzeczeniem o niepełnosprawności do dnia 21 kwietnia 2010 r., złożyła w dniu 23 kwietnia 2010 r. oraz, że wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r. Sąd Rejonowy w Legnicy "uzupełnił" orzeczenie organów ustalających niepełnosprawność w zakresie konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem strony, który po myśli art. 17 § 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych dał podstawę do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, rozwiązania powyższej kwestii należy szukać w treści art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który w zależności od okoliczności sprawy określa moment początkowy, od którego świadczenie winno być przyznane. Ogólną zasadą według której przyznaje się świadczenie rodzinne określa ust. 2 omawianego art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Stanowi on, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Według tej normy prawnej, organ II instancji ustalił prawo wnioskodawczyni do świadczenia pielęgnacyjnego w miesiącu kwietniu 2010 r. W tym zakresie Sąd mając na uwadze treść art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwaną dalej p.p.s.a. stwierdził, że rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe. Przechodząc do kwestii wcześniejszego okresu, za który wnioskodawczyni domaga się ustalenia świadczenia tj. od 1 listopada 2009 r. z uwagi na fakt, że wnioskowane świadczenie jest kontynuacją poprzedniego, ma zastosowanie art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Mówi on, że w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności i ponownego ustalenia niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności stanowiącego kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych do niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia jeżeli osoba, spełnia warunku uprawniające do nabycia tych świadczeń oraz złożyła wniosek o ustalenie: 1) niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności w terminie miesiąca od daty utraty ważności poprzedniego orzeczenia i 2) prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności w terminie trzech miesięcy od dnia wydania orzeczenia. Jak wcześniej stwierdzono, wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 19 listopada 2009 r. ustalający treść orzeczenia o niepełnosprawności w sposób w pełni odpowiadający wymogom art. 17 § 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych dał skarżącej możliwość ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podzielił zatem pogląd organu i uznał, że wnioskodawczyni nie może otrzymać świadczenia pielęgnacyjnego od 1 listopada 2009 r., gdyż uchybiła terminowi określonemu w art. 24 ust. 3a pkt 2. Trzymiesięczny termin do złożenia wniosku liczony jest od dnia wydania orzeczenia. Takim orzeczeniem w niniejszej sprawie jest wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 19 listopada 2009 r. Według Sądu nie można zgodzić się z interpretacją tego przepisu przedstawioną przez wnioskodawczynię, że data prawomocności wyroku, jest datą, od kiedy można liczyć termin z powołanego przepisu. Przede wszystkim nie pozwala na to treść omawianego przepisu, z której nie można wyinterpretować, że datą wydania orzeczenia jest data uprawomocnienia się tego orzeczenia a po wtóre, że jest nią data doręczenia tego orzeczenia stronie za stwierdzeniem prawomocności. Takich stwierdzeń przepis ten nie zawiera. Ponadto pojęcie "wydanie orzeczenia", "prawomocność orzeczenia", "doręczenie prawomocnego orzeczenia" oznaczają różne czynności i etapy wyroku. Zatem za niedopuszczalną nadinterpretację należy określić przedstawione rozumienie art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zupełnie inną kwestią, niemającą związku z rozważaną, jest prawomocność wyroku. To, że dopiero prawomocny wyrok może wywierać odpowiedni skutek jest oczywiste i wynika z innych przepisów. W omawianym przepisie chodzi o skoncentrowanie działań związanych ze złożeniem wniosku i dokumentów. Podobne rozwiązania przyjęto w art. 24 ust. 2 a omawianej ustawy. Zgodzić się należy w całości z wywodami uzasadnienia organu II instancji i twierdzeniem, że dokonując wykładni omawianego przepisu należy dać prymat wykładni językowej. Z przyczyn wskazanych wyżej wykładnia językowa omawianej normy prawnej jest wystarczająca i daje podstawy do jednoznacznego rozumienia przepisów. Zakładając, że ustawodawca jest racjonalny należy przyjąć, że sformułowania różnie brzmiące oznaczają co innego. Wydanie wyroku to data w której Sąd nadał wyrokowi odpowiednią treść. Tym samym Sąd nie miał podstaw do zastosowania wykładni celowościowej, o której mowa w pkt 2 zarzutów skargi. Skargą kasacyjną z dnia 28 lutego 2011 r. W. G. zaskarżyła powyżej opisany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 2, 8 i art. 69 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię polegającą na sprowadzeniu zagadnienia, od jakiej daty należy liczyć termin do złożenia wniosku o kontynuację świadczenia rodzinnego uzależnionego od niepełnosprawności do literalnego odczytania treści art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych i w konsekwencji przyjęcia, że tą datą jest data wydania nieprawomocnego orzeczenia sądowego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu, uwzględniająca normy wykładni celowościowej i konstytucyjnej oraz odrębność procedury administracyjnej z zastosowaniem której wydawane są orzeczenia o niepełnosprawności z procedurą cywilną, a na podstawie której rozpoznawane są odwołania od tych orzeczeń, przemawia za koniecznością związania tego terminu z prawomocnością orzeczenia sądowego, a ściślej mówiąc z obiektywną możliwością powołania się przez stronę na prawomocne ustalenie niepełnosprawności tj. pozyskaniem przez stronę wyroku ze stwierdzeniem prawomocności; 2) art. 24 ust. 2, 3a i 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 2, 8 i art. 69 Konstytucji RP przez jego błędną wykładnię, sprowadzającą się do uznania, że w procesie wykładni należy analizować jedynie treść norm ustawy, z pominięciem norm konstytucyjnych, podczas gdy prawidłowy proces wykładni powinien uwzględniać okoliczność, że wykładnia ustaw powinna prowadzić do możliwie najpełniejszego urzeczywistnienia konstytucyjnych swobód i gwarancji, czyli w tym wypadku realizacji postulatów wskazanych w uzasadnieniu wyroków Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt P. 28/2007 oraz z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt P 32/09. Wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzucono także naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na treść wyroku tj. 3) art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), polegające na nie wyjściu poza zarzuty skargi i nie zbadaniu, czy organ administracji nie naruszył art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), oraz art. 26 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie informując strony o tym, od jakiej daty należy liczyć początek biegu terminu do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 24 ust. 3 a cyt. ustawy czy od dnia wydania (ogłoszenia) nieprawomocnego wyroku, czy od dnia otrzymania wyroku ze stwierdzeniem prawomocności, względnie od innego zdarzenia, pomimo, że zarzut tej treści został podniesiony w odwołaniu od decyzji organu I instancji i był sądowi znany na podstawie analizy akt sprawy (art. 106 § 1 p.p.s.a.), zaś ranga zarzucanego naruszenia prawa (obraza naczelnej zasady postępowania administracyjnego) nakazywała zbadanie okoliczności stanowiących podstawę tego zarzutu. W oparciu o przedstawione zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, ewentualnie na wypadek uznania zarzutu opisanego w pkt 2) za niezasadny, o rozpoznanie sprawy i uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających go decyzji organu I i II instancji w zakresie, w jakim stronie odmówiono przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz M. G. Ponadto wniesiono o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa radcowskiego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonując wykładni wskazanych na wstępie przepisów prawa materialnego opowiedziało się za ścisłym przestrzeganiem reguł wykładni gramatycznej. Ten sam sposób wykładni przyjął i zaaprobował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Wykładnia powinna uwzględniać cel regulacji, wartości konstytucyjne, które ma ona urzeczywistniać oraz konieczność jedynie "odpowiedniego" stosowania przepisów dotyczących orzeczenia o niepełnosprawności do wyroków sądowych zawierających ustalenie tej niepełnosprawności, z uwagi na odrębności procedury administracyjnej i sądowej. Powołane zostało orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyznaje się prymat wykładni celowościowej, konstytucyjnej i systemowej nad gramatyczną (zwł. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., I OSK 1447/09). Art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych nakazuje złożenie wniosku w terminie 3 miesięcy od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Zarówno jednak organy administracji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odczytują tę normę w ten sposób, że przez "wydanie orzeczenia" rozumieją "ogłoszenie nieprawomocnego wyroku". Ten sposób wykładni jest zdaniem skarżącej oczywiście błędny. Nieprawomocny wyrok sądowy może być następnie zmieniony lub uchylony, a postępowaniu w przedmiocie przyznania zasiłku konieczne jest ustalenie w sposób pewny, że uprawniony jest osobą niepełnosprawną. Dopiero z chwilą stwierdzenia prawomocności wyrok ustalający niepełnosprawność wiąże organ orzekający o prawie do zasiłku (art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego). Z powyższych względów, zdaniem strony skarżącej wykluczone jest wiązanie początku biegu terminu do złożenia wniosku o kontynuację zasiłku z datą ogłoszenia nieprawomocnego wyroku, lecz termin ten należy wiązać z jego prawomocnością. Stwierdzenie prawomocności następuje na posiedzeniu niejawnym (art. 364 § 1 kodeksu postępowania cywilnego) i strona pozyskuje wiadomość o tym fakcie dopiero z treści doręczonego jej orzeczenia (art. 357 § 2 kodeksu postępowania cywilnego). Data wydania wyroku, jego prawomocność i wiedza strony o tej prawomocności mogą zaistnieć w tym samym momencie tylko w jednym przypadku – to znaczy, jeśli wydany w sprawie wyrok ustalający niepełnosprawność jest wyrokiem Sądu II instancji. W rozpoznawanej sprawie tak sytuacja nie miała jednak miejsca. Dopóki zatem strona nie dysponuje wyrokiem ustalającym jej niepełnosprawność, zaopatrzonym w stwierdzenie prawomocności, tak długo nie może skutecznie zainicjować drugiego etapu postępowania. Jeżeli strona złoży wniosek o kontynuację zasiłku z powołaniem się jedynie na nieprawomocny wyrok, organ wezwie ją do uzupełnienia tego wniosku przez złożenie wyroku ze stwierdzeniem prawomocności. Jeżeli w terminie strona nie pozyska tego wyroku ponieważ zostanie on zaskarżony albo Sąd nie stwierdzi prawomocności, strona utraci prawo do uzyskania zasiłku z datą od złożenia wniosku. Z powyższych względów dokonana przez organ i zaaprobowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu gramatyczna wykładnia przepisów prawa materialnego nie tylko nie usuwa wątpliwości, co do początkowej daty liczenia terminu do złożenia wniosku o kontynuację świadczenia, lecz w praktyce uniemożliwia stronie skuteczną realizację jej konstytucyjnie gwarantowanych praw. Z powyższych względów, ten sposób wykładni należy uznać za błędny, niekonstytucyjny i nie urzeczywistniający celu regulacji. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zwrócił uwagi na brak realizacji przez organ I instancji obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 9 k.p.a. oraz art. 26 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wprawdzie ten zarzut nie został podniesiony w skardze to jednak został wyartykułowany i uzasadniony w odwołaniu od decyzji i z tego względu był Sądowi znany z akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie będąc związany zarzutami skargi powinien był odnieść się do tej okoliczności, z uwagi na rangę zarzucanego naruszenia prawa – zarzut dotyczył obrazy jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, mającej szczególne znaczenie na gruncie szeroko pojętej pomocy społecznej. Informując o możliwości złożenia wniosku o kontynuację zasiłku organ I instancji w pouczeniu powtórzył jedynie treść ustawy, nie wyjaśniając przy tym, jak należy rozumieć początek biegu terminu do złożenia wniosku, jeśli orzeczenie o niepełnosprawności będzie wydawał Sąd. Organ I instancji nie wyjaśnił stronie tego, co jest przedmiotem niniejszego postępowania tj. czy początek biegu terminu strona powinna wiązać z wydaniem (ogłoszeniem) nieprawomocnego wyroku, czy też z datą uzyskania wyroku ze stwierdzeniem prawomocności. Dla osoby nie dysponującej fachową wiedzą prawniczą, tak dokonane pouczenie jest oczywiście niewystarczające, skoro nawet prawnicy różnią się w sposobie odczytania tego terminu, a w zależności od zastosowanej metody wykładni, można otrzymać różne rezultaty. Gdyby nawet przyjąć, że skarżąca faktycznie uchybiła terminowi do złożenia wniosku o kontynuację świadczenia, to tylko z uwagi na brak należytego pouczenia, należałoby przyjąć, że tego rodzaju uchybienie nie może szkodzić stronie (powołano wyroki WSA w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2009 r., II SA/Gd 839/08 i WSA w Krakowie z dnia 1 grudnia 2009 r., III SA/Kr 946/2009). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważnościowych, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej, która może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. i ma uzasadnione podstawy. W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika z zarzutów skargi kasacyjnej w tym zakresie, odnoszą się one przede wszystkim do sposobu pouczenia wnioskodawczyni w przypadku kontynuacji świadczenia. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia 31 października 2009 r. skarżąca otrzymała dopiero na podstawie decyzji z dnia 19 kwietnia 2010 r. (doręczonej jej w dniu 22 kwietnia 2010 r.), a spór w niniejszej sprawie dotyczy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego w okresie od dnia 1 listopada 2009 r. do dnia 21 kwietnia 2010 r. Nie kwestionowany też jest fakt, iż dopiero wyrokiem Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt. IV U 113/09 skarżąca otrzymała uprawnienia do otrzymania zasiłku, ponieważ w wyroku tym ustalono konieczność długotrwałej opieki nad synem skarżącej a więc przesłanki niezbędnej do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Również postanowieniem z dnia 28 listopada 2008 r. organ zawiesił postępowanie w zakresie świadczenia pielęgnacyjnego dla skarżącej i podjął je dopiero w dniu 5 lutego 2010 r. Z uzasadnienia decyzji z dnia 19 kwietnia 2010 r. wynika, że skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie jej świadczenia na kolejny (sporny w niniejszej sprawie) okres zasiłkowy. Taki wniosek skarżąca składa niezwłocznie (23 kwietnia 2010 r.) po otrzymaniu w/w decyzji. Ponadto należy zauważyć, iż w dniu 29 stycznia 2010 r. organ I instancji otrzymuje od skarżącej wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania o przyznanie świadczenia wraz z odpisem prawomocnego wyroku. Istotnym elementem dowodowym niniejszego postępowania jest także treść pisma organu I instancji z dnia 3 lutego 2010 r. skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy a doręczonego także skarżącej (otrzymała je 5 lutego 2010 r.) z którego wynika, iż organ będzie ponownie rozpoznawał sprawę świadczeń przysługującej skarżącej w związku ze złożonym wyrokiem. Pismo to zawiera także, informację o konieczności złożenia wniosku na nowy okres zasiłkowy z uwagi na zmianę przepisów od dnia 1 stycznia 2010 r. bez podania jednak terminu do jakiego ma być złożony wniosek. Mając na uwadze powyższe fakty znajdujące odzwierciedlenie w zebranym przez organy materiale dowodowym należy przyznać rację zarzutowi skargi kasacyjnej o braku jednoznacznego i jasnego pouczenia skierowanego do skarżącej o terminie złożenia wniosku na nowy okres zasiłkowy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie taką wiedzę skarżąca uzyskała dopiero po otrzymaniu decyzji z dnia 19 kwietnia 2010 r. z której uzasadnienia wynika wprost, iż nie złożyła wniosku na nowy (sporny w niniejszej sprawie) okres zasiłkowy. Pouczenie zawarte w piśmie z dnia 3 lutego 2010 r. nie było jednoznaczne, gdyż z jednej strony mówi o konieczności złożenia nowego wniosku, ale jednocześnie stwierdza, że sprawę świadczeń organ będzie rozpoznawał na nowo i nie wspomina o terminie złożenia nowego wniosku, gdy organ zna już treść wyroku sądu powszechnego (złożonego przez skarżącą) i powinien wyraźnie pouczyć skarżącą, iż zdaniem organu w dniu 19 lutego 2010 r. upływa termin złożenia wniosku przez skarżącą na nowy okres zasiłkowy. Trudno zatem postawić skarżącej zarzut, iż uchybiła terminowi określonemu w art. 24 ust. 3 a pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdy w terminie określonym w w/w przepisie składa wyrok sądu powszechnego i gdyby otrzymała od organu prawidłowy sygnał o braku formalnego wniosku, to na pewno taki wniosek by złożyła, o czym świadczy jej zachowanie po otrzymaniu decyzji z dnia 19 kwietnia 2010 r. zawierającą dopiero informację, iż wniosku na nowy okres zasiłkowy skarżąca nie złożyła. Odnośnie zarzutu dotyczącego błędnej wykładni dokonanej przez Sąd I instancji art. 24 ust. 3a pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 2, art. 8 i art. 69 Konstytucji RP to wobec powyższego ustalenia, iż skarżąca złożyła wniosek niezwłocznie po prawidłowym pouczeniu przez organ w tym zakresie a więc nie uchybiła terminowi z art. 24 ust 3a pkt 2 w/w ustawy nie wymaga szczegółowego odniesienia, gdyż kwestia daty uzyskania prawomocności wyroku sądu powszechnego wobec złożenia go w terminie przewidzianym w art. 24 ust. 3a pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie ma dla sprawy istotnego znaczenia. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie jednak zauważyć, iż podziela stanowisko przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 1447/09 (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl): "Skoro osoba niepełnosprawna złożyła wniosek o wydanie nowego orzeczenia o niepełnosprawności w okresie ważności poprzedniego orzeczenia, uzyskała orzeczenie potwierdzające kontynuację niepełnosprawności i po uzyskaniu tego orzeczenia niezwłocznie złożyła wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, to w świetle odczytanego z zastosowaniem reguł wykładni konstytucyjnej, celowościowej oraz systemowej przepisu art. 24 ust.3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, osoba ta ma prawo do zasiłku pielęgnacyjnego za okres, w którym z powodu trwającego postępowania o wydanie orzeczenia nie była w stanie złożyć wniosku z wymaganymi dokumentami, a była w dalszym ciągu osobą niepełnosprawną." Z podobną sytuacją mamy również do czynienia w przedmiotowej sprawie, gdy skarżąca świadczenie pielęgnacyjne za okres do 31 października 2009 r. otrzymuje dopiero na podstawie decyzji z dnia 19 kwietnia 2010 r. i dopiero z jej uzasadnienia dowiaduje się, iż konieczny jest nowy wniosek na kolejny okres zasiłkowy, niezwłocznie go składa (23 kwietnia 2010 r.). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i na podstawie art. 185 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożyły się koszty obliczone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w kwocie 180 zł.