II SAB/Op 27/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na bezczynność [...] Centrum Zdrowia Sp. z o.o. w K. w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Dyrektora [...] Centrum Zdrowia Sp. z o.o. w K. do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 24 czerwca 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej w części nierozpatrzonej tego wniosku, tj. w zakresie lit. "b", "c" i "d", w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2) zasądza od [...] Centrum Zdrowia Sp. z o.o. w K. na rzecz "A" Sp. z o.o. w R. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 24 czerwca 2010 r., "A" sp. z o.o. z siedzibą w R. – zwana dalej Spółką, zwróciła się do Dyrektora [...] Centrum Zdrowia sp. z o.o. w K. – zwanego w skrócie Centrum, o udzielenie informacji publicznej "dotyczącej sposobu realizowania przez Centrum umowy zawartej z firmą "B" s.c. w W., w trybie przetargu nieograniczonego na dostawę materiałów jednorazowego użytku dla potrzeb laboratorium." We wniosku Spółka powołała się na przepis art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) w związku z art. 139 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 ze zm.) i wniosła o udostępnienie w formie kserokopii, następujących dokumentów: a) umowy zawartej w wyniku wskazanego zamówienia publicznego, pomiędzy Centrum a firmą "B" s.c., oraz aneksów do tej umowy, jeśli zostały zawarte, b) wszystkich dokumentów związanych z realizacją tej umowy, takich jak: - złożonych przez Centrum zamówień w firmie "B" s.c., - dokumentów przyjęcia dostaw (PZ) wystawionych przez zamawiającego, - faktur wystawionych przez firmę "B" s.c., c) dokumentów związanych z należytym wykonywaniem umowy wskazanej w pkt a, a w szczególności: - reklamacji złożonych przez Centrum firmie "B" s.c., - not obciążeniowych wystawionych przez Centrum dla Wykonawcy z tytułu zaistniałych nieprawidłowości przy realizowaniu umowy, - ewentualnych dokumentów wypowiedzenia tej umowy przez którąkolwiek ze stron, d) dokumentów związanych z ewentualnymi sporami z Wykonawcą umowy, w szczególności: wezwań do naprawienia szkody, wezwań do zapłaty, pozwów sądowych, innych pism procesowych. Spółka wskazała, że powyższe dokumenty winny być jej przesłane firmą kurierską, z która ma podpisaną umowę. Dodała, że w przypadku odmowy dostępu do informacji publicznej, będzie ich dochodzić na drodze sądowej. Pismem z dnia 22 lipca 2010 r., Centrum poinformowało Spółkę, że nie zawarło umowy z firmą "B" s.c. w W., natomiast wnioskowany dostęp do innych niż umowa dokumentów pozostaje w ścisłym z nią związku, a wobec braku umowy, nie było możliwe uczynienie zadość wnioskowi Spółki. Nawiązując do treści powyższego pisma, Spółka w piśmie z dnia 28 lipca 2010 r., powołując się powtórnie na ogłoszenie zamieszczone w Biuletynie Zamówień Publicznych (BZP) o wyborze najkorzystniejszej oferty w postępowaniu przetargowym przeprowadzonym przez Centrum, podtrzymała wniosek o udzielenie informacji publicznej, powielając jego treść. W odpowiedzi, Centrum udzieliło Spółce wyjaśnienia - pismem z dnia 12 sierpnia 2010 r., - że umowa została zawarta ze wspólnikami spółki "B" s.c. w W., a nie z firmą "B" s.c. jak podaje Spółka. Centrum przesłało Spółce kserokopię tej umowy, odmawiając udostępnienia pozostałych dokumentów objętych wnioskiem. Stwierdziło, że dokumenty, o których przekazanie zwraca się Spółka, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dniu 13 września 2010 r. Spółka wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej wnosząc o: - uchylenie decyzji Centrum, którą odmówiono udzielenia informacji publicznej oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, lub - uznanie, że Centrum pozostaje w bezczynności wobec wniosku Spółki, w przypadku gdy Sąd nie uzna pism Centrum za decyzje, oraz - zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania. W uzasadnieniu Spółka przedstawiła przebieg postępowania z jej wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, podkreślając, że tylko w zakresie umowy (zawartej w trybie Prawa zamówień publicznych – PZP) został zrealizowany wniosek, tj. pkt a. W związku z tym Spółka stwierdziła, że w pozostałej części wniosek nie został wykonany przez Centrum, tj. pkt b, c, d. Przywołując regulację przepisu art. 139 ust. 3 PZP, Spółka zaakcentowała, że przepisy tej ustawy nie regulują materii jawności dokumentów związanych z wykonywaniem umowy o udzielenie zamówienia publicznego, gdyż kwestię dostępu do takich dokumentów reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej. Stwierdziła, że na zasadzie art. 6 ust. 1 pkt 5 lit d tej ustawy, udostępnieniu podlegają wszelkie dokumenty związane z procesem dysponowania i rozdysponowania majątkiem publicznym, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Zdaniem skarżącej, dokumenty związane z wykonaniem umów o zamówienie publiczne oraz dokumenty związane z ewentualnymi sporami z wykonawcami tych umów stanowią dokumenty zawierające informacje na temat majątku publicznego, stąd reklamacje, noty, faktury, wezwania są niewątpliwie informacją publiczną, o której dostęp wnosiła Spółka. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Centrum wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz Centrum kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, że pismo informacyjne (wyjaśniające) z dnia 12 sierpnia 2010 r., nie jest decyzją administracyjną, bowiem "brak było podstaw do wydania decyzji zarówno w trybie art. 16 ust. 1 udip, gdyż żądane we wniosku dokumenty nie mają charakteru informacji publicznej, jak i na podstawie art. 14 ust. tej ustawy." Podstawę do odrzucenia skargi, nawet w przypadku uznania pisma Centrum za decyzję stanowi przepis art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., z powodu braku wyczerpania środków zaskarżenia w tej sprawie, tj. brak wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem Centrum, pisma Spółki z dnia 28 lipca 2010 r. nie można uznać za spełnienie powyższego środka zaskarżenia. Ponadto, udzielona Spółce odpowiedź stanowi pismo informacyjne o tym, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej, to zasadny jest wniosek o odrzucenie skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W ocenie Centrum, także w przypadku przyjęcia, że skarga dotyczy bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej Spółce, skarga ta zasługuje na odrzucenie, z uwagi na brak uprzedniego wezwania Centrum do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa. Pełnomocnik Centrum podkreślił, że zarzuty skarżącej są nieuzasadnione. Wniosek skarżącej został prawidłowo zrealizowany, przy precyzyjnej i formalnie poprawnej odmowie. W piśmie procesowym skarżącej z dnia 4 listopada 2010 r., podtrzymano stanowisko zawarte w skardze. Spółka zaakcentowała, że przy założeniu, iż pisma Centrum z dnia 22 lipca 2010 r. oraz z 12 sierpnia 2010 r. nie stanowią decyzji administracyjnej, organ pozostaje w bezczynności bowiem nie załatwił wniosku skarżącej w sposób przewidziany przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Ponadto w tej sprawie, warunkiem wniesienia skargi nie jest uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ani też wniesienie zażalenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie). Na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r., strony podtrzymały swoje stanowisko w sprawie, powołując się na dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sprawowana przez sąd administracyjny kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 przywołanego przepisu. Przy skardze na bezczynność organu sąd uwzględnia tę skargę tylko wówczas, gdy uzna, że w sprawie wystąpiła taka bezczynność. Dlatego też, zaistnienie bezczynności oznacza naruszenie prawa i wystąpienie materialnej przesłanki do uwzględnienia skargi w myśl art. 149 P.p.s.a. Natomiast bezzasadność skargi, czyli brak stanu bezczynności, prowadzi do jej oddalenia stosownie do art. 151 P.p.s.a. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że przepisy nie określają na czym polega stan "bezczynności". Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w literaturze, że z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu przywołanego na wstępie przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Odnotować też trzeba, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 86). W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną między stronami jest okoliczność skuteczności wniesienia skargi oraz czy żądane dokumenty posiadają walor informacji publicznej. W ramach kontroli, w pierwszej kolejności zasadnym było dokonać oceny charakteru prawnego czynności podejmowanych przez Centrum. Z uwagi na przedmiot sprawy, rozważania należało przeprowadzić w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.d.i.p." Podkreślić też trzeba, że skargę do sądu administracyjnego w zakresie dostępu do informacji publicznej uznać należy za niedopuszczalną wtedy, gdy nie jest spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. Uprzedzająco odnotować jedynie można, że sytuacja taka jednak nie występuje w niniejszej sprawie. Z kolei, w spornej kwestii dopuszczalności skargi na bezczynność w tej sprawie stwierdzić trzeba, że w przypadku skarg na bezczynność organu (podmiotu niebędącego organem administracji publicznej) w zakresie dostępu do informacji publicznej stronie nie przysługują środki zaskarżenia takie, jak w administracyjnym toku instancji. Dlatego też, z tego względu nie można skutecznie podnosić, że z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia skarga w takiej sprawie winna zostać odrzucona (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., I OSK 601/05, LEX nr 236545). Dodać można, że brak uregulowania w zakresie bezczynności w u.d.i.p. nie oznacza swoistego automatyzmu w stosowaniu, w takiej sytuacji przepisów procedury administracyjnej. Ustawa ta wprawdzie odsyła do przepisów K.p.a., ale tylko w zakresie wydania decyzji administracyjnej (decyzji odmawiającej udzielenia informacji), stąd nieuprawnione jest twierdzenie Centrum, że warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie w trybie art. 127 K.p.a., tak jak przy zażaleniu do organu wyższego stopnia (art. 37 K.p.a.). Przepisy u.d.i.p. kształtują prawo do informacji w takim zakresie, w jakim dotyczy organów władzy publicznej i innych podmiotów zobowiązanych do udostępnienia posiadanych informacji publicznych. Reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, procedurę i tryb, przy czym jedynie w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów K.p.a. Ponadto, brak również podstaw do uznania stwierdzenia Centrum za właściwe, że skarga w rozpoznawanej sprawie powinna zostać odrzucona z powodu braku pisemnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. Przepis ten odnosi się do skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie wspomina natomiast nic o bezczynności. W związku z powyższym przyjąć trzeba, że w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie jest wymagane wcześniejsze wezwanie danego organu (podmiotu) do usunięcia naruszenia prawa (por. np. wyrok z dnia 25 listopada 2006 r., II SAB/Bk 45/08, LEX nr 521929, wyrok z dnia 8 września 2006 r., II SAB/Wa 40/2006, LEX nr 265495). Wspomnieć też można, że zakres podmiotowy u.d.i.p. obejmuje nie tylko organy administracji publicznej, ale także podmioty niebędące organami administracji publicznej i to może tłumaczyć, dlaczego ta ustawa pomija kwestię bezczynności i środków zaskarżenia przy bezczynności w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W świetle poczynionych wyżej ogólnych uwag uznać należało, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona skutecznie, a zatem jest dopuszczalna i podlega ocenie merytorycznej. Podzielić należy pogląd Centrum, że pisma z dnia 22 lipca 2010 r. i z dnia 18 sierpnia 2010 r. nie są decyzjami administracyjnymi. Decyzje na gruncie przepisów u.d.i.p. wydaje się tylko przy odmowie udzielenia informacji i przy umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji, natomiast Centrum nie uznaje żądanych dokumentów za informację publiczną, a zatem nie odmawia udostępnienia informacji publicznej. Stanowisko Centrum zawarte w tych pismach stanowi dla skarżącego źródło wiadomości w przedmiocie zachowania się adresata wniosku z dnia 24 czerwca 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej. W świetle u.d.i.p., wnioskodawca (strona) ma prawo kwestionowania zachowania się organu (podmiotu), w tym także bezczynności organu w przypadku, gdy uznaje, że jego żądanie w postaci udostępnienie dokumentów dotyczy informacji publicznej, która powinna być udzielona w trybie wnioskowym. W przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynność organu w zakresie informacji publicznej ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ (podmiot) kwalifikacji wniosku (por. teza 3 postanowienia NSA z dnia 24 stycznia 2006 r., I OSK 928/05, LEX nr 167166). Dodać można, że skarga na bezczynność organu służy również w wypadku udzielenia niepełnej informacji publicznej lub w ocenie skarżącego nieprawdziwej informacji. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Z przywołanych przepisów wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Sformułowania zawarte w powyższych przepisach nie są zbyt jasne, dlatego też, przy ich wykładni należy kierować się konstytucyjnym prawem dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej, pamiętając, że w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. dopuszcza się możliwość wystąpienia z wnioskiem o udzielnie informacji publicznej każdemu, bez wykazania interesu prawnego lub faktycznego i w tym sensie nie jest istotnym, kto tej informacji żąda. W świetle art. 2 ust. 1 u.d.i.p. "każdy" może skorzystać z uprawnienia dostępu do informacji publicznej, na zasadach określonych w tej ustawie. Przez określenie "każdy" należy rozumieć nie tylko osobę fizyczną, ale również podmiot prawa prywatnego, w tym spółkę prawa handlowego, tj. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, a zatem skarżącą, której taki przymiot przysługuje. Przypomnieć należy, że przepisy u.d.i.p. regulują zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazują, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ponadto, ustawa znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Uwzględniając powyższe rozważania dostrzec przyjdzie, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a zatem obejmować będzie treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ogólnie rzecz ujmując, informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi lub też w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną będą nie tylko treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez wymienione podmioty, ale również i te, których używają przy realizacji zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Z kolei, na zasadzie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji. W związku z powyższym stwierdzić przyjdzie, że w rozpoznawanej sprawie podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p., do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu jest Centrum. Raz jeszcze podkreślić trzeba, że podmiot dysponujący informacją publiczną jest zobowiązany do jej udostępnienia, szczególnie w sytuacji, gdy informacja publiczna nie została udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym tak, aby wnioskodawca mógł zapoznać się z jej treścią, np. w publikatorze, biuletynie, promulgatorze itp. Przyznać trzeba rację skarżącej, że żądana we wniosku z dnia 24 czerwca 2010 r. informacja, stanowi informację publiczną, która została udzielona tylko w części dot. punktu a, tj. umowa nr [...] z dnia 12 stycznia 2010 r., jaką Centrum zawarło w drodze zamówienia publicznego. Podkreślić należy, że dokumentacja z przeprowadzonych przez niepubliczny zakład opieki zdrowotnej postępowań przetargowych w ramach ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 ze zm. – zwana dalej PZP), niezależnie od tego, czego zamówienie publiczne dotyczy - zawiera informację o działalności tego podmiotu. Dokumenty będące w posiadaniu przez tę jednostkę a związane z tokiem wykonywania lub związane ze zrealizowaniem umowy w zakresie zamówień publicznych posiadają walor dokumentacji urzędowej, stanowiącej informację publiczną. Do nich należą w szczególności: faktury wystawione przez wykonawcę umowy, dokumenty dotyczące złożonych zamówień, dokumenty przyjęcia dostaw, reklamacje składane przez zamawiającego, noty obciążeniowe wystawione przez zamawiającego wobec wykonawcy w związku z nieprawidłowościami zaistniałymi przy wykonywaniu umowy, noty odsetkowe wystawione przez wykonawcę, a także dokumenty związane z zaistniałymi sporami pomiędzy zamawiającym a wykonawcą umowy np. wezwania do naprawienia szkody, wezwania do zapłaty, pozwy sądowe i inne pisma procesowe dotyczące konkretnego zamówienia publicznego. Wskazane dokumenty dotyczą sfery faktów, zostały bowiem wytworzone w ramach sfery działalności podmiotu (nzoz) zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie ustawy, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy wynikłej z danego zamówienia publicznego, tworzą więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "d" i pkt 4 lit. "a", "b" i "c", będąc rodzajem informacji o sposobie załatwiania (rozstrzygania, prowadzenia) spraw, w tym o dysponowaniu środkami publicznymi, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w określonych w tej ustawie (por. wyrok z dnia 9 września 2010 r., II SAB/Wa 188/10 niepubl.). Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest jawność umowy w sprawach zamówień publicznych, o czym stanowi art. 139 ust. 3 PZP. Jednakże z treści tego przepisu wynika, że umowy o zamówienie publiczne podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach u.d.i.p. Z powyższego wynika, że do spraw wszczętych w trybie dostępu do informacji publicznej, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosuje przepisy u.d.i.p. przy uwzględnieniu szczególnych unormowań PZP. Przywołana regulacja PZP nie odbiera przymiotu informacji publicznej innym, niż umowy, dokumentom posiadającym taki walor, a dotyczącym postępowań przetargowych i szeroko rozumianej realizacji zamówienia publicznego. Wszelkie informacje dotyczące umów o realizację zamówień publicznych są informacjami publicznymi. W świetle przepisów u.d.i.p., a konkretnie art. 13 ust. 1, udostępnienie informacji na wniosek zainteresowanego ("każdego") następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta informacji publicznej obowiązku nadawania tej czynności szczególnej formy prawnej. Można odmówić udzielenia informacji publicznej tylko z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych i odmowy dokonuje się w formie decyzji administracyjnej, co sygnalizowano już wyżej. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, a pisma zawierającego wyjaśnienie, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej, nie można również z tego powodu zakwalifikować jako decyzji administracyjnej odmawiającej udzielenia takiej informacji. Nawiązując do przedstawionych wyżej rozważań zaakcentować należy, że stanowisko Centrum w przedmiocie żądanych przez skarżącą dokumentów zawarte w odpowiedzi (w pismach wyjaśniających) należy uznać za błędne, bowiem dokumenty te stanowią informację publiczną. Dokonując nieprawidłowej oceny, Centrum nie wydało decyzji odmawiającej, będąc podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej i tkwi w przekonaniu, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Zaakcentować trzeba, że skarżąca domagała się we wniosku z dnia 24 czerwca 2010 r. udostępnienia informacji publicznej, czyli zachowania Centrum zgodnego z wnioskiem. Dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.). Oznacza to, że skarżąca zainteresowana uzyskaniem dostępu do żądanych przez nią dokumentów, swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować także poprzez wnioskowanie o przesłanie kserokopii dokumentów, np. przez wskazaną firmę kurierską. W takim trybie została określona forma i sposób realizacji wniosku z dnia 24 czerwca 2010 r. Z kolei, przedstawione przez Centrum stanowisko było w istocie informacją wymijającą, negując jednocześnie fakt, że żądane dokumenty mają walor informacji publicznej. Zachowaniem takim, podmiot zobowiązany naruszył u.d.i.p., bowiem nie udostępnił informacji publicznej, czyli pozostaje w bezczynności. Bezczynność podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, na gruncie u.d.i.p. polega na tym, że podmiot ten zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Z bezczynnością podmiotu niebędącego organem administracji publicznej w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten nie udziela informacji, zachowuje się biernie (milczy), jak i wówczas, gdy prowadzi bezzasadnie pisemną polemikę, czy też udziela błędnych wyjaśnień, zmierzających do obejścia prawa. W niniejszej sprawie żądana przez Spółkę umowa została prawidłowo udostępniona przez Centrum. Nie rozpatrzono natomiast wniosku skarżącej w trybie u.d.i.p., w zakresie litery "b" "c" i "d", nie udzieliło informacji publicznej, czyli nie podjęto czynności materialno - technicznej jak też nie wydano decyzji odmownej. Podmiot niebędący organem administracji publicznej pozostaje więc w zwłoce, stąd skargę w przedmiocie bezczynności należało uznać za zasadną. Sąd uznał, że dokumenty związane z realizacją umowy zawartej w trybie PZP mają walor informacji publicznej, dlatego też zobowiązał podmiot, tj. [...] Centrum Zdrowia sp. z o.o. w K. (osobę prawną samorządu terytorialnego) do rozpatrzenia wniosku skarżącej w części nierozpatrzonej, w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 P.p.s.a. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku pełnomocnika strony przeciwnej (organu) o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania, należy wyjaśnić, że koszty postępowania, o ile w sprawie wystąpią, zasądza się jedynie na wniosek w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz strony skarżącej (art. 200 i art. 210 P.p.s.a.).