IV SA/Po 756/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 grudnia 2010r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji umarzającej postępowanie oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca I960r.-Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. – dalej Kpa) odmówił uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak : [...] z dnia [...] marca 2009r. w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski, zlokalizowany w S. przy ul. O. [...] gmina K., na działce ewidencji geodezyjnej nr [...] przez Państwa E. i J. O. ze względu na bezprzedmiotowość postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w przedmiotowym sprawie zachodzi przesłanka o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Organ podniósł, iż D. P. ma interes prawny, gdyż cytat : .. Budynek gospodarczy, a tym bardziej inwentarski wybudowany w bezpośrednim sąsiedztwie skarżącej może oddziaływać na jej prawa". Dalej organ wyjaśnił, iż na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, przedmiotowa decyzja tutejszego organu z dnia [...] marca 2009 r.. (znak : [...]), wydana została zgodnie z przepisami prawnymi obowiązującymi w dacie jej wydania oraz uwzględnia stan faktyczny istniejący w tejże dacie. Art. 105 § 1 Kpa stanowi .. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania'". Organ podniósł, iż skoro w przedmiotowej sprawie ustalono, iż inwestor użytkował obiekt zgodnie z przeznaczeniem, to mając na uwadze taki stan faktyczny, organ powiatowy obowiązany był umorzyć postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na inwentarski . Organ podniósł, iż w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego w postępowaniu wznowieniowym, organ ustalił, iż decyzja z dnia [...] marca 2009r. "umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na inwentarski, ze względu na bezprzedmiotowość postępowania", została wydana z naruszeniem art.145 § I pkt 4 Kpa ponieważ D. P. bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Organ wskazał, iż w oparciu o przepisy prawa materialnego, w przedmiotowej sprawie może zapaść wyłącznie tożsama decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej decyzji. Organ wyjaśnił, iż pomimo nie uznania przez organ D. P. za stronę w poprzednim postępowaniu, to nie wpłynęło to na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Organ wskazał, iż stosownie do treści art. 146 § 2 Kpa mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art.145 § 1 Kpa nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ podniósł, iż PINB w K. prowadząc poprzednie postępowanie naruszył prawo procesowe w zakresie nie uznania Pani D. P. za stronę postępowania. Jednakże naruszenia te nie maja wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła D. P. wskazując, iż w sentencji brak jest pełnego rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 151 § 2 Kpa tzn. brak jest stwierdzenia , że decyzja z dnia [...] marca 2009 r. wydana została z naruszeniem prawa. Strona wskazała także, iż wyroki karne są wiążące dla organów administracyjnych. Strona podniosła, iż rozstrzygnięcie organu jest sprzeczne z wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2009 r., (znak. [...]) została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w niniejszej sprawie D. P. wniosła o wznowienie postępowania powołując się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W podaniu tym wskazała także, że o istnieniu decyzji z dnia [...] marca 2009 r. (znak: [...]) dowiedziała się z pisma - zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi W. W.Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r., doręczonej w dniu [...] czerwca 2009 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie organ I instancji zasadnie wszczął postępowanie wznowieniowe. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 151 § 2 Kpa organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, wydaje decyzję, w której ograniczy się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i wskazania okoliczności, o których mowa w art. 146 Kpa. Wedle zaś § 2 tego przepisu, nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ podniósł, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uznał, że D. P. ma przymiot strony postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski, a organ prowadząc postępowanie naruszył prawo procesowe w zakresie nieuznania D. P. za stronę. Weryfikowana decyzja z dnia [...] marca 2009 r. ([...]) nie została jej bowiem doręczona. Organ wyjaśnił, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, a jak ustalił Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., Państwo E. i J. O. dokonali przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski na podstawie decyzji Starosty K. z dnia [...] lipca 2008 r. sygn. [...]. Ponadto jak wynika z protokołu kontrolnego z dnia [...] lutego 2009 r. sporządzonego przez pracowników organu powiatowego inwestor pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. zawiadomił organ powiatowy o rozpoczęciu robót budowlanych, a następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. zawiadomił o zakończeniu budowy w/w obiektu budowlanego przedstawiając stosowne dokumenty zgodnie z wymogami ustawy Prawo budowlane. Zmiana sposobu ubytkowania powyższego budynku nastąpiła legalnie, przez co postępowanie w sprawie dotyczącej samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski jest bezprzedmiotowe. Organ podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi zatem okoliczność określona w art. 146 § 2 Kpa. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 151 § 2 Kpa organ administracji publicznej, który ustalił, że po uchyleniu decyzji dotychczasowej mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie tejże decyzji (art. 146 § 2 Kpa), winien ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i wskazania okoliczności z powodu których nie uchyla decyzji. Organ podniósł, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wadliwie sformułował rozstrzygnięcie i z tego powodu zaskarżoną decyzję należało uchylić w całości. Nie można jednak zastosować art. 138 § 1 pkt 1 Kpa (utrzymanie w mocy) ani art. 138 § 2 Kpa (przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia) bowiem sprawa nie wymaga przeprowadzenia postępowania w całości lub znacznej części. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem orzec na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, tj. po uchyleniu decyzji organu I instancji orzec co do istoty. Skargę na powyższą decyzję do Wojewiodzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła D. P. zarzucając jej naruszenia: 1. art. 7 - 10 Kpa przez ich niezastosowanie, w szczególności art. 10 Kpa polegające na nie umożliwieniu wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w II instancji, 2. art. 61 § 4 Kpa przez jego niezastosowanie, polegające na nie zawiadomieniu o wszczęciu postępowania odwoławczego, strona została pozbawiona informacji o tym, kiedy odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego i tym samym możliwości kontroli załatwienia sprawy przez organ wojewódzki w ustawowym terminie, 3. art. 80 Kpa przez jego niezastosowanie (błędna ocenę stanu faktycznego, iż nie doszło do samowoli użytkowej i budowlanej), 4. art. 151 § 2 Kpa w związku z art. 146 § 2 Kpa polegające na uznaniu, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, innymi słowy na uznaniu, iż nie doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego na budynek inwentarski w sytuacji, gdy w istocie zmiana taka nastąpiła nielegalnie, 5. art. 107 § 3 Kpa polegające na: - nie wskazaniu ani jednej przyczyny, z powodu której WWINB odmówił mocy dowodowej prawomocnemu wyrokowi Sądu Rejonowego w K., Wydział II Karny, sygn. akt: [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz dokumentacji zdjęciowej, - braku odniesienia się co do prawidłowości połączenia spraw toczących się w trybie -zwyczajnym i nadzwyczajnym [zawiadomienie znak: [...] ([...]) z dnia [...] kwietnia 2010 r.], - nie wyjaśnieniu dlaczego toczyły się równolegle dwa postępowania w tej samej sprawie, czy wydanie w dniu [...] marca 2009 r. dwóch decyzji w istocie w tej samej sprawie było zgodne z prawem? - pominięciu w części historycznej uzasadnienia okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, 6. art. 32 ust. 4 a oraz art. 71 ust. 4 i 7 Prawa budowlanego polegające na nie dostrzeżeniu i nie uwzględnieniu przez organy nadzoru budowlanego tego, iż: - nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych bez uprzedniego posiadania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę - zgłoszenie dokonane po zmianie sposobu użytkowania nie wywołuje skutków prawnych. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji WWINB w P. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej niezbędnych kosztów postępowania w wysokości 1237,00 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 Ppsa ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega, więc na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym należy zauważyć, iż na podstawie art. 134 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonywana w oparciu o wyżej wskazane kryteria, nie wykazała naruszenia prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym miejscu przypomnieć należy, iż granice postępowania wznowieniowego wyznaczone są postępowaniem objętym decyzją ostateczną. Oznacza to, że sprawa o wznowienie postępowania jest tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej ze sprawą, której dotyczy wznowienie. Organ administracyjny jest zatem zobowiązany w postępowaniu o wznowienie postępowania w pierwszej kolejności ustalić, czy zachodzi podstawa do wznowienia postępowania. Następnie w przypadku pozytywnego ustalenia istnienia podstawy wznowienia, powinien ponownie merytorycznie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Tym samym należało ponownie ocenić zasadność umorzenia postępowania w sprawie kontroli legalności zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na inwentarski. Powyższe wynika z art. 151 § 1 Kpa w związku z art. 149 § 2 Kpa. Obowiązek przeprowadzenia we wskazanym zakresie istnieje również w sytuacji objętej dyspozycją art. 146 § 2 Kpa. W myśl tego przepisu - mimo istnienia podstaw wznowienia przewidzianych w art. 145 § 1 Kpa - nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W takim też przypadku, zgodnie z art. 151 § 2 Kpa, organ administracyjny ogranicza się do stwierdzenia, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności, z których powodu nie uchylił decyzji. W doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się, że odmowa uchylenia zaskarżonej decyzji oparta na podstawie art. 151 § 2 Kpa może mieć miejsce po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, gdyż wtedy dopiero można ocenić, czy przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 Kpa nie wpłynęły na treść decyzji (zob. Z. Janowicz - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa - Poznań 1987 r.). Inaczej mówiąc - dopiero po przeprowadzeniu wznowionego postępowania można wypowiedzieć się co do dalszych losów zaskarżonej decyzji. W sytuacji zaś, gdy strona nie brała udziału w dotychczasowym postępowaniu, konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania co do istoty sprawy istnieje dlatego, by stwierdzić, czy mimo tego organ orzekający wydał prawidłową decyzję, uwzględniającą słuszne interesy stron w granicach dopuszczonych przez prawo (zob. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, praca zbiorowa pod redakcją J. Borkowskiego, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1989 r.). Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 4 Kpa - organ administracyjny właściwy w sprawie o wznowienie wznawia postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w nim udziału. Bezspornym jest, że D. P. winna być stroną postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na inwentarski. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku tutejszego Sądu z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 449/09 wydanego na kanwie co prawda innej sprawy ale dotyczącej tej samej zabudowy. W wyroku tym Sąd wypowiadając się na temat interesu prawnego D. P. wskazał, iż zarówno w literaturze prawniczej, jak i w orzecznictwie sądownictwa administracyjnego wielokrotnie wypowiadano się, co do interesu prawnego właściciela działki sąsiadującej, szczególnie w sprawie inwestycji stwarzającej uciążliwości dla otoczenia. Wówczas interes prawny ma osoba posiadająca działkę w strefie ich oddziaływania, a nie tylko posiadająca działkę bezpośrednio graniczącą z taką inwestycją (por. Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz B.Adamiak J.Borkowski wyd. C.H.BECK W-wa 2009 str. 181, wyrok NSA z 09.12.2005r. sygn. II OSK 310/05 Lex nr 190891, wyrok NSA z 11.08.2000 r. sygn. akt IV SA 1355/98, wyrok NSA z 08.03.2005r. sygn. OSK 682/04 Lex nr 176144). Jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2007 r. II OSK 1321/06 "Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniają treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych" (lex nr 347949). Sąd podkreślił, iż budynek gospodarczy, a tym bardziej inwentarski wybudowany w bezpośrednim sąsiedztwie skarżącej może oddziaływać na jej prawa. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż postępowanie w przedmiocie legalności zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na inwentarski było dotknięte wadą z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, ponieważ skarżąca jako właścicielka nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziałowywania inwestycji nie brała bez własnej winy udziału w tym postępowaniu. Spełniona została zatem jedna z dwóch przesłanek objętych postępowaniem w sprawach wznowienia. Organ winien był zatem przystąpić do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych decyzją ostateczną, co też uczynił. Podstawę prawną wydania decyzji z dnia [...] marca 2009 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.). Stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno – sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego). Jednakże według ust. 6 pkt 1 tego artykułu jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę – rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl definicji zawartej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Pod pojęciem robót budowlanych w rozumieniu tej ustawy należy z kolei rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7). Przebudowa to natomiast wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (art. 3 pkt 7a). Roboty budowlane polegające na przebudowie obiektu budowlanego, a z taką sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w rozpatrywanej sprawie, wymagają zatem przed ich rozpoczęciem uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 7 i 7a Prawa budowlanego). Wobec powyższego obowiązkiem organu w toku prowadzonego postępowania było ponowne sprawdzenie czy inwestor legitymował się ostatecznym pozwoleniem na budowę. Jak wynika z akt niniejszej sprawy inwestor legitymował się decyzją Starosty K. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]. Ponadto inwestor zawiadomił organ o rozpoczęciu i zakończeniu robót budowlanych. Zatem skoro zmiana sposobu użytkowania nastąpiła na podstawie decyzji, to uznać należy, iż nastąpiło to legalnie. Wobec powyższego zachodziły podstawy do umorzenia postępowania w sprawie legalności zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na inwentarski. Taką też decyzję wydał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] marca 2009 r. W tym miejscu wskazać należy, iż w myśl art. 151 § 1 Kpa w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Natomiast w myśl art. 146 § 2 Kpa nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zatem skoro we wznowionym postępowaniu zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji z dnia [...] marca 2009 r. organ zasadnie, pomimo zaistnienia przyczyny wznowienia postępowania, nie uchylił decyzji z dnia [...] marca 2009 r. i zasadnie stwierdził, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Z powyższych względów za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przez organ art. 151 § 2 Kpa w związku z art. 146 § 2 Kpa. Również zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 a oraz art. 71 ust. 4 i 7 Prawa budowlanego uznać należy za niezasadny. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była kwestia legalności zmiany sposobu użytkowania, a nie kwestia prawidłowości wydania decyzji o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych i zmianę sposobu użytkowania. W ocenie składu orzekającego zarzut naruszenia art. 32 ust. 4a, oraz art. 71 ust. 4 i ust 7 Prawa budowlanego mógł zostać skierowany co najwyżej do decyzji Starosty K. z dnia [...] lipca 2008r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na inwentarski. Ponadto w tym miejscu wskazać należy, iż organ odwoławczy zasadnie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł co do meritum. Organ prawidłowo wobec ustalenia nieprawidłowej sentencji decyzji organu I instancji, pomimo prawidłowego ustalenia stanu faktycznego uchylił decyzję tego organu, a z uwagi na brak konieczności prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego orzekł merytorycznie. Odnosząc się do zarzut naruszania art. 10 Kpa polegającym na nie umożliwieniu wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w II instancji wskazać należy, iż jest on zasadny aczkolwiek nie uzasadniający uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie naruszenie art. 10 Kpa nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć na uwadze, iż organ odwoławczy nie prowadził żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego, a więc wszelkie dowody na których oparł się organ znajdowały się w aktach przed wydanie decyzji organu I instancji. Również zarzut naruszenia art. art. 61 § 4 Kpa przez jego niezastosowanie, polegające na nie zawiadomieniu o wszczęciu postępowania odwoławczego, strona została pozbawiona informacji o tym, kiedy odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego i tym samym możliwości kontroli załatwienia sprawy przez organ wojewódzki w ustawowym terminie nie uzasadnia wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym miejscu wskazać należy, iż to skarżąca wniosła odwołanie, a ponadto pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. o przekazaniu odwołania zostało doręczone również pełnomocnikowi skarżącej. Zatem strony zostały zawiadomione o wniesieniu odwołania, a sam fakt braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania odwoławczego nie uniemożliwiał po pierwsze ustosunkowanie się pozostałym stronom do wniesionego odwołania, a po drugi możliwości kontroli czy organ załatwił sprawę w ustawowym terminie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.