VI SA/Wa 776/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi L. S.A. z siedzibą w J. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec udzielonego patentu na wynalazek oddala skargę L. S.A. z siedzibą w J. (dalej: skarżąca, Spółka) w dniu [...]2008 r. wniosła do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej sprzeciw wobec decyzji Urzędu Patentowego opublikowanej w WUP[...] z dnia [...]2007 r., o udzieleniu patentu nr [...] (nr zgłoszenia P [...]) na wynalazek pt: "Zastosowanie addytywu mineralnego do termicznego rozkładu odpadowych poliolefin", udzielonego na rzecz P., G., A. sp. z o.o., Z. i A. M., G. Spółka zarzuciła naruszenie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 119/2003r. poz. 1117 ze zm., dalej: p.w.p.). oraz § 30 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 września 2001 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych (Dz. U. z 2001 r. nr 49, poz. 508 z późniejszymi zmianami), polegające na wprowadzeniu przez zgłaszającego do zgłoszenia uzupełnień i poprawek po wszczęciu postępowania, co stoi w sprzeczności z prawem (art. 46 ust. 2 ustawy p.w.p.) i nie wezwaniu przez Urząd Patentowy zgłaszającego do usunięcia tych niedopuszczalnych zmian, pod rygorem umorzenia postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Urząd Patentowy oddalił sprzeciw skarżącej spółki. Skarżąca w sprzeciwie, a następnie w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosiła, iż zostały naruszone przepisy regulujące procedurę przed Urzędem Patentowym poprzez udzielenie patentu na zakres ochrony, który nie był ujawniony w dacie zgłoszenia wynalazku. Zdaniem skarżącej naruszenie przepisów art. 37 oraz art. 46 ust.2 w zw. z art. 89 ust.1 p.w.p w trakcie postępowania w przedmiocie udzielenia patentu powinno prowadzić do unieważnienia patentu nr [...]. Mianowicie - w wersji zgłoszonego wynalazku, na który ostatecznie został udzielony patent nr [...], dokonano niedopuszczalnych zmian w zastrzeżeniach patentowych oraz w sposób nieuprawniony dodano przykład 4, którego w dacie zgłoszenia nie było w opisie wynalazku, zastrzeżeniach patentowych ani na rysunku. Zgodnie z ustawą p.w.p. poprawki i uzupełnienia w dokumentacji zgłoszeniowej mogą być wprowadzane do czasu wydania decyzji ostatecznej w sprawie udzielenia patentu. Te poprawki i uzupełnienia nie mogą jednak wykraczać poza zakres ujawniony jako przedmiot rozwiązania w opisie zgłoszeniowym. Nie jest więc dopuszczalne wprowadzenie do opisu zgłoszeniowego wynalazku nowych istotnych cech technicznych. Dokonywane poprawki oraz uzupełnienia nie mogą też zmieniać istoty rozwiązania ujawnionego w dacie zgłoszenia, innymi słowy nie mogą tworzyć innego rozwiązania od ujawnionego w wersji pierwotnej opisu zgłoszeniowego wynalazku. Skarżąca podkreśliła, że przykład 4 w sposób oczywisty nie wynika z zakresu ujawnionego jako przedmiot rozwiązania w opisie zgłoszeniowym obejmującym opis, zastrzeżenia, rysunki, a przeciętny znawca nie mógłby go obiektywnie wywieść z pierwotnego zgłoszenia. W tej sytuacji dodanie tego przykładu było niedopuszczalne oraz zostały naruszone przepisy dotyczące udzielenia patentu, w związku z czym nie zostały spełnione ustawowe warunki do udzielenia patentu. Skarżąca wskazała nadto, iż dodany przykład 4 stanowił podstawę zmiany kategorii wynalazku z "Addytyw..." na "Zastosowanie addytywu mineralnego...". Powyższa zmiana kategorii wynalazku w stosunku do kategorii określonej w dacie zgłoszenia była niedopuszczalna, ponieważ naraziła osoby trzecie na konsekwencje naruszenia. Po zmianie kategorii wynalazku z produktu na zastosowanie i po otrzymaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. z Urzędu Patentowego RP o udzieleniu patentu na wynalazek pt: "Zastosowanie addytywu mineralnego do termicznego rozkładu odpadowych poliolefin" współuprawnieni: P. i prof. A. M. wystąpili do L. S.A. pismem z dnia 5[...]2007 r. , w którym w punkcie 2 zwrócili się z prośbą do L. S.A. o przedstawienie propozycji finansowej związanej z korzystaniem z w/w wynalazku przez L. S.A. Przed zmianą kategorii wynalazku istotą wynalazku był addytyw, a stosującym ten, kto go produkował. Natomiast po zmianie kategorii wynalazku z "Addytywu.." na "Zastosowanie addytywu..." wg współuprawnionych przedmiotem wynalazku jest zastosowanie addytywu. Stosującym wynalazek w tej sytuacji jest ten, kto zastosował ten addytyw, a nie ten, kto go produkuje. Zdaniem skarżącej spółki, Urząd Patentowy nie wypełnił nałożonych na niego mocą ustawy obowiązków i dopuścił do wprowadzenia przez zgłaszającego do zgłoszenia poprawek, w tym dodanie przykładu 4, które były niedozwolone i wykraczały poza to, co zostało ujawnione w dacie dokonania zgłoszenia wynalazku do Urzędu Patentowego. Wobec powyższego zostały naruszone przepisy dotyczące udzielenia patentu, a patent został udzielony wbrew ustawowym warunkom do udzielenia patentu. Skarżąca zarzuciła nadto, iż Urząd Patentowy nie wypełnił nałożonych na niego mocą ustawy obowiązków i nie wyjaśnił wszystkich kwestii istotnych w sprawie. W ocenie skarżącej Spółki w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]2009 r. Urząd Patentowy błędnie przyjął, że w niniejszej sprawie nie wykazano, iż udzielenie spornego patentu nastąpiło z naruszeniem ustawowych warunków wymaganych do udzielenia patentu. Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji, oddalając sprzeciw jako niezasadny, nie wyjaśnił także, czy wprowadzone przez zgłaszającego do zgłoszenia poprawki, w tym dodanie przykładu 4, uznał za dozwolone przepisami p.w.p. Skarżąca spółka na rozprawach w dniach [...]2009 r. i .[...]2009 r. w formie pism procesowych podniosła ponadto, że z przyczyn formalno-prawnych sprzeciw powinien zostać uwzględniony, ponieważ nie wypowiedziały się na temat jego bezzasadności wszystkie współuprawnione podmioty tj. P. z G., A. sp. z o.o. z Z. i A.M. zam. w G. do czego zobowiązywał ich przepis art. 255 ust.1 pkt, 9) ustawy p.w.p. Tymczasem w dniu .[...]2009 r. na sprzeciw L. S.A. doręczony stronom przez Urząd Patentowy na podstawie art. 255 ust. 2 ustawy wpłynęły dwie odpowiedzi uznające sprzeciw za bezzasadny od następujących współuprawnionych: P. i A. M. Trzeci współuprawniony, czyli spółka A. nie zajęła stanowiska wobec sprzeciwu, a więc – zdaniem L. S.A. - w sposób dorozumiany zgodziła się ze stanowiskiem skarżącej. Zdaniem skarżącej art. 199 k.c. obliguje wszystkich współuprawnionych do zgodnego działania w zakresie rozporządzania rzeczą wspólną. Brak jednomyślności, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, stanowi podstawę uchylenia decyzji o udzieleniu patentu. Stanowisko Urzędu Patentowego opisane w uzasadnieniu decyzji jakoby współdziałanie wszystkich współuprawnionych nie było konieczne, nie jest zatem w ocenie skarżącej spółki prawidłowe. Przepis art. 72 p.w.p. nie ma w jej ocenie zastosowania w sytuacji, gdy konieczne jest współdziałanie wszystkich współuprawnionych. Przepis ten mówi o wzajemnych relacjach współuprawnionych w zakresie współpracy i ewentualnych roszczeń stron, ale tylko podczas faktycznego korzystania z patentu i osiągania w tym zakresie korzyści majątkowych. Skarżąca wyraziła pogląd, iż w zakresie postępowania przed Urzędem Patentowym współdziałanie wszystkich współwłaścicieli patentu jest konieczne jako przekraczające zwykły zarząd rozporządzania rzeczą wspólną. W jej ocenie dyspozycja wydana P. przez pozostałych współuprawnionych na podstawie § 2 pkt 5 umowy nr [...] z dnia [...]2000 r. o wspólności prawa do patentu - nie dotyczy tego wynalazku. Powołana wyżej umowa dotyczy wynalazku pt. "Addytyw do termicznego rozkładu odpadowych poliolefin", a patent został udzielony decyzją z dnia [...]2007 r. na wynalazek pt. "Zastosowanie addytywu mineralnego do termicznego rozkładu odpadowych poliolefin". Skarżąca Spółka podkreśliła, iż są to de facto dwie różne nazwy wynalazków. W powyższej sytuacji, zdaniem skarżącej, zachodzą warunki prawne do unieważnienia patentu nr [...]. Decyzja z [...] grudnia 2009 r. zapadła w oparciu o nastęujące poglądy prawne organu. W ocenie Kolegium każdy ze współuprawnionych ma prawo działać w celu zachowania wspólnego prawa. Art. 72 p.w.p. ust. 1 p.w.p., statuuje ogólną zasadę samodzielności współuprawnionych, czyli możliwości działania bez zgody pozostałych z nich. Jakkolwiek wspomniany przepis nie wskazuje bezpośrednio na uprawnienie do samodzielnej obrony prawa, to zdaniem Kolegium, skoro współuprawniony ma samodzielne prawo do dochodzenia roszczeń z powodu naruszenia patentu, tym bardziej powinien mieć prawo do obrony tego prawa. Nawet gdyby jednak przyjąć, że powołany przepis art. 72 ust. 1 p.w.p. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie to z treści art. 72 ust. 3 p.w.p. wynika, że w zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, o ile umowa o wspólności patentu nie stanowi inaczej, przepisy Kodeksu cywilnego o wspólności w częściach ułamkowych. Z przytoczonego przepisu wynika więc, że postanowienia umowne wyłączają (w zakresie regulowanych przez nie kwestii) zastosowanie przepisów k.c. W tym kontekście, istotne znaczenie ma okoliczność, iż na mocy umowy z dnia [...] lipca 2000 r. o wspólności prawa do patentu (§ 2c) podmiotem zobowiązanym m. in. do prowadzenia czynności związanych z uczestnictwem w rozprawach przed organami orzekającymi przy Urzędzie Patentowym RP i sądami powszechnymi, w sprawach dotyczących projektu, jest pierwszy współuprawniony, którym jest P. z siedzibą w G. Zdaniem organu podmiot ten nie tylko ma więc prawo, ale wręcz obowiązek działania, w celu szeroko rozumianej ochrony spornego rozwiązania. Z powyższego obowiązku nie zwalnia P. wynikające z § 3a przedmiotowej umowy, zobowiązanie A. sp. z o.o. do współdziałania z pierwszym współuprawnionym. W tej sytuacji wyłączona jest w niniejszej sprawie ogólna zasada określona w art. 199 k.c. Umowa o współpracy została złożona do akt zgłoszeniowych wynalazku, w dniu [...] sierpnia 2000 r. jako załącznik do pisma z [...] sierpnia 2000 r. i od tej daty była dostępna dla osób posiadających interes prawny do wglądu do akt wynalazku. Skuteczność umowy nie była kwestionowana przez wnoszącego sprzeciw, w toku postępowania spornego. W związku z powyższym przekazanie sprawy do rozpoznania w trybie spornym, zdaniem organu, było zasadne. Zdaniem Kolegium Orzekającego wniesiony sprzeciw jest niezasadny. Zgodnie z art. 37 ust. 1 p.w.p., do czasu wydania decyzji w sprawie udzielenia patentu zgłaszający może, z zastrzeżeniem ust. 2, wprowadzać uzupełnienia i poprawki do zgłoszenia wynalazku, które nie mogą wykraczać poza to, co zostało ujawnione, w dniu dokonania zgłoszenia, jako przedmiot rozwiązania w opisie zgłoszeniowym wynalazku obejmującym opis wynalazku, zastrzeżenia patentowe i rysunki. W myśl ust. 2, zmiana zastrzeżeń patentowych w sposób rozszerzający pierwotny zakres żądanej ochrony może być dokonana tylko do czasu ogłoszenia o zgłoszeniu i przy zachowaniu ograniczenia określonego w ust. 1. Stosownie do treści art. 37 ust. 3 p.w.p., w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, a także w każdym innym przypadku, gdy w toku postępowania nastąpi zmiana zakresu żądanej ochrony, zgłaszający obowiązany jest do nadesłania odpowiednio zmienionego skrótu opisu wynalazku. Powołany przepis został zamieszczony w rozdziale 2 ("Zgłoszenie wynalazku"). Zgodnie natomiast z art. 46 ust. 2 p.w.p., zamieszczonym w rozdz. 3 ("Rozpatrywanie zgłoszenia wynalazku"), jeżeli po wszczęciu postępowania zgłaszający wprowadził do zgłoszenia uzupełnienia lub poprawki niezgodnie z przepisami ustawy, Urząd Patentowy w toku postępowania o udzielenie patentu, może wezwać zgłaszającego postanowieniem do usunięcia tych uchybień w wyznaczonym terminie, pod rygorem umorzenia postępowania. Zdaniem Kolegium powołane przez wnoszącego sprzeciw w nawiązaniu do art. 89 p.w.p. przepisy art. 37 oraz 46 ust. 2 p.w.p., jak również argumentacja w tym zakresie, nie odnoszą się do ustawowych warunków ochrony i jako takie nie mogą przesądzać o unieważnieniu spornego patentu. Są to bowiem zarzuty dotyczące naruszenia procedury na etapie postępowania o udzielenie patentu. Urząd Patentowy powołał się m.in. na orzecznictwo sądowoadministracyjne jako uzasadniające pogląd o niedopuszczalności unieważnienia prawa wyłącznego w postępowaniu spornym w oparciu o zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Podkreślił, iż judykatura wskazuje na konieczność wykazania niespełnienia warunków materialnych. Takie stanowisko przyjął m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dn. 15.09.2009 r. (sygn. akt VI SA/Wa 96/09), który rozpoznając uznał za prawidłowe stanowisko Urzędu Patentowego, iż przepis art. 37 p.w.p. "reguluje formalne kwestie związane ze zgłoszeniem wzoru użytkowego i nie stanowi ustawowego warunku przyznania prawa ochronnego", nadto przywołał wyroki WSA: z dnia 28 października 2005 r. (sygn. akt VI SA/Wa 527/05, z dnia 12 stycznia 2007 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1197/06), z dnia 15 września 2009 r. (sygn. akt VI SA/Wa 96/09). Urząd Patentowy podkreślił, iż jakkolwiek wyżej wymienione wyroki nie dotyczą bezpośrednio wynalazku, jednak zdaniem Kolegium Orzekającego wszystkie znajdują zastosowanie w aktualnej sprawie, dotyczą bowiem zasad orzekania Urzędu Patentowego działającego w trybie spornym, które są takie same, niezależnie od tego czy dotyczą znaków towarowych, wzorów przemysłowych, wzorów użytkowych czy wynalazków. Mające zastosowanie w niniejszej sprawie art. 246 i 247 p.w.p., dotyczą jednolicie wszystkich omawianych kategorii z zakresu własności przemysłowej (art. 246 ust. 1 p.w.p.: "Każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji..."). Jednocześnie z brzmienia art. 246 ust. 1 p.w.p. jednoznacznie wynika, iż przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie prawomocna decyzja Urzędu Patentowego RP o udzieleniu patentu i badanie ustawowych warunków udzielenia ochrony może dotyczyć tytko tej wersji. W skardze od powyższej decyzji Urzędu Patentowego skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo. Zdaniem skarżącego zachodzą warunki prawne do unieważnienia patentu nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z [...] grudnia 2010 r. zatyt.: "Odpowiedź na odpowiedź na skargę" L. S.A. ustosunkowała się do stanowiska Urzędu Patentowego. Podniosła dodatkowo, iż rozwiązanie stanowiące przedmiot wynalazku nie spełniało art. 10 ustawy o wynalazczości (brak przymiotu nowości). Ponadto modyfikacja przedmiotu zgłoszenia w trakcie postępowania winna byłą skutkować uznaniem, iż zgłoszenie było dokonane z datą wprowadzenia tej modyfikacji. Udzielenia patentu nastąpiło zatem z naruszeniem art. 31 ust. 4 p.w.p. Skarżąca podkreśliła, iż Urząd Patentowy nie zajął stanowiska w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie charakteru wprowadzonych zmian. W powyższej sytuacji należy więc uznać, że decyzja o udzieleniu patentu została wydana z naruszeniem art. 10 ustawy o wynalazczości. Urząd naruszył nadto przepisy art. 37 i 46 ust. 1 i 2 oraz art. 31 p.w.p. Natomiast zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem art. 7, 77, 80 i 107 ust. 3 k.p.a. Skarżąca podtrzymała stawiany wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada przy tym celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30 czerwca 2000 r. Dz. U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117, z późniejszymi zmianami, dalej: p.w.p.). Oceniając w świetle powyższych kryteriów skargę L. S.A. z siedzibą w J., Sąd doszedł do przekonania, iż nie jest ona zasadna. W myśl art. 246 ust. 1: "każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec decyzji Urzędu Patentowego o udzielenie patentu (...) w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa". Art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. stanowi, iż Urząd Patentowy – w trybie postępowania spornego – rozstrzyga m. in. sprawy o unieważnienie patentu, zaś zgodnie z ust. 4 ww. przepisu – organ ten rozstrzyga sprawy w powyższym trybie w granicach wniosku oraz będąc związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Art. 255 ust. 4 p.w.p. stanowi, iż Urząd Patentowy RP rozstrzyga sprawy w trybie spornym w granicach wniosku. Zgodnie z przepisem art. 246 ust. 2 p.w.p. podstawą sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu. Zgodnie z art. 89 ust. 1 p.w.p. patent może być unieważniony w całości lub w części, jeżeli zostanie wykazane, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu. Zgodnie z p.w.p., warunki wymagane do uzyskania patentu są określone w art. 24, 25, 26, 27, 28, 29 w rozdziale Wynalazek. Podstawę prawną w zakresie oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentu zgodnie z ustawą o wynalazczości z 19.10.1972 r. (tekst jednolity Dz. U. z 1993r. nr 26, poz. 117), stanowią art. 10, 11, 12. Zgodnie z tymi przepisami, wynalazkiem podlegającym opatentowaniu jest nowe rozwiązanie techniczne, nie wynikające w sposób oczywisty ze stanu techniki i mogące się nadawać do stosowania (art. 10 i 11) o ile nie podlega wyłączeniu z mocy art. 12. Zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p., ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu udzielonego przed wejściem w życie tej ustawy, ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku. Przedmiotowy wynalazek został zgłoszony w dniu .[...]2000r., a więc w okresie obowiązywania ustawy o wynalazczości. Jak wynika z powyższych unormowań, Urząd Patentowy rozpatruje sprawy o unieważnienie patentu na skutek złożonego sprzeciwu, uznanego za bezzasadny, w trybie postępowania spornego (art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p.) w granicach wniosku (art. 255 ust. 4 ustawy p.w.p.). Zgodnie z przepisem art. 246 ust. 2 ustawy p.w.p., podstawą sprzeciwu są okoliczności, uzasadniające unieważnienie patentu. Zgodnie z art. 89 ust. 1 p.w.p. patent może być unieważniony w całości lub w części, jeżeli zostanie wykazane, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu. Wynalazek (nr patentu [...]), został zgłoszony .[...]2000 r., za nr zgłoszenia P [...], zatem ustawowe warunki do uzyskania patentu, zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p. podlegają ocenie według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, czyli według przepisów art. 10, 11, 12 ustawy o wynalazczości z dn. 19.10.1972 r. (tekst jednolity Dz. U. z 1993 r. nr 26, poz. 117). W kontrolowanej sprawie skarżąca spółka powołując się na przepis art. 89 ust. 1 p.w.p jako przesłanki do unieważnienia patentu wskazała przepisy art. 37 oraz art. 46 ust. 2 p.w.p. Urząd Patentowy natomiast konsekwentnie prezentował stanowisko, zgodnie z którym powołane przez skarżącego przepisy nie dotyczą ustawowych warunków do uzyskania ochrony, lecz wyłącznie kwestii proceduralnych zaistniałych w toku postępowania o udzielenie patentu. Organ wyraził słuszny pogląd, zgodnie z którym zastosowanie powyższych przepisów jako podstawy ewentualnego unieważnienia, byłoby działaniem z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu powyższe stanowisko Urzędu Patentowego znajduje odzwierciedlenie w aktualnym, utrwalonym orzecznictwie sądowowoadministracyjnym powołanym przykładowo w uzasadnieniu decyzji. W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska zaprezentowanego w skardze, iż organ błędnie nie stwierdził naruszenia ustawowych warunków udzielenia patentu w oparciu o przytoczone przepisy i argumentację strony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym niejednokrotnie wskazywano, iż niedopuszczalne jest unieważnienie prawa wyłącznego w postępowaniu spornym w oparciu o zarzuty naruszenia przepisów postępowania, lecz konieczne jest wykazanie niespełnienia warunków materialnych. Takie stanowisko przyjął m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dn. 15.09.2009 r. (sygn. akt VI SA/Wa 96/09), który rozpoznając skargę na decyzję uznał za prawidłowe stanowisko Urzędu Patentowego, iż przepis art. 37 p.w.p. "reguluje formalne kwestie związane ze zgłoszeniem wzoru użytkowego i nie stanowi ustawowego warunku przyznania prawa ochronnego". W wyroku z dnia 28 października 2005 r. (sygn. akt VI SA/Wa 527/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że prawo z rejestracji może być unieważnione tylko wówczas, gdy nie zostaną spełnione ustawowe wymogi do jego udzielenia. Te warunki nie obejmują formalnych wymogów odnoszących się do dokumentacji zgłoszeniowej. Pogląd ten został w pełni zaakceptowany przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący skargę kasacyjną od powołanego wyżej orzeczenia (wyrok z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 114/06). Także w wyroku z dnia 12 stycznia 2007 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1197/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że postępowanie sprzeciwowe, o którym mowa w art. 246 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, jest prowadzone pod kątem ustalenia, czy przyznane ostateczną decyzją prawo wyłączne zostało udzielone z naruszeniem warunków ustawowych, nie zaś z punktu widzenia, czy decyzji udzielającej prawo wyłączne można postawić zarzut naruszenia przepisu procesowego. Sąd ten podkreślił, że w postępowaniu sprzeciwowym nie może być skutecznie podważana prawidłowość dokumentów, które stanowiły podstawę do zarejestrowania znaku. W wyroku z dnia 15 września 2009 r. (sygn. akt VI SA/Wa 96/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że art. 37 p.w.p. nie stanowi ustawowego warunku udzielenia prawa ochronnego i nie może stanowić podstawy unieważnienia. Sąd ten podkreślił, że nie stanowią podstawy unieważnienia formalne wymogi związane z dokumentacją zgłoszeniową. Wprawdzie wyżej wymienione wyroki nie dotyczą wynalazku, jednak zdaniem Sądu wszystkie znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, dotyczą bowiem zasad orzekania Urzędu Patentowego działającego w trybie spornym. Zasady te pozostają niezmienne w odniesieniu do znaków towarowych, wzorów przemysłowych, wzorów użytkowych, jak również wynalazków. W szczególności dotyczy to norm zawartych w przepisach art. 246 i 247 p.w.p. Jak jednoznacznie wynika z brzmienia art. 246 ust. 1 p.w.p., przedmiotem oceny w postępowaniu wszczętym na skutek wniesionego sprzeciwu jest prawomocna decyzja Urzędu Patentowego RP m. in. o udzieleniu patentu. Powyższa ocena następuje wyłącznie w kontekście ustawowych warunków udzielenia ochrony. Sąd uznał za prawidłowy pogląd prawny Urzędu Patentowego odnoszący się do oceny skutków prawnych umowy z [...] lipca 2000 r. ("Umowa nr [...] o wspólności prawa do patentu"). P. mogła działać ze skutkiem dla pozostałych współuprawnionych do spornego patentu, bez względu na fakt zmiany tytułu wynalazku w trakcie procedury przed Urzędem Patentowym. Na podstawie powyższej umowy P. została bowiem zobowiązana do prowadzenia czynności związanych z "uczestnictwem w rozprawach przez organami orzekającymi przy UP RP i sądami powszechnymi, w sprawach dotyczących projektu", tj. zgłoszenia wynalazku nr P [...], na który został udzielony patent nr [...], a umowa ta nie została w trakcie postępowania zmieniona. Należy więc jednoznacznie stwierdzić, iż P. miała prawo działania w postępowaniu spornym, w sytuacji wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu patentu na ten wynalazek, w celu zachowania tego prawa. Podkreślenia wymaga, iż w toku całego postępowania nie budziło wątpliwości między stronami, że umowa dotyczy właśnie przedmiotu niniejszej sprawy. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia decyzji sama skarżąca (działająca w toku postępowania administracyjnego jako wnosząca sprzeciw) powoływała się na umowę z .[...]2000 r. Jakkolwiek tytuł wynalazku w trakcie postępowania przed Urzędem Patentowym może ulegać zmianie, niemniej jednak dla identyfikacji danego wynalazku istotny jest numer zgłoszenia, nadawany przez Urząd Patentowy niezwłocznie po wpłynięciu dokumentów. Numer ten nie ulega zmianie w trakcie postępowania przed Urzędem Patentowym RP. Sporny patent nr [...] ma numer zgłoszenia P [...]. Tego samego numeru zgłoszenia dotyczy umowa z dnia [...] lipca 2000 r. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, wzięto wnikliwie pod uwagę wszystkie okoliczności i wskazane dowody oraz podjęto wszelkie kroki, niezbędne do dokonania dokładnej i wyczerpującej oceny, co znajduje odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji. Wskazane przez skarżącego art. 37 oraz art. 46 ust. 2 nie dotyczą ustawowych warunków do udzielenia patentu, tj. przede wszystkim nowości, oczywistości, przemysłowego zastosowania wynalazku. Z uwagi na treść wyżej powoływanego art. 255 ust. 4 p.w.p. wprowadzającego zasadę związania Urzędu Patentowego granicami wniosku oraz zgłaszanych w trakcie postępowania spornego zarzutów fakt podniesienia zarzutu naruszenia art. 10 prawa wynalazczego w ramach decyzji o udzielenie patentu, co nastąpiło w piśmie złożonym na etapie postępowania sądowoadministracyjnego – nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Stawiany w piśmie z [...] grudnia 2010 r. zarzut naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 ust. 3 przez Urząd Patentowy Sąd uznał natomiast za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Przeciwnie, zdaniem Sądu decyzja została wydana w sposób zgodny z obowiązującym prawem. Uzasadnienie jest jasne i czytelne oraz odzwierciedla tok rozumowania organu prowadzący do rezultatu odpowiadającego stosownym unormowaniom prawnomaterialnym. Reasumując należy uznać, iż brak jest uzasadnionych podstaw do stwierdzenia, że Urząd Patentowy naruszył normy prawa materialnego oraz przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.