IV SA/Wa 1721/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa" utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] kwietnia 2010 r. odmawiającą zmiany decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków. Wskazana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Burmistrz Miasta i Gminy O. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków [...] w celu odprowadzania ścieków z budynku mieszkalnego na działce ew. nr [...] położonej we wsi J. przy ul. [...]. Wnioskiem z dnia 11 maja 2009 r. J. B. wystąpił o zmianę w/w decyzji poprzez wykreślenie z pkt 2 a decyzji zakazu stosowania oczyszczalni z rozsączkowaniem, pozostawiając pozostałe zapisy bez zmian. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy O. zmienił własną decyzję z dnia [...] lutego 2007 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, że nie spełniono przesłanek z art. 155 kpa, bowiem wnioskodawca nie wyraża zgody na zmianę decyzji w taki sposób w jaki to zostało przedstawione w decyzji Nr [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy O. odmówił zmiany własnej decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. W uzasadnieniu wskazał, że na zmianę decyzji nie wyraziła zgody jedna ze stron postępowania – W. K. Nadto zmiana decyzji spowoduje możliwość odprowadzania do gleby i wód gruntowych ścieków surowych, co w konsekwencji doprowadzi do ich skażenia. 2 sygn. akt IV SA/Wa 1721/10 6. W odwołaniu J. B. wskazał, że w treści skarżonej decyzji nie można znaleźć merytorycznych i prawnych dowodów przemawiających za zakazem stosowania oczyszczalni z rozsączkowaniem. 7. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że pozytywnymi przesłankami zmiany decyzji w myśl art. 155 kpa są: zgoda stron, zgodność wzruszenia decyzji z interesem społecznym lub słusznym interesem strony oraz brak zakazu wzruszenia ostatecznej decyzji zwartego w przepisach odrębnych. W myśl utrwalonego orzecznictwa przez zgodę stron należy rozumieć zgodę wszystkich stron postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a jej brak prowadzi do rażącego naruszenia prawa. W niniejszej sprawie stronami postępowania są: wnioskodawca (J. B.) oraz jego małżonka (Z. B.) - właściciele działki ew. nr [...], a także właściciele nieruchomości sąsiednich – C. S., K. Z., W. K. Osoby te zostały poinformowane przez organ pierwszej instancji o toczącym się postępowaniu i o możliwości zajęcia stanowiska w kwestii zmiany decyzji w trybie art. 155 kpa. W. K. pismem z dnia 14 sierpnia 2009 r. poinformowała, że nie wyraża zgody na zmianę decyzji. Wobec powyższego jak słusznie stwierdził Burmistrz, brak zgody strony uniemożliwia zmianę decyzji w trybie art. 155 kpa i powoduje obowiązek odmowy uchylenia tej decyzji. Nadto Kolegium podkreśliło, iż w trybie art. 155 kpa mogą być zmieniane lub uchylane wyłącznie decyzje niewadliwe. Zdaniem Kolegium decyzja z 2007 r. została wydana z naruszeniem art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "upzp", gdyż błędnie przyjęto, że budowa przydomowej oczyszczalni ścieków jest inwestycją celu publicznego (na poparcie czego przywołano stanowisko wyrażone w doktrynie). Realizacja inwestycji na własny użytek lub dla ściśle określonych podmiotów, z prawnego punktu widzenia jest bowiem przedsięwzięciem należącym do kategorii inwestycji niepublicznych. Zatem budowa przydomowej oczyszczalni ścieków, realizująca wyłącznie interes prywatny właściciela działki, nie może być uznana za inwestycję celu publicznego. sygn. akt IV SA/Wa 1721/10 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. B. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono: * naruszenie art. 155 2 kpa w zw. z art. 28 kpa poprzez przyjęcie, iż na zmianę decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z 2007 r. winni wyrazić zgodę właściciele nieruchomości sąsiednich w sytuacji, gdy nie byli oni stroną w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2007 r; kwestia kręgu osób uprawnionych do występowania w sprawie zmiany decyzji z 2007 r. była przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji Kolegium z dnia [...] listopada 2009 r. w której wyraźnie zaznaczono, że niezrozumiały jest fakt umieszczenia przez organ pierwszej instancji w decyzji Nr [...] innych stron aniżeli w decyzji Nr [...], zważywszy, że decyzją Nr [...] dokonywano zmian decyzji Nr [...]; * naruszenie art. 7 i art. 77 kpa poprzez błędne i niewszechstronne rozważenie w przedmiotowym postępowaniu materiału dowodowego, skutkujące tym, że organy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji nie rozważyły czy wystarczające jest zastosowanie art. 113 § 2 kpa zamiast dokonania bądź odmowy dokonania zmiany decyzji; * naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w mocy w sytuacji stwierdzenia wydania tejże z naruszeniem art. 50 ust. 1 upzp; przy wydawaniu decyzji organ pierwszej instancji oparł się na poprzednich uzgodnieniach dotyczących inwestycji celu publicznego dokonanych w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji [...], która również została wydana z naruszeniem przepisów upzp; * naruszenie art. 138 kpa w zw. z art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 upzp w zw. z art. 107 § 1 kpa poprzez brak uchylenia decyzji przez Kolegium w sytuacji wydania przez organ pierwszej instancji decyzji w oparciu o podstawę prawną dotyczącą wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a więc nie mającą zastosowania do przedmiotowej sytuacji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że kwestionowany zapis decyzji z 2007 r. rodzi wątpliwości interpretacyjne i uniemożliwia prawidłowe funkcjonowanie przydomowej oczyszczalni, ponieważ decyzja z jednej strony zezwala na odprowadzanie oczyszczonych ścieków na zewnątrz, a z drugiej strony zakazuje sygn. akt IV SA/Wa 1721/10 stosowania rozsączkowania, który może być rozumiany jako zakaz odprowadzania oczyszczonych ścieków na zewnątrz, bądź zakaz stosowania drenażu rozsądzającego. Wobec powyższego organ mógł dokonać wykładni swojego orzeczenia w myśl art. 113 § 2 kpa (na co zwracał uwagę Skarżący w odwołaniu od decyzji Nr [...]). Dalej wskazano, że stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 2007 r. był wyłącznie J. B., nie były stronami zaś właściciele nieruchomości sąsiednich – C. S., K. Z., W. K. Zauważono, że Starosta W. w potwierdzeniu przyjęcia zgłoszenia o planowanym przystąpieniu do wykonania robót nie wymagających pozwolenia na budowę dnia [...] czerwca 2007 r. rozszerzył krąg osób na pozostałych współwłaścicieli działki ew. nr [...] (C. S. - siostrę Skarżącego, Z. B. - matkę Skarżącego) nie rozszerzył natomiast na właścicieli nieruchomości sąsiednich. Dlatego począwszy od 28 maja 2009 r. (pisma Burmistrza zawiadamiającego o toczącym się postępowaniu w trybie art. 155 kpa właścicieli nieruchomości sąsiednich) procedowanie w niniejszej sprawie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem właściciele nieruchomości sąsiednich nie byli stroną pierwotnej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącego złożył do akt odpisy zarządzeń Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia 25 lutego 2010 r. oraz z dnia 26 lutego 2010 r. w sprawie rozpoznania uwag do projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy O., na dowód, że w miejscowości J. dopuszcza się lokalizowanie indywidualnych przydomowych oczyszczalni ścieków z rozsączkowaniem. Popierając skargę wskazał, że zbędne było przywołanie przepisów upzp jako podstawy rozstrzygnięcia skoro organ orzekał na podstawie art. 155 kpa. W sprawach o zmianę decyzji stronami są wyłącznie te podmioty, które zostały wymienione w rozdzielniku decyzji zmienianej (tezę poparto orzeczeniami sądów administracyjnych). sygn. akt IV SA/Wa 1721/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekało w trybie przepisów dotyczących zmiany decyzji administracyjnej. Zatem, dokonanie oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, poddane jest specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli orzeczeń wydanych w trybach nadzwyczajnych. Przepis art. 155 kpa reguluje tryb nadzwyczajny prowadzący do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. W myśl przywołanego przepisu decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Jedną z koniecznych przesłanek warunkujących dopuszczalność zmiany decyzji jest zgoda strony, którą należy rozumieć nie wyłącznie jako zgodę strony inicjującej postępowanie w sprawie, lecz zgodę wszystkich osób (podmiotów) mających przymiot strony w postępowaniu, w którym została wydana decyzja podlegająca zmianie na podstawie art. 155 kpa. Decyzja, podlegająca zmianie dotyczy bowiem interesu prawnego wszystkich stron postępowania i wobec tego każda ze stron musi wyrazić zgodę na zmianę decyzji w trybie art. 155 kpa. Zgoda taka musi być wyraźna i nie może być dorozumiana ani domniemana (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 820/09, ogólnodostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzonej przez NSA). W art. 155 kpa mowa jest o decyzji ostatecznej na podstawie której strona nabyła prawo. Oczywistym przy czym jest, że zarówno decyzja o warunkach zabudowy czy też decyzja o lokalizacji celu publicznego są decyzjami na mocy których strony nabyły prawo. Nie ulega bowiem wątpliwości, że decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego (czy decyzją o warunkach zabudowy) nie tylko inwestor lecz i sąsiedzi nabyli określone prawo. Natomiast brak zgody wszystkich stron postępowania stanowiłby oczywiste naruszenia prawa. sygn. akt IV SA/Wa 1721/10 Krąg podmiotów będących stronami w postępowaniu w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, prowadzonym na podstawie przepisów upzp jest ustalany na podstawie art. 28 kpa (por. Z. Niewiadomski (red.). Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Warszawa 2004, s. 417), gdyż upzp nie przewiduje dodatkowych regulacji co do przyznania określonym podmiotom statusu strony postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny do uczestnictwa jako strona w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości w taki sposób, że będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2005 r., sygn. akt OSK 682/04, LEX nr 176144). Stronami postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym - w niniejszej sprawie o zmianę ostatecznej decyzji - będą te podmioty, którym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zwykłym, a także te podmioty, które miały interes prawny, mimo że nie brały udziału w postępowaniu zwykłym. Zatem stronami postępowania nadzwyczajnego będą nie tylko podmioty wymienione w rozdzielniku decyzji wydanej w trybie zwykłym (jak wywodzi się w skardze), lecz podmioty którym przepis prawa materialnego przyznał przymiot strony postępowania. Skoro przymiot strony w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mają właściciel (właściciele) bądź użytkownicy wieczyści działek sąsiadujących z planowaną lokalizacją, to tym samym przysługuje im przymiot strony w postępowaniu nadzwyczajnym (nawet w sytuacji gdy nie brali udziału na etapie postępowania zwyczajnego). Przymiot strony który przysługiwał właścicielom nieruchomości sąsiednich na etapie postępowania zwyczajnego rozciąga się bowiem na postępowanie nadzwyczajne. Wyrażony w orzecznictwie pogląd, co do tożsamości stron w postępowaniu zwykłym i postępowaniu w trybie nadzwyczajnym (z art. 155 kpa) odnosić można wyłącznie do stron w rozumieniu materialnym (osób, którym faktycznie przysługiwał status strony w świetle art. 28 kpa) nie zaś stron w znaczeniu formalnym (osób faktycznie traktowanych przez organ jako strony w postępowaniu zwykłym). A zatem na zmianę decyzji w trybie art. 155 kpa potrzebna była zgoda właścicieli nieruchomości sąsiednich. Wobec braku choćby jednego z nich nie jest sygn. akt IV SA/Wa 1721/10 możliwa zmiana takiej decyzji. Skoro właścicielka nieruchomości sąsiedniej W. K. pismem z dnia 14 sierpnia 2009 r. nie wyraziła zgody na zmianę decyzji -zatem organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo rozstrzygnęły sprawę, odmawiając na podstawie art. 155 kpa zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej, zaś pierwszy z zarzutów skargi należy uznać za niezasadny. W drugim zarzucie skargi podniesiono, iż organy winny rozważyć, czy do rozstrzygnięcia sprawy nie wystarczające byłoby dokonanie wykładni decyzji, a więc zastosowanie art. 113 § 2 kpa zamiast zastosowania art. 155 kpa. Wskazać należy, iż przedmiotem wniosku z 11 maja 2009 r. była zmiana ostatecznej decyzji z 2007 r. We wniosku jasno sprecyzowano jakiej zmiany oczekuje się od organu administracji i dlaczego (wskazując na niemożność wykonania decyzji). W oparciu o wniosek wszczęto postępowanie nadzwyczajne w przedmiocie zmiany decyzji o czym poinformowano m.in. Skarżącego. W związku z niekorzystnym przebiegiem postępowania w sprawie Skarżący sugerował zastosowanie trybu wykładni decyzji celem rozstrzygnięcia sprawy. Jednakże wyjaśnianie wątpliwości jakie stwarza akt administracyjny w trybie jego wykładni jest odrębnym postępowaniem od postępowania w sprawie zmiany ostatecznej decyzji. Wykładnia decyzji może mieć miejsce w każdym czasie, jej żądanie bowiem nie jest ograniczone żadnym terminem. Natomiast zmiana decyzji w trybie art. 155 kpa jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznej, jej zaś dokonanie możliwe jest wyłącznie po spełnieniu określonych wymogów. Zatem niedopuszczalne byłoby zakończenie sprawy o zmianę decyzji wydaniem postanowienia dokonującego wykładni tejże decyzji. Konstatując stwierdzić należy, że organy prawidłowo rozstrzygnęły wniosek Skarżącego, bowiem orzekły w jego granicach. O ile nawet przyjąćby, że wobec wystąpień strony organ winien zwrócić się do niej wprost o wyjaśnienie czy nie cofa wniosku o zmianę decyzji, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej umorzyć postępowanie, to trzeba stwierdzić, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie pogarsza sytuacji procesowej strony (żądanie zmiany decyzji nie zostało zrealizowane). Ewentualne uchybienie więc wymaganiu art. 9 kpa nie miałoby wpływu na wynik sprawy. Natomiast jeśli zamiarem Skarżącego jest obecnie faktycznie dokonanie dodatkowo wykładni decyzji, może się o nią zwrócić w każdym czasie, będzie to jednak miało miejsce w odrębnym postępowaniu. A zatem naruszenia art. 7 i art. 77 sygn. akt IV SA/Wa 1721/10 kpa, w zakresie w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należy uznać za niezasadny. Odnosząc się do kolejnego zarzutu stawianego zaskarżonej decyzji -a dotyczącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w sytuacji stwierdzenia naruszenia stosownego art. upzp - stwierdzić należy, że organ administracji ma możliwość wyeliminowania z obrotu ostatecznej decyzji administracyjnej, pomimo zapisanej w art. 16 § 1 kpa zasadzie stabilności decyzji administracyjnych, jednakże wyłącznie w szczególnych przypadkach. Wyeliminować z obrotu ostateczną decyzję wydaną z naruszeniem prawa zezwala m.in. instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Niewystarczające jest zatem by decyzja została wydana z naruszeniem prawa ale to naruszenie prawa musi mieć postać kwalifikowaną, a więc musi być rażące. W kwestii rażącego naruszenia prawa wypowiadano się już wielokrotnie wjudykaturze i piśmiennictwie, a zdaniem Sądu nie jest celowa kolejna analiza jednolitego stanowiska w tym przedmiocie. Stwierdzić jedynie należy (w oparciu o wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 368/07, LEX nr 468745), iż naruszenie prawa jest kwalifikowane jako rażące, gdy samo w sobie ma taki charakter, jest tak głęboko niezgodne ze stosowaniem prawa obowiązującego, że stanowi zaprzeczenie samej istoty unormowania zawartego w określonych przepisach prawnych. Pamiętać przy tym należy, że o rażącym naruszeniu prawa decydują trzy przesłanki (które muszą być spełnione łącznie): oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, sygn. akt IV SA/Wa 1721/10 których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04, Lex Nr 165717). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy z urzędu zauważył, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, bowiem została wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a właściwą winna być decyzja o warunkach zabudowy. Jednakże z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organ kwalifikował to naruszenie jako rażące, co obligowałoby do uruchomienia trybu nadzwyczajnego stwierdzenia nieważności, a nie wcześniejszego rozstrzygnięcia w trybie zmiany decyzji - art. 155 kpa. Podkreślić należy, iż oceniając decyzję organ odwoływał się do poglądów doktryny, co wyklucza przyjęcie rażącego charakteru naruszenia (oczywistość polega wszak na sprzeczności bez sięgania do bardziej złożonych reguł wykładni). Skoro więc organ nie stwierdził rażącego naruszenia prawa, zatem prawidłowo w osnowie decyzji powołał art. 138 § 1 pkt 1 kpa jako podstawę swojego rozstrzygnięcia. Dlatego też, i ten zarzut skargi należy uznać za niezasadny. Słusznie w ostatnim zarzucie skargi podnosi się, iż błędnie organ pierwszej instancji wskazał podstawę swojego rozstrzygnięcia. Jednakże należy mieć na względzie, że decyzję należy czytać jako całość, łącznie z uzasadnieniem, w którym to prawidłowo wskazano podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ponadto z tegoż uzasadnienia w nie budzący wątpliwości sposób wynika co było przedmiotem postępowania oraz rozstrzygnięcie istoty sprawy. Zatem wskazana wada, w kontekście całego uzasadnienia orzeczenia organu odwoławczego, z którego wynika jednoznacznie treść normatywna, jakie regulacje miał w istocie na względzie organ administracji, stanowi oczywistą omyłkę w myśl art. 113 § 1 kpa i może być wyeliminowana w każdym czasie przez organ administracji w stosownym trybie. Skarżący nie miał wątpliwości w skardze do których regulacji normatywnych proceduje organ, stąd też wskazane uchybienie przepisom postępowania (obowiązkowi poprawnego przywołania regulacji stanowiących przesłankę orzekania) nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". 10 sygn. akt IV SA/Wa 1721/10 Natomiast podniesione kwestie merytoryczne - w szczególności zasadność zmian decyzji czy dopuszczalność lokalizowania w miejscowości J. indywidualnych przydomowych oczyszczalni ścieków z rozsączkowaniem pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, o ile brak jest koniecznej przesłanki zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej, tj. zgody wszystkich stron. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.