II SA/Wa 878/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant ref. staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] cofającą J. D. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż w dniu 12 grudnia 2009 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. D. pozwolenia na broń palną myśliwską, ze względu na toczące się przeciwko niemu postępowanie karne. W toku prowadzonego postępowania Komendant Wojewódzki Policji w [...] ustalił, iż J. D. został w dniu 16 listopada 2009 r. oskarżony o popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k. Ponadto, Sąd Rejonowy w [...] prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2005 r. sygn. akt [...] uznał J. D. winnym popełnienia czynu z art. 77 § 2 k.k.s. i art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. (przestępstwa skarbowego niewpłacenia pobranego podatku — wymierzonego przeciwko obowiązkom podatkowym i rozliczeniom z tytułu dotacji lub subwencji) i za to wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł. W oparciu o dokonane ustalenia organ I instancji uznał, iż zarówno fakt toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego o przestępstwo prowadzenia w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego, jak i fakt popełnienia przez nią wyżej wymienionego przestępstwa skarbowego w pełni pozwalają na zakwalifikowanie jej do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub publicznego i na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. cofnął jej pozwolenie na broń palną myśliwską. Od tej decyzji pełnomocnik strony w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez niewłaściwe zastosowanie i wykładnię tego przepisu prawa polegającą na przyjęciu, iż strona jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; 2) naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 80 k.p.a., poprzez potraktowanie przez organ I instancji wybiórczo materiału dowodowego z całkowitym pominięciem okoliczności świadczących na korzyść strony. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji wskazał, iż do przesłanek nie pozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. pkt 2 — nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć, przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a w szczególności te, których jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy (takim jest czyn z art. 178a § 1 k.k.). Organy Policji ustalając tę okoliczność, jako spełniającą dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wzięły pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa (w jego wyniku traci życie lub staje się inwalidami tysiące osób) oraz nagminność (stanowi ono bowiem plagę społeczną), jego ewentualne następstwa (zagrożenie także dla życia, zdrowia i mienia nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego), umyślność czynu - sprawca świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa, a także na ewentualne jego skutki, np. śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie mienia. W przedmiotowej zaś sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika z faktu, iż stronie zarzuca się popełnienie właśnie takiego czynu, a ona sama temu nie zaprzecza, jakkolwiek odwołujący się twierdzi, iż nie tyle prowadził samochód, ile chciał go przestawić w inne miejsce parkingowe (poza parking restauracji, z której właścicielem pokłócił się). Organ zwrócić uwagę, iż w myśl art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/1dm3 w wydychanym powietrzu lub prowadzi do stężenia przekraczającego te wartości. Odwołujący się znacznie przekroczył ten próg (I badanie wykazało 0,46 mg/1dm3, a II badanie 0,42 mg/1dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu), co odpowiada wielkości ok. 0,9 0/00). Komendant Główny Policji podniósł, iż w zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia prawa do posiadania broni, fakt toczącego się postępowania karnego o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Bez wątpienia J. D. zarzuca się takie przestępstwo, przyznał się on do jego popełnia i w związku z tym złożył wniosek o wniesienie przez prokuratora, na zasadzie art. 335 k.p.k., wniosku o skazanie go bez przeprowadzenia rozprawy. Zatem jako posiadacz tak szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Odwołujący się, decydując się na kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości, wykazał się nie tylko nieodpowiedzialnością, ale także brakiem wyobraźni co do następstw swojego postępowania w warunkach ograniczonej lub zniesionej działaniem alkoholu samokontroli. Tłumaczenie, iż czynu tego dopuścił się pod wpływem wzburzenia wywołanego kłótnią z właścicielem lokalu, nie świadczy przy tym na jego korzyść. Dowodzi bowiem tego, że w sytuacji stresowej wymieniony nie kontroluje swojego zachowania w sposób należyty, a nie jest to cecha pożądana od posiadaczy tak szczególnego narzędzia, jakim jest broń palna. Także w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni strona nie daje wystarczającej rękojmi, aby pozwolenie na broń jej zachować. Nie można bowiem wykluczyć, iż w podobnej sytuacji użyje również broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Obawa ta jest więc w przypadku odwołującego się uzasadniona. Prawo do posiadania broni ma ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego winny je posiadać osoby dające rękojmię, iż swoim postępowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia, co przejawia się głównie w przestrzeganiu przez posiadaczy pozwoleń na broń porządku prawnego. Zatem zarzut popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. tę rękojmię znosi. Ustawodawca nie związał możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie z prawomocnym skazaniem posiadacza broni za określone przestępstwo. Z woli zatem samego ustawodawcy prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną ponieważ ustawodawca nakazał takie rozstrzygnięcie także w sytuacji, gdy przeciwko takiej osobie tylko toczy się postępowanie karne, m. in. o przestępstwo wymienione przykładowo w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a zatem wystarczającym jest ustalenie, iż w postępowaniu przygotowawczym wydane zostało postanowienie o przedstawieniu zarzutów. W ocenie tej utwierdza organy Policji fakt, że J. D. został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo skarbowe. Okoliczność ta ma niewątpliwie znaczenie dla oceny dotychczasowego postępowania strony w kontekście możliwości posiadania przez niego broni palnej. Zarówno bowiem te, jak i wskazane wcześniej ustalenie organu I instancji co do toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. dają podstawę do przyjęcia, że jego cechy charakteru oraz jego stosunek do porządku prawnego stwarzają uzasadnioną obawę, że może on użyć broni palnej w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stwierdzenie takie mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, do której organy Policji mają prawo na podstawie art. 80 k.p.a. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, należy odwołującego się zaliczyć do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Argumenty zawarte w odwołaniu nie mogły mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, albowiem ustawodawca nie związał faktu skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o przestępstwo z warunkiem użycia do jego popełnienia broni palnej. Zatem brak takiej okoliczności także nie ma istotnego znaczenia dowodowego dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Na ocenę organów Policji nie mogły mieć też wpływu opinie środowiskowe o stronie. Z opinii tych wynika, że J. D. zarówno w środowisku myśliwych, jak i w miejscu zamieszkania jest pozytywnie postrzegany, niemniej jednak nie eliminuje to powyższych faktów, które rodzą uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika J. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca zarzuciła wskazanej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na: 1) niewłaściwym przyjęciu, iż przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. oraz przestępstwo skarbowe z art. 77 § 2 i art. 6 § 2 w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., za popełnienie których skarżący został skazany, ex lege wywołują zaistnienie wobec skarżącego uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w sytuacji gdy istnienie tej przesłanki, należy badać niezależnie od okoliczności, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jeśli dane czyny nie mieszczą się w katalogu przestępstw wskazanych w tym przepisie, w oparciu o jak najszerszy zakres dowodów związanych z dotychczasowym sposobem zachowania, postępowania itp. oraz widocznych cech osobowych skarżącego; 2) nieprawidłowym uznaniu, iż dowody świadczące o stronie korzystnie, takie jak pozytywna opinia w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim, jak również prawidłowe przechowywanie broni i jego zachowanie się przed i po popełnieniu ww. czynu, nie mogą mieć decydującego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, podczas gdy uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego powinno uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby lub negatywne cechy jej charakteru. Ponadto zaskarżona decyzja została wydana z naruszenie przepisów postępowania, w postaci art. 7, art. 8 oraz art. 11 k.p.a., polegające w szczególności na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza jeśli chodzi o kwestię wykazania związku przyczynowego, jaki miałby istnieć pomiędzy czynami zabronionymi za których popełnienie skarżący został skazany i okolicznościami ich popełnienia, a jego dotychczasową postawą i cechami charakteru, którego stwierdzenie było konieczne przy dokonywaniu oceny zaistnienia w stosunku do skarżącego stanu przedmiotowej obawy, a nadto braku dostatecznego wyjaśnienia podstaw wydania zaskarżonego orzeczenia. Z powyższych względów strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła m.in., iż zarzucany skarżącemu czyn z art. 178a § 1 k.k., jako należący do kategorii przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, nie mieści się w katalogu przestępstw określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zatem organ administracji, w nieuprawniony sposób wywodzi zaistnienie wobec skarżącego uzasadnionej obawy użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przede wszystkim z charakteru zarzucanego skarżącemu czynu, jak też faktu popełnienia przestępstwa skarbowego. Organ administracyjny powinien każdorazowo i szczegółowo odnieść się do oceny zaistnienia stanu uzasadnionej obawy, o którym mowa wyżej, nie ograniczając się jedynie do samego faktu popełnienia czynu i opisania jego charakteru. Konieczne jest wykazanie ścisłego związku przyczynowego pomiędzy samym przestępstwem i okolicznościami jego popełnienia, którego dopuściła się dana osoba, a jej dotychczasową postawą i cechami charakteru. Natomiast okoliczności świadczące o pozytywnych cechach charakteru skarżącego, takie jak pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, jak również fakt, iż skarżący miał się dopuścić wyżej wskazanych przestępstw, nie wchodząc wcześniej, jak i później w konflikt z prawem, powinny być szczególnie brane pod uwagę przez organ administracyjny. Okoliczności te bowiem wyraźnie wskazują na fakt, iż w stosunku do skarżącego nie istnieje uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ administracyjny nie dokonał zatem niezbędnego roztrząsania zebranego materiału dowodowego celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza jeśli chodzi o stwierdzenie zaistnienia stanu przedmiotowej obawy, tak aby prowadzone postępowania pogłębiało zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W ocenie strony, nie można uznać zasadności twierdzenia organu arbitralnie oceniającego zachowanie skarżącego w związku z popełnionym przez niego czynem z art. 178a § 1 k.k., wyłącznie przez pryzmat charakteru tego przestępstwa, przy jednoczesnym pominięciu tak zasadniczych kwestii, jak ujawniony motyw działania skarżącego. Jak wynika bowiem z akt postępowania Sądu Rejonowego [...] w [...] o sygn. akt [...] - skarżący nie tyle prowadził samochód będąc pod wpływem alkoholu, lecz chciał go przestawić na inne miejsce parkingowe, znajdujące się de facto w odległości kilku metrów, która to okoliczność powinna być szczególnie wzięta pod uwagę przez organ administracyjny, albowiem rzutuje wyraźnie na ocenę stopnia społecznej szkodliwości rzeczonego czynu skarżącego. Dodatkowo strona wskazała, iż skarżący jest osobą głęboko zaangażowaną w działalność społeczną, albowiem wspiera szereg podmiotów oraz inicjatyw społecznych, jak np. [...], czego dowodem są liczne honorowe dyplomy, podziękowania. Taka zaś postawa skarżącego niewątpliwie świadczy korzystnie o jego osobie, przecząc w konsekwencji poglądowi organu administracyjnego przedstawiającego skarżącego, przede wszystkim jako osobę nieodpowiedzialną i nie dającą rękojmi postępowania zgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym, zwłaszcza w kontekście posiadania i użytkowania broni. W odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zostały spełnione przez skarżącego przesłanki uzasadniające cofnięcie mu pozwolenia na broń myśliwską. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, iż w przypadku skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo w przypadku toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej, organ zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09). Należy jednak zwrócić uwagę, iż cytowany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie stanowi zamkniętego katalogu sytuacji, które mogą skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Organ administracji dokonując więc oceny istnienia uzasadnionej obawy, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt popełnienia innych przestępstw, nieznajdujących się w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi. Uznanie takie z kolei, jako element oceny, wymaga rzetelnego wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stwarzać obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. II OSK 67/07, LEX nr 453431). Natomiast pojęcie uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, należy rozumieć jako prognozę zachowań posiadacza broni. Może ona wynikać z dotychczasowego postępowania osoby, jak: nadużywanie alkoholu, awanturnictwo, bójki lub inne chuligańskie zachowania (ujemne cechy charakteru, jak: porywczość, niezrównoważenie psychiczne). Podkreślenia także wymaga to, iż prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane i to także w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1296/07). W niniejszej sprawie przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską był fakt wniesienia przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego [...] w [...] (sygn. akt [...]) za to, że J. D. prowadził samochód w stanie nietrzeźwości (0,42 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k. - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. W toku postępowania wyjaśniającego organ Policji ustalił, iż skarżący nie kwestionował faktu popełnienia zarzucanego mu czynu, natomiast odmiennie niż organ prokuratorski oceniał wagę jego popełnienia zważywszy, iż jak twierdzi oskarżony, do zatrzymania kierowanego przez niego pojazdu doszło na parkingu podczas manewru "przestawiania" pojazdu, nie zaś na podczas prowadzenia pojazdu na drodze publicznej. Ponadto organ Policji wskazał także, iż nie bez znaczenia dla wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń miał fakt jego skazania za popełnienie przestępstwa skargowego niewpłacenia pobranego podatku – wymierzonego przeciwko obowiązkowi podatkowemu z tytułu dotacji lub subwencji. Zdaniem Sądu, organ słusznie wskazał, iż fakt postawienia skarżącego w stan oskarżenia za przestępstwo w komunikacji z art. 178a § 1 k.k. w powiązaniu z prawomocnym skazaniem za popełnienie przestępstwa skarbowego oznacza, że skarżący nie tylko dopuszczał się zachowań niezgodnych z obowiązującym prawem, ale przede wszystkim świadczy to nieodpowiedzialności i braku wyobraźni sprawcy czynu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, co do następstw własnego zachowania. Należy podkreślić, iż prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości stwarza realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i naraża na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego, a także osoby trzecie. Sąd w pełni podziela poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którymi "prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący, siadając za kierownicą w stanie nietrzeźwym, zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet utracić życie" (wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 938/07), czy dalej idące stwierdzenie, iż "popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, z racji charakteru tego przestępstwa jako stwarzającego realne zagrożenie życia i zdrowia, powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co w świetle wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dokonanej przez skład siedmiu sędziów w powołanej wyżej uchwale, uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie (wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1885/08). Powyższe okoliczności świadczą o tym, iż skarżący wykazuje lekceważący stosunek do norm prawnych. Mimo oczywistego i niekwestionowanego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych pod wpływem alkoholu J. D. dopuścił się takiego czynu. Zważywszy na uprzednie skazanie skarżącego prawomocnym wyrokiem sądowych za przestępstwo skarbowe, nie można mówić o jednostkowym naruszeniu prawa i przypadkowości zdarzenia kwalifikowanego jako przestępstwo. Świadczy to o braku poszanowania prawa i lekceważącym podejściem do obowiązujących norm prawnych i społecznych. W tym wypadku wagi czyny nie umniejsza także fakt, iż do zatrzymania pojazdu prowadzonego przez skarżącego pod wpływem alkoholu doszło na parkingu, albowiem dla określenia cech osobowych osoby posiadającej broń istotne jest, że podejmuje on błędne decyzje pod wpływem alkoholu. Mając świadomość jakie zagrożenie stwarza osoba kierująca pojazdem po spożyciu alkoholu, skarżący podjął jednak świadomą decyzję kierowania pojazdem w takim stanie, sądząc zapewne, iż popełnia przewinienie mniejszej wagi i nic złego z tego czynu nie wyniknie. Prowadzenie pojazdu po spożyciu alkoholu należy oceniać z całą surowością jako postępowanie sprowadzające na inne osoby bezpośrednie niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała czy też nawet śmierci. Nie wymaga przecież dowodzenia fakt, iż osoba pijana ma osłabione nie tylko reakcje psychofizyczne, ale także osłabione postrzeganie rzeczywistości. Prowadząc w takim stanie samochód, który w rękach pijanego stanowi bardzo niebezpieczne narzędzie (nie mniejsze niż broń palna), skarżący co najmniej musiał się więc godzić z tym, że może doprowadzić do nieszczęścia polegającego na uszkodzeniu ciała innych osób lub nawet na ich śmierci. Takie postępowanie świadczy o skrajnej nieodpowiedzialności skarżącego. Pozbawia go też przymiotu osoby budzącej zaufanie. Podobne stanowisko zajął też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2021/09, stwierdzając, iż "prowadzenie przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni sprawcy, który naraża na uszczerbek życie, zdrowie lub mienie, nie tylko swoje, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Takie zachowanie jest wyrazem lekceważenia porządku prawnego i w tego rodzaju sytuacji istnieje uzasadniona obawa, że osoba taka może naruszyć zasadę bezwzględnej trzeźwości przy korzystaniu z pozwolenia na broń lub w inny sposób użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Powyższe sprawia, iż skarżącego należy oceniać jako osobę, której cechy charakteru i wynikające z nich postępowanie budzą wątpliwości co do tego, czy będzie w stanie używać posiadanej broni w sposób zgodny z zasadami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skoro bowiem popełniony czyn wskazuje na brak odpowiedzialności przy używaniu środków transportu, to pojawia się wątpliwość, czy takim brakiem odpowiedzialności skarżący nie wykaże się, używając broni. W sytuacji zaś istnienia choćby cienia wątpliwości co do tego, czy nieodpowiedzialności kierowcy skarżący nie przeniesie na niwę korzystania z broni palnej, za prawidłowe należy uznać postępowanie organu administracji, który działając prewencyjnie, wydał skarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż organ nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji wszystkich okoliczności, tj. pozytywnych dla skarżącego opinii z miejsca zamieszkania oraz koła łowieckiego, a także licznych dowodów prowadzonej przez niego działalności społecznej, należy podnieść, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, iż okoliczności te nie mogły mieć wpływu na decyzję organu. Skoro organ, dokonując oceny, uznał, iż skarżący należy do katalogu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, to fakt ten był wystarczającą podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną. Bez względu bowiem na treść pozytywnych opinii i dotychczasowy sposób życia, organ został zobligowany przepisami ustawy do wydania powyższej decyzji. Należy podkreślić, iż uprawnienie do posiadania broni w polskim systemie prawnym jest ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Oznacza to, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Stąd też osoby posiadające takie uprawnienie powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem. Reasumując, Komendant Główny Policji dokonał wyczerpujących ustaleń i prawidłowo ocenił, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.