II OSK 2021/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia (del.) WSA Leszek Kamiński Protokolant Agnieszka Gugała-Szczerbicka po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1497/08 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia[...]kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od K. G. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2008 r. uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] i decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską stwierdzając, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną: Komendant Wojewódzki Policji w P. decyzją z dnia [...] marca 2008 r. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. ) – dalej u.b.a., cofnął K.G. pozwolenie na broń palną myśliwską, ponieważ uznał, że nie daje on wystarczającej rękojmi, że swoim zachowaniem, jako posiadacz broni, nie zagrozi takim dobrom jak porządek publiczny i bezpieczeństwo. Podstawą powyższego stwierdzenia był fakt uznania K.G. przez Sąd Rejonowy w Z. winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości i skazania go wyrokiem z dnia 5 października 2007 r. na karę grzywny oraz orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. Orzeczenie karne jest, zdaniem organu, wystarczającym dowodem na to, że K.G. jako posiadacz broni nie przejawia nieskazitelnej postawy i utracił w tym zakresie wiarygodność. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania K.G., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podkreślił, że art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. ma charakter kategoryczny i jest dla organu wiążący, obliguje bowiem organ do cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacji, gdy wobec jej posiadacza istnieje obawa, że może użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności gdy został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Organ wyjaśnił, że wymieniony w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. katalog przestępstw uzasadniających co do posiadacza broni obawę, że może użyć broni niezgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie jest zamknięty, a więc każde naruszenie przez posiadacza broni prawa, zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie organu policji. Zgodnie z przyjętą przez te organy zasadą, od posiadaczy broni należy wymagać bezwzględnego przestrzegania prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu, do przesłanek nie pozwalających na posiadanie broni należy zaliczyć przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza te, których jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy, przy czym nie bez znaczenia są wysoki stopień szkodliwości takich przestępstw, ich nagminność oraz ewentualne następstwa nie tylko dla sprawcy, lecz dla innych uczestników ruchu drogowego. Organ zwrócił uwagę na okoliczności w jakich skarżący dopuścił się czynu, za który został skazany, a mianowicie na fakt, że skarżący przekroczył ponad dwukrotnie stan uznawany za stan nietrzeźwości (stężenie alkoholu we krwi 0,5 promila lub 0,25 mg/1dm3 w wydychanym powietrzu). Prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości, skarżący wykazał się nieodpowiedzialnością, brakiem wyobraźni i zagroził życiu, zdrowiu i mieniu – dobrom prawem chronionym. Pozwala to stwierdzić, że skarżący nie daje wystarczającej rękojmi, aby zachować pozwolenie na broń. Negatywnej oceny nie mogą zmienić korzystne dla skarżącego opinie zarządu okręgowego PZŁ oraz macierzystego koła łowieckiego, czy też pozytywna opinia z miejsca zamieszkania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K.G. domagał się uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji. Skarżący nie zgodził się z uznaniem go za osobę stwarzającą obawę, że użyje broni niezgodnie z celami określonymi w ustawie o broni i amunicji. Podkreślił, że poza wyrokiem Sądu za czyn z art. 178a § 1 k.k., nigdy wcześniej nie był karany i nie zrobił nic sprzecznego z prawem. Nadto, organ nie wykazał związku pomiędzy popełnionym przez niego czynem, za który został skazany, cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, a obawą użycia broni niezgodnie z celami bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając obydwie wydane w sprawie decyzje podniósł, że stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cytowanej ustawy. W rozpoznawanej sprawie organ stwierdził, że skarżący jako osoba skazana za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. stwarza uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesami bezpieczeństwa i porządku publicznego, o której stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zdaniem organu, do przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., należy zaliczyć popełnienie przez osobę posiadającą broń przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeśli jednym ze znamion tego przestępstwa jest stan nietrzeźwości. W ocenie Sądu takie stanowisko nie znajduje w pełni oparcia w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Decyzja wydana w oparciu o art.18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. jest decyzją mającą charakter związania administracyjnego, co oznacza, że organ administracji w przypadku stwierdzenia określonego stanu faktycznego przewidzianego ustawą (w przedmiotowej sprawie jest to stan opisany w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.) ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Przepis ustawy nie określa w sposób jednoznaczny stanu, którego stwierdzenie będzie podstawą wydania decyzji związanej, lecz poprzez pojęcia niedookreślone – "interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego" i "uzasadnionej obawy naruszenia tych dóbr", stwarza właściwemu organowi administracji pole do oceny, czy w konkretnym przypadku spełniony został warunek zastosowania normy art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. Ocena czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wydana zostać musi w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. W przypadku, gdy osoba posiadająca broń zostaje skazana za przestępstwo inne, niż wyszczególnione w przepisie art. 15 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy, w tym również za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, organ ma obowiązek dokonać oceny istnienia "uzasadnionej obawy", o której mowa we wskazanym przepisie, w oparciu o wszystkie zebrane w sprawie dowody. W takiej sytuacji ocenie będzie podlegał fakt skazania za przestępstwo inne niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z uwzględnieniem cech osobowych, predyspozycji psychicznych posiadacza broni i jego dotychczasowego zachowania. Wreszcie, fakt popełnienia przez posiadacza broni przestępstwa innego, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu winien zostać przez organ administracji oceniony przez pryzmat wpływu tego czynu na sferę związaną z dysponowaniem przez jego sprawcę bronią, przy czym organ powinien brać pod uwagę dodatkowe okoliczności mogące mieć wpływ na ocenę sprawcy jako posiadacza broni (jednorazowość lub wielokrotność popełnienia określonego przestępstwa, zachowanie sprawcy podczas zatrzymania oraz jego ocena własnego zachowania). W rozpatrywanej sprawie organ, cofając K.G. posiadane zezwolenie, kierował się przyjętą przez siebie zasadą, zgodnie z którą przesłanką nakazującą cofnąć posiadaczowi broni zezwolenie jest, bez względu na inne okoliczności i zgromadzone w danej sprawie dowody, popełnienie przez posiadacza broni przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza czynu z art. 178a § 1 k.k. Sąd stwierdził, że niezależnie od jednoznacznie nagannej oceny czynu, którego dopuścił się skarżący i za który został prawomocnie ukarany, ocena skarżącego pod względem możliwości dalszego dysponowania przez niego bronią nie powinna być, w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. automatycznie i jednoznacznie negatywna. Z zebranego przez organ obszernego materiału dowodowego wynika, iż skarżący dopuścił się ww. przestępstwa po raz pierwszy, w chwili zatrzymania miał 0,5 promila alkoholu we krwi i podczas kontroli zachowywał się spokojnie, stosując do poleceń funkcjonariuszy Policji. Sąd podkreślił, że skarżący do czynu przyznał się i dobrowolnie poddał karze. Nadto, w aktach sprawy administracyjnej znajdują się m.in.: pismo kierownika Posterunku Policji w miejscowości L. z dnia [...] listopada 2007 r. informujące, że skarżący nie był notowany przez tę jednostkę oraz że nie prowadzono wobec niego interwencji, pozytywne opinie o skarżącym z Polskiego Związku Łowieckiego i z W. Koła Łowieckiego "S" oraz pozytywna opinia z Posterunku Policji w D. stwierdzająca, m.in. że skarżący nie nadużywa alkoholu i ma dobrą opinię w miejscu zamieszkania. Wszystkie wymienione wyżej okoliczności poparte zebranymi przez organ dowodami zostały skwitowane jako niemające znaczenia wobec popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., zdaniem organu sam fakt popełnienia przez posiadacza broni przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. stanowi podstawę do negatywnej oceny sprawcy w zakresie dysponowania bronią. W ocenie Sądu I instancji przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. nie dają podstawy do tak kategorycznego twierdzenia, a tym samym automatycznego działania w zakresie cofania pozwoleń na broń. Brak jest też podstaw do formułowania w stosunku do posiadaczy broni wymogów "nieskazitelnej postawy", choć posiadacze broni muszą liczyć się z wyższymi, niż w stosunku do innych osób, oczekiwaniami i wymaganiami organów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i porządek publiczny. Zdaniem Sądu organ dokonał oceny skarżącego jako posiadacza broni na podstawie tylko jednego z dowodów, tj. wyroku skazującego za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, uznając, że sam fakt skazania za ten czyn, skutkować musi na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. oceną skarżącego jako osoby nieodpowiedzialnej, która utraciła wiarygodność w zakresie dysponowania bronią i której pozwolenie na broń musi zostać cofnięte. Taka ocena obarczona jest wadą automatycznego działania, które pozbawiło skarżącego prawa do obiektywnej, bo dokonanej w oparciu o cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceny jego przyszłego zachowania jako posiadacza broni. Sąd powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2007 r. (sygn. akt II OSK 863/06), w którym stwierdzono, że samo prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższą tezę przywołał NSA w wyroku z dnia 23 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OSK 695/07), w którym podzielił ostatecznie w rozpatrywanej sprawie stanowisko organu co do cofnięcia broni z powodu popełnienia przez jej posiadacza przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., wskazał jednak na konieczność formułowania oceny posiadacza broni, jako stwarzającego ewentualnie uzasadnioną obawę użycia tej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przy uwzględnieniu dotychczasowego jego postępowania (nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych), czy wykazywanych ujemnych cech charakteru (porywczość, niezrównoważenie, nieopanowanie). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 ust. 1a/ i 1c/ (winno być art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia 7 marca 2008 r. i orzekł o niewykonalności uchylonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości i zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., nie zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdy tymczasem wymieniony czyn wskazuje na zaistnienie takiej obawy; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1070 ze zm.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i nie dokonały wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. i pkt 2-6. Stosownie natomiast do brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty, przepis jedynie przykładowo wymienia okoliczności budzące uzasadnioną obawę, o której tam mowa. Bezspornym jest w przedmiotowej sprawie, że K.G. został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. W ocenie organów Policji ww. czyn oraz okoliczności jego popełnienia, a w szczególności fakty takie, jak stężenie alkoholu we krwi sprawcy, wskazują na zaistnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przedmiotem ochrony objętym przepisem art. 178a § 1 k.k. jest także życie i zdrowie innych uczestników ruchu (lądowego, wodnego i itp.). Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) często wywołuje bowiem tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo innych ludzi (w niniejszej sprawie spowodowanie tych skutków, mając na uwadze stopień nietrzeźwości i spowodowanie kolizji drogowej było wysoce prawdopodobne). Sprawca przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., a za takie został skazany K.G., świadomie zatem godził się z ewentualnymi skutkami swojego zachowania, tj. stworzenia bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia innych ludzi. Dlatego też stan nietrzeźwości, stopień społecznej szkodliwości (stworzenie zagrożenia także dla życia lub zdrowia innych uczestników ruchu drogowego), oraz ewentualne następstwa (kalectwo lub śmierć ludzi, zniszczenie mienia), musi być uznane za niewskazaną przez ustawodawcę przesłankę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Takie zachowanie wymienionego świadczy bowiem o skrajnej nieodpowiedzialności, a także braku wyobraźni, które to cechy mają szczególne znaczenie u osób ubiegających się lub posiadających prawo do broni (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1972/07). Pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu, osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu taką rękojmię niweczy i świadczy jednoznacznie, że osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń. Dopuszczenie się przez posiadacza broni prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwym rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym stanie może on skorzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie użyć jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant Główny Policji podkreślił także, że organy Policji nie mają obowiązku udowodnienia, że posiadacz pozwolenia może użyć broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, wystarczające jest już samo uzasadnione domniemanie takiego zachowania. W ocenie kasatora, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie przyjął, iż wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., prowadzącego pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, nie zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego nie zgodził się też ze stwierdzeniem Sądu, że organ nie wziął pod uwagę pozytywnych opinii o stronie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Komendant Główny Policji podkreślił, że zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ administracji nie dopuścił się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów, oparł się bowiem na wszystkich dowodach zgromadzonych w sprawie oraz dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną K.G. wniósł o jej oddalenie i utrzymanie w mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1497/08. Podkreślił, że prowadzenie przez niego pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości było zdarzeniem jednorazowym i za ten czyn, który naruszył przepisy ruchu drogowego poniósł karę. Stwierdził, że organ Policji nie wskazał bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez niego czynem a cechami charakteru i dotychczasowym postępowaniem, które "rzekomo" stwarza obawę, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Podniesione przez Komendanta Głównego Policji zarzuty dotyczyły zarówno naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jak i prawa materialnego (art. 174 § 1 p.p.s.a.) i oba rodzaje zarzutów uznać należało za uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżonym wyrokiem obydwie wydane w sprawie decyzje wskazał jako podstawę art. 145 § 1 ust. 1 lit. a/ i lit. c/ p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że organ cofając K.G. zezwolenie na broń, mimo zgromadzenia w sprawie obszernego materiału dowodowego, dokonał oceny skarżącego jako posiadacza broni tylko na podstawie jednego z dowodów, tj. wyroku skazującego za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, dokonana przez organ w badanej sprawie ocena obarczona jest zdaniem Sądu wadą automatycznego działania, które pozbawiło skarżącego prawa do obiektywnej, bo dokonanej w oparciu o cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceny jego przyszłego zachowania jako posiadacza broni. Tak sformułowany pod adresem organów zarzut, który mógłby zostać uznany za uchybienie art. 7 i art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. nie został przez Sąd odniesiony do żadnego z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie jako jedną z podstaw uchylenia decyzji powołano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., czyli inne naruszenie przepisów postępowania niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak słusznie zarzucono w skardze kasacyjnej Sąd nie wskazał, by organ naruszył konkretne reguły postępowania dowodowego określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wyroku określono zebrany w sprawie materiał dowodowy jako obszerny, zakwestionowano jedynie jego ocenę, zgodnie z którą decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia miał zdaniem organu rodzaj popełnionego przez skarżącego przestępstwa. W motywach wyroku nie uzasadniono, że istniały podstawy do uchylenia decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Za uzasadniony należało również uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. nie zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Konstrukcja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy zawiera tzw. związanie administracyjne i nakłada na właściwy organ Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Mający w sprawie zastosowanie pkt 6 powołanego artykułu odnosi się do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowi lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ustawodawca wskazał przykładowe sytuacje – przez użycie słowa "w szczególności" – których istnienie przesądza o powstaniu obawy użycia broni niezgodnie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 951/08 – niepubl.). Takie stanowisko potwierdzone zostało uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 (ONSAiWSA z 2010 r. Nr 1, poz. 5), w której stwierdzono, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 powyższej ustawy stanowi jedną z obligatoryjnych przesłanek niepozwalającą na wydanie pozwolenia na broń, a także obligującą właściwy organ Policji do cofnięcia pozwolenia na broń osobie, której takie pozwolenie już wydano. Organy w tego rodzaju sprawach mają obowiązek brać również pod uwagę inne przestępstwa, które nie zostały wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6. Jeżeli w związku z popełnionym przestępstwem istnieje uzasadniona obawa, że osoba skazana może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W takich przypadkach cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne. Każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny osoby i charakteru popełnionego przez nią przestępstwa. K.G. prawomocnym wyrokiem Sądu uznany został winnym i skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., to jest prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (ponad dwukrotnie przekroczył stan uznawany za stan nietrzeźwości). Przestępstwo, które popełnił ma charakter umyślny, po stronie sprawcy występuje świadomość znajdowania się w stanie nietrzeźwości. Sprawca takiego czynu świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa, a także na ewentualne jego skutki w postaci śmierci i kalectwa innych osób lub uszkodzenia pojazdów. Pomimo, że jest to przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, to jego skutki mogą być takie same jak przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Prowadzenie przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni sprawcy, który naraża na uszczerbek życie, zdrowie lub mienie, nie tylko swoje ale także i innych uczestników ruchu drogowego. Takie zachowanie jest wyrazem lekceważenia porządku prawnego i w tego rodzaju sytuacji istnieje uzasadniona obawa, że osoba taka może także naruszyć zasadę bezwzględnej trzeźwości przy korzystaniu z pozwolenia na broń lub w inny sposób użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z powyższy względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie – z uwzględnieniem przedstawionej w niniejszym wyroku wykładni. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 203 pkt 2 powołanej ustawy.