IV SA/Po 720/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] [...] "[...]" w R. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] [...] "[...]" w R. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych IV SA/Po 720/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] Starosta K. udzieli [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę wieży antenowej z antenami sektorowymi i mikrofalowymi, kontenera technicznego oraz wjazdu na działce nr [...], położonej przy ul. S. w K. Następnie [...] sp. z o.o. w dniu [...] grudnia 2007r. dokonała zgłoszenia robót budowlanych związanych z "modernizacją" istniejącej stacji bazowej polegającej na zawieszeniu dodatkowych anten sektorowych i mikrofalowych oraz wykonaniu dodatkowego pomostu obsługowego. W stosunku do tego zawiadomienia właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu. W wyniku wniosku Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...][...] "[...]", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K wszczął postępowanie w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem rozbudowanej -stacji bazowej telefonii komórkowej [...] GSM, posadowionej na działce nr [...], położonej przy ul. G –S w K . W trakcie postępowania ustalono, iż inwestor wykonał w pełnym zakresie roboty budowlanych jakie zostały zgłoszone do organu architektoniczno-budowlanego. Mając powyższe na uwadze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K w dniu [...] maja 2010r. wydał decyzję nr [...], w której działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlanego (j.t. Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej ustawa) nakazał [...] sp. z o.o. (jako inwestorowi) wykonanie w wyznaczonym terminie określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych związanych z rozbudową stacji bazowej telefonii komórkowej [...] GSM, posadowionej na działce nr [...], położonej przy ul. G –S w K. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K uznał bowiem, iż wykonanie przebudowy obiektu budowlanego polegające na zawieszeniu dodatkowych anten sektorowych i mikrofalowych oraz wykonaniu dodatkowego pomostu obsługowego wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] sp. z o.o., reprezentowana przez adwokata M.P., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego. W ocenie odwołującej się spółki wykonane roboty budowlane nie wymagały uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zgłaszając zamiar wykonania robót budowlanych stanowiących przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego, wywiązała się ona z obowiązków ciążących na niej jako inwestorze. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2010r. nr [...], działając na podstawie art. 138 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt: Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w sprawie. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji administracyjnej, iż roboty budowlane objęte zakresem zgłoszenia z dnia [...] grudnia 2007r., choć określone przez inwestora jako "modernizacja", stanowiły przebudowę, o jakiej mowa w art. 3 pkt 7a prawa budowlanego. W ich wyniku nastąpiła bowiem zmiana parametrów technicznych istniejącego obiektu budowlanego, a dodatkowo zmiana ta nie dotyczyła charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy wykonanie przebudowy obiektu budowlanego wymaga uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Od powyższej zasady ustawodawca przewidział wyjątki, w tym zawarty w art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania zgłoszenia), zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywania robót budowlanych polegających na przebudowie sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych. W takich przypadkach na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 in fine ustawy na inwestorze ciążył wyłącznie obowiązek dokonania stosownego zgłoszenia. By odnieść te przepisy do niniejszej sprawy organ odwoławczy zdefiniował pojęcie sieci telekomunikacyjnej w oparciu art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171, poz. 1800 ze zm. – dalej prawo telekomunikacyjne), zgodnie z którym określenie "sieć telekomunikacyjna" oznacza "systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną niezależnie od ich rodzaju". W świetle tej definicji zdaniem organu odwoławczego niewątpliwe jest, że wykonana przebudowa była właśnie przebudową sieci telekomunikacyjnej i jako taka wymagała wyłącznie dokonania zgłoszenia przez inwestora (art. 30 ust. 1 pkt 2 infine w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 11 prawa budowlanego). Mając więc na uwadze fakt, iż przedmiotowe roboty budowlane nie były rozbudową (art. 3 pkt 6 ustawy), lecz jedynie – nie będącą budową - przebudową (art. 3 pkt 7a ustawy), to nie istniał i nadal nie istnieje przedmiot tego postępowania. Ponadto skoro zawieszenie dodatkowych (sześciu) anten sektorowych i mikrofalowych oraz wykonanie dodatkowego pomostu obsługowego stanowiło przebudowę wspomnianej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] GSM, będącej przebudową sieci telekomunikacyjnej, o jakiej mowa w art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy, przez co wymagała wyłącznie uprzedniego dokonania zgłoszenia przez inwestora (art. 30 ust. 1 pkt 2 in fine ustawy), a inwestor takiego zgłoszenia dokonał i właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie zgłosił sprzeciwu, to nie było podstaw do zastosowania przez organy nadzoru budowlanego art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy, a w konsekwencji - do nałożenia jakichkolwiek obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 tej ustawy. Roboty te były bowiem zgodne z przepisami. Na marginesie organ odwoławczy odnotował, że brak było również podstaw do nałożenia obowiązków w oparciu o przywołane przepisy również pod kątem treści pozostałych przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 ustawy. W szczególności odnosząc się do art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy zauważono, iż podczas oględzin organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji nie stwierdził, by roboty te były prowadzone w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska. Samo przedsięwzięcie - jak wynika z załączonej do zgłoszenia analizy środowiskowej z dnia [...] grudnia 2007 r. - nie oddziaływuje znacząco na środowisko. Wszczęte z urzędu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K postępowanie administracyjne stało się więc bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 kpa.). Wobec tego obowiązkiem Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji. Skargę na powyższą decyzję wniosło Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...][...] "[...]". Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 7, 8, 9, 77 oraz 107 § 3 kpa poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, kwalifikującej inwestycję obiekt budowlany jako sieć telekomunikacyjną (kategoria XXVI) wbrew wyrokowi NSA II OSK 358/09 z dnia 11.02.2010r. wbrew prawomocnemu wyrokowi Sądu, kwalifikującym inwestycję do kategorii XXIX, co stanowi naruszenie art. 3 pkt. 3, art. 3 pkt. 9, art. 29 ust 2 pkt. 11 w zw. z art. 7 ustawy w powiązaniu z § 3 pkt. 1 oraz 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie w związku z art. 55 ustawy oraz art. 153 oraz 170 ppsa. Wskazano również na pominięcie procedury oddziaływania na środowisko, w myśl ustawy prawo ochrony środowiska, obowiązującej w dniu dokonywania zgłoszenia. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono również naruszenie przepisów prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich pominięcie albowiem nie można wykluczyć, że oddziaływanie nowej stacji bazowej łącznie z dotychczasową spowoduje przekroczenie dopuszczalnych barier oddziaływania. Zarzucono również naruszenie art. 3 pkt. 6 ustawy, albowiem przez budowę należy rozumieć nie tylko wykonywanie obiektu w określonym miejscu, ale także m.in. rozbudowę istniejącego obiektu. Zdaniem skarżącego, naruszono również art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu z uwagi na brak dokonania oceny zgodności inwestycji celu publicznego z miejscowym planem. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się zatem do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa dokonano ustalenia stanu faktycznego a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 kpa, a więc w sposób przekonywujący. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 ppsa). Zasadniczą kwestią w przedmiotowej sprawie jest ocena legalności decyzji organu odwoławczego, w której organ ten stwierdził, iż nie ma podstaw do prowadzenia postępowania, bowiem nie zaistniała samowola budowlana w rozumieniu przepisów ustawy i postępowanie z tej przyczyny, jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć stosownie do treści art. 105 § 1 kpa. Zawieszenie dodatkowych anten sektorowych i mikrofalowych oraz wykonanie dodatkowego pomostu obsługowego na istniejącej stacji bazowej jest bowiem, zdaniem organu odwoławczego, przebudową w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy i na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy - jako przebudowa sieci telekomunikacyjnej - nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Z powyższym stanowiskiem, tj. iż stacja bazowa jest siecią telekomunikacyjną, a zawieszenie dodatkowych anten oraz wykonanie dodatkowego pomostu obsługowego stanowi przebudowę sieci telekomunikacyjnej – nie sposób się zgodzić. Zgodnie z definicją przebudowy zawartą w art. 3 pkt 7a ustawy, przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Tym samym, zmiana jednego z wyżej wymienionych charakterystycznych parametrów jest rozbudową obiektu. Odnosząc powyższe do planowanej inwestycji (według ustaleń wynikających z porównania pozwolenia na budowę stacji bazowej i zgłoszenia z 20 grudnia 2007 r.) należy stwierdzić, że prac polegających na demontażu działających trzech anten sektorowych i zainstalowaniu 12 nowych anten sektorowych oraz demontażu działających dziesięciu anten mikrofalowych (radioliniowych) i zainstalowaniu 10 nowych anten mikrofalowych (radioliniowych), nie można uznać za przebudowę istniejącej stacji bazowej, ale za jej rozbudowę, którą na podstawie art. 3 pkt 6 ustawy należy traktować jako budowę. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela tym samym pogląd prezentowany w tym zakresie przez orzecznictwo (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 08.10.2008r. sygn. akt II SA/Po 374/08). Uznanie powyższych prac za rozbudowę wyklucza możliwość zwolnienia wykonanych prac z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy, odnoszącym się do przebudowy. Powyższe oznacza, iż zasadnym jest zarzut zawarty w skardze, dotyczący wadliwego uznania montażu dodatkowych anten stacji bazowej za przebudowę sieci, podlegającą zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy. Sąd zauważa, że zawieszenie nowych anten jako przebudowę zakwalifikował zarówno organ II jak i organ instancji. Fakt, iż stacja bazowa stanowi obiekt budowlany, którego budowa podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę nie przesądza jednak, iż pozwoleniem takim jest objęta rozbudowa tej stacji polegająca na montażu dodatkowych anten. Obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na ogólnej zasadzie wynikającej z art. 28 ust. 1 ustawy, nie obejmuje bowiem przypadków, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane (art. 29 ustawy) i robót budowlanych podlegających obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. (art. 30 ustawy). W stanie prawnym obowiązującym w dacie dokonania przez inwestora zgłoszenia, zwolnieniu z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy podlegało m.in. instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych. Ponadto, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy, dopuszczano wykonywanie na podstawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych (a więc na telekomunikacyjnych obiektach budowlanych jakimi są maszty) - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Powyższe przepisy nie zostały uwzględnione przez organ I, a także przez organ II instancji. Art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy dotyczy wszelkich urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, które stanowią instalacje w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, ze zm.). Pod pojęciem instalacji, stosownie do art. 3 pkt 6 tej ustawy, rozumie się stacjonarne urządzenie techniczne, zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję. Z powyższego wynika, iż stacja bazowa telefonii komórkowej jest instalacją w rozumieniu ustawy - Prawo ochrony środowiska. Warunkiem zastosowania przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy było jednak ustalenie, iż montaż urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepisy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573) w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) zmieniające powyższe rozporządzenie, przewidywały, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają lub mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi określoną w przepisie wielkość, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległościach nie większych niż określone w przepisie mierzone od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż organy I i II instancji powinny ustalić - w oparciu o treść zgłoszenia i przedłożone przez zgłaszającą spółkę dokumenty, czy wykonanie prac objętych zgłoszeniem stanowi przedsięwzięcie wymienione w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r. czy nie. Obowiązek takich ustaleń obciąża też organ II instancji. Tymczasem organy obu instancji nie uwzględniły regulacji art. 29 ust. 2 pkt 15 i 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy w treści obowiązującej w dacie dokonania zgłoszenia. W przypadku organu odwoławczego stanowi to również istotne naruszenie przepisów prawa procesowego. Organ, pomijając powyższe przepisy, nie odniósł się do zarzutów inwestora wnoszącego odwołanie od decyzji organu I instancji i wskazującego na powyższe przepisy jako podstawę złożenia zgłoszenia w listopadzie 2007r. Z treści odwołania należy wnosić, iż inwestor zalicza zgłoszone roboty polegające na zawieszeniu dodatkowych anten do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd zauważa, iż powyższe nie znajduje potwierdzenia w aktach administracyjnych sprawy, w których w tym zakresie znajdują się sprzeczne informacje. Mianowicie, w Projekcie budowlanym z listopada 2007 r. wskazuje się, iż planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o wpływie na środowisko (k-47-48). Natomiast Analizę środowiskową, sporządzoną dla potrzeb wewnętrznych [...] sp. z o.o. z 11 grudnia 2007 r. kończy wniosek, iż inwestycja ta nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest wymagane, ani też do takich przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu może być wymagane (k-355). Tak więc, ani wskazanie na przepisy, które – zdaniem odwołującej - powinny być zastosowane, ani sprzeczność w dokumentacji dotycząca istotnej okoliczności, której wystąpienie winno determinować zastosowanie wskazanych przepisów, nie wywołały żadnych ustaleń w postępowaniu odwoławczym. Oceniając decyzję organu I instancji, powtórzyć należy, iż zawiera ona błędną kwalifikację zgłoszonej inwestycji jako przebudowy. Nadto nakłada na inwestora określone obowiązki, powołując się na podstawy prawne, ale nie odnosi ich do okoliczności niniejszej sprawy. Dotyczy to nałożenia obowiązku dostarczenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, mimo, iż organ stwierdza, że inwestor nie dołączył decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ I instancji powołuje się także na art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), który wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jak już wskazywano, w aktach sprawy są dwa dokumenty, sprzecznie kwalifikujące przedmiotową inwestycję pod kątem oddziaływania na środowisko. Organ nie poddaje tych dowodów ocenie, ani nie opowiada się wprost, czy daje wiarę temu (Projekt), który zawiera informację, iż planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o wpływie na środowisko (k-47-48). Jeśli chodzi o obowiązki przedłożenia inwentaryzacji powykonawczej i ekspertyzy technicznej potwierdzającej przydatność do użytkowania, to należy zauważyć, iż – co zasady - nakładane są one w sytuacjach, kiedy inwestycja jest w toku, w postanowieniu o wstrzymaniu prowadzenia robót (Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2007, s. 170). Zobowiązując inwestora do przedłożenia inwentaryzacji i ekspertyzy iw sytuacji, kiedy inwestycja została zakończona, należy w sposób konkretny uzasadnić potrzebę ich żądania. Nadto, organ może skorzystać z opinii biegłego. Ogólnie stwierdzić należy, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają ogólne zasady postępowania. Przede wszystkim, przepis art. 7 kpa nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (zasada prawdy obiektywnej). Zasada ta realizowana jest głownie przez przepisy normujące postępowanie dowodowe (wyjaśniające), zwłaszcza przez art. 77 § 1 kpa, nakazujący organom zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, oraz art. 80 kpa, nakazujący ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego. Nadto, organ odwoławczy, rozpoznając sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, ma obowiązek rozpoznać - podane w odwołaniu - wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (por. wyrok NSA z 20 grudnia 1999 r., IV SA 274/97 - LEX nr 48234; wyrok WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2005 r., III SA/Wa 180/05 -LEX nr 166546). Wydanie przez organ odwoławczy decyzji uchylającej i umarzającej postępowanie nie zwalnia organu odwoławczego z konieczności odniesienia się do wszystkich zarzutów; zwłaszcza, że zarzuty dotyczą wskazanego przez organ I instancji stanu prawnego sprawy. Uchybienie przez organy powyższym zasadom, w oczywisty sposób narusza też zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 kpa), nakładającą na organy administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Odnosząc się do zarzutów skargi z uwzględnieniem pisma procesowego z dnia 1 grudnia 2010 r. Sąd jest zdania, iż w powyższych ustaleniach i rozważaniach ustosunkował się do zarzutów skarżącego. Dotyczy to zwłaszcza kwestii definicyjnych, w tym błędnej kwalifikacji inwestycji (skarżący posługuje się kryterium kategorii ujętych w załączniku do ustawy) oraz braku odniesień do wymogów związanych z ochroną środowiska, głównie poprzez brak ustaleń w kwestii oddziaływania na środowisko. Sąd za nietrafny uważa zarzut naruszenia art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sytuacji, gdy dla obszaru, na którym posadowiona jest stacja bazowa nie ma miejscowego planu (co wynika z ustaleń decyzji organu I instancji). Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni powyższe uwagi dotyczące ustaleń faktycznych oraz sformułowane poglądy prawne. Zgodnie z przepisami procedury administracyjnej organ ustali, w ramach swoich kompetencji unormowanych w art. 51 w związku z 50 ust. 1 ustawy, czy zachodzi jedna z sytuacji wskazanych w ww. przepisie, tj. takich, w jakich może być prowadzone postępowanie legalizacyjne. Jedną z okoliczności, które - jak Sąd powyżej wykazał - organ winien zbadać, jest to, czy inwestycja ta zaliczana jest do przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jeżeli organ ustali, że jedna z takich sytuacji unormowanych w art. 50 ust. 1 ustawy zachodzi, zastosuje odpowiednią normę zawartą w art. 51 ust. 1 i 2 ustawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit a i c ppsa orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wykonalności na podstawie art. 152 ppsa. O kosztach na podstawie art. 200 ppsa.