I SA/Kr 1181/10

Sygn. akt I SA/Kr 1181/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 grudnia 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędziowie: WSA Ewa Michna, WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010r., sprawy ze skargi "P." Sp. z o.o. w K., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 3 grudnia 2007r. Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 357, 00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100 ). Wnioskiem z dnia 12 stycznia 2006 r. "P" Spółka z o.o. z siedzibą w K. (dalej zwana "Spółką") wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 10 listopada 2005 r., nr [...], ze względu na wygaśnięcie obowiązku będącego przedmiotem tego postępowania (art. 59 §1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. , nr 229, poz. 1054 ze zm.), dalej zwanej "u.p.e.a."). Uzasadniając wniosek strona skarżąca wskazała, że decyzja będąca podstawą wydania tytułu wykonawczego w oparciu, o który jest prowadzona egzekucja została uchylona. Wyeliminowanie z obrotu prawnego tej decyzji było więc równoznaczne z wygaśnięciem obowiązku w niej określonego. Wnioskodawca wskazał także, że niedopuszczalna jest aktualizacja w/w tytułu wykonawczego. Aktualizacji może bowiem podlegać obowiązek wynikający z funkcjonującego w obrocie prawnym orzeczenia. Taka sytuacja hipotetycznie miałaby miejsce w przypadku uchylenia decyzji organu I instancji w części. Wówczas przedmiotem kontynuowanego postępowania egzekucyjnego byłaby należność wynikająca z orzeczenia organu I instancji w zakresie nieuchylonym. Aktualizacja tytułu wykonawczego to nic innego, jak zmiana (najczęściej zmniejszenie) obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej do tej wysokości orzeczenia organu I instancji, w jakiej nie utraciło ono bytu prawnego na skutek orzeczenia organu II instancji. W sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca, gdyż decyzja organu odwoławczego skonkretyzowała obowiązek podatkowy na nowo nie podtrzymując w żadnej części obowiązku nałożonego decyzją organu I instancji. Pismami z dnia 18 lutego 2007 r. i 17 kwietnia 2007 r. Spółka uzupełniła w/w wniosek poprzez rozszerzenie i sprecyzowanie powołanych we wniosku podstaw prawnych umorzenia postępowania egzekucyjnego. Oprócz przesłanki umorzenia z art. 59§1 pkt 2 u.p.e.a. strona wskazała także art. 59§1 pkt 8 u.p.e.a., tj. zaniechanie podjęcia przed upływem 12 miesięcy zawieszonego na wniosek wierzyciela postępowania egzekucyjnego. Spółka podała, że postanowieniem z dnia 2 lutego 2006 r. organ egzekucyjny zawiesił na wniosek wierzyciela przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. 13 lutego 2007 r. komornik skarbowy na wniosek Spółki potwierdził, że zawieszone postępowanie nie zostało podjęte. Odnosząc się natomiast do podstawy z pkt 2 art. 59§1 u.p.e.a., Spółka wskazała, że z przepisów Ordynacji podatkowej wynika, że organ podatkowy jest zobowiązany wstrzymać z urzędu wykonanie zaskarżonej decyzji w razie ustanowienia hipoteki przymusowej zabezpieczającej wykonanie tej decyzji. Wskazano, że hipoteka przymusowa powstaje poprzez dokonanie wpisu do księgi wieczystej, jednak skutek prawny tego wpisu następuje już z chwilą złożenia wniosku o wpis. Zatem z uwagi na datę sporządzenia i złożenia wniosku o ten wpis, zasadnym jest stwierdzenie, że w sprawie zobowiązanie wynikające z decyzji będącej podstawą prowadzonego postępowania zabezpieczone zostało poprzez ustanowienie hipoteki przymusowej, co z kolei przesądza o braku jego wymagalności, a poza tym należności zobowiązanego zabezpieczone zostały jeszcze przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. W piśmie z dnia 18 lutego 2007 r. Spółka wniosła także – z uwagi na tożsamość przesłanek umorzenia postępowania, o których mowa w art. 59§1 pkt 2 u.p.e.a. z podstawami zarzutów z art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. – o włączenie do akt sprawy pism procesowych złożonych w toku postępowania w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, zakończonego postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 stycznia 2007 r. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2007 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że tytuł wykonawczy nr [...] został wystawiony w dniu 10 listopada 2005 r. w oparciu o decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 24 października 2005 r. w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. Odpis powyższego tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanemu w dniu 17 listopada 2005 r. W dniu 18 listopada 2005 r. zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia ruchomości Spółki. Decyzją z dnia 28 grudnia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i określił nową kwotę zobowiązania. W dniu 24 stycznia 2006 r. został doręczony zaktualizowany, w oparciu o w/w decyzję organu II instancji, odpis tytułu wykonawczego. Z uwagi na fakt, że po jego doręczeniu Spółka wniosła zarzut na prowadzone postępowanie egzekucyjne w trybie art. 33 pkt 1 u.p.e.a., którego rozstrzygnięcie merytorycznie uwzględniałoby wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny zawiadomił Spółkę o niezałatwieniu sprawy w terminie do czasu zakończenia postępowania prowadzonego w trybie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Postępowanie to zakończyło się wydaniem ostatecznego postanowienia przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 maja 2007 r. Utrzymało ono w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 22 lutego 2007 r., którym odmówiono uznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. W toku tego postępowania odniesiono się do kwestii wygaśnięcia czy też nieistnienia obowiązku podatkowego. W szczególności podano, że fakt uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji z dnia 24 października 2005 r. i określenie innej wysokości zobowiązania podatkowego za 1999 rok nie spowodowało wygaśnięcia obowiązku podatkowego a jedynie zmianę wysokości zobowiązania w trybie postępowania odwoławczego. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 grudnia 2005 r. nie była podstawą do umorzenia postępowania egzekucyjnego i wystawienia nowego tytułu wykonawczego, a jedynie do aktualizacji tytułu na podstawie, którego było prowadzone postępowanie egzekucyjne. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 maja 2007 r. została wniesiona skarga do WSA w Krakowie. Odnosząc się do kwestii związanych z ustanowieniem hipoteki przymusowej, organ wskazał, że czynności egzekucyjne zostały dokonane po złożeniu wniosku o wpis hipoteki, ale przed wpisem. Okoliczność, że wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu, nie stanowi podstawy do uchylenia czynności egzekucyjnych dokonanych w czasie od złożenia wniosku do momentu wpisu hipoteki. Organ odmówił także umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 59§1 pkt 8 u.p.e.a. Podał, że mimo powołania w postanowieniu z dnia 2 lutego 2006 r. jako podstawy prawnej art. 56§1 pkt 4 u.p.e.a., tj. na wniosek wierzyciela, faktycznym powodem i przesłanką do zawieszenia postępowania egzekucyjnego było wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 grudnia 2005 r. do dnia uprawomocnienia się orzeczenia WSA w Krakowie. Podanie błędnej podstawy prawnej nie może zmienić faktycznej przyczyny zawieszenia i nie może rodzić skutków w postaci uznania żądania Spółki o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 59§1 pkt 8 u.p.e.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego, względnie jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wydanemu postanowieniu zarzucono: niewłaściwe zastosowanie art. 59§1 pkt 2 i pkt 8 oraz art. 59§3 u.p.e.a.; naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107§3 k.p.a.; obrazę art. 76§1 i art. 110 k.p.a. W uzasadnieniu Spółka podała, odnosząc się do kwestii niezastosowania przez organ art. 59§1 pkt 8 u.p.e.a., że strona czerpie wiedzę o swej sytuacji prawnej wyłącznie z treści wydanego aktu administracyjnego, a zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego nie miał prawa twierdzić, że postępowanie egzekucyjne zawieszone zostało na podstawie innej przesłanki, niż wynika to z jego własnego postanowienia. Organ, który wydał akt administracyjny jest bowiem nim związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia. W kwestii wpisu hipoteki przymusowej i działania wpisu z mocą ex tunc, tj. od dnia złożenia wniosku, zobowiązany wskazał, że organ stosując środki egzekucyjne po złożeniu przez wierzyciela wniosku o wpis do księgi wieczystej, podejmuje ryzyko, albowiem dokonanie wpisu postawi organ w sytuacji przeprowadzenia ich po zabezpieczeniu należności hipoteką przymusową. Zabezpieczenie takie skutkuje z mocy prawa wstrzymaniem wykonania decyzji. W kwestii uchylenia decyzji wymiarowej przez Dyrektora Izby Skarbowej i określenia innej wysokości zobowiązania podatkowego za rok 1999, Spółka wskazała, że w takiej sytuacji podstawą egzekucji był w rzeczywistości inny niż podany w tytule wykonawczym akt administracyjny, który konkretyzował obowiązek na nowo. Aktualizacja tytułu wykonawczego była zatem niedopuszczalna. Zdaniem Spółki naruszenie przez organ I instancji art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107§1 k.p.a. wynika z faktu, że organ nie odniósł się do całości materiału dowodowego, tj. pism, o których włączenie wnioskowała w piśmie z dnia 18 lutego 2007 r. Nie rozpatrzył bowiem zasadności przesłanek umorzenia, o których mowa w art. 59§1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z: - brakiem wymagalności obowiązku w kontekście ustanowienia przez Naczelnika US zastawu skarbowego na majątku ruchomym Spółki, - brakiem istnienia obowiązku w części, wynikającej z odroczenia terminu złożenia zeznania podatkowego za 1999 r., tj. bezprawnemu poddaniu egzekucji należności z tyt. odsetek naliczonych za okres od 1 kwietnia do 3 lipca 2000 r., - wygaśnięciem obowiązku zapłaty podatku, poprzez brak zastosowania w okresie przedawnienia prawnie skutecznego środka egzekucyjnego (nieważność protokołu zajęcia i odbioru ruchomości). Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2007 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podzielił argumentację zawartą w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego. W szczególności odnosząc się do przesłanki umorzenia z art. 59 §1 pkt 8 u.p.e.a. podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego pomyłkowo powołał w postanowieniu o zawieszeniu egzekucji art. 56 §1 pkt 4 u.p.e.a., gdyż w postanowieniu tym nie ma mowy o żądaniu wierzyciela zawieszenia postępowania, a jedynie jest mowa o piśmie wierzyciela z dnia 1 lutego 2006 r., które stanowiło informację o wydaniu postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Organ wskazał także, że art. 224a§1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, dotyczący ustanowienia hipoteki przymusowej, nie stanowi przesłanki przemawiającej za umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Mowa jest w nim bowiem o wstrzymaniu wykonania decyzji, co na gruncie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skutkuje zawieszeniem postępowania egzekucyjnego (art. 56§1 pkt 1 u.p.e.a.). W sprawie postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone postanowieniem z dnia 2 lutego 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił także zarzutów dotyczących naruszenia przepisów k.p.a., gdyż organ I instancji ustosunkował się do argumentów, które były już przedmiotem zarzutów egzekucyjnych w trybie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. W postanowieniu o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego stwierdzono bowiem, że postępowanie w sprawie zarzutu wniesionego w oparciu o art. 33 pkt 1 zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i zakończone zostało ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 maja 2007 r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka wniosła o uchylenie postanowienia z dnia 2 grudnia 2007 r. wraz z poprzedzającym je postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Prądnik, zarzucając: obrazę przepisów art. 8, art. 77§1, art. 80 oraz art. 107§3 k.p.a., przede wszystkim poprzez brak odniesienia się do argumentów strony zawartych w pismach procesowych, o których włączenie do akt niniejszego postępowania Spółka wniosła w piśmie z dnia 18 lutego 2007 r., mających istotny wpływ na wynik sprawy; naruszenie art. 59§1 pkt 2 i 8 u.p.e.a. w związku z błędną wykładnią art. 224a§1 pkt 2 O.p.; niewłaściwe zastosowanie art. 138§1 pkt 1 k.p.a. wynikające z utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji dotkniętego wadą z art. 156§1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu jeszcze raz podkreślono, że organ nie odniósł się do kwestii nieistnienia w części obowiązku będącego przedmiotem egzekucji administracyjnej ze względu na odroczenie terminu złożenia zeznania podatkowego za 1999 r. oraz przedawnienia obowiązku ze względu na nieważność protokołu zajęcia i odbioru ruchomości, który w postępowaniu egzekucyjnym stanowił jedyny dowód zastosowania środka egzekucyjnego w okresie przedawnienia. Podkreślono także, że ustanowienie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zastawu skarbowego oraz złożenie wniosku o wpis hipoteki nastąpiło jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a zatem wstrzymanie wykonania decyzji nastąpiło przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. Uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania art. 138§1 pkt 1 k.p.a. wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego ustanowił w dniu 1 czerwca 2005 r. zastaw skarbowy na majątku ruchomym zobowiązanego, dnia 26 października 2005 r. skierował do Sądu Rejonowego wniosek o wpis hipoteki przymusowej w księgach wieczystych prowadzonych dla nieruchomości Spółki. Majątek strony skarżącej niemalże w całości znajdował się jednak poza obszarem działania Naczelnika Urzędu Skarbowego. Zaniedbanie obowiązku zbadania właściwości spowodowało, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte i prowadzone przez niewłaściwy organ egzekucyjny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo, odpowiadając na zarzut naruszenia art. 138§1 pkt 1 k.p.a. podał, że strona skarżąca w toku postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania nie podniosła kwestii nieważności postępowania egzekucyjnego z powodu naruszenia przepisów o właściwości. W pismach procesowych, w szczególności piśmie z dnia 9 maja 2008 r. Spółka rozwinęła uzasadnienie zarzutów podniesionych w skardze i rozszerzyła jednocześnie zakres zaskarżenia, wskazując na obrazę art. 16§1, art. 19 i art. 76§1 k.p.a. oraz niewłaściwe zastosowanie art. 22§2 i §3 u.p.e.a. Przedstawiła okoliczności, z których wynika, że w dniu wydania tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę egzekucji, a także w dniu zastosowania środka egzekucyjnego, należności z tytułu zobowiązań podatkowych Spółki były zabezpieczone hipoteką przymusową i zastawem skarbowym, a strona przed wszczęciem egzekucji wniosła środki zaskarżenia wobec orzeczeń określających należności podatkowe. Wykonanie zaskarżonej decyzji wstrzymane zostało z mocy samego prawa na podstawie art. 224a§1 pkt 2 O.p. jeszcze przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. Decyzja ta nie mogła zatem stanowić podstawy egzekucji. Spółka wskazała także, że nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, co spowodowało, że zobowiązanie wygasło na podstawie art. 59§1 pkt 9 O.p. z dniem 31 grudnia 2005 r. Jeszcze raz podkreślono, że określona przez wierzyciela w w/w tytułach wykonawczych kwota odsetek jest zawyżona. Organy pominęły bowiem fakt wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji w sprawie odroczenia Spółce terminu złożenia zeznania podatkowego za 1999 r. do dnia 30 czerwca 2000 r. Przeoczenie to spowodowało, że egzekucją objęto kwotę nienależnych odsetek za okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2000 r. Strona skarżąca odnosząc się natomiast do twierdzenia organu, że zarzut dotyczący niewłaściwości organu prowadzącego egzekucję nie był podnoszony w toku postępowania przed organami administracji, wskazała, że w jednym z pism, o których włączenie wnioskowała, zarzut ten podniosła. Odpowiadając na powyższe pismo, organ w szczególności podał, że Spółka wnosząc o załączenie pism złożonych w innym postępowaniu, nie wskazała bliżej o jakie dokumenty chodzi. Sprecyzowanie takie byłoby konieczne, gdyż pisma te miały związek z innym postępowaniem. Organ podał także, że zarzut dotyczący niewłaściwości organu egzekucyjnego został oceniony w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2007 r., w którym wskazano, że właściwość miejscowa została ustalona zgodnie z §2 art. 22 u.p.e.a., tj. według miejsca siedziby zobowiązanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Analiza akt postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, który na mocy art. 18 u.p.e.a. ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie Sądu organy nie rozpoznały w prawidłowy sposób wniosku Spółki o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Nie dokonały one bowiem samodzielnie oceny wystąpienia wszystkich wskazanych przez stronę przesłanek, odwołując się do postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 maja 2007 r., utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 lutego 2007r. Postanowieniem tym odmówiono uznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na częściową tożsamość przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego z podstawami zarzutów, organ oparł w części swoje rozstrzygniecie w zakresie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego na tych dwóch postanowieniach. Nie jest to działanie prawidłowe. Sąd zauważa bowiem, że organy były zobligowane samodzielnie dokonać ustaleń w powyższym zakresie i uzasadnić dlaczego nie znajdują podstaw do pozytywnego załatwienia wniosku strony. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kpa, na podstawie którego uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zatem stanowi integralną cześć postanowienia i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98). Jak to już wynika z wcześniejszych uwag, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji nie zawiera powyższych elementów, poprzez niewskazanie na całokształt okoliczności faktycznych towarzyszących rozpoznaniu sprawy i nie rozstrzyga merytorycznie w przedmiocie wszystkich wskazanych przez stronę przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd miał także na uwadze, że wyrokiem z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1174/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 maja 2007 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji. Z uwagi na powyższe uchybienia Sąd stwierdza także, że w sprawie doszło do naruszenia wyrażonych w art. 7 i art. 77§1 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej i zasady zupełności postępowania dowodowego. Z przepisów tych wynika, że organ administracji publicznej podejmuje wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu, ogólne zasady postępowania administracyjnego wyrażone w tych przepisach zostały w niniejszym postępowaniu z wyżej opisanych powodów naruszone. W w/w zakresie zarzuty zawarte w skardze i w złożonych pismach procesowych zasługują na uwzględnienie. Z tego względu wypowiadanie się co do pozostałych zarzutów zawartych w skardze byłoby przedwczesne. Sąd administracyjny jako organ powołany tylko do kontroli aktów administracyjnych, w tym postanowień, nie może samodzielnie rozpatrywać zarzutów powołanych przez stronę w toku postępowania administracyjnego. Ocenia on tylko czy prawidłowo przeprowadzono postępowanie, aby było to możliwe organ musi się odnieść do zarzutów i twierdzeń zgłaszanych w toku postępowania. Na marginesie Sąd zauważa jeszcze, odnosząc się do stanowiska organu, że Spółka wnosząc o załączenie pism złożonych w innym postępowaniu, nie wskazała bliżej o jakie dokumenty chodzi, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby wezwać Spółkę o doprecyzowanie, które konkretnie pisma i wynikające z nich przesłanki umorzenia, mają być przez organ ocenione. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy dokonają samodzielnie oceny wystąpienia przesłanek umorzenia postępowania i odniosą się w sposób wyczerpujący do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej określanej jako "p.p.s.a.", orzekł jak w sentencji. Działając zaś na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także postanowienia organu I instancji poprzedzającego zaskarżone postanowienie, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzone koszty obejmują zwrot wpisu od skargi w wysokości 100,00 zł, wynagrodzenie doradcy podatkowego w kwocie 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa.