II SA/Kr 915/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Spółki cywilnej "[...] " J.W. , R.Z. na uchwałę Rady Miasta Trzebini z dnia 26 marca 2010 r. nr XLIV/470/V/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego na terenie dawnych Zakładów [...] w T. skargę oddala. Rada Miasta Trzebinia w dniu 26 marca 2010 r. podjęła uchwałę Nr XLIV/470/V/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego na terenie dawnych Zakładów [...], Zakład Nr [...] w T. w ramach Śródmieścia-Południe obejmującego działki ewidencyjne nr "1", "2", "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", "12", "13", "14", "15" oraz nr "10", "11" i "12", "13", "14", "15" w obrębie ewidencyjnym T.. Pismem z dnia 9 lipca 2010 r. skargę na powyższą uchwalę złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" J. W., R. Z. s.c. Skargę poprzedzono bezskutecznym wezwaniem Rady Miasta Trzebinia do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. Zakwestionowanej uchwale skarżący zarzucił naruszenie art. 1 ust. 2 w związku z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowana przestrzennym polegające na tym, że w sposób sprzeczny z zasadami sprawiedliwości społecznej, naruszono przysługujące skarżącemu prawo własności do nieruchomości objętych regulacją zaskarżonej uchwały. Zarzucono także naruszenie art. 17 pkt 10 i pkt 11 w związku z art. 18 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez skrócenie minimalnego okresu wnoszenia uwag do projektu planu zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o powyższe zarzuty skrzący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz. Na uzasadnienie naruszenia swojego interesu prawnego skarżący wskazał, iż przyjęty w dniu 26 marca 2010 r. plan zagospodarowania przestrzennego powoduje istotne zmiany dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości nim objętych. Zasadnicza zmiana polega na podziale dawnego obszaru Zakładów [...] nr [...] na część, w której będzie możliwe prowadzenie działalności produkcyjnej oddziałującej na środowisko oznaczoną symbolem 1PU oraz na część przeznaczoną wyłącznie na działalność usługową oznaczonych symbolem 2U. Skarżący jest właścicielem działki o numerze ewidencyjnym "6" obręb T. przy ul. [...], a więc jednej z działek objętych zaskarżonym aktem. W dotychczasowym planie zagospodarowania przestrzennego działka ta była położona na terenie przeznaczonym pod tereny produkcyjno-usługowe 7PU. W związku ze zmianą sposobu korzystania niemożliwym staje się prowadzenie na przedmiotowym terenie przez Skarżącego działalności gospodarczej w zakresie, jaki dopuszczalny był w świetle uregulowań dotychczas obowiązującego aktu. Wobec powyższego skarżący stwierdził, iż zaskarżony akt w sposób oczywisty naruszanego interes prawny. Rozwijając przedstawione na wstępie zarzuty skarżący wskazał, iż w toku procedury uchwalania przedmiotowego aktu doszło do naruszeń prawa, które wpływają na jego byt prawny. Mianowicie w ogłoszeniach dotyczących planu pojawiają się sprzeczne wzajemnie ze sobą informacje o możliwości wnoszenia zastrzeżeń do projektu. Na stronie internetowej http://www.trzebinia.pl/index.php?id=13 poinformowano, że projekt zostanie wyłożony do dnia 20 stycznia 2010 r. Powyższe oznacza, że zgodnie z art. 17 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym termin do zgłoszenia uwag mijał nie wcześniej niż w dniu 3 lutego 2010 r. Tymczasem w trakcie dyskusji publicznej z dnia 14 stycznia 2010 r. poinformowano zebranych, co zostało zaprotokołowane, iż projekt będzie wyłożony do dnia 22 stycznia 2010 r., co zgodnie z powołaną normą pozwala na złożenie uwag do projektu planu do dnia 5 lutego 2010 r. Jednak w treści protokołu zawarto informację, że uwagi należy składać do dnia 4 lutego 2010 r., a więc jedynie w ciągu 13 dni od zakończenia procedury wyłożenia projektu. Tym samym w trakcie procedury uchwalania projektu planu organ udzielił publicznie sprzecznych ze sobą pouczeń o sposobie i terminie wnoszenie uwag. Powyższe stanowi poważne uchybienie, bowiem zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w procedurze uchwalania planu jest naczelną zasadą planowania przestrzennego. Na uzasadnienie drugiego zarzutu skarżący podniósł, iż przy sporządzaniu zaskarżonego aktu w żaden sposób nie uwzględniono dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu czy ładu przestrzennego. Dotychczas nie tylko skarżący, ale również pozostali użytkownicy obszaru objętego planem prowadzili na tym terenie działalność produkcyjną. Zaskarżony plan drastycznie zmienia przeznaczenie nieruchomości. Aktualnie możliwe jest prowadzenie na przedmiotowym terenie działalności szkodliwej oraz potencjalnie szkodliwej (aktualnie m.in.: rozbiórka i złomowanie pojazdów, skup złomu). Po zmianie istotna część terenu została objęta przeznaczeniem wyłącznie jako obszar usługowy, wykluczone będzie zatem prowadzenie wskazanej działalności produkcyjnej na tym obszarze. Dokonano również zaskakującego podziału obszaru na część produkcyjną oraz część usługową bez jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia takiej decyzji. Skarżący wywodził, iż skoro planem objęto jednorodny teren dawnych Zakładów [...] nr [...] to cały ten teren winien zostać potraktowany jednorodnie. Taki sposób podziału nieruchomości uchybia logice oraz jest sprzeczny z podstawowymi zasadami planowania przestrzennego. Ponadto obszar objęty planem w części usługowej nie ma zabezpieczonej odpowiedniej drogi dojazdowej. Brak jest również komunikacji publicznej w bezpośrednim sąsiedztwie. Powyższe uchybia zasadom racjonalnej gospodarki i faktycznie uniemożliwia jakiekolwiek rozsądne wykorzystanie terenów objętych planem. Zdaniem skarżącego działania Gminy Trzebinia, które z jednej strony w sposób oczywisty naruszają chronione prawem interesy jednej grupy społecznej, a z drugiej strony nie stanowią działania w interesie publicznym, muszą zostać uznane za działanie z przekroczeniem uprawnień przysługujących Gminie zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przekroczenie zatem granic władztwa przyznanego gminie na podstawie przepisów ustawowych musi zatem skutkować stwierdzeniem niedopuszczalności takiego działania. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Trzebinia wniosła o jej oddalenie. Organ ustosunkował się do zarzutu przekroczenia władztwa planistycznego, wyjaśniając, iż zaskarżony plan w stosunku do ustaleń planu dotychczas obowiązującego nie wprowadza drastycznych zmian. Organ podał, iż skarżący nabył przedmiotową nieruchomość wiedząc o tym, że trwają prace planistyczne, których celem jest wprowadzenie w zagospodarowaniu terenu ograniczeń w lokalizacji przedsięwzięć, w szczególności w zakresie działalności polegającej na magazynowaniu odpadów. Organ wskazał, iż dotychczasowy plan przeznaczał obszar objęty zmianą w znaczącej części pod tereny produkcyjno-usługowe z przeznaczeniem podstawowym: tereny produkcyjno-usługowe, związane z działalnością nieuciążliwą (nie dotyczy 7 PU) obejmujące: produkcję, wytwórczość, przetwórstwo, montaż itp. Obecnie w planie, na podstawie szczegółowej inwentaryzacji stanu zagospodarowania terenu wskazano, która jego część powinna zostać zagospodarowana na cele produkcyjno-usługowe z uwagi na stan istniejący, a która możliwa jest do zagospodarowania pod usługi. Funkcja usługowa nie jest więc funkcją nową wprowadzoną uchwalonym planem. Poprzedni plan wyraźnie tę funkcję definiował w treści ustaleń planu (teren produkcyjno-usługowe), nie określając jej rozlokowania w ramach terenu wyodrębnionego liniami rozgraniczającymi. Nowy plan wprowadził jedynie wyodrębnienie tej funkcji, co było i jest uzasadnione, z uwagi na położenie terenu, konieczność uporządkowania jego zagospodarowania oraz kreowanie funkcji usługowej, jako właściwego kierunku rozwoju terenu, biorąc pod uwagę jego położenie i rolę w strukturze funkcjonalno-przestrzennej miasta. Organ podał, iż dla terenów faktycznie zainwestowanych plan utrzymał funkcje produkcyjno-usługową wprowadzając: - w całym obszarze objętym planem - zakaz lokalizacji nowych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (w tym zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnych awarii przemysłowych), o których mowa w przepisach odrębnych; * na całym obszarze objętym planem - zakaz wykorzystania istniejących budynków i placów oraz wprowadzania nowych obiektów i placów z przeznaczeniem dla magazynowania produkcji związanej z ich powstaniem w obszarze objętym planem; * na terenie zabudowy produkcyjno-usługowej 1PU - dopuszczenie realizacji nowych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na zasadach określonych w przepisach odrębnych, z zastrzeżeniem dotyczącym odpadów. Natomiast dla terenów niezagospodarowanych lub zainwestowanych w niewielkim stopniu plan ustala funkcję usługową (teren oznaczony 2U) dodatkowo wprowadzając zakaz realizacji nowych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów odrębnych za wyjątkiem urządzeń i sieci infrastruktury technicznej oraz dróg. Organ wskazał, iż w toku prac planistycznych sporządzone zostały analizy i oceny, które obejmowały m.in.: inwentaryzację istniejącego stanu zagospodarowania i użytkowania terenów, rozpoznanie stanu środowiska przyrodniczego, w tym określenie wartości kulturowych obszaru oraz analizę wniosków do planu, wydanych decyzji administracyjnych, ustaleń innych dokumentów planistycznych (w tym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy). Wyniki tych analiz i oceny pozwoliły na syntetyczną ocenę uwarunkowań i na sformułowanie wniosków, iż mające miejsce przekształcenia funkcjonalne terenu, przy zgodności z ustaleniami obowiązującego planu, nie przyczyniają się do podniesienia jego walorów, w tym estetycznych, co powoduje negatywny odbiór jego wizerunku. Nadto organ wskazał na presję mieszkańców ukierunkowaną na wprowadzenie zakazu lokalizacji przedsięwzięć "uciążliwych", jak również stanowisko Radnych dotyczące konieczności wprowadzenia ograniczeń w lokalizowaniu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wyrażone wprost w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia planu. Weryfikacja ustaleń dotychczas obowiązującego planu w zakresie przeznaczenia terenu i zasad jego zagospodarowania miała już miejsce wcześniej na innych działkach położonych na południe od ul. [...], także trudno doszukiwać się w przypadku przedmiotowego planu celowych działań skierowanych przeciwko przedsiębiorcom. Przyjęty kierunek działań Rady i władz miasta miał na celu ograniczenia funkcjonowania uciążliwych zakładów w tym rejonie miasta, a szczególnie niedopuszczenie do realizacji nowych przedsięwzięć związanych z magazynowaniem odpadów, więc zmianą planu objęty został teren, na którym nie ma zakazu lokalizacji takich przedsięwzięć. Przykłady zagospodarowania terenów po zakładach przemysłowych po ich likwidacji i rekultywacji dotyczące nawet realizacji zabudowy mieszkaniowej w starych obiektach przemysłowych, pozwalają sądzić iż możliwe jest również zagospodarowanie przedmiotowych terenów w pewnym horyzoncie czasowym pod usługi, i to również takie, które będą miały charakter ogólnodostępny, czy ogólnomiejski, z uwagi na położenie terenu oraz jego usytuowanie przy głównej planowanej ulicy zespołu na terenie dawnego Z[...] Zakład Nr [...] (na przedłużeniu ul. [...]) stanowiącej oś układu kompozycyjnego na kierunku Dworzec [...]. W kwestii zarzutu naruszenia trybu sporządzania planu organ wyjaśnił, iż ogłoszenie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu oraz o strategicznej ocenie oddziaływania na środowisko podane zostały do publicznej wiadomości, oprócz publikacji w lokalnej prasie (w dokumentacji formalno - prawnej wycinek z tygodnika "Przełom" - nr 17c), w następujący sposób: poprzez wywieszenie na tablicach ogłoszeń urzędu, zamieszczenie na stronie internetowej urzędu, zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej. Organ wskazał, iż we wszystkich ogłoszeniach termin wyłożenia dokumentu do publicznego wglądu to 22 stycznia 2010 r, a termin składania wniosków to 5 luty 2010 r. Data 20 (ale luty 2010 r.) figurowała jako informacja pod protokołem z publicznej dyskusji i dotyczyła terminu, do którego protokół miał być zamieszczony na stronie internetowej. Organ podał, iż w protokole z dyskusji publicznej zapisano (i podano na spotkaniu) błędną datę składania uwag do projektu - do 4 lutego 2010 r. Natomiast protokół nie jest ustawowym dokumentem, w którym ma nastąpić poinformowanie społeczeństwa o terminach wyłożenia i składania uwag do planu. We wszystkich właściwych dokumentach, wskazanych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, figuruje data 5 lutego 2010 r. Organ wskazał, iż firma "B", której przedstawiciel był obecny na publicznej dyskusji złożyła uwagę w dniu 5 lutego 2010 r. - w terminie wskazanym w upublicznionych ogłoszeniach, prasie itd.. Uwaga ta została uznana za wniesioną w terminie i rozpatrzona została wraz z innymi uwagami (w dokumentacji formalno prawnej zbiór pism pod nr 19). Zdaniem organu zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione w świetle powyżej przedstawionej argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, póz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.). W pierwszej kolejności określenia wymaga przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. Ustalenie przedmiotu zaskarżenia ma istotne znaczenie, gdyż jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie "w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot" (uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, póz. 104). W sytuacji, gdy skarżąc skargę do sądu administracyjnego formułuje jako skargę na uchwałę Rady Miasta Trzebinia z dni a 26 marca 2010 r., nr XLIV/470A//2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego na terenie dawnych Zakładów [...], Zakład Nr [...] w T. w ramach Śródmieścia-Południe obejmującego działki ewidencyjne nr "1", "2", "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9" oraz nr "10", "11" i "12", "13", "14", "15" w obrębie ewidencyjnym T. należy przyjąć, że w przedmiotowej sprawie wiążącym sąd przedmiotem zaskarżenia jest cała wskazana wyżej uchwała, natomiast charakteru wiążącego nie mają wnioski i zarzuty skargi oraz powołana podstawa prawna. Oznacza to m.in., że sąd może orzec odmiennie od wniosków skargi i niezależnie od oceny trafności podnoszonych zarzutów. Wnioski skarżących dotyczą stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości i nie są dla Sądu wiążące z mocy art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjął, że przedmiotem zaskarżenia jest cała uchwała Rady Miasta Trzebinia z dni a 26 marca 2010 r., nr XLIV/470/V/2010 mając dodatkowo na uwadze prezentowaną i kształtującą się w orzecznictwie NSA wykładnię art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którą "przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę rady gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zawsze cała ta uchwała w znaczeniu formalnym, a legitymacja do zaskarżenia takiej uchwały przysługuje każdemu, kto wykaże naruszenie swojego interesu prawnego lub uprawnienia konkretnymi postanowieniami tej uchwały w odniesieniu choćby tylko do jednej działki położonej na obszarze objętym planem" (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., II OSK 205/09). Wykładnia taka uzasadnia przyjęcie w niniejszej sprawie, iż skarżący jako właściciel działki nr "6" może być legitymowany do zaskarżenia przedmiotowej uchwały w całości. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi). Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Skarżący dopełnił również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do organu planistycznego. Uwzględniając datę wystąpienia z wezwaniem, datę doręczenia odpowiedzi na powyższe wezwanie, datę złożenia skargi do sądu administracyjnego, treść art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 (sygn. akt: II OPS 2/07) wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania, należy stwierdzić, że skarga została złożona w terminie. Przytoczona wyżej uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 (sygn. akt: II OPS 2/07) ma charakter ogólnie wiążący z mocy art. 269 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. A. Kabat: Komentarz do art. 269 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.) Istota mocy ogólnie wiążącej uchwał sprawdza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Konieczne stało się w następnej kolejności zbadanie legitymacji skarżącego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie objętym ustaleniami przedmiotowego planu. Zasygnalizować należy, że badanie czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na uchwałę lub zarządzenie organu gminy dotyczące sprawy z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a nie na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zasadne jest stanowisko prezentowane w wyroku NSA z dnia 3 czerwca 2009 r., II OSK 102/09, zgodnie z którym "samo prawo własności czy jego ograniczenie nie implikuje automatycznie legitymacji skargowej". W ocenie Sądu skarżący podnosząc jednak, że zaskarżoną uchwałą przyjęto ustalenia istotnie zmieniające możliwość korzystania z nieruchomości do niego należącej, tj. uniemożliwiające mu prowadzenie działalności produkcyjnej, która dotychczas była dopuszczalna - wykazał naruszenie uprawnień właścicielskich. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w cytowanym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do uznania, iż przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem (a więc z jakimkolwiek przepisem prawa) są nieważne, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny, wtedy zgodnie z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym organ nadzoru lub na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) sąd administracyjny nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem pozostałe naruszenia prawa (niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności uchwały (por.: T. Bąkowski: Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717), w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004). Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej uchwale naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie. W doktrynie zasadnie przyjmuje się, że istotne naruszenie trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Co do naruszeń trybu decyduje wpływ naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 251-253). Istotne naruszenie trybu postępowania ma miejsce również wtedy, gdy organy planistyczne naruszają formalne prawa określonych w ustawie podmiotów (zwłaszcza właścicieli nieruchomości), tj. prawa do zagwarantowanej ustawowo procedury, nawet jeśli merytoryczna treść ustaleń planu jest zdeterminowana innymi okolicznościami, np. wiążącymi uregulowaniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przyjęcie za wystarczające stwierdzenia, że co do naruszeń trybu decyduje wyłącznie wpływ naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego oznaczałoby bowiem np. dopuszczalność całkowitego zignorowania uwag i wniosków składanych do planu, gdyby treść tego planu w danej sytuacji była zdeterminowana wiążącymi uregulowaniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, co w ocenie Sądu stanowiłoby akceptację działań rażąco niezgodnych z prawem, a przez to niedopuszczalnych. W konsekwencji należy przyjąć, że co do naruszeń trybu decyduje wpływ naruszenia bądź na treść rozstrzygnięcia planistycznego bądź na prawa uczestników procesu planistycznego (zwłaszcza właścicieli nieruchomości) zagwarantowane im przede wszystkim w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym kontekście należy rozpatrzyć zarzut skarżącego upatrującego istotnego naruszenia trybu postępowania w udzieleniu przez organ planistyczny sprzecznych ze sobą pouczeń o sposobie i terminie wnoszenie uwag, przez co nie zapewniono możliwości udziału społeczeństwa w procedurze uchwalania planu. Skarżący podnosi, że w ogłoszeniach dotyczących planu pojawiają się sprzeczne wzajemnie ze sobą informacje o możliwości wnoszenia zastrzeżeń do projektu, gdyż na stronie internetowej urzędu poinformowano, że projekt zostanie wyłożony do dnia 20 stycznia 2010 r., co oznaczało, że termin do zgłoszenia uwag mijał nie wcześniej niż w dniu 3 lutego 2010 r., podczas gdy w trakcie dyskusji publicznej z dnia 14 stycznia 2010 r. poinformowano zebranych, co zostało zaprotokołowane, iż projekt będzie wyłożony do dnia 22 stycznia 2010 r., co z kolei pozwalało na złożenie uwag do projektu planu do dnia 5 lutego 2010 r. Dodatkowo w treści protokołu zawarto informację, że uwagi należy składać do dnia 4 lutego 2010 r., a więc jedynie w ciągu 13 dni od zakończenia procedury wyłożenia projektu. Według art. 17 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, tj. ogłoszeniu o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu - w prasie miejscowej, przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu. Z dokumentacji planistycznej wynika, że zarówno w obwieszczeniu z dnia 10 grudnia 2009 r. umieszczonym na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Trzebini (k. 17a), ogłoszeniu zamieszczonym w lokalnej gazecie "Przełom" nr 50 z dnia 16 grudnia 2009 r. (k. 17c), Biuletynie Informacji Publicznej (k. 17d i 17e) zawarto informację, że projekt planu zostanie wyłożony do publicznego wglądu od dnia 23 grudnia 2009 r. do dnia 22 stycznia 2009 r., a uwagi do projektu planu można składać do dnia 5 lutego 2010 r. Zachowano zatem wymogi ustawowe zarówno w zakresie sposobu podania do publicznej wiadomości terminu składania uwag do projektu planu, jak i w zakresie określenia długości tego terminu. Okoliczność dodatkowego wskazania tego terminu w protokole z przebiegu dyskusji publicznej z dnia 5 lutego 2010 r. (k. 18) wobec osób, które brały w niej udział nie ma charakteru podania informacji do publicznej wiadomości w rozumieniu ustawy i w formie do tego przewidzianej, a stanowi wyłącznie wynik ustaleń z dyskusji. Okoliczność, że w protokole z dyskusji publicznej podano jako ustalenie dyskusji, iż termin składania uwag mija z dniem 4 lutego 2010 r. nie ma istotnego znaczenia w przedmiotowej sprawie, zwłaszcza, że wszystkie zainteresowane osoby, w tym te biorące udział w dyskusji publicznej złożyły uwagi w terminie i wszystkie te uwagi - także te złożone w dniu 5 lutego 2010 r. - zostały rozpatrzone. Należy zatem stwierdzić, że wskazanie w protokole z dyskusji publicznej, że termin składania uwag do projektu planu mija z dniem 4 lutego 2010 r. nie miało wpływu ani treść rozstrzygnięcia planistycznego ani na prawa uczestników procesu planistycznego (zwłaszcza właścicieli nieruchomości) zagwarantowane im w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można zatem stwierdzić, iż w powyższy sposób doszło do istotnego naruszenia trybu postępowania. Dokumentacja planistyczna wykazuje również (treść uzasadnienia zaskarżonej uchwały), że organ analizował zgodność projektu przedmiotowego planu ze studium gminnym i zasadnie stwierdził, że ustalenia uchwalanego planu są z tym studium zgodne. Jak wyżej wskazano, zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi - oprócz istotnego naruszenia trybu sporządzania planu oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie - także naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. W przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny, co oznacza, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 253-254). Stwierdzenie przez Sąd przekroczenia granic władztwa planistycznego oznaczałoby, iż doszło do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. W ocenie Sądu organ planistyczny nie przekroczył granic władztwa planistycznego. Należy podkreślić, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący może zarzucać naruszenie władztwa planistycznego w sytuacji, gdy uczestniczył w dyskusji publicznej i w innych formach udostępniania wiedzy o projekcie planu. W razie braku takich działań właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym lub jego zmianą trudno skutecznie zarzucać organom gminy przekroczenie granic władztwa planistycznego, nie mogą one bowiem domniemywać zamierzeń właścicieli tym bardziej, gdy uchwalany plan jest zgodny z postanowieniami studium (wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2010 r., II OSK 123/10). Skarżący brał udział w procedurze planistycznej poprzedzającej przyjęcie zaskarżonej uchwały, a zatem dał możliwość organowi planistycznemu przeanalizowanie jego stanowiska i odniesienie się do niego. Organ uczynił to w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, w wyjaśnieniach zawartych w załączniku nr 2 uchwały zawierającym rozstrzygnięcia Rady Miasta Trzebini o sposobie rozpatrzenia uwag zgłoszonych do projektu planu oraz w odpowiedzi na skargę. Analiza powyższych dokumentów w kontekście zarzutów skargi wykazuje, że przyjęte w planie ustalenia nie są dowolne i mieszczą się w granicach władztwa planistycznego gminy. Podkreślić należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Art. 94 Konstytucji RP stanowi, iż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Ustrojodawca dopuszcza zatem udzielanie upoważnień prawodawczych mniej szczegółowych - niż ma to miejsce w stosunku do upoważnień wymaganych dla rozporządzeń - które nie determinują treści aktu wydawanego na ich podstawie i pozostawia upoważnionym organom większy zakres swobody. Powiązanie aktów prawa miejscowego z ustawą może być zatem bardziej luźne niż w przypadku rozporządzeń i chociaż - tak, jak rozporządzenia, akty prawa miejscowego mają charakter wykonawczy w stosunku do ustaw, to nie są one ściśle wykonawcze w stosunku do ustawy w takim samym znaczeniu, jak rozporządzenia. Wynika to z zasady samodzielności samorządu, która wyklucza możliwość zepchnięcia go wyłącznie do pozycji organu ściśle wykonawczego (D. Dąbek: Prawo miejscowe samorządu terytorialnego, Bydgoszcz-Kraków 2003, s. 74). Upoważnienie generalne (delegacja generalna, norma blankietowa), daje jedynie prawną możliwość wydania aktu prawa miejscowego, z określeniem w sposób ogólny zakresu regulacji lub warunków, jakie muszą być spełnione, lecz bez przesądzania o treści norm, które mają zostać ustanowione. W tym m.in. kontekście należy rozpatrywać dopuszczalność ingerowania w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w prawo własności. Stwierdzić przede wszystkim należy, że wyliczenie w art. 15 ustawy materii podlegających regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ma charakter enumeratywny, a tym samym wyklucza dopuszczalność określania przedmiotu regulacji przez radę gminy. Rada gminy jest związana granicami przedmiotowymi wyznaczonymi przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i samodzielnie może określać treść regulacji objętej planem wyłącznie w granicach ustawowego upoważnienia zawartego w art. 15 ustawy. Z drugiej jednak strony charakter poszczególnych wymogów, jakie powinien realizować miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został istotnie zróżnicowany pod względem stopnia ich szczegółowości (w planie miejscowym mają być określane np.: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy), co przy uwzględnieniu treści art. 6 ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, nie wykluczało dopuszczalności ingerencji organu planistycznego w prawo własności. W rozpatrywanej sprawie rozważenia wymagało to, czy Rada Miasta Trzebini - jak twierdzi skarżący - dopuściła się naruszeń przepisów chroniących prawo własności, wskazywanych przez skarżącego w jego skardze złożonej do sądu administracyjnego, a koncentrujących się na twierdzeniu, że ustalenia planu zastępując dotychczasowe produkcyjno-usługowe przeznaczenie jego nieruchomości na przeznaczenie tylko usługowe, sprzecznie z prawem uniemożliwiają skarżącemu dotychczasowe korzystanie z tej nieruchomości, gdyż niemożliwe staje się prowadzenie na przedmiotowym terenie przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie, jaki dopuszczalny był w świetle uregulowań dotychczas obowiązującego aktu. Zaznaczyć należy, że uwzględnienie prawa własności nieruchomości nie oznacza zakazu ograniczania tego prawa, gdy weźmie się pod uwagę treść art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regulacja ta wyklucza z pewnością dopuszczalność ingerencji w istotę prawa własności, a także nieuzasadnione z punktu widzenia interesu publicznego ograniczenie tego prawa w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozważając kwestię naruszenia istoty prawa własności nieruchomości należącego do skarżącego, stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała nie stanowi ingerencji w istotę tego prawa. Ze względu na charakter prawa własności uzasadnione jest w tym zakresie odwołanie się do rozumienia naruszenia istoty prawa własności. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por.: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r, nr 4, póz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, póz. 2). Pozbawienie właściciela części - nawet znacznej - atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą - nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. W odniesieniu do przedmiotowej uchwały w części dotyczącej nieruchomości skarżącego należy stwierdzić, że kwestionowane przez skarżącego ustalenia nie przekreślają możliwości skarżącego korzystania bądź rozporządzania nieruchomością zgodnie z przysługującym mu prawem własności. Skarżący może rozporządzać tą nieruchomością i korzystać w sposób wynikający m.in. z ustaleń planu, a zatem nie doszło do naruszenia istoty prawa własności poprzez zaskarżone ustalenia uchwały Rady Miasta Trzebini z dnia 26 marca 2010 r. podjęła uchwałę Nr XLIV/470/V/2010. Z pewnością jednak doszło do ograniczenia przysługującego skarżącemu prawa własności. W związku z powyższym należy w dalszej kolejności rozważyć właśnie kwestię ograniczenia w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prawa własności nieruchomości należącej do skarżącego oraz zasadności ograniczenie tego prawa z punktu widzenia interesu publicznego. Mając na uwadze, że obowiązkiem organu planistycznego było podjęcie rozstrzygnięcia realizującego wymogi interesu publicznego z jednoczesnym poszanowaniem prawa własności, należy stwierdzić, że na gruncie przedmiotowej sprawy ingerencja w prawo własności skarżącego w stopniu wynikającym z zaskarżonej uchwały w imię interesu publicznego, na jaki powołuje się organ planistyczny, jest uzasadniona. W ocenie sądu niezasadnie skarżący zarzuca organowi planistycznemu nadużycie władztwa planistycznego. Zgodnie z doktrynalną koncepcją władztwa planistycznego (Z. Niewiadomski: Planowanie przestrzenne, W-wa 2002, s. 86 in.), mającą umocowanie w przepisie art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organom gminy przysługuje wprawdzie prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem, chociaż oczywiście przysługujące gminie władztwo planistyczne może być skutecznie zrealizowane jeżeli jest uzasadnione interesem publicznym, który uzasadnia wprowadzanie ograniczenia. Skarżący podnosi, że przy sporządzaniu zaskarżonego aktu nie uwzględniono dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu czy ładu przestrzennego dokonując zaskakującego - nielogicznego i sprzecznego z zasadami planowania przestrzennego - podziału obszaru dawnych Zakładów [...] nr [...] na część produkcyjną oraz część usługową bez jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia takiej decyzji. Takie działanie skarżącego - gdy obszar objęty planem w części usługowej nie ma zabezpieczonej odpowiedniej drogi dojazdowej, brakuje też komunikacji publicznej w bezpośrednim sąsiedztwie - uchybia zasadom racjonalnej gospodarki i faktycznie uniemożliwia jakiekolwiek rozsądne wykorzystanie terenów objętych planem. Nie stanowi to działania w interesie publicznym. Analiza ustaleń planu - zwłaszcza dla terenów oznaczonych symbolem 2U (§ 17 uchwały) oraz motywów działania organu - wykazuje jednak, że ingerencja w prawo własności skarżącego była uzasadniona interesem publicznym a zatem legalna. Przekonujące jest stanowisko organu, że w planie, na podstawie szczegółowej inwentaryzacji stanu zagospodarowania terenu rozdzielono tereny przeznaczonych pod zagospodarowanie na cele produkcyjno-usługowe z uwagi na stan istniejący oraz terenu przeznaczone do zagospodarowania pod usługi. Funkcja usługowa nie jest funkcją nową wprowadzoną uchwalonym planem, a stanowi kontynuację ustaleń wcześniejszego planu, nowością jest jedynie wyodrębnienie tej funkcji. Przyjmując powyższe rozwiązanie kierowano się położeniem terenu, koniecznością uporządkowania jego zagospodarowania oraz potrzebą kreowania funkcji usługowej, jako właściwego kierunku rozwoju terenu, biorąc pod uwagę jego położenie i rolę w strukturze funkcjonalno-przestrzennej miasta. Podniesiono, że funkcję wyłącznie usługową (obszar oznaczony symbolem 2U) przewidziano dla terenów do tej pory niezagospodarowanych lub zainwestowanych w niewielkim stopniu wprowadzając zakaz realizacji nowych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów odrębnych za wyjątkiem urządzeń i sieci infrastruktury technicznej oraz dróg. Rozwiązanie takie oparto na sporządzonych w toku procedury planistycznej analizach i ocenach. Powołano się na inwentaryzację istniejącego stanu zagospodarowania i użytkowania terenów, rozpoznanie stanu środowiska przyrodniczego, w tym określenie wartości kulturowych obszaru oraz analizę wniosków do planu, wydane decyzje administracyjne, ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wyważając interesy indywidualne i interes publiczny organ wskazał, iż brał pod uwagę również stanowisko mieszkańców ukierunkowane na wprowadzenie zakazu lokalizacji przedsięwzięć "uciążliwych", jak również stanowisko radnych dotyczące konieczności wprowadzenia ograniczeń w lokalizowaniu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wyrażone wprost w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia planu. Organ wskazał przy tym, że przykłady zagospodarowania terenów po zakładach przemysłowych po ich likwidacji i rekultywacji dotyczące nawet realizacji zabudowy mieszkaniowej w starych obiektach przemysłowych, pozwalają sądzić iż możliwe jest również zagospodarowanie przedmiotowych terenów w pewnym horyzoncie czasowym pod usługi, i to również takie, które będą miały charakter ogólnodostępny, czy ogólnomiejski, z uwagi na położenie terenu oraz jego usytuowanie przy głównej planowanej ulicy zespołu na terenie dawnego Z[...] Zakład Nr [...] (na przedłużeniu ul. [...]) stanowiącej oś układu kompozycyjnego na kierunku Dworzec Kolejowy [...]. Rozważanie przez organ zasadności przyjętych ustaleń z punktu widzenia: 1) celu opracowania wynikającego z uchwały o przystąpieniu do sporządzenia przedmiotowego planu (k. 2), jakim było dążenie do ochrony środowiska, w tym ograniczenia w lokalizowaniu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, 2) istniejącego stanu zagospodarowania terenu i użytkowania znajdujących się na nim obiektów - gdzie tylko niewykorzystane dotychczas rezerwy przeznaczono pod usługi z wyłączeniem funkcji produkcyjnej, a na pozostałych terenach objętych planem utrzymano funkcję produkcyjną, 3) usytuowania terenu przy głównej planowanej ulicy zespołu na terenie dawnego Z[...] Zakład Nr [...] stanowiącej oś układu kompozycyjnego na kierunku Dworzec Kolejowy-[...], 4) konieczności ograniczania lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ze względu na położenie przedmiotowego terenu w śródmieściu - przekonuje, że przyjęte w planie rozwiązania są wynikiem uwzględnienia zasad planowania, zwłaszcza zasady zachowania ładu przestrzennego oraz stanowią rezultat wyważenia przez organ w ramach jego władztwa zarówno interesu właścicieli nieruchomości objętych planem, jak i interesu publicznego całej wspólnoty samorządowej. W tym stanie rzeczy zarzut przekroczenia przez organ granic władztwa planistycznego jest nieuzasadniony. Z powyższych powodów skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.