I OSK 641/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Anna Lech Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.i D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1487/10 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1487/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby, skargę oddalił. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) zwolnił M. D. – specjalistę Sekcji II Wydziału Koordynacji Poszukiwań Międzynarodowych Biura Międzynarodowej Współpracy Policji Komendy Głównej Policji z dniem [...] maja 2010 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] czerwca 2010 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa II. W uzasadnieniu organ powołał się na uchylenie z dniem [...] maja 2010 r. etatu Biura Międzynarodowej Współpracy Policji KGP, dokonane rozkazem organizacyjnym nr 29/10 Komendanta Głównego Policji z dnia 18 maja 2010 r. Wskazał, iż powyższe podyktowane było wynikającą z przyjętego programu oszczędnościowego koniecznością racjonalizacji wydatków rzeczowych i osobowych Komendy Głównej Policji oraz realizacją zaleceń z przeprowadzonego audytu struktury organizacyjnej Komendy Głównej Policji. Tym samym likwidacji uległo stanowisko służbowe zajmowane przez wymienionego policjanta. Przeniesienie M. D. uzasadnione zostało ponadto potrzebami organizacyjnymi Komendy Rejonowej Policji Warszawa II oraz posiadanymi przez policjantów kwalifikacjami zawodowymi i doświadczeniem. W oparciu o art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższego rozkazu M. D. złożyła odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zaskarżonemu rozkazowi zarzuciła, że został on wydany z naruszeniem: art. 107 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia, czy przeniesienie pomiędzy nierównorzędnymi jednostkami organizacyjnymi Policji następuje na równorzędne, czy inne stanowisko służbowe, zostało wydane z naruszeniem art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. Nr 55, poz. 234 ze zm.) w zw. z art. 67 ustawy o Policji, poprzez dokonanie bez zgody Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Głównej Policji zmiany warunków służby policjanta, jako imiennie wskazanemu uchwałą tej organizacji związkowej członkowi, upoważnionemu do jej reprezentowania wobec Komendanta Głównego Policji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na istotę stosunku służbowego funkcjonariuszy Policji, zasadę dyspozycyjności i podległości służbowej oraz uprawnień przełożonego do uznaniowego kształtowania polityki kadrowej. Przejawem tej szczególnej podległości służbowej są, wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta ze stanowiska, czy przeniesienia z urzędu do służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. W myśl art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Przywołany przepis nie wskazuje przesłanek uzasadniających podjęcie takiej decyzji, co daje możliwość właściwemu przełożonemu rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego. Organ podniósł, iż w rozpatrywanym przypadku zwolnienie M. D. z zajmowanego stanowiska specjalisty Sekcji II Wydziału Koordynacji Poszukiwań Międzynarodowych w Biurze Międzynarodowej Współpracy Policji KGP i przeniesienie z dniem [...] czerwca 2010 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa II, podyktowane było likwidacją stanowiska służbowego zajmowanego przez wymienionego policjanta, potrzebami organizacyjnymi Komendy Rejonowej Policji Warszawa II oraz posiadanymi przez funkcjonariusza kwalifikacjami zawodowymi i doświadczeniem. Jednocześnie wskazał, że w dniu [...] maja 2010 r. Komendant Rejonowy Policji Warszawa II wydał rozkaz personalny nr [...], mocą którego mianował M. D. na stanowisko równorzędne specjalisty Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wywiadu Kryminalnego Komisariatu Policji Warszawa Wilanów KRP Warszawa II z uposażeniem i dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości, a ponadto przyznał jej dodatek stołeczny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych, organ wskazał na art. 67 ust. 2 ustawy o Policji, w myśl którego przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że w Policji może działać tylko jeden związek zawodowy i związek ten nie ma prawa do strajku. Używając sformułowania "odpowiednio", ustawodawca założył konieczność uwzględnienia, w zakresie ochrony funkcjonariuszy pełniących funkcje związkowe, specyfiki stosunków służbowych w Policji, w szczególności zaś dyspozycyjności funkcjonariusza wobec przełożonych. Owa dyspozycyjność nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby policjanta – związkowca, dokonywanych bez zgody odpowiedniej instytucji związkowej według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według indywidualnych, osobistych odczuć policjanta. Jednocześnie podał, iż pismem z dnia [...] maja 2010 r. Komendant Główny Policji zwrócił się do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Głównej Policji z prośbą o wskazanie, czy i w jakim zakresie ujęte w przedmiotowej uchwale osoby niepełniące funkcji w Zarządzie Wojewódzkim są upoważnione do reprezentowania organizacji związkowej wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych. Wystąpienie to związane było z uchwałą nr 12 Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów KGP z dnia [...] lutego 2010 r., która wpłynęła do Biura Kadr i Szkolenia KGP w dniu [...] kwietnia 2010 r. W wymienionej uchwale wskazano M. D. jako osobę podlegającą ochronie przewidzianej w art. 32 ust. 1 cyt. ustawy. Pismem z dnia [...] maja 2010 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów KGP poinformował Komendanta Głównego Policji o braku obowiązku informowania i wskazywania, w jakim zakresie ujęte w uchwale osoby, niepełniące funkcji w Zarządzie Wojewódzkim NSZZ Policjantów KGP, są upoważnione do reprezentowania organizacji związkowej wobec pracodawcy, z uwagi na brak przepisu prawa, który upoważniałby Komendanta Głównego Policji do występowania z taką prośbą. W tej sytuacji organ nie miał podstaw, by uznać M. D. za osobę objętą ochroną, wynikającą z art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy zauważył, że przywołany przepis stanowi ochronę przed jednostronną zmianą warunków pracy lub płacy na niekorzyść pracownika, natomiast M. D. została przeniesiona do jednostki Policji w tej samej miejscowości, a następnie mianowana na stanowisko w pionie służby kryminalnej (analogicznie do pionu, w którym służyła dotychczas) na wyższych od dotychczasowych parametrach finansowych (tj. z dodatkiem stołecznym). W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, nie można uznać, że jest to zmiana na niekorzyść policjantki. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności było o tyle zasadne, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed terminem do wniesienia odwołania umożliwia niezwłoczne dokonanie zmian w strukturze etatowej Komendy Głównej Policji, a także zapewnienie prawidłowego funkcjonowania Komendy Rejonowej Policji Warszawa II i wykonywanie ustawowych zadań Policji, poprzez zagwarantowanie niezbędnej ciągłości działania obydwu wymienionych jednostek. Powyższe podyktowane jest interesem służby, tożsamym w tym wypadku z interesem społecznym, co daje podstawę do stwierdzenia, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny, nie naruszył obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Decyzja ta mieści się w granicach nadanego Komendantowi Głównemu Policji upoważnienia ustawowego i w zaistniałych okolicznościach należy uznać ją za uzasadnioną, albowiem przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. D. zarzuciła, iż powyższa decyzja oraz poprzedzający ją rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji wydane zostały z naruszeniem art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych w zw. z art. 67 ustawy o Policji, poprzez dokonanie bez zgody Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Głównej Policji zmiany warunków służby policjanta, jako imiennie wskazanemu uchwałą tej organizacji związkowej członkowi, upoważnionemu do jej reprezentowania wobec Komendanta Głównego Policji. Ponadto zarzuciła, iż decyzje te zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 107 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia w treści tych decyzji, czy przeniesienie pomiędzy nierównorzędnymi jednostkami organizacyjnymi Policji następuje na równorzędne czy inne stanowisko służbowe. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r. oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sąd podkreślił, że zgodnie z przepisami ustawy o związkach zawodowych, do praw związkowych funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Służby Więziennej oraz strażaków Państwowej Straży Pożarnej, a także pracowników Najwyższej Izby Kontroli, przepisy ustawy stosuje się odpowiednio, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z innych ustaw (art. 2 ust. 6 ustawy o związkach zawodowych). Tą odrębną ustawą, w rozumieniu cytowanego przepisu, jest w szczególności ustawa o Policji. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 538/05, zgodnie z którym określenie "odpowiednio" oznacza, że przepisy ustawy o związkach zawodowych będą miały zastosowanie w odniesieniu do strażaków PSP będących członkami związku zawodowego tylko w takim zakresie, w jakim nie będzie to naruszało specyfiki stosunków służbowych w Państwowej Straży Pożarnej, w szczególności zaś dyspozycyjności funkcjonariusza wobec przełożonych i nie będzie to sprzeczne z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o PSP. Przyjęta w tym orzeczeniu wykładnia pozostaje w zgodności z linią orzeczniczą prezentowaną przez NSA w stosunku do funkcjonariuszy innych służb mundurowych. W zaskarżonym wyroku Sąd podzielił również pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2002 r., sygn. akt II SA 3504/01, iż w sytuacji, gdy funkcjonariusz został przeniesiony na równorzędne stanowisko służbowe, nie można mówić o naruszeniu art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych. W tej sprawie dotyczącej funkcjonariusza Straży Granicznej NSA argumentował, iż z mocy art. 72 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, art. 32 ustawy o związkach zawodowych, ma do funkcjonariuszy tej formacji jedynie odpowiednie zastosowanie. W ten sposób ustawodawca nałożył konieczność uwzględnienia w zakresie ochrony funkcjonariuszy pełniących funkcje związkowe specyfiki stosunków służbowych w Straży Granicznej, w szczególności zaś dyspozycyjności funkcjonariusza wobec przełożonych. Owa dyspozycyjność nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza SG – związkowca, dokonywanych bez zgody odpowiedniej instytucji związkowej, według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Straży Granicznej, a nie według indywidualnych, osobistych odczuć funkcjonariusza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznający sprawę stwierdził, że dyspozycyjność policjantów polega na poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej, której policjant gotów jest się podporządkować (art. 25 ustawy o Policji). W przypadku skarżącej, zmiana warunków służby była konieczna z uwagi na likwidację zajmowanego przez policjanta stanowiska służbowego. Organ wykazał, iż przeniesienie M. D. do innej jednostki organizacyjnej Policji uzasadnione było zmianami w strukturze etatowej Komendy Głównej Policji, jak również potrzebami organizacyjnymi Komendy Rejonowej Policji Warszawa II oraz posiadanymi przez policjanta kwalifikacjami zawodowymi i doświadczeniem. Organem uprawnionym do podejmowania decyzji w tym zakresie był Komendant Główny Policji. Komendant ten nie był jednakże właściwy do określenia stanowiska jakie miała zająć skarżąca w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa II. Tym organem był komendant tej jednostki, który rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. mianował M. D. na stanowisko specjalisty, z uposażeniem i dodatkiem służbowym, w wysokości dotychczas otrzymanej, a ponadto przyznał dodatek stołeczny. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1330/07, przepisy ustawy o Policji nie kategoryzują jednostek organizacyjnych Policji, grupy uposażeń są jednakowe, różna jest tylko wysokość dodatków. W sytuacji, gdy parametry stanowisk są takie same, nowe stanowisko jest równorzędne pod względem uposażenia, to samo jest miejsce pełnienia służby, nakazanie bliższego wyjaśnienia charakteru stanowiska zajmowanego niż ma to miejsce w rozkazach dotyczących przeniesienia, nie jest uzasadnione. Dopiero analiza rozkazu o wyznaczeniu na stanowisko stwarza podstawy do oceny, czy stanowisko, na które policjant został przeniesiony, jest stanowiskiem równorzędnym. Jak już wskazano, skarżąca została wyznaczona na równorzędne stanowisko specjalisty, z uposażeniem i dodatkiem służbowym w wysokości dotychczas pobieranej, a ponadto został jej przyznany dodatek stołeczny. W tych warunkach, nie można mówić o naruszeniu art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych. Skarżąca nie jest funkcyjnym członkiem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Głównej Policji. W uchwale nr [...] Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ KGP z dnia [...] lutego 2010 r. została wskazana jako osoba podlegająca ochronie przewidzianej w art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych przez okres kadencji, tj. od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] listopada 2012 r. Nie może odnieść skutku zarzut, że przeniesienie do innej jednostki Policji spowoduje konieczność wystąpienia z dotychczasowej organizacji związkowej i wstąpienia do Koła Związku przy KRP II, wskazuje, że nastąpiła zmiana warunków pracy na jej niekorzyść. Przede wszystkim skarżąca jest policjantem i pełni służbę. Stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, ma on charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Podnoszona zatem kwestia przynależności organizacyjnej nie może być utożsamiana z warunkami służby. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. D. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego tj.: 1. art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych w zw. z art. 67 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przeniesienie z urzędu funkcjonariusza Policji - członka organizacji związku zawodowego imiennie wskazanego uchwałą zarządu tej organizacji i upoważnionego do jej reprezentowania wobec pracodawcy, do innej jednostki Policji, której funkcjonariusze mogą zrzeszać się w innej organizacji związku zawodowego i którzy podlegają innemu pracodawcy przełożonemu właściwemu w sprawie stosunku służby, nie wymaga zgody zarządu do jej reorganizacji związkowej utworzonej w jednostce Policji, z której funkcjonariusz jest przenoszony; 2. art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż prawnie dopuszczalne jest przeniesienie funkcjonariusza Policji z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce Policji w tym samym mieście; 3. art. 36 ust. 1 w zw. z art. 38 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż rozkaz personalny / decyzja o przeniesieniu funkcjonariusza Policji z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce Policji nie musi zawierać wskazania, na jakie, pod względem równorzędności, stanowisko następuje przeniesienie. Wskazując na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznanie sprawy zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 36 ust. 1 ustawy o Policji polegająca na przyjęciu, iż prawnie dopuszczalne jest przeniesienie funkcjonariusza Policji z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce Policji w tym samym mieście. Zgodnie z powołanym przepisem ustawy o Policji Policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Skoro policjant może być przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, to tym bardziej może być przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w tej samej miejscowości. Podkreślić bowiem należy, że przepisy omawianej ustawy o Policji pozostawiają właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości przeniesienia policjanta, chyba że przeniesienie następuje na niższe stanowisko służbowe. Przeniesienie takie, stosownie do przepisów art. 38 tej ustawy, może nastąpić w ściśle określonych wypadkach i trybie. Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia art. 36 ust. 1 w zw. z art. 38 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż rozkaz personalny / decyzja o przeniesieniu funkcjonariusza Policji z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce Policji nie musi zawierać wskazania, na jakie, pod względem równorzędności, stanowisko następuje przeniesienie. Wskazać przede wszystkim należy, że powołany jako zarzut skargi kasacyjnej przepis art. 38 ustawy o Policji dotyczy przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wynika to nie tylko z podstawy prawnej rozkazu personalnego, którą stanowi jedynie przepis art. 32 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, ale również z uzasadnienie tego rozkazu. Organ wskazał co prawda, że przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej Policji uzasadnione było zmianami w strukturze etatowej Komendy Głównej Policji, jak również potrzebami organizacyjnymi Komendy Rejonowej Policji Warszawa II oraz posiadanymi przez policjanta kwalifikacjami zawodowymi i doświadczeniem, jednakże powyżej wymienione okoliczności nie powodowały przeniesienia na niższe stanowisko służbowe o jakim mowa w ust. 2 art. 38 ustawy o Policji. Przeniesienie do pełnienia służby w jednostce podległej nie oznacza natomiast samo w sobie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Taka sytuacja nie miała przy tym miejsca w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, rozkazem personalnym z dnia 31 maja 2010 r. skarżąca kasacyjnie policjantka została mianowana na stanowisko równorzędne z poprzednio zajmowanym. Nie jest przy tym kwestią sporną, że na skutek przeniesienia nie uległo również pogorszeniu uposażenie funkcjonariusza, uwzględniając także przyznane dodatki służbowe. Tym samym, skoro Sąd pierwszej instancji nie stosował przepisu art. 38 ustawy o Policji nie mógł również dokonać jego błędnej wykładni. Niemniej jednak odnosząc się do argumentów skarżącej kasacyjnie dotyczących obowiązku wskazania w rozkazie personalnym stanowiska na jakie następuje przeniesienie podnieść należy, że także te argumenty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Pomimo, że przeniesienie skarżącej kasacyjnie nastąpiło do jednostki podległej, to wskazanie w tym rozkazie konkretnego stanowiska na które zostaje ona przeniesiona stanowiłoby naruszenie kompetencji organu. Komendant Główny Policji wydając rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącej kasacyjnie z zajmowanego stanowiska nie był bowiem uprawniony do określenia stanowiska na jakie winna ona zostać powołana w jednostce mu podległej tj. w Komendzie Rejonowej Policji II (por. wyrok NSA z dnia 11.03.2011r., sygn. akt I OSK 1581/10). Komendant Główny Policji wydając kontrolowany rozkaz nie naruszył wskazanych przepisów ustawy o Policji, zaś brak wskazania w rozkazie personalnym stanowiska na które nastąpiło przeniesienie nie zwalniało organu podległego od obowiązku powołania policjantki na stanowisko równorzędne, skoro przeniesienie to nastąpiło w oparciu o przepis art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Gdyby nawet organ ten powołał policjantkę na stanowisko niższe od dotychczas zajmowanego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, to policjantka ta dysponowałaby środkami prawnymi zwalczania takiego wadliwego rozkazu i ubiegania się o zachowanie warunków przeniesienia w trybie art. 36 ustawy o Policji. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił również ostatniego z zarzutów skargi kasacyjnej tj. naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych poprzez jego błędną wykładnię. Zgodnie z tym przepisem pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może zmienić jednostronnie warunków pracy lub płacy na niekorzyść pracownika, z wyjątkiem gdy dopuszczają to odrębne przepisy. Ustawa o Policji w art. 67 ust. 2 stanowi, że przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem że w Policji może działać tylko jeden związek zawodowy i związek ten nie ma prawa do strajku. Zapis art. 32 ust. 1pkt 2 ustawy o związkach zawodowych w stosunku do policjantów należy odczytywać w ten sposób, że organ policji nie może jednostronnie zmienić warunków służby lub uposażenia na niekorzyść policjanta. Jak wskazano powyżej niespornym jest, że uposażenie oraz dodatki przyznane policjantce na nowym stanowisku nie uległy zmianie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nieuprawnionym byłoby również twierdzenie, że pogorszeniu uległy warunki służby. Zajmowane obecnie stanowisko posiada bowiem tożsame parametry z zajmowanym uprzednio, samo natomiast przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki policji wynika ze specyfiki służby i jest wpisane w jej charakter. Skoro więc warunki służby oraz uposażenia funkcjonariusza nie uległy pogorszeniu na skutek wydania kontrolowanego rozkazu personalnego, to jak niewadliwie uznał Sąd pierwszej instancji zgoda zarządu zakładowej organizacji związkowej nie była wymagana do jego wydania. Wskazać również należy, że wskazany przepis ustawy o związkach zawodowych ma za zadanie chronić interesy pracownika, a w niniejszej sprawie funkcjonariusza policji, nie zaś związkowca. Odnosząc się do argumentów wskazujących, że w nowej jednostce organizacyjnej Policji uprawnienia skarżącej kasacyjnie jako związkowca są gorsze od posiadanych uprzednio, podnieść należy, iż ocena przeniesienia funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko nie może odbywać się przez pryzmat jej uprawnień związkowych albowiem uprawnienia te nie stanowią ani jej warunków służby, ani też uposażenia. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.