II GSK 1427/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Kuza Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1688/10 w sprawie ze skargi A. w B. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wykonania decyzji udzielającej koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. w B. na rzecz Ministra Środowiska kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 22 grudnia 2010 r., VI SA/Wa 1688/10 oddalił skargę A. w B. na postanowienie Ministra Środowiska z [...] lipca 2010 r., nr [...], w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji dotyczącej udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją z [...] września 2005 r. Wojewoda [...] udzielił firmie K. C. S. koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża B.-I, w B., powiat przemyski. Decyzja stała się ostateczna w dniu [...] października 2005 r. Marszałek Województwa [...] postanowieniem z [...] stycznia 2010 r. wznowił z urzędu postępowanie podnosząc, że opracowania przedłożone przez Dyrektora A. w B. (dalej: A.) dostarczają nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, które istniały w dacie udzielenia koncesji, nieznanych organowi w dniu jej udzielenia, a mogących skutkować zagrożeniem dla funkcjonowania A. W dniu 3 marca 2010 r. A. wystąpiło do Marszałka Województwa [...] z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji o udzieleniu koncesji. Postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r. Marszałek Województwa [...] na podstawie art. 152 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.; dalej: kpa) wstrzymał na żądanie A. wykonanie decyzji Wojewody [...] z 2 września 2005 r. Orzeczenie zostało doręczone C. S. 10 maja 2010 r. Adresat złożył zażalenie na postanowienie podnosząc, że organ błędnie uznał A. za stronę postępowania wznowieniowego, gdyż A. jako strona nie brało udziału w postępowaniu koncesyjnym. Ponadto, pismem z 17 maja 2010 r. pełnomocnik C. S. wniósł zażalenie na postanowienie z [...] kwietnia 2010 r., zarzucając rozstrzygnięciu rażące naruszenie art. 152 kpa, art. 16 kpa poprzez naruszenie trwałości decyzji ostatecznych, a także art. 40 § 2 kpa poprzez doręczenie postanowienia stronie, tj. C. S., zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi. W następstwie rozpatrzenia obu środków prawnych, postanowieniem z [...] lipca 2010 r. Minister Środowiska uchylił na podstawie art. 138 § 2 kpa rozstrzygnięcie Marszałka Województwa [...] z [...] kwietnia 2010 r. Stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 40 § 2 kpa, gdyż pomimo złożonego pełnomocnictwa dla radcy prawnego, organ I instancji doręczał wszystkie pisma procesowe oraz odpisy orzeczeń C. S., a nie ustanowionemu przez niego pełnomocnikowi. Dotyczyło to również postanowienia z [...] kwietnia 2010 r. Podkreślił, że pominięcie pełnomocnika jest równoznaczne z pominięciem strony, co jest tożsame z naruszeniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, a w konsekwencji musi prowadzić do wyeliminowania postanowienia z [...] kwietnia 2010 r. z obrotu prawnego. Stwierdził, że w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji weźmie pod uwagę, iż w toku postępowania wznowieniowego w sprawach koncesyjnych statusem strony nie może legitymować się właściciel nieruchomości położonej poza obszarem górniczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę A. na postanowienie Ministra Środowiska z [...] lipca 2010 r. wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, choć trafne są niektóre podniesione w niej zarzuty. Powołując się na art. 152 kpa, w myśl którego organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na wniosek strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, Sąd stwierdził, że wnioskowy tryb wstrzymania decyzji może być zainicjowany jedynie przez stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną (w tej sprawie - decyzją koncesyjną z 2 września 2005 r.). Marszałek Województwa [...] wstrzymując na wniosek A. wykonanie decyzji koncesyjnej uznał tym samym, co wprost wynika z treści postanowienia z [...] kwietnia 2010 r., że A. jest stroną postępowania, choć - zdaniem Sądu - nie wykazał w żaden sposób, z czego wywodzi interes prawny wnioskodawcy do występowania w charakterze strony. W ocenie Sądu rację ma organ odwoławczy podnosząc w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że właściciel nieruchomości położonej poza obszarem górniczym nie jest stroną postępowania w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o udzieleniu koncesji. Dlatego Minister Środowiska słusznie wskazał, że organ I instancji rozpatrując ponownie wniosek A. o wstrzymanie wykonania decyzji koncesyjnej rozważy, czy A. ma status strony w postępowaniu. Przy czym Marszałek Województwa [...] nie powinien pomijać kwestii interesu prawnego stron postępowania wznowieniowego. Sąd zwrócił uwagę, że nie każde pismo skierowane do organu administracyjnego wszczyna jurysdykcyjne postępowanie administracyjne, mimo to każde takie pismo musi zostać przez ten organ załatwione formalnie. Ponadto należy uwzględnić, że organ administracji publicznej nie może wszcząć postępowania administracyjnego na wniosek podmiotu, który nie ma interesu prawnego, gdyż naruszyłby prawo. W orzecznictwie przyjmuje się w związku z tym, że jeśli podmiot składający wniosek nie będąc do tego uprawnionym domaga się rozstrzygnięcia w sprawie, wówczas organ winien wydać decyzję umarzającą postępowanie z powołaniem się na brak interesu prawnego. Sąd przy tym zaakcentował, iż zażalenie na postanowienie Marszałka Województwa [...] złożył jedynie C. S., który niewątpliwie ma interes prawny w postępowaniu administracyjnym, jako że był stroną postępowania koncesyjnego. Sąd podzielił pogląd skarżącego, że Minister Środowiska błędnie ocenił, iż postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] kwietnia 2010 r. narusza art. 40 § 2 kpa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Wskazał, że C. S., będący stroną postępowania, był w jego toku reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Stosowne pełnomocnictwo zostało przedłożone organowi pierwszej instancji 22 lutego 2010 r. Dlatego, w myśl art. 40 § 2 kpa, wszelka korespondencja pochodząca od organu powinna być doręczana temu pełnomocnikowi a nie stronie, jak to wadliwie czyniono w sprawie. Dotyczy to również postanowienia z [...] kwietnia 2010 r. Zdaniem Sądu, wbrew poglądowi Ministra Środowiska, stwierdzone naruszenie art. 40 § 2 kpa nie stanowiło jednak podstawy do uchylenia postanowienia z [...] kwietnia 2010 r. na podstawie art. 138 § 2 kpa, ponieważ zażalenie na to postanowienie zostało wniesione przez pełnomocnika C. S. w ustawowym terminie. Również w ustawowym terminie złożył zażalenie w swoim imieniu C. S. Zażalenia zostały rozpatrzone przez organ odwoławczy, a zatem Sąd uznał, że prawa strony postępowania w zakresie możliwości zakwestionowania postanowienia z [...] kwietnia 2010 r. nie zostały naruszone. Sąd stwierdził, że każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji, które to skutki spowodowane zostały nieprawidłowym doręczeniem decyzji. W sprawie nie może budzić wątpliwości to, że C. S. nie poniósł negatywnych skutków prawnych, które mogłyby wynikać z nieprawidłowego doręczenia postanowienia z [...] kwietnia 2010 r. A. w B. zaskarżył wyrok skargą kasacyjną w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa) zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1. art. 134 § 2 ppsa w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, polegające na wykroczeniu poza granice orzekania wyznaczone zakazem reformationis in peius i w konsekwencji wydanie wyroku na niekorzyść strony skarżącej, w sytuacji gdy nie zaszły podstawy do odstąpienia od zakazu reformationis in peius; 2. art. 134 § 1 ppsa w zw. art. 151 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa, polegające na uznaniu zaskarżonego postanowienia Ministra Środowiska z [...] lipca 2010 r. za odpowiadające przepisom prawa, mimo że przedmiotowe orzeczenie naruszało przepisy art. 144 kpa w zw. z art. 138 § 2 kpa oraz art.126 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa, w związku z czym sąd administracyjny winien był zaskarżone postanowienie uchylić na zasadzie art. 134 § 1 ppsa w zw. art. 151 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa; 3. art. 141 § 4 ppsa, przez sporządzenie uzasadnienia wewnętrznie sprzecznego z treścią sentencji wyroku i przyjęcie, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, chociaż podniesione w niej zarzuty są trafne; 4. art. 141 § 4 ppsa polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 28 kpa w zw. z art. 65 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U z 2009 Nr 151 poz. 1220) w zw. z art. art. 65 ust. 2 pkt 1-5 ustawy o ochronie przyrody i nieprzyjęcie, iż stroną postępowania administracyjnego, a więc również legitymowaną do wniesienia wniosku w trybie art. 152 kpa, jest skarżący; 5. art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa, polegające na oddaleniu skargi, mimo iż postanowienie Ministra Środowiska z [...] lipca 2010 r. naruszało przepisy art. 144 kpa w zw. z art. 138 § 2 kpa oraz art. 126 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa; 6. art. 141 § 4 ppsa i art. 134 § 1 ppsa, przez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie z treścią materiału zebranego w sprawie, pominięcie w uzasadnieniu orzeczenia odniesienia się do argumentów podniesionych przez skarżącego w pismach procesowych oraz tylko pozorne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i przedstawienie w uzasadnieniu nieprawidłowych wskazań, co do dalszego postępowania; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. 141 § 4 ppsa poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ II instancji wydał postanowienie kasacyjne z uwagi na naruszenie jedynie art. 40 § 2 kpa, zaś WSA w W. wskazał w uzasadnieniu wyroku, iż podziela pogląd skarżącego o błędnej ocenie przez Ministra Środowiska, iż postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] kwietnia 2010 r. narusza art. 40 § 2 kpa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego; 8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 28 kpa w zw. z art. 65 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-5 ustawy o ochronie przyrody oraz w zw. z art. 32 i art. 50 § 1 ppsa, przez błędne wskazanie, że w toku postępowania administracyjnego doszło do uchybienia polegającego na uznaniu skarżącego za stronę postępowania administracyjnego, legitymowaną do złożenia wniosku w trybie art. 152 kpa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że przedmiotem oceny Sądu stała się jedynie kwestia braku rzekomego statusu strony i brak legitymacji do wniesienia przez skarżącego wniosku w trybie art. 152 kpa, mimo iż do kwestii tych organ II instancji odniósł się jedynie marginalnie, w żaden sposób nie uzasadniając swojego stanowiska. Dokonując zatem rozszerzającej wykładni postanowienia II instancji, niedopuszczalnej na etapie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na treść art. 134 § 1 i 2 ppsa, Sąd przesądził o wydaniu przez organ I instancji orzeczenia w swej treści niekorzystnego dla skarżącego, bowiem wskazał, iż stroną postępowania nie może być właściciel nieruchomości położonej poza obszarem górniczym. Sąd naruszył też art. 141 § 4 ppsa przez sporządzenie uzasadnienia wewnętrznie sprzecznego z treścią sentencji wyroku. Skoro bowiem uznał, iż skarżący jest stroną legitymowaną do wniesienia skargi w myśl art. 50 § 1 ppsa, a pojęcie to jest tożsame z zakresem znaczeniowym strony w rozumieniu art. 28 kpa, to tym samym twierdzenia wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż stroną postępowania w sprawie jest wyłącznie właściciel nieruchomości w obszarze górniczym, są sprzeczne z treścią rozstrzygnięcia. Strona skarżąca wskazała, że prowadzi ogród botaniczny, w sąsiedztwie którego planowana jest inwestycja w postaci wydobycia kruszywa, co podnoszone było w pismach procesowych. Każda zatem ingerencja w obszar A. stanowi unicestwienie unikatowego obszaru pod względem przyrodniczym. A. uczestniczy również w wieloletnich programach subsydiowanych ze środków publicznych, a na jego obszarze znajduje się wiele chronionych prawem gatunków flory. Ogrody botaniczne podlegają ochronie w celu zapewnienia ich prawidłowej działalności i rozwoju. Nie ulega zatem wątpliwości, iż strona skarżąca jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 kpa. Sprawa dotyczy eksploatacji kruszywa, która to działalność gospodarcza z uwagi na jej charakter i rozmiar oraz usytuowanie stanowi zagrożenie dla funkcjonowania A., co stało się przedmiotem wznowienia postępowania koncesyjnego. Podniosła także, że wewnętrznie sprzeczna z treścią wyroku jest ta część uzasadnienia, w której Sąd wskazuje, iż podziela pogląd skarżącego o błędnej ocenie przez Ministra Środowiska, że postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] kwietnia 2010 r. narusza art. 40 § 2 kpa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego oraz że skargę oddala, ale podniesione przez skarżącego zarzuty są trafne. Za całkowicie dowolne zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną należy uznać również rozważania Sądu pierwszej instancji w tej części uzasadnienia, w której wskazuje, iż Marszałek Województwa [...] nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, w sytuacji gdy okoliczność ta nie wynika nawet z treści uzasadnienia organu II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach wniesionego środka prawnego, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez jej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez jej autora naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 176 ppsa podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest zatem obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej. Tak więc sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone, uzasadniając jednocześnie swoje stanowisko. Skarga kasacyjna została oparta jedynie na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 ppsa. Zgodnie z tym przepisem środek prawny można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji trafnie podniósł, iż zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia ma kwestia, czy A. legitymuje się przymiotem strony w postępowaniu wznowieniowym, a zatem czy mogło skutecznie domagać się wstrzymania wykonania decyzji koncesyjnej. A. nie było stroną zakończonego decyzją z [...] września 2005 r. postępowania koncesyjnego, zaś wznowienie tego postępowania postanowieniem z [...] stycznia 2010 r. nastąpiło z urzędu. Wstrzymanie wykonania decyzji koncesyjnej nastąpiło na podstawie art. 152 § 1 kpa, "na żądanie" A. Wskazany przepis przewiduje możliwość wstrzymania wykonania decyzji z urzędu lub na żądanie strony. Dla określenia pojęcia strony postępowania koncesyjnego ma pełne zastosowanie przepis art. 28 kpa, w tym w szczególności rozwinięty w doktrynie i orzecznictwie podstawowy element definicji strony, dotyczący jej interesu prawnego lub obowiązku. Istnienie indywidualnego, aktualnego, konkretnego i obiektywnie sprawdzalnego interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych danej sprawy i przesłankach zastosowania w niej określonego przepisu prawa materialnego. Ewentualne zdarzenia przyszłe, niepewne, mogą stanowić nie o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym. Podmiot sprzeciwiający się udzieleniu, czy realizacji koncesji może realizować swoje uprawnienia nie tylko w sprawie przyznania koncesji dla przedsiębiorcy, lecz także w ewentualnych postępowaniach o zmianę, uchylenie, stwierdzenie nieważności, wygaśnięcie, czy też wznowienie postępowania koncesyjnego. (por. m.in. wyrok NSA z 22 lutego 2012, II OSK 2331/10, publ. LEX nr 1138144) Warunkiem jest jednak - w sprawach dotyczących legalności koncesji na wydobywanie kopalin - aby właściciel lub wieczysty użytkownik działek sąsiadujących z konkretną nieruchomością, a nawet położonych w pewnej od niej odległości, wykazał istnienie swego interesu prawnego opartego na konkretnej normie prawa materialnego. Nie jest prawidłowy pogląd, iż interes prawny w tego rodzaju sprawie mają wszystkie podmioty, których działki znajdują się w obszarze, na który inwestycja może oddziaływać z uwagi na możliwość szkodliwego jej wpływu na otoczenie, cechy projektowanego obiektu, czy sposób zagospodarowania terenu wokół niego, lecz jedynie te spośród nich, które wykażą swój indywidualny i konkretny interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie zezwala na uznanie jej za stronę. W tej sytuacji prawidłowe było stanowisko Ministra Środowiska, tak też ocenione przez Sąd pierwszej instancji, że organ administracji publicznej nie może wstrzymać decyzji koncesyjnej na wniosek podmiotu, który dotychczas nie wykazał interesu prawnego, gdyż naruszyłby tym prawo. Konsekwencją powyższego jest uznanie za niezasadne zarzutów kasacyjnych wskazujących na naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 28, 138 § 2 i 152 kpa. Z powyższym wiąże się także niezasadny zarzut wskazujący na naruszenie przez WSA w W. przepisu art. 141 § 4 ppsa, przez sporządzenie uzasadnienia sprzecznego z sentencją wyroku. Autor skargi kasacyjnej myli tutaj sytuację polegającą na obowiązku organu formalnego załatwienia pisma skierowanego do organu administracyjnego (art. 7 kpa), z faktycznym uznaniem przez organ, iż konkretny podmiot legitymował się interesem prawnym w postępowaniu wznowieniowym. To w postanowieniu organu drugiej instancji wskazane zostały czynności, które w toku ponownego postępowania administracyjnego winny zostać podjęte przez organ pierwszej instancji, mające na celu wyjaśnienie statusu A. Podzielenie stanowiska Ministra Środowiska w zakresie potrzeby wyjaśnienia tego statusu nie może być ocenione jako pogorszenie sytuacji prawnej A., to jest naruszenie zasady reformationis in peius (art. 134 § 2 ppsa). Ocena dokonana przez Sąd pierwszej instancji nie pogorszyła sytuacji materialnoprawnej strony skarżącej w porównaniu z wynikającą z postanowienia organu drugiej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. podzielił jedynie stanowisko Ministra Środowiska w zakresie legitymowania się przez A. statusem strony w postępowaniu wznowieniowym, mając na uwadze, iż takiego statusu skarżąca nie miała w postępowaniu koncesyjnym. Tak więc oddalenie skargi na rozstrzygnięcie Ministra Środowiska nie uszczupliło i nie mogło uszczuplić uprawnień A. w porównaniu z tymi, jakie posiadało ono poprzednio. Niezależnie od wskazanych wyżej powodów nieuwzględnienia skargi kasacyjnej, podkreślić należy, iż zgodnie z przytoczonym art. 174 pkt 2 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest więc sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych, tj. wskazanie, które przepisy prawa procesowego zostały naruszone i - co należy szczególnie podkreślić - jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji i precyzyjne wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt. 1 ppsa i art. 205 § 2 ppsa oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. c/ w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z zm.).