II FSK 862/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA del. Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "J." sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Łd 537/10 w sprawie ze skargi "J." sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 2 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "J." sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Sygn. akt II FSK 862/11 U Z A S A D N I E N I E 1.1 Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Łd 537/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę "J." Sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 2 sierpnia 2010 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. 1.2 Sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następujący stan sprawy: zawiadomieniem z dnia 6 marca 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 5 marca 2009 r. nr [...], obejmującego zaległość spółki w podatku od towarów i usług za listopad 2008 r. w kwocie 1.070.750,60 zł, dokonał zajęcia jej wierzytelności z rachunku bankowego w Banku [...] w P. Zawiadomienie to wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Spółce w dniu 9 marca 2009 r. W piśmie z 10 marca 2009 r. Spółka podniosła zarzut naruszenia art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1071 ze zm.) – dalej: u.p.e.a. Wskazała, że w dniu 27 lutego 2009 r. złożyła do Urzędu Skarbowego deklarację VAT-7 za styczeń 2009 r. z której wynikała kwota 473.673 zł do zwrotu na rachunek bankowy a która zgodnie z art. 76 Ordynacji podatkowej (dalej: Ord pod.) może zostać zaliczona na poczet jej zobowiązań podatkowych. Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2009 r. organ egzekucyjny uznał zgłoszony zarzut za nieuzasadniony. Zaskarżonym do sądu administracyjnego postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w L., po rozpoznaniu zażalenia spółki, utrzymał to postanowienie w mocy. Organ wskazał, że wprawdzie w dniu 27 lutego 2009 r. Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym w L. korektę deklaracji VAT-7 za styczeń 2009 r., z której wynikał podatek do zwrotu oraz wniosek o przeksięgowanie tej kwoty, ale przeksięgowanie na zaległość objętą tytułem wykonawczym nie było możliwe, ponieważ w przedmiocie zasadności zwrotu wynikającego z tej deklaracji organ prowadził postępowanie wyjaśniające, które zakończyło się w dniu 10 kwietnia 2009 r. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został wystawiony w dniu 5 marca 2009 r., czyli przed zakończeniem postępowania wyjaśniającego w zakresie zasadności zwrotu, zatem na moment wszczęcia egzekucji wierzyciel nie miał wiedzy ani podstaw aby uznać, iż zaległość podatkowa istnieje w wysokości pomniejszonej o kwotę 473 673 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zawiadomieniem z dnia 27 kwietnia 2009 r. dokonał natomiast aktualizacji zaległości objętej tytułem wykonawczym Nr [...]. Na powyższe postanowienie organu drugiej instancji Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając wydanie go z naruszeniem art. 33 pkt 1 u.p.e.a w zw. z art. 76 i 76b Ord. pod. oraz naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz naruszenie art. 6, art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a., które miały istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Podniosła, że organ administracyjny całkowicie pominął art. 76b Ord. pod., który posiada kluczowe znaczenie, bowiem jednoznacznie wskazuje, że zaliczenie ma moc wsteczną i dokonuje się z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku a więc w tym wypadku z dniem 27 lutego 2009 r. 1.3 Sąd administracyjny pierwszej instancji uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd przypomniał, że skarżąca zgłosiła zarzut wymieniony w treści art. 33 pkt 1 u.p.e.a. zgodnie, z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być między innymi wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Zwrócił również uwagę, że skoro wierzyciel egzekwowanej należności jest jednocześnie organem egzekucyjnym to nie zachodziła potrzeba uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Jak podniósł, bezspornym w sprawie jest fakt, że podstawą wystawienia tytułu wykonawczego w dniu 5 marca 2009 r. była deklaracja VAT-7 za listopad 2008 r. a nadto, że w dniu 27 lutego 2009 r. Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym w L. korektę deklaracji VAT-7 za styczeń 2009 r., z której wynikała do zwrotu kwota 473 673 zł oraz wniosek o przeksięgowanie tej kwoty. Nie świadczy to jednak, zdaniem Sądu, o trafności postawionego zarzutu. Stosownie do treści art. 76 § 1 i art. 76a § 1 i § 2 Ord. pod. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. W myśl art. 76b Ord. pod. przepisy te stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku, przy czym zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1, następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku. Prawidłowe zastosowanie wskazanych przepisów nakłada na organy obowiązek zbadania istnienia przesłanek dopuszczalności zaliczenia nadpłaty. Sąd podkreślił, że zaliczenie nadpłaty podatku na poczet zaległości jest czynnością materialnotechniczną, a postanowienie, o którym mowa w art. 76a § 1Ord. pod. jest warunkiem formalnym zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych. W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie uznał, że przeksięgowanie wykazanej do zwrotu kwoty na zaległość objętą tytułem wykonawczym Nr [...] nie było możliwe. W przedmiocie, bowiem zasadności zwrotu wynikającego z deklaracji VAT-7 za styczeń 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. prowadził postępowanie wyjaśniające, które zakończyło się w dniu 10 kwietnia 2009 r. a ten tytuł wykonawczy został wystawiony przed jego zakończeniem - w dniu 5 marca 2009 r. Zatem w dacie wszczęcia egzekucji wierzyciel nie miał podstaw aby uznać, iż zaległość podatkowa istnieje w wysokości pomniejszonej o kwotę 473 673 zł. Na dzień wystawienia tytułu wykonawczego oraz sporządzenia zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie posiadał wiedzy o zakończeniu postępowania w przedmiocie zasadności zwrotu podatku. Niedopuszczalne, zatem byłoby dokonanie przez organ podatkowy zaliczenia nadpłaty na poczet istniejącej zaległości podatkowej. Zdaniem Sądu zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, nie można utożsamiać z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie przepisów ustawy egzekucyjnej. Środki egzekucyjne wymienione zostały w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., natomiast zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych reguluje art. 76 Ord. pod. Żądanie zaliczenia nadpłaty podatkowej na poczet zaległości podatkowej nie stanowi egzekucji zobowiązania podatkowego gdyż postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem odrębnym od postępowania prowadzonego na podstawie art. 76 § 1 Ord. pod. Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy prowadzące postępowanie przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. W szczególności, w jego ocenie, Dyrektor Izby Skarbowej w L., zebrał i ocenił niezbędny w sprawie materiał dowodowy a zajęte stanowisko wyczerpująco przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 2.1 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku "J." Sp. z o.o. w P., wskazując jako podstawę prawną art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej: p.p.s.a.- zaskarżając go w całości, zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, tzn. w szczególności: - art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 76b oraz w zw. z art. 76 § 1 i art. 76a § 1 Ord. pod. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż moment zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych, skutkujący nieistnieniem w części obowiązku, występuje dopiero w dacie zakończenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego zwrotu podatku, a nieistnienie obowiązku jest uzależnione od wiedzy organu; - art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 76b oraz zw. z art. 76 § 1 i art. 76a § 1Ord. pod. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, iż pomimo wynikającego z przepisu prawa zaliczenia zwrotu podatku na dzień złożenia deklaracji tzn. 27 lutego 2009 roku w dacie wystawienia tytułu wykonawczego tzn. 5 marca 2009 roku egzekwowana zaległość podatkowa istniała w całej kwocie, na którą opiewał tytuł wykonawczy tzn. kwocie 1.070.750,60 zł, podczas gdy z dniem złożenia deklaracji tzn. 27 lutego 2009 roku egzekwowana kwota została z mocy samego prawa zmniejszona o kwotę 473.673,00 zł tj. do kwoty 597.077,60 zł; 2) naruszenie przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. w szczególności: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p..s.a. w zw. z art. 33 pkt 1 w zw. z art. 76 § 1 i art. 76a § 1 Ord. pod. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., a także art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.)- dalej: p.u.s.a. - poprzez oddalenie skargi na postanowień w przedmiocie zarzutów, ze względu na bezpodstawne przyjęcie, iż pomimo wynikającego z przepisu prawa zaliczenia zwrotu podatku na dzień złożenia deklaracji tzn. 27 lutego 2009 roku w dacie wystawienia tytułu wykonawczego tzn. 5 marca 2009 roku egzekwowana zaległość podatkowa istniała w całej kwocie, na którą opiewał tytuł wykonawczy tzn. kwocie 1.070.750,60 zł, podczas gdy z dniem złożenia deklaracji tzn. 27 lutego 2009 roku egzekwowana kwota została z mocy samego prawa zmniejszona o kwotę 473.673,00 zł tj. do kwoty 597.077,60 zł; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 139 § 2 i art. 187 § 3 Ord. pod. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., a także art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. poprzez oddalenie skargi na postanowienia w przedmiocie zarzutów, ze względu na wskazaną przez Sąd konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które nie miało podstaw prawnych, ani też faktycznie nie było przeprowadzone, wynikającą jedynie z niepopartego faktami stanowiska organów egzekucyjnych; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na postanowienia w przedmiocie zarzutów, nie poprzedzone wyjaśnieniem wszystkich okoliczności, koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie zarzutów; - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na zaskarżone postanowienie, w sytuacji kiedy to postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, powinny zostać uchylone; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Przy tak sformułowanych zarzutach wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi administracyjnemu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2.2 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego . 3.1 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów należy zauważyć, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta polega, więc na zbadaniu, czy organ administracji publicznej rozpoznając nie naruszył prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym miećistotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji z tak zakreślonych obowiązków wywiązał się należycie. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, wnikliwej analizie poddał prawidłowość i kompletność przeprowadzonego przez organy egzekucyjne postępowania, oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz poczynionych ustaleń faktycznych wykazując, że organy nie dopuściły się naruszenia przepisów: art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a Rozważania te znalazły szczegółowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera, bowiem przedstawienie stanu sprawy, podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, stanowiska organu odwoławczego, podstawę prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy przy tym zauważyć, że zasadnicze elementy stanu faktycznego sprawy nie są sporne. Niesporny jest fakt, że podstawą wystawienia tytułu wykonawczego w dniu 5 marca 2009 r. była deklaracja VAT-7 Spółki za listopad 2008 r. a nadto, że w dniu 27 lutego 2009 r. Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym w L. korektę deklaracji VAT-7 za styczeń 2009 r., z której wynikała do zwrotu w terminie 60 dni kwota 473 673 zł. Poza sporem pozostaje również, że w dniu 6 marca 2009 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego Spółki a zawiadomienie to wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Spółce w dniu 9 marca 2009 r. Podnosząc natomiast zarzut w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 33 pkt. 1 u.p.e.a. (błędnie określonego w skardze kasacyjnej jako przepis prawa materialnego) Spółka wywodziła, że skoro złożyła deklarację VAT – 7 z której wynikała kwota podatku do zwrotu to zwrot ten zostać zaliczony na poczet jej zobowiązania zgodnie z art. 76 Ord. pod. a tym samym, że organ miał obowiązek ograniczyć kwotę zaległości w wystawionym tytule wykonawczym. W ocenie organów egzekucyjnych, podzielonej przez Sąd pierwszej instancji, nie było to możliwe, bowiem w przedmiocie zasadności zwrotu podatku wynikającego z deklaracji Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postepowanie wyjaśniające zakończone dopiero w dniu 10 kwietnia 2009 r. Zatem w dacie wszczęcia egzekucji organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem, nie miał podstaw do uznania, że zaległość podatkowa skarżącej istnieje w pomniejszonej wysokości. Odnosząc się do tak zakreślonej istoty sporu należy podzielić ten ostatni pogląd. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, postępowanie w analizowanym przypadku toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jest to akt o charakterze proceduralnym, regulujący kwestie postępowania egzekucyjnego, zawierający odesłanie do odpowiedniego stosowania w sprawach nieuregulowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 18 u.p.e.a.). Stąd też prawidłowość prowadzonego postepowania egzekucyjnego, także w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, należy weryfikować w świetle tych unormowań. Należy również zgodzić się z poglądem, że jest to postępowanie odrębne od postępowania w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych prowadzone na podstawie art. 76 – 76b Ord. pod a zaliczenie nadpłaty (podatku do zwrotu) na poczet zaległości nie stanowi czynności egzekucyjnej ani nie jest środkiem egzekucyjnym Zgodnie z art. 76 § 1 Ord. pod. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają z urzędu zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Reguła ta ma odpowiednie zastosowanie do zwrotu podatku i w tym przypadku zaliczenie następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku, co nie było w sprawie kwestionowane. Zaliczenie nadpłaty podatku na poczet zaległości podatkowych jest czynnością materialnotechniczną a postanowienie wydane w trybie art. 76a § 1 Ord. pod., które jest warunkiem formalnym zaliczenia nadpłaty wywołuje skutki wsteczne( por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz. LexisNexis. Wydanie 6, str. 440). Skoro rozważana kwestia dotyczy zaliczenia na poczet zaległości podatkowych kwoty podatku wykazanej do zwrotu, należy przywołać treść art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.). Z przepisu tego wynika, że w razie zadeklarowania przez podatnika podatku do zwrotu na rachunek bankowy, zasadność tego zwrotu może podlegać sprawdzeniu przez właściwy organ podatkowy. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 1 grudnia 2008 r. zasadność zwrotu podlegała sprawdzenie w postępowaniu wyjaśniającym, co w orzecznictwie sądowym utożsamiano z czynnościami sprawdzającymi w rozumieniu przepisów art. 272 – 278 Ord. pod.(por. np.: uchwała NSA z 22.04.2000 r. FPS 1/02 i wyrok NSA z 11.05.2011 r., II FSK 23/10; publ.:orzeczenia.nsa.gov.pl). Według brzmienia przepisu obowiązującego od dnia 1 grudnia 2008 r. weryfikowanie zasadności zwrotu podatku następuje w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego. Wbrew, zatem zarzutowi skargi kasacyjnej istniały podstawy prawne do sprawdzenia zasadności deklarowanego podatku do zwrotu. Prawidłowo, więc Sąd pierwszej instancji uwzględnił tę okoliczność w dokonując weryfikacji legalności zaskarżonego postanowienia. Właściwy w tym przypadku organ podatkowy tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. prowadził postępowanie w sprawie zasadności deklarowanego przez Spółkę zwrotu podatku, które zostało zakończone w dniu 10 kwietnia 2009 r. a więc po wystawieniu tytułu wykonawczego i wszczęciu egzekucji Trafnie, zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że w dacie wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia egzekucji wierzyciel i jednocześnie organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie miał podstaw do uznania, że zaległość podatkowa istnieje w wysokości pomniejszonej o kwotę zadeklarowaną przez Spółkę do zwrotu ani też wiedzy o istniejącej nadpłacie. Należy także przypomnieć, że niezwłocznie po zweryfikowaniu przez organ podatkowy zasadności zwrotu organ egzekucyjny dokonał korekty wysokości zaległości objętej spornym tytułem wykonawczym, doprowadzając do postulowanego przez nią skutku. Jak wcześniej wskazano, obowiązkiem Sądu była kontrola legalności postanowienia w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. W przedstawionych wyżej okolicznościach sprawy Sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił pogląd organów obu instancji, że zarzut Spółki w postępowaniu egzekucyjnym oparty na podstawie z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. jest niezasadny, co musiało w konsekwencji skutkować oddaleniem skargi. Oznacza to, że dokonał prawidłowej weryfikacji kwestionowanego aktu, a zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane jako naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy są pozbawione podstaw. 3.2 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji a na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od Spółki na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.